kot-nowotwór

Nowotwór skóry u kota – objawy i leczenie

NOWOTWÓR SKÓRY
U KOTA -
OBJAWY I LECZENIE

O czym przeczytasz w artykule

Nowotwór skóry u kota – objawy i leczenie. Nowotwory skóry i jej wytworów należą do procesów często występujących u kotów. Ich duża różnorodność może być tłumaczona charakterystycznym dla skóry polimorfizmem tkankowym. Praktycznie każda część skóry może ulec nowotworzeniu, dlatego możemy mieć do czynienia z nowotworami :

  • pochodzenia nabłonkowego,
  • gruczołów łojowych lub potowych i mieszków włosowych,
  • wywodzącymi się z melanocytów,
  • pochodzenia mezynchemalnego i tkanki podskórnej,
  • tkanki nerwowej i naczyniowej,
  • oraz rozrostami limfocytowymi.

POCHODZENIE TKANKOWE NOWOTWORÓW U KOTÓW

U kotów większość guzów skóry to guzy pierwotne, ale często zdarzają się też guzy przerzutowe. Stosunek liczby guzów złośliwych do łagodnych wynosi u kotów trzy do jednego, podczas gdy tylko jeden do dwóch u psów.

  • Najczęstsze u kotów są guzy pochodzenia nabłonkowego i mezenchymalnego.
  • Rak płaskonabłonkowy, rak podstawnokomórkowy, włókniakomięsak i mastocytoma stanowią w sumie 70% guzów stwierdzanych u kotów.
  • W ostatnich latach najczęściej stwierdzanym nowotworem u kotów jest włókniakomięsak (nowotwór pochodzenia mezynchemalnego).
nowotwór skóry u kota

RAK KOLCZYSTOKOMÓRKOWY

Rak kolczystokomórkowy, inaczej zwany rakiem płaskonabłonkowym, jest nowotworem dotyczącym keratynocytów.

  • Może lokalizować się w pochewce nabłonkowej mieszków włosowych, wówczas mamy do czynienia z guzem nieinwazyjnym lub przedinwazyjnym.
  • Zmiana może jednak dotyczyć również warstwy podstawnej i przenikać do skóry właściwej – wtedy ma on charakter inwazyjny.
ETIOLOGIA

U kotów stadium guza inwazyjnego jest w większości przypadków poprzedzone stadium przedinwazyjnym (in situ) w miejscu wytworzenia się zmiany przednowotworowej związanej ze słonecznym zapaleniem skóry.

  • W etiologii tych nowotworów kluczową rolę odgrywa promieniowanie słoneczne.
  • Nowotwór kolczystokomórkowy lokalizuje się w miejscu gdzie skóra nie jest pigmentowana, ani osłonięta włosami ( małżowiny uszne, powieki, lusterko nosa, wargi).
  • U białych kotów ryzyko wystąpienia choroby wzrasta 14-krotnie w stosunku do kotów o pigmentowanej sierści.
  • Nie występują predylekcje rasowe ani płciowe.
  • Najczęściej chorują koty w starszym wieku, przedział 9 do 12 lat.
OBJAWY KLINICZNE

Guzy pojawiają się przeważnie na głowie i na części twarzowej:

  • na małżowinach usznych,
  • powiekach,
  • nosie,
  • lusterku nosa
  • oraz na wargach.

Nierzadko występuje kilka guzków i są one symetryczne. Ewolucja zmian zachodzi powoli. Zmiany na małżowinach usznych charakteryzują się stanami zapalnymi z rumieniem, następnie łusko-strupami przekształcającymi się w woskowaty strup. Na powiekach obserwujemy zmiany rumieniowe z nadżerkami.

EWOLUCJA ZMIAN I ROKOWANIE

Po okresie zmian in situ proces nowotworowy rozprzestrzenia się do warstwy podstawnej naskórka i skóry właściwej. Mamy tutaj do czynienia z potencjalnymi przerzutami. Rozwój wtórnych zmian w węzłach chłonnych i naczyniach występuje jednak rzadko.

ROZPOZNANIE

Rozpoznanie opiera się na wynikach badania histopatologicznego. Widoczne są zmiany charakterystyczne  dla rogowacenia słonecznego, które stanowią klasyczny model nowotworowy, gdyż łatwo ocenić ich histogenezę, stopień dojrzałości komórek i sposób naciekania.

  • Komórki rakowe tworzą dobrze odgraniczone ogniska z oznakami dojrzewania warstwowego.
  • Mogą mieć charakter pasm i sznurów.
LECZENIE

Leczenie opiera się na wycięciu chirurgicznym guza, które powinno nastąpić dość wcześnie i mieć szeroki margines.

  • Średnia przeżywalność po amputacji małżowiny usznej wynosi 2 lata, po amputacji lusterka nosa 18 miesięcy.
  • Radioterapia (interstycjalna, kobaltoterapia) jest stosowana jako leczenie pierwszego rzutu w przypadku zmian o niewielkiej średnicy i nieoperacyjnych ( z powodu wielkości lub umiejscowienia) albo jako leczenie dodatkowe po niecałkowitym usunięciu zmian. Rokowanie zależy więc od wielkości zmiany i od jej inwazyjności ( średnia przeżywalność pd 9 do 53 miesięcy w zależności od stadium choroby).
  • U nielicznych pacjentów były stosowane z różnymi wynikami nowe metody leczenia (fototerapia, protonoterapia).
  • Chemioterapia ogólna (adriamycyna, mitoxantron) lub miejscowa (cisplatyna) była stosowana ze zmiennymi rezultatami.
  • Podawanie syntetycznych retinoidów nie przyniosło dobrych rezultatów u kotów ze zmianami przednowotworowymi.

PRZEDINWAZYJNY RAK KOLCZYSTOKOMÓRKOWY (CHOROBA BOWENA)

U kotów zaobserwowano postać przedinwazyjną raka kolczystkomórkowego, występującego w postaci mnogich ognisk, w których ewolucja zmian była podobna do zmian w chorobie Bowena u ludzi.

ETIOLOGIA

Etiologia jest nieznana, wydaje się jednak, że w 45% przypadków za wystąpienie choroby może być współodpowiedzialna obecność brodawczaków.

  • Zmiany obserwuje się przede wszystkim u starych kotów – powyżej 10. roku życia.
  • Niekiedy rak ten towarzyszy zakażeniom FIP.
OBJAWY I ROZPOZNANIE

Wśród objawów klinicznych charakterystyczne jest występowanie grudek, guzków, płytek z hiperkeratozą i hiperpigmentacją, które wtórnie ulegają owrzodzeniu.

  • Zmiany są rozmieszczone wieloogniskowo i dotyczą przede wszystkim części twarzowej, ramion i kończyn.
  • Rozpoznanie opiera się na badaniu histopatologicznym zmian, w którym obserwowana jest dysplazja naskórka od średniego do dużego stopnia, z utratą polarności, zróżnicowany indeks mitotyczny, keratynocyty dyskeratyczne oraz brak uszkodzeń warstwy podstawnej naskórka.
  • W niektórych przypadkach stwierdza się obecność nużeńców (Demodex spp. ) w mieszkach włosowych.
LECZENIE
  • Proponowane były różne możliwości terapeutyczne, lecz wydaje się, że dobre rezultaty daje podawanie syntetycznych retionoidów, w szczególności acitretiny w dawce 1 mg/kg bid per os aż do czasu reemisji zmian, a potem w dni naprzemienne.
  • Leczenie to wymaga stałego nadzoru przez lekarza weterynarii – wykonywanie testu Schrimera co 2 miesiące, badanie stężenia cholesterolu i trójglicerydów oraz aktywności enzymów wątrobowych we krwi.

RAK PODSTAWNOKOMÓRKOWY

Rak podstawnokomórkowy jest nowotworem, w którym występują charakterystyczne cytologiczne komórki warstwy podstawnej naskórka. Występuje wiele typów histopatologicznych guzów, jednak ewolucja zmian i rokowanie we wszystkich przypadkach są takie same.

ETIOLOGIA
  • Raki podstawnokomórkowe występują częściej u kotów niż u psów i stanowią około 11-26% wszystkich guzów skóry u tego gatunku.
  • Pojawianie się tych guzów jest niezależne od promieniowania słonecznego.
  • Występują najczęściej u kotów starych, bez predylekcji rasowej i płciowej.
OBJAWY

Raki podstawnokomórkowe charakteryzują się występowaniem najczęściej pojedynczego guzka o średnicy od 0,5 cm do 3 cm.

  • Guzek może być pigmentowany, w kolorze szaroniebieskim, co może nasunąć podejrzenie czerniaka – rzadko spotykanego u kotów.
  • Najczęściej opisywane umiejscowienie: część twarzowa (powieki, nos) i szyja.
  • Zmiany mogą się jednak pojawić na całym ciele, choć formy rozsiane występują rzadko.
EWOLUCJA ZMIAN I ROKOWANIE
  • Proces nowotworowy jest najczęściej miejscowy.
  • Rokowanie jest dobre, jeżeli leczenie zostanie odpowiednio dobrane.
ROZPOZNANIE

Rozpoznanie opiera się na badaniu histopatologicznym.

  • Rak podstawnokomórkowy w badaniu mikroskopowym przybiera postać zgrupowania w skórze komórek owalnych, z dobrze wybarwionym jądrem z cechami szybkiej proliferacji. Guz składa się z nieregularnych mas komórkowych. Okoliczne tkanki wykazują cechy zwłóknienia.
LECZENIE
  • Leczeniem z wyboru jest interwencja chirurgiczna.
  • Może być uzupełniona radioterapią, jeżeli wycięcie nie przyniosło zadowalających efektów np. z powodu znacznych rozmiarów guza lub nawrotów.

ZESPÓŁ FIBROSARKOMY U KOTÓW

Guzy należące do grupy włokniakomięsaków kotów stanowią obecnie najważniejszy rodzaj nowotworów występujących u kotów (12-41%).

  • Średni wiek zachorowania to 9,5 roku (3,2-16 lat).
ETIOLOGIA
  • Prawdopodobnie istnieje związek między zachorowaniem ma włokniakomięsaka a szczepieniami u kotów ( szczególnie przeciwko wściekliźnie).
  • Chorują koty coraz młodsze oraz zmieniło się miejsce powstawania zmian z kończyn i głowy na okolicę iniekcji.
  • Przypuszcza się, że to adiuwant szczepionkowy (nadtlenek glinu) może przyczyniać się do powstawania mięsaków, choć mechanizm rakowacenia związany z iniekcjami (szczepieniami) jest złożony.
  • U kotów możliwość wpływu onkogenów wirusowych, takich jak FeLV lub FeSV, została wykluczona w badaniach.
  • Istnieje jednak rzadka postać wieloogniskowa włókniakomięsaka wywołana przez FeSV (wirus mięsaka kotów, faline sarcoma wirus), występująca u młodych kotów.
OBJAWY KLINICZNE

Guzy występujące w przypadku włókniakomięsaków kotów są zmianami podskórnymi, zamkniętymi, guzowatymi lub wieloguzowatymi, niebolesnymi.

  • Na początku nie ulegają owrzodzeniu.
  • Lokalizują się w najczęstszych miejscach iniekcji: okolicy podłopatkowej, na szyi, na grzbiecie, na udach i pośladkach.
  • Umiejscowienia klasyczne (na kończynach i na głowie) są teraz coraz rzadziej spotykane.
  • Szybkość ewolucji jest zmienna: od powolnej ewolucji do bardzo szybkiego wzrostu.

Ziarniniakowe zapalenie tkanki podskórnej jest zmiana nieguzowatą, obserwowaną w kilka tygodni po iniekcji, w szczególności po szczepieniach przeciw wściekliźnie oraz po podawaniu leków o przedłużonym działaniu. Klinicznie charakteryzuje się występowaniem nadżerek i owrzodzeń.

ROKOWANIE

Włókniakomięsaki, fibrohistiocytomy złośliwe i mięsaki są guzami o dużej złośliwości.

  • Po interwencji chirurgicznej często występują nawroty.
  • Częstość przerzutów jest niewielka (10-15% do węzłów chłonnych i płuc) i występują one długo po pojawianiu się guza pierwotnego.

Włókniaki nie dają nigdy przerzutów, często jednak nawracają lub pojawiają się w innym miejscu na ciele.

  • Ziarniniakowe zapalenie tkanki łącznej może wyewoluować do formy guzowatej.
ROZPOZNANIE

Opiera się na wynikach badania histopatologicznego.

rak skóry u kota

ZIARNINIAKOWE ZAPALENIE TKANKI PODSKÓRNEJ

Pannikulitis jest ziarniniakową reakcją zapalną, przeważnie dobrze odgraniczoną od skóry zdrowej.

  • Pojawia się w tkance podskórnej i składa się z części centralnej z martwicą skóry, otoczonej przez komórki jednojądrzaste (makrofagi, limfocyty, plazmocyty) oraz wielojądrowe eozynofile. Wewnątrz makrofagów można obserwować wtręty cytoplazmatyczne amorficznego szarego materiału – prawdopodobnie pozostałości po niewchłoniętych adiuwantach stosowanych w szczepionkach i lekach o przedłużonym działaniu.
  • W niektórych przypadkach powstają zmiany o charakterze przednowotworowym, które później mogą przekształcić się we włókniakomięsaki.
LECZENIE

Opiera się na wycięciu chirurgicznym zmian, ewentualnie wraz z innymi terapiami miejscowymi (radioterapia) lub ogólnymi (chemioterapia).

  • Guzy o dużej agresywności miejscowej powinny być poddane leczeniu dodatkowemu, by zapobiec występowaniu nawrotów, i na tym polega rola radioterapii.
  • Chemioterapia ma na celu zmniejszenie późniejszych przerzutów.
  • Immunoterapia jest jeszcze leczeniem eksperymentalnym, dotychczasowe badania są obiecujące.
LECZENIE CHIRURGICZNE

Wycięcie chirurgiczne jest główną metodą leczenia w przypadku włókniakomięsaków kotów.

  • Jeżeli guz ma dużą objętość, jego usunięcie będzie utrudnione i najprawdopodobniej niekompletne.
  • Najlepsze wyniki uzyskuje się w przypadku, gdy guzy mają średnicę od 1 do 3 cm.
  • Wszystkie nowe zmiany powinny być usuwane i oceniane najszybciej jak to możliwe.
  • Włókniakomięsaki u kotów rzadko są otorbione i infiltrują do mięśni i okolicznych tkanek.
  • Zalecane jest usunięcie wszystkich mięśni, które kontaktują się z guzem.
  • W przypadku włókniakomięsaka okolicy łopatkowej niekiedy konieczne jest częściowe lub całkowite usunięcie łopatki.
RADIOTERAPIA

RADIOTERAPIA ZEWNĘTRZNA (KOBALT 60)

Praktycznie stosuje się:

  • w celu zmniejszenia rozmiaru guza, by ułatwić jego wycięcie chirurgiczne,
  • jako uzupełnienie chemioterapii.

RADIOTERAPIA INTERSTYCJALNA LUB CURIETERAPIA (RAD)

Przynosi dobre rezultaty w leczeniu kotów z włokniakomięsakiem. 

  • Fotony gamma emitowane przez iridium 192 są o wiele bardziej energetyczne niż te emitowane przez kobalt 60. W rezultacie prowadzi to do szybszej absorbcji i lepszej penetracji.
  • Technika ta pozwala więc na dostarczenie całkowitej dawki promieniowania do leczonego miejsca. 
  • Najlepsze i długoterminowe wyniki osiąga się w przypadku stosowania dodatkowej terapii radem przeprowadzanej na niewielkich guzach, o wysokim indeksie mitotycznym i operowanych po raz pierwszy, z szerokim marginesem i w przypadku, gdy terapia była stosowana w ciągu trzech tygodni po wycięciu guza. 
  • W tych idealnych warunkach uzyskuje się średnią przeżycia bez nawrotów do 24 miesięcy.
CHEMIOTERAPIA

Włókniakomięsaki kotów rzadko dają przerzuty (w mniej niż 15% przypadków), a jeżeli już, to bardzo późno.

  • Mięsaki tkanek miękkich są mało wrażliwe na chemioterapię, dlatego stosowanie chemioterapii w leczeniu tego nowotworu jest dyskusyjne.
  • Chemioterapia może być jedynie leczeniem dodatkowym (wspomagającym) w przypadku zmian o podwyższonym indeksie mitotycznym. Najskuteczniejsza w tym przypadku jest Adriamycyna – 25 mg/m2, 5 seansów co 3 tygodnie, we wlewie dożylnym w płynie fizjologicznym.
IMMODULATORY NIESWOISTE

Stosowany może być wyciąg z aloesu o dyskusyjnej skuteczności.

IMMUNOGENOTERAPIA

Obiecujące wydaje się stosowanie cytokin, takich jak interleukina II lub interferon gamma, jednak ich duża toksyczność wymaga jednak zachowania ostrożności.

  • Używanie komórek modyfikowanych genetycznie, produkujących cytokiny, najprawdopodobniej pozwoli rozwiązać problem toksyczności.
  • Są to komórki VERO (linia uzyskana z komórek małp), genetycznie zmodyfikowane by produkować ludzką interleukinę II (hII.2). Wstrzyknięte w miejsce po wycięciu guza komórki VERO-hII.2 zachowują się jak mikropompy produkujące interleukinę II. Tak uwolniona aktywna interleukina wpływa na namnażanie się komórek immunokompetentnych w miejscu guza.
  • Badania pokazują statystycznie istotna poprawę, bez nawrotów, u kotów poddanych interwencji chirurgicznej+curiterapii+VERO-hII.2 w porównaniu z kotami leczonymi tylko chirurgicznie i curioterapią.

MASTOCYTOMA

Jest guzem pochodzącym od mastocytów skóry, które są w niej obecne w dużej ilości.

  • U kotów występuje rzadziej niż u psów. Stanowią one około ¼ wszystkich guzów (4-21% wszystkich guzów skóry) u kotów, u których równolegle stwierdzono występowanie mastocytomy w narządach wewnętrznych.
ETIOLOGIA
  • Mastocytomy występują przeważnie u kotów starszych, średnio 9-letnich.
  • Nie ma predyspozycji rasowej ani płciowej.
  • Wydaje się, że nie istnieje związek pomiędzy formą skórną a trzewną, które bardzo często rozwijają się niezależnie od siebie.
  • Szczególna forma mastocytomy, tzw. histiocytoma, została opisana u kotów syjamskich (poniżej 4. Roku życia). Ich etiologia jest nieznana.
OBJAWY KLINICZNE

Klinicznie mastocytoma charakteryzuje się obecnością pojedynczego, zamkniętego, dobrze odgraniczonego guzka na skórze.

  • Występuje on często na pysku (w okolicy okołooczodołowej), na szyi i na końcowych odcinkach kończyn.
  • Mastocytoma histiocytarna u kotów syjamskich występuje w formie rozlanych mas na głowie i na szyi.
EWOLUCJA ZMIAN I ROKOWANIE

Istnieją różne opinie na temat spontanicznej ewolucji mastocytomy u kotów.

  • Część z nich uważa je za guzy agresywne, a inni za prognostycznie dobre.
  • Mastocytoma histiocytarna u kotów syjamskich ulega często samoistnej regresji i rokowanie w jej przypadku jest pomyślne.
LECZENIE
  • W przypadku pojedynczej mastocytomy leczeniem z wyboru jest interwencja chirurgiczna, ale należy pamiętać o możliwości powstania nowych zmian.
  • W przypadku formy rozsianej, gdy guzy są dobrze odgraniczone, po chirurgicznym usunięciu zmian należy zastosować leczenie ogólne (glikokortykosteroidy, vinkrystyna).
nowotwór skóry u kota

NOWOTWORY GRUCZOŁÓW ŁOJOWYCH

ETIOLOGIA I OBJAWY

Nowotwory gruczołów łojowych dotyczą najczęściej skóry przewodów słuchowych.

  • Mogą one się przekształcić w gruczolaka-zmianę łagodną lub gruczolakoraka-zmianę złośliwą. Gruczolakoraki występują częściej od gruczolaków.
  • Klinicznie charakteryzują się najczęściej występowaniem przewlekłego ropnego otitis externa, przeważnie jednostronnego.
  • Badanie otoskopowe przewodu słuchowego pokazuje obecność pojedynczych lub mnogich guzków, pigmentowanych lub nie, niekiedy wrzodziejących, czasem uszypułowanych, o różnej wielkości (od kilku milimetrów do kilku centymetrów).
  • Inne objawy kliniczne niezwiązane z otitis externa to przekrzywianie głowy, zespół Claude Bernard-Hornera, paraliż części twarzowej.
  • W 15-20% przypadków obserwowane są przerzuty do okolicznych węzłów chłonnych.
LECZENIE
  • Jeżeli guzy są niewielkie, biopsja z całkowitym usunięciem zmiany pozwala na identyfikację guza i dobranie odpowiedniej terapii (kolejna interwencja chirurgiczna z poszerzeniem marginesu lub radioterapia).
  • W przypadku guzów większych (powyżej 5mm) konieczne jest wycięcie chirurgiczne (czasem trzeba usunąć przewód słuchowy i przebić błonę bębenkową).
  • Jeżeli podejrzewamy zmiany w uchu środkowym lub wewnętrznym, możemy wykonać badanie tomograficzne, co pozwoli na podjęcie decyzji o rozległości zabiegu. 75% kotów przeżyło pierwszy rok po zabiegu. Stosowanie radioterapii może korzystnie wpłynąć na rokowanie.

CHŁONIAK SKÓRY
T EPITELIOTROPOWY

Chłoniak skóry T epiteliotropowy, inaczej zwany ziarniniakiem grzybiastym, rzadko występuje u kotów.

  • Dotyczy przede wszystkim kotów starszych, powyżej 10. roku życia.
  • Nie stwierdza się predylekcji rasowych i płciowych.
OBJAWY

Objawy dermatologiczne są wielopostaciowe i charakteryzują się uogólnionymi zmianami rumieniowymi ze złuszczaniem.

  • Występuje świąd, który prowadzi do powstania samouszkodzeń w postaci nadżerek.
  • Następnie choroba przyjmuje postać strupiejącą. W tym stadium klinicznym objawy ogólne są słabo zaznaczone.
  • Ewolucja zmian następuje powoli (kilka miesięcy do kilku lat).
  • W końcowej fazie choroba przyjmuję formę wieloguzkową z przerostem okolicznych węzłów chłonnych (oraz zmianami  w narządach wewnętrznych).
ROZPOZNANIE I LECZENIE

Rozpoznanie opiera się na badaniu histopatologicznym.

  • W biopsji ze zmian widoczne są liszajowate nacieki składające się z komórek limfatycznych średniej wielkości, nieregularnych, polimorficznych, o nieregularnych jąderkach limfocyty T. Jamy między komórkami naskórka są wypełnione komórkami nowotworowymi (mikroropnie Pautriera).
  • Żaden ze sposobów leczenia (kortykoterapia, polichemioterapia, syntetyczne retinoidy, radioterapia) nie okazał się skuteczny.

CZERNIAK

Czerniaki skóry u kotów występują rzadko i tylko w formie czerniaka oka.

  • Guzy skóry z silnie zaznaczoną pigmentacją u kotów to raki podstawnokomórkowe.
  • Czerniaki są obserwowane głównie u kotów w wieku od 8 do 11,5 roku.
  • Nie ma predyspozycji rasowej ani płciowej.
  • Zmiany pojawiają się przede wszystkim na małżowinach usznych, ogonie i kończynach.
  • Charakteryzują się występowaniem małych, pigmentowanych guzków, czasem wrzodziejących, wolno rosnących.
  • Po wycięciu chirurgicznym guzów ich ewolucja zostaje zahamowana, jednak niekiedy pojawiają się przerzuty do okolicznych węzłów chłonnych i narządów wewnętrznych.

TORBIELE

Torbiele skórnezmianami jamistymi, dobrze odgraniczonymi od otaczających tkanek, wnikającymi głęboko w skórę.

  • Mogą dotyczyć mieszków włosowych, zawierają keratynę, ewentualnie włosy oraz wydzielinę gruczołów łojowych lub potowych.

Torbiel naskórkowa zawiera ciastowatą treść, szarawą lub brunatną.

  • Może otworzyć się i uwolnić keratynę odpowiedzialną za powstanie reakcji zapalnej z zapaleniem tkanki podskórnej i tworzeniem przetok.
  • Rokowanie jest dobre, po radykalnym usunięciu chirurgicznym zamiany ( czasami trudne, ze względu na zapalny charakter zmiany).
  • Torbiele stanowią duży problem i jeśli są liczne, u kotów towarzyszy im głębokie ropne zapalenie tkanki podskórnej.

Cysta przymieszkowa tworzy się poprzez rozszerzenie mieszka włosowego, gdy jego ujście zostanie zamknięte. Zawiera keratynę i wydzieliny gruczołów skóry.

PRZERZUTY NOWOTWOROWE DO SKÓRY

PRZERZUTY DO SKÓRY GRUCZOLAKORAKA GRZUCZOŁU MLEKOWEGO
  • Przerzuty do skóry gruczolakoraka gruczołu mlekowego charakteryzują się obecnością licznych grudek z nadżerkami i owrzodzeniami.
  • Zmiany są bolesne.
  • Rozpoznanie opiera się na badaniu histopatologicznym zmian.
  • W rozpoznaniu bierze się pod uwagę płytkę eozynofilową kotów.
  • Rokowanie jest bardzo złe.
  • Stosuje się tylko leczenie paliatywne.
PRZERZUTY GRUCZOLAKORAKA PŁUC
  • U kotów obserwowane są przerzuty do skóry bezobjawowo przebiegającego gruczolakoraka płuc.
  • Charakteryzują się zmianami występującymi na palcach.
  • Zmiany przyjmują postać bolesnych, wrzodziejących guzków.
  • W badaniu RTG widoczny jest zanik kości zajętych palców.
  • Badanie RTG klatki piersiowej potwierdza występowanie guza w płucach, często zupełnie bezobjawowego. W biopsji zmian widoczne jest znaczne nacieczenie kości paliczka przez komórki nowotworowe. Patogeneza przerzutów jest nieznana.
  • Charakterystyczna lokalizacja jest najprawdopodobniej związana z unaczynieniem opuszki palcowej u kotów.
  • Przerzuty gruczolakoraka płuc mogą również pojawiać się w innych miejscach niż skóra, np. w kościach, mięśniach, oczach i nerkach.
  • Rokowanie jest złe, leczenie tylko paliatywne.
.
poradnik-pierwszej-pomocy

Skomentuj

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

error: Content is protected !!
Przewiń do góry