Złośliwy czerniak jamy ustnej: to nowotwór złośliwy, najczęściej rozwijający się w obrębie dziąseł. Guzy mogą być pigmentowane lub bezbarwne, a choroba cechuje się agresywnym przebiegiem, możliwością miejscowej inwazji i tworzenia przerzutów. Badania wskazują, że golden retrievery mają około 1,8 razy wyższe ryzyko zachorowania w porównaniu z innymi rasami. Rokowanie zależy od lokalizacji, wielkości guza oraz obecności przerzutów. Leczenie obejmuje zazwyczaj chirurgiczne usunięcie guza, czasem uzupełnione radioterapią lub immunoterapią, a wczesna diagnoza znacząco zwiększa szanse na skuteczną terapię.

Naczyniakomięsak krwionośny: to złośliwy nowotwór wywodzący się z komórek śródbłonka naczyń krwionośnych, najczęściej dotyczący śledziony, wątroby, serca lub szpiku kostnego. Choroba jest agresywna i często przebiega bezobjawowo aż do zaawansowanego stadium, co sprawia, że w momencie diagnozy rokowanie jest zwykle niekorzystne. Badania genetyczne wykazały u golden retrieverów zwiększoną ekspresję receptora czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGFR1), co może predysponować przedstawicieli tej rasy do rozwoju HSA. Objawy kliniczne zależą od lokalizacji guza i mogą obejmować osłabienie, apatię, utratę apetytu, spadek masy ciała, powiększenie brzucha (w przypadku śledziony), duszność (przy zajęciu serca) lub nagłe krwawienia. Leczenie obejmuje zazwyczaj chirurgiczne usunięcie guza oraz chemioterapię wspomagającą, jednak mediana przeżycia pozostaje krótka, a choroba często prowadzi do nagłej śmierci. 

Chłoniak/chłoniakomięsak: to złośliwy nowotwór tkanki limfoidalnej, który może obejmować węzły chłonne, śledzionę, wątrobę, szpik kostny lub inne narządy. U golden retrieverów obserwuje się zarówno postaci wywodzące się z limfocytów B, jak i T (w tym mycosis fungoides, czyli chłoniak T-komórkowy skóry). Objawy kliniczne zależą od lokalizacji i mogą obejmować powiększenie węzłów chłonnych, utratę masy ciała, osłabienie, brak apetytu, gorączkę, a czasem objawy związane z zajęciem konkretnych narządów. Choroba ma szybki przebieg i wymaga wczesnej diagnostyki oraz leczenia onkologicznego, zwykle obejmującego chemioterapię. 

Mastocytoma/guz z komórek tucznych: to zmiany nowotworowe rozwijające się najczęściej w skórze, choć mogą też występować w tkankach podskórnych lub narządach wewnętrznych. Komórki tuczne wydzielają histaminę i inne mediatory, co powoduje miejscowe stany zapalne, zaczerwienienie, świąd, owrzodzenia, a czasem obrzęki. W zależności od stopnia złośliwości mastocytoma może rosnąć powoli lub agresywnie, dając przerzuty do węzłów chłonnych, wątroby, śledziony i szpiku kostnego. Golden retrievery są rasą szczególnie predysponowaną do występowania MCT. U tej rasy zmiany mają tendencję do rozwijania się wieloogniskowo, a ryzyko wystąpienia wielu guzów jest około 3,8 razy większe niż u psów innych ras. Guzy u goldenów często wykazują łagodny przebieg, ale niektóre przypadki mogą być agresywne i wymagają chirurgicznego usunięcia (z szerokim marginesem), a czasem dodatkowej chemioterapii lub leczenia inhibitorami kinazy tyrozynowej (TKI).

Kostniakomięsak: to złośliwy nowotwór kości, który najczęściej dotyczy kości długich kończyn. Choroba charakteryzuje się agresywnym wzrostem guza, prowadzącym do bólu, kulawizny i patologicznych złamań. Badania cytogenetyczne wskazują na występowanie powtarzalnych mutacji genetycznych związanych z predyspozycją rasową, w tym u golden retrieverów. Guzy mają wysoki potencjał do tworzenia przerzutów, głównie do płuc. Leczenie obejmuje chirurgiczne usunięcie guza, często w połączeniu z chemioterapią, co może przedłużyć przeżycie psa. Według GRCA National Health Survey z 1998 roku częstość występowania osteosarcomy u golden retrieverów wynosiła 2,28%. Choroba występuje najczęściej u psów dorosłych, zwykle między 6. a 10. rokiem życia, a wczesne wykrycie i szybka interwencja weterynaryjna mają kluczowe znaczenie dla rokowania.

Mięsak histiocytarny/histiocytoza: jest agresywnym, złośliwym nowotworem pochodzącym z komórek układu odpornościowego – makrofagów CD11d+ – odpowiedzialnych za odpowiedź zapalną i fagocytozę. W przebiegu choroby dochodzi do tworzenia mas guzowatych w śledzionie, wątrobie, płucach, szpiku kostnym oraz w oczach, co prowadzi do niewydolności narządów i zaburzeń funkcji układu odpornościowego. Golden retrievery są szczególnie predysponowane do tej choroby, co wskazuje na możliwe tło genetyczne. Średni wiek rozpoznania wynosi 8,6 ± 2,4 roku, a objawy kliniczne obejmują utratę masy ciała, apatię, gorączkę, powiększenie węzłów chłonnych, anemię i objawy związane z niewydolnością zajętych narządów. Rokowanie jest bardzo złe, ze spodziewanym czasem przeżycia zwykle krótszym niż 6 miesięcy od momentu rozpoznania. Leczenie opiera się na chemioterapii i terapiach wspomagających, jednak odpowiedź na leczenie jest często ograniczona, a choroba postępuje szybko. W przypadku lokalnych zmian, czasem rozważa się chirurgiczne usunięcie guza, ale w większości przypadków choroba ma charakter uogólniony i wymaga leczenia systemowego.

Oponiak: to nowotwór wywodzący się z opon mózgowych – błon otaczających mózg i rdzeń kręgowy. U psów jest to najczęstszy typ guza mózgu i może mieć charakter łagodny lub złośliwy. Golden retrievery wykazują zwiększoną predyspozycję do występowania meningiom w porównaniu z innymi rasami, co sugeruje możliwe podłoże genetyczne. Objawy kliniczne zależą od lokalizacji i wielkości guza, a także od stopnia naciekania sąsiednich struktur mózgowych. Mogą obejmować zmiany zachowania, dezorientację, apatię, problemy z równowagą, ataksję, napady padaczkowe, ślepnięcie, a w niektórych przypadkach również zaburzenia funkcji neurologicznych związanych z kończynami lub twarzą. Rozwój objawów jest zwykle powolny, co utrudnia wczesne rozpoznanie. Diagnostyka opiera się głównie na obrazowaniu mózgu metodą rezonansu magnetycznego (MRI) lub tomografii komputerowej (CT), które pozwalają ocenić lokalizację, wielkość i charakter guza. Ostateczne rozpoznanie potwierdza badanie histopatologiczne po zabiegu chirurgicznym lub biopsji. Leczenie zależy od wielkości i umiejscowienia guza oraz stanu ogólnego psa. Możliwe metody to chirurgiczne usunięcie guza, radioterapia, a w niektórych przypadkach leczenie wspomagające farmakologiczne (leki przeciwdrgawkowe w przypadku napadów, kortykosteroidy zmniejszające obrzęk mózgu). Rokowanie zależy od rodzaju guza, jego umiejscowienia oraz możliwości leczenia – guzy łagodne po całkowitym usunięciu mogą pozwalać na długotrwałe przeżycie, natomiast guzy złośliwe częściej prowadzą do nawrotów i skrócenia długości życia.

Nowotwory splotu naczyniówkowego mózgu: zmiany rozwijają się w splotach naczyniówkowych mózgu, które produkują płyn mózgowo-rdzeniowy. Mogą mieć postać łagodną lub złośliwą. Golden retrievery są nadreprezentowane w przypadkach tego typu nowotworów w porównaniu z innymi rasami, z około 3,7-krotnie wyższym ryzykiem zachorowania, co sugeruje możliwe uwarunkowania genetyczne. Objawy kliniczne zależą od lokalizacji i wielkości guza oraz stopnia zwiększenia ciśnienia śródczaszkowego. Mogą obejmować zmiany w zachowaniu, dezorientację, letarg, zaburzenia równowagi, ataksję, napady padaczkowe, nudności, wymioty, a w niektórych przypadkach również problemy z widzeniem. Objawy rozwijają się zazwyczaj stopniowo, co utrudnia wczesną diagnozę. Rozpoznanie opiera się na obrazowaniu mózgu metodą rezonansu magnetycznego (MRI) lub tomografii komputerowej (CT), które pozwalają ocenić wielkość, lokalizację i charakter guza. Ostateczne potwierdzenie rozpoznania wymaga badania histopatologicznego po zabiegu chirurgicznym lub biopsji. Leczenie obejmuje chirurgiczne usunięcie guza, radioterapię lub terapię wspomagającą, w tym stosowanie leków przeciwdrgawkowych i kortykosteroidów w celu zmniejszenia obrzęku mózgu. Rokowanie zależy od rodzaju guza, jego lokalizacji oraz możliwości leczenia – guzy łagodne mogą pozwalać na dłuższe przeżycie po całkowitym usunięciu, podczas gdy guzy złośliwe częściej prowadzą do nawrotów i skrócenia długości życia.

Włókniakomięsak języka: to nowotwory złośliwe wywodzące się z tkanki łącznej języka, prowadzące do powstawania mas guzowatych, które mogą powodować dyskomfort, zaburzenia pobierania pokarmu, ślinotok i trudności w połykaniu. Golden retrievery są nadreprezentowane w przypadkach tego nowotworu w porównaniu z innymi rasami, z około 3,6-krotnie wyższym ryzykiem zachorowania, co sugeruje możliwe uwarunkowania genetyczne. Objawy kliniczne obejmują powiększenie języka lub widoczny guz w jamie ustnej, trudności w żuciu i połykaniu pokarmu, ślinotok oraz czasem wtórne infekcje jamy ustnej. Rozpoznanie opiera się na badaniu klinicznym, biopsji guza i badaniu histopatologicznym. Leczenie polega głównie na chirurgicznym usunięciu guza, a w przypadkach zaawansowanych lub nawrotowych można zastosować radioterapię lub chemioterapię. Rokowanie zależy od wielkości guza, możliwości całkowitego usunięcia oraz obecności przerzutów.

Czerniak obrąbka rogówki: to zwykle łagodny guzy oczu nowotwór gałki ocznej wywodzący się zazwyczaj z grzbietowej części obrąbka rogówkowego. Może powodować zmiany w wyglądzie oka, miejscowe podrażnienie i, w rzadkich przypadkach, zaburzenia widzenia. Ryzyko wystąpienia tego nowotworu u golden retrieverów jest 5,8 razy większe niż u psów innych ras, co wskazuje na możliwe predyspozycje genetyczne. Diagnostyka obejmuje badanie okulistyczne i ocenę guza w lampie szczelinowej, a potwierdzenie rozpoznania wymaga biopsji i badania histopatologicznego. Leczenie polega głównie na chirurgicznym usunięciu guza, a w przypadku nawrotów lub zmian złośliwych możliwe jest zastosowanie radioterapii. Rokowanie jest dobre przy wczesnej diagnostyce i pełnym usunięciu guza.

Białaczka: to złośliwy nowotwór krwi i szpiku kostnego, w którym dochodzi do niekontrolowanego rozrostu nieprawidłowych komórek krwi. Występują zarówno postacie limfoidalne – ostre (ALL) i przewlekłe (CLL) – jak i szpikowe – ostre (AML) i przewlekłe (CML). Choroba prowadzi do licznych zaburzeń hematologicznych, w tym niedokrwistości, trombocytopenii i neutropenii, co skutkuje osłabieniem, podatnością na infekcje, krwawieniami, siniakami, gorączką oraz ogólnym złym samopoczuciem. Golden retrievery są nadreprezentowane w przypadkach białaczki w porównaniu z innymi rasami, co sugeruje możliwe uwarunkowania genetyczne predysponujące tę rasę do wystąpienia choroby. Średni wiek zachorowania jest zróżnicowany w zależności od typu białaczki: postacie ostre rozwijają się zwykle u psów młodszych, natomiast przewlekłe – u psów starszych, często w wieku 6–10 lat.Rozpoznanie białaczki opiera się na badaniach krwi, które mogą wykazać obecność nieprawidłowych komórek krwi, a także na cytometrii przepływowej, umożliwiającej określenie rodzaju komórek nowotworowych, oraz na biopsji szpiku kostnego. Dodatkowo stosuje się badania obrazowe, takie jak USG czy RTG, w celu oceny zajęcia narządów wewnętrznych, np. śledziony, wątroby lub węzłów chłonnych. Leczenie białaczki jest intensywne i obejmuje chemioterapię systemową, terapię wspomagającą (w tym transfuzje krwi, antybiotyki i środki wspierające układ odpornościowy) oraz regularne monitorowanie parametrów krwi i odpowiedzi na leczenie. W przypadku postaci przewlekłych możliwe jest stosowanie łagodniejszego protokołu terapeutycznego, natomiast postacie ostre wymagają agresywnej terapii i ścisłej opieki weterynaryjnej. Rokowanie zależy od rodzaju białaczki, stadium choroby, obecności przerzutów i odpowiedzi na leczenie. Postacie ostre mają zwykle gorsze rokowanie, natomiast przewlekłe mogą pozwolić psu na względnie długie przeżycie przy odpowiedniej kontroli i leczeniu. Ze względu na ciężki przebieg choroby, szybka diagnostyka i wdrożenie leczenia mają kluczowe znaczenie dla jakości i długości życia psa.

Nowotwory tarczycy: są to najczęściej raki, rzadziej gruczolakoraki. Golden retrievery mają około 2,2-krotnie wyższe ryzyko zachorowania na raka tarczycy w porównaniu z innymi rasami. Choroba dotyczy najczęściej psów w wieku 10–15 lat i objawia się obecnością guza w okolicy szyi, zmianami w zachowaniu, czasem zaburzeniami apetytu i wagi. Rozpoznanie opiera się na badaniu klinicznym, ultrasonografii tarczycy, biopsji cienkoigłowej i badaniu histopatologicznym. Leczenie polega na chirurgicznym usunięciu guza, a w przypadkach zaawansowanych można stosować terapię radioaktywną lub leczenie wspomagające. Rokowanie zależy od stopnia złośliwości guza, obecności przerzutów oraz skuteczności leczenia chirurgicznego lub adiuwantowego.