Bullmastiff jaki jest i na co choruje? Bullmastiff to rasa o wyjątkowym charakterze, łącząca siłę, odwagę i niezwykłą lojalność wobec swojego opiekuna.

To psy pewne siebie, zrównoważone i czujne, co czyni je doskonałymi stróżami oraz wiernymi towarzyszami rodziny. Ich wrodzona odwaga sprawia, że w sytuacjach zagrożenia potrafią działać zdecydowanie i bez wahania, jednocześnie nie wykazując niepotrzebnej agresji.

Są niezwykle oddane swojej rodzinie i silnie przywiązują się do opiekuna, co czyni je nie tylko niezawodnymi obrońcami, ale także czułymi i oddanymi przyjaciółmi. Bullmastiffy wykazują naturalny dystans wobec obcych, ale nie są nadmiernie podejrzliwe czy nerwowe. Ich instynkt obronny sprawia, że uważnie obserwują otoczenie i reagują w razie potrzeby, jednak w codziennych sytuacjach pozostają spokojne i opanowane.

Są inteligentne i mają silny charakter, dlatego wymagają konsekwentnego wychowania oraz jasnych zasad od samego początku. Ich niezależność sprawia, że potrafią podejmować samodzielne decyzje, co czyni je skutecznymi psami stróżującymi, ale jednocześnie oznacza, że potrzebują doświadczonego opiekuna, który umiejętnie pokieruje ich wychowaniem.

Pomimo swojej masywnej budowy i siły, bullmastiffy są czułe i łagodne w stosunku do członków rodziny. Doskonale odnajdują się w domu, a odpowiednio socjalizowane mogą żyć w zgodzie z dziećmi oraz innymi zwierzętami. Nie są nadmiernie energiczne, ale wymagają regularnej stymulacji fizycznej i umysłowej, by zachować dobrą kondycję i równowagę psychiczną.

Nie są skłonne do nadmiernego szczekania, co sprawia, że dobrze sprawdzają się jako stróże domów, nie zakłócając spokoju otoczenia. Bullmastiff to pies niezwykle wrażliwy emocjonalnie, który mocno przywiązuje się do swojego opiekuna. Nie lubi długotrwałej samotności i najlepiej czuje się w bliskim kontakcie z rodziną. Jest spokojny, cierpliwy i pełen godności, ale w razie potrzeby potrafi błyskawicznie zareagować.

Jego lojalność, siła i oddanie czynią go nie tylko niezawodnym obrońcą, ale także doskonałym towarzyszem, który z zaangażowaniem będzie chronić i kochać swoją rodzinę przez całe życie.

Dysplazja stawów biodrowych DSB: dziedziczna, wielogenowa choroba zwyrodnieniowa stawów biodrowych, której może towarzyszyć stan zapalny. Objawy to: niechęć do ruchu, pokładanie się po spacerze, nasilenie objawów po odpoczynku, królicze skoki podczas szybszego biegu. 

Dysplazja stawów łokciowych: wielogenowe, dziedziczne schorzenie, dotyczące stawów łokciowych polegające na nieprawidłowym wykształceniu powierzchni stawowych. Dysplazja może powodować ból, sztywność stawów i kulawiznę. Towarzyszący mu stan zapalny może prowadzić do zwyrodnienia tych stawów. 

Zwichnięcie rzepki: to wielogenowa, dziedziczna, wrodzona wiotkość więzadeł rzepki, prowadząca do jej zwichnięcia, czyli przemieszczenia na stronę przyśrodkową lub boczną poza krawędź bloczka kości udowej. Objawia się kulawizną i bolesnością, może doprowadzić do zwyrodnienia stawu kolanowego. Zalecane jest leczenie chirurgiczne.

Postępujący zanik siatkówki dom.-PRA: to dziedziczna choroba oczu prowadząca do stopniowej utraty wzroku. U bullmastiffów występuje w formie autosomalnej dominującej, co oznacza, że do jej rozwoju wystarczy odziedziczenie jednej kopii wadliwego genu. Pierwsze objawy mogą pojawić się już w wieku 6 miesięcy, a choroba może postępować do 4. roku życia. Początkowo psy mają trudności z widzeniem w ciemności, później ich wzrok stopniowo słabnie, aż do całkowitej ślepoty. Diagnostyka obejmuje badanie okulistyczne oraz testy genetyczne wykrywające mutację odpowiedzialną za PRA. Nie istnieje skuteczne leczenie, ale odpowiednia suplementacja może spowolnić postęp choroby. Psy dobrze adaptują się do utraty wzroku, jeśli otrzymają odpowiednie wsparcie i stabilne otoczenie.

Wieloogniskowa retinopatia psów: to dziedziczna choroba oczu, spowodowana mutacją w genie BEST1. U dotkniętych chorobą psów między 11 a 16 tygodniem życia pojawiają się liczne, okrągłe obszary odwarstwienia siatkówki. Pod odchodzącą siatkówką gromadzi się płyn, powodując szare, brązowe, pomarańczowe lub różowe „pęcherze”. Progresja zmian siatkówki jest powolna, ustaje po 1 roku życia i zazwyczaj nie prowadzi do ślepoty. Może jednak powodować uszkodzenia, które będą zaburzać prawidłowe widzenia zwierzęcia. Niektóre psy doświadczają częściowej regresji objawów z wiekiem, ale u innych mogą one utrzymywać się przez całe życie. Diagnoza CMR opiera się na badaniu oftalmoskopowym oraz testach genetycznych, które pozwalają wykryć obecność mutacji w genie BEST1. 

Nefropatia kłębuszkowa: jest to rzadko diagnozowana choroba, która rozwija się u psów w wieku od 2,5 do 11 lat. Objawy kliniczne oraz wyniki badań laboratoryjnych odpowiadają tym występującym przy przewlekłej niewydolności nerek. Badania histopatologiczne próbek pobranych z nerek, wykazują przewlekłą nefropatię kłębuszkową z włóknieniem. Analiza rodowodów chorujących psów wskazuje na autosomalnie recesywny sposób dziedziczenia tej choroby. Objawy mogą obejmować osłabienie, nadmierne pragnienie, częste oddawanie moczu, a także utratę masy ciała. W zaawansowanych przypadkach dochodzi do pogorszenia funkcji nerek, co może prowadzić do niewydolności nerek. Leczenie polega na wspomaganiu funkcji nerek, jednak choroba jest nieuleczalna, a rokowanie zależy od stopnia zaawansowania zmian.

Ataksja móżdżkowa z wodogłowiem: jest to rzadka choroba dotykająca szczenięta rasy bullmastiff. Objawy pojawiają się we wczesnym wieku i postępują, prowadząc do znacznego upośledzenia funkcji ruchowych i neurologicznych. U chorych szczeniąt obserwuje się zaburzenia koordynacji ruchowej (ataksję), nadmierne unoszenie kończyn (hipermetrię), upośledzenie propriocepcji, nieprawidłowe zachowania oraz deficyty wzrokowe. Diagnostyka opiera się na badaniu neurologicznym oraz badaniu rezonansem magnetycznym (MRI) mózgu, które ujawnia symetryczne wodogłowie oraz ogniskowe obszary o podwyższonym sygnale w centralnych jądrach móżdżku. Badanie histopatologiczne wykazuje wakuolizację, rozrost tkanki glejowej oraz zwyrodnienie aksonów w głębokich jądrach móżdżku. Choroba najprawdopodobniej jest dziedziczona w sposób autosomalnie recesywny Nie istnieje skuteczne leczenie, a terapia ogranicza się do postępowania objawowego i zapewnienia najlepszej jakości życia psa.