Cairn terier jaki jest i na co choruje
O czym przeczytasz w artykule:
Cairn terier jaki jest i na co choruje
Cairn terier jaki jest i na co choruje?
Waga: ♀6-8 kg ♂6-8 kg | Wysokość w kłębie: ♀23-30 cm ♂25-33 cm
Średnia długość życia: 12-14 lat | Dojrzałość: 15 m-cy | Początek starzenia: 7 lat | Maksymalna długość życia: 18 lat
Dostępne badania genetyczne: hipertermia złośliwa (Malignant Hyperthermia MH), mielopatia zwyrodnieniowa (Degenerative Myelopathy DM), chondrodysplazja i chondrodystrofia (Chondrodysplasia CDPA and -dystrophy CDDY and IVDD risk), hiperurikozuria (Hyperuricosuria SLC), postępujący zanik siatkówki (Progressive retinal atrophy prcd-PRA), Leukodystrofia globoidalna/choroba Krabbego (Globoid cell leukodystrophy/Krabbe-disease), niedobór kinazy pirogronianowej (Pyruvatkinase-deficiency PK), makrotrombocytopenia (Macrothrombocytopenia MTC), Osteopatia czaszkowo-żuchwowa (Cranimandibular osteopathy CMO), pęcherzyk śluzowaty/mucocele (Gallbladder Mucoceles GBM).
Badania przed dopuszczeniem do hodowli
Wymagane badania obejmują:
- Badanie radiologiczne stawów biodrowych i łokciowych (ocena w kierunku dysplazji),
- Badanie okulistyczne CERF po skończeniu 12 miesięcy (badanie oczu w kierunku dziedzicznych chorób),
- Ocenę rzepki,
- Wykonanie profilu tarczycowego, obejmującego ocenę poziomu hormonów i obecność autoprzeciwciał,
- Badanie kardiologiczne w celu wykrycia ewentualnych wad serca.
Zalecane badania obejmują:
- Test genetyczny w kierunku leukodystrofii globoidalnej (choroba Krabbego),
- Test genetyczny w kierunku niedoboru kinazy pirogronianowej.
Cairn terier w skrócie
Zalety
- Lojalny i bardzo przywiązany do opiekunów
- Pełen energii i chęci do zabawy
- Nie gubi dużej ilości sierści
- Mały i niekłopotliwy w utrzymaniu
Wady
- Wymaga regularnego trymowania, aby utrzymać sierść w dobrej kondycji
- Jest uparty i niezależny, przez co szkolenie może być wyzwaniem
- Ma skłonność do szczekania, szczególnie gdy coś go zainteresuje
- Ma silny instynkt myśliwski i może uciekać za zwierzyną
- Uwielbia kopać, co może być problemem w ogrodzie
Wygląd cairn teriera
Cairn terier jaki jest i na co choruje. Cairn terier to niewielki, ale mocno zbudowany pies o zwartej i proporcjonalnej sylwetce. Charakteryzuje się solidnym, sprężystym ciałem, które łączy siłę i wytrzymałość z dużą zwrotnością. Jest krępy, ale nie ciężki – jego budowa wskazuje na dynamicznego i energicznego psa, przystosowanego do pracy w trudnym, skalistym terenie.
Głowa cairn teriera jest szeroka, dobrze ukształtowana i proporcjonalna do reszty ciała, z wyraźnie zaznaczonym stopem. Kufa jest mocna, średniej długości, ale nie przesadnie długa ani spiczasta. Nos jest czarny i dobrze wykształcony, a szczęki silne, z regularnym, nożycowym zgryzem.
Oczy są średniej wielkości, lekko głęboko osadzone, ciemne i żywe, co nadaje psu inteligentny i czujny wyraz. Uszy są małe, szpiczaste, stojące i dobrze osadzone na głowie, co podkreśla uważny i energiczny charakter rasy. Szyja cairn teriera jest mocna, średniej długości, dobrze umięśniona i płynnie przechodzi w dobrze zbudowane barki.
Tułów jest krótki, zwarty i dobrze umięśniony, z prostym i silnym grzbietem. Klatka piersiowa jest głęboka, ale niezbyt szeroka, co zapewnia psu dużą wytrzymałość i swobodę ruchu. Lędźwie są krótkie i mocne, co dodatkowo podkreśla kompaktową budowę ciała. Kończyny cairn teriera są proste, silne i dobrze umięśnione, o mocnym kośćcu. Łapy są zwarte, dobrze wysklepione, z twardymi opuszkami, co ułatwia poruszanie się po trudnym terenie. Ogon jest średniej długości, wysoko osadzony, noszony prosto lub lekko uniesiony, ale nigdy zakręcony nad grzbietem.
Sierść cairn teriera jest jego charakterystyczną cechą. Jest podwójna – składa się z gęstego, wełnistego podszerstka oraz szorstkiego, twardego i lekko zmierzwionego włosa okrywowego. Taka struktura zapewnia psu doskonałą ochronę przed trudnymi warunkami atmosferycznymi. Umaszczenie występuje w różnych odcieniach – od kremowego, przez pszeniczne, szare i rude, po pręgowane i ciemniejsze tonacje. Cechą typową dla rasy jest naturalna różnorodność kolorystyczna i subtelne zmiany odcienia w różnych partiach ciała.
Ruch cairn teriera jest lekki, dynamiczny i pełen energii. Pies porusza się z dużą swobodą, wykazując elastyczność i pewność siebie. Jego krok jest sprężysty i równomierny, co świadczy o doskonałej koordynacji i harmonii budowy. Cairn terier to pies, który prezentuje się z naturalną elegancją, ale jednocześnie emanuje siłą, gotowością do działania i nieustającą czujnością.
Charakter cairn teriera
Cairn terier jaki jest i na co choruje? Cairn terier to rasa o żywiołowym, pewnym siebie i niezależnym charakterze, łącząca odwagę, inteligencję oraz silny instynkt łowiecki. To psy czujne, bystre i zawsze gotowe do działania, co czyni je doskonałymi towarzyszami dla aktywnych opiekunów.
Ich żywiołowa natura sprawia, że są radosne, pełne energii i zawsze chętne do zabawy, ale jednocześnie potrafią wykazywać upór i samodzielność, co wymaga konsekwentnego wychowania. Cairn teriery to psy o silnym instynkcie terytorialnym, które nie boją się bronić swojego domu i rodziny.
Choć nie są agresywne, potrafią być stanowcze i odważnie stawić czoła zagrożeniu. Wobec obcych mogą wykazywać pewien dystans, ale dobrze socjalizowane pozostają przyjazne i otwarte. Ich inteligencja i szybkość uczenia się sprawiają, że doskonale odnajdują się w różnych aktywnościach – od sportów kynologicznych po pracę węchową i agility.
Pomimo swojego myśliwskiego rodowodu, cairn terier jest bardzo oddany swojej rodzinie. To pies, który mocno przywiązuje się do opiekuna i lubi spędzać czas w jego towarzystwie. Jest towarzyski, serdeczny i lubi być w centrum uwagi, choć nie jest nachalny. Jego wesołe usposobienie i duża odporność na stres czynią go świetnym kompanem zarówno dla dorosłych, jak i dla dzieci, pod warunkiem że zostaną one nauczone szacunku do psa.
Cairn teriery to psy niezwykle ruchliwe i ciekawskie. Uwielbiają eksplorować otoczenie, dlatego warto zapewnić im dużo aktywności fizycznej i umysłowej. Są skoczne, szybkie i potrafią być zaskakująco sprytne, co oznacza, że mogą znajdować sposoby na wydostanie się z ogrodzonego terenu lub przechytrzenie opiekuna, jeśli coś je szczególnie zainteresuje. Ich wrodzona niezależność sprawia, że nie zawsze są bezwzględnie posłuszne, ale dobrze poprowadzone stają się wiernymi i lojalnymi psami, które z radością wykonują polecenia.
Choć niewielkie, cairn teriery mają wielkie serca i ogromną osobowość. Są pełne życia, odważne i chętne do przygód, ale jednocześnie czułe wobec swojej rodziny. Wymagają odpowiedniego prowadzenia, ale w zamian oferują nieskończoną radość, lojalność i niezwykłą wierność. To psy dla osób, które docenią ich niezależność, inteligencję i niespożytą energię. Cairn terier jaki jest i na co choruje.
Najlepszy dom dla cairn teriera
Cairn terier to pies pełen energii, ciekawski i niezależny, dlatego najlepiej czuje się w domu z ogrodem, gdzie może swobodnie eksplorować otoczenie i zaspokajać swoje naturalne instynkty. Nie oznacza to jednak, że nie odnajdzie się w mieszkaniu – jeśli opiekun zadba o odpowiednią ilość aktywności fizycznej i mentalnej, pies będzie równie szczęśliwy w bloku.
Kluczowe jest zapewnienie mu codziennych spacerów, zabaw oraz zajęć angażujących umysł, ponieważ bez tego może stać się niespokojny i wykazywać destrukcyjne zachowania. Mieszkanie w małej przestrzeni nie stanowi problemu, jeśli opiekun jest w stanie poświęcić psu wystarczająco dużo uwagi i ruchu. Cairn terier jest mocno przywiązany do swojej rodziny i najlepiej czuje się, gdy ma bliski kontakt z człowiekiem.
Nie lubi długiej samotności – pozostawiony na wiele godzin bez towarzystwa może zacząć szczekać, niszczyć przedmioty lub szukać sobie zajęcia, które nie zawsze jest zgodne z intencjami opiekuna. To pies, który świetnie odnajduje się w rodzinach aktywnie spędzających czas, ale niekoniecznie w domach, gdzie często pozostaje sam.
Dobrze socjalizowany cairn terier doskonale dogaduje się z dziećmi. Jest wesoły, cierpliwy i chętnie bierze udział w zabawach, choć ze względu na swój niezależny charakter może czasem pokazać upór. Najlepiej sprawdza się w rodzinach ze starszymi dziećmi, które potrafią szanować jego granice i bawić się z nim w sposób bezpieczny. W przypadku małych dzieci zabawy powinny odbywać się pod nadzorem dorosłych, aby uniknąć nieporozumień wynikających z naturalnej żywiołowości psa.
Osoby starsze i niepełnosprawne mogą mieć trudności z opieką nad cairn terierem, zwłaszcza jeśli nie są w stanie zapewnić mu odpowiedniej ilości ruchu. Choć nie jest to duża rasa, jego temperament sprawia, że wymaga regularnej aktywności i konsekwentnego prowadzenia. Dla seniorów, którzy wciąż są aktywni i lubią spacery, może być wspaniałym towarzyszem, jednak dla osób mających trudności z poruszaniem się lepszym wyborem będzie pies o mniejszym zapotrzebowaniu na ruch.
Najlepszy dom dla cairn teriera to taki, w którym opiekunowie rozumieją jego potrzeby i są gotowi poświęcić mu czas na zabawę, spacery i szkolenie. To pies, który świetnie odnajduje się w aktywnych rodzinach, ceniących jego inteligencję, niezależność i wesołe usposobienie. Nie nadaje się do życia w izolacji ani do roli kanapowego psa, który większość dnia spędza samotnie – potrzebuje bliskości człowieka, ruchu i różnorodnych wyzwań, aby w pełni rozwijać swój temperament i cieszyć się życiem. Cairn terier jaki jest i na co choruje.
Wzorzec: Cairn terier FCI Standard N° 4 / 24.06.1987
CAIRN TERIER JAKI JEST I NA CO CHORUJE
- Pochodzenie: Wielka Brytania
- Użytkowość: Terier
- Klasyfikacja FCI: Grupa 3 Teriery. Sekcja 2 Teriery małe
Próby pracy nie są wymagane - Możliwość zakupu w Polsce: tak
- Cena psa z rodowodem FCI: 4500-7000 zł
FUNDACJA VET-ALERT
WESPRZYJ NASZĄ DZIAŁALNOŚĆ
Cairn terier - skąd pochodzi - historia rasy
Cairn terier jaki jest i na co choruje. Cairn terier to jedna z najstarszych ras terierów pochodzących ze Szkocji. Jego historia sięga kilkuset lat wstecz, a przodkowie współczesnych cairnów wywodzą się z Wysp Hebrydzkich, szczególnie z rejonu wyspy Skye i szkockiego Highlands.
Były to niewielkie, lecz wyjątkowo odważne psy myśliwskie, wykorzystywane głównie do tępienia gryzoni i polowania na lisy, borsuki czy wydry. Ich zadaniem było wypłaszanie zwierzyny z nor i stert kamieni – właśnie od tych kamieni (ang. cairns), które często służyły jako schronienie dla dzikich zwierząt, rasa wzięła swoją nazwę.
Cairny, podobnie jak inne szkockie teriery, początkowo nie były wyodrębnione jako osobna rasa. Przez wieki krzyżowano je z innymi lokalnymi terierami, w tym west highland white terrierami i skye terierami.
Pod koniec XIX wieku hodowcy zaczęli bardziej precyzyjnie selekcjonować psy pod kątem określonych cech, co doprowadziło do powstania kilku szkockich ras terierów, w tym cairn teriera. Na początku XX wieku cairny zaczęły być prezentowane na wystawach psów jako osobna rasa, choć przez pewien czas były mylone ze skye terierami.
W 1910 roku oficjalnie nadano im nazwę „cairn terrier” i uznano je za odrębną rasę w Wielkiej Brytanii. Ich popularność szybko rosła, a w 1913 roku rasa została oficjalnie zarejestrowana przez American Kennel Club (AKC). Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) uznała cairn teriera w 1963 roku, nadając mu standard rasy pod numerem 004.
Dziś cairn teriery są cenione zarówno jako psy towarzyszące, jak i wszechstronne teriery o wciąż silnym instynkcie myśliwskim. Cairn terier zyskał również międzynarodową sławę dzięki filmowi Czarnoksiężnik z Krainy Oz, gdzie wystąpił w roli Totosia.
Użytkowość rasy
Cairn terier to wszechstronna rasa, która od wieków pełniła różne funkcje użytkowe. Początkowo wykorzystywane jako psy myśliwskie, specjalizowały się w polowaniach na lisy, borsuki i wydry, skutecznie wypłaszając zwierzynę z nor ukrytych w stosach kamieni.
Dzięki swojej zwinności, wytrzymałości i odwadze doskonale radziły sobie w trudnym, górzystym terenie Szkocji. Ich silny instynkt łowiecki, czujność i samodzielność sprawiały, że były niezastąpionymi pomocnikami myśliwych i farmerów.
Obecnie cairn terier to przede wszystkim pies towarzyszący, ceniony za swoją żywiołowość, inteligencję i radosny charakter. Choć nie pełni już funkcji użytkowych w tradycyjnym myślistwie, jego naturalna ciekawość i skłonność do eksploracji sprawiają, że świetnie sprawdza się w sportach kynologicznych, takich jak agility czy obedience.
Jego wrodzona czujność i odwaga czynią go także dobrym stróżem, choć niewielki rozmiar nie pozwala mu na pełnienie roli psa obronnego. Cairn terier wyróżnia się niezależnością i dużą potrzebą aktywności, dlatego wymaga konsekwentnego wychowania i odpowiedniej dawki ruchu. Cairn terier jaki jest i na co choruje?
Predyspozycje cairn terierów do chorób
Ogólne informacje zdrowotne
Pod względem zdrowia cairn teriery uchodzą za psy odporne i długowieczne. Niemniej jednak mogą być podatne na niektóre schorzenia genetyczne, takie jak dysplazja stawów biodrowych, problemy z wątrobą czy choroby oczu, w tym zaćmę.
Choroby zębów
Jaki jest i na co choruje cairn terier? Choroby zębów to jeden z najczęstszych problemów przewlekłych u zwierząt domowych, które nie mają regularnie szczotkowanych zębów. Na zębach początkowo zalegają resztki jedzenia, następnie na widocznych częściach zębów odkłada się kamień nazębny i prowadzi do infekcji dziąseł i korzeni zębów.
Jeśli nie zapobiegniesz chorobom zębów na początku regularnie usuwając resztki jedzenia, to trzeba będzie leczyć bardziej zaawansowane stadia choroby, co będzie Ciebie znacznie droższe. W ciężkich przypadkach pies może stracić zęby, a w wyniku przewlekłej infekcji zębów jest narażony na uszkodzenie narządów wewnętrznych. Poza tym, będzie milszym towarzyszem, jeśli nie powala wszystkich swoim śmierdzącym psim oddechem!
Infekcje
Cairn teriery są podatne na infekcje bakteryjne i wirusowe – tak samo, jak psy innych ras. Najważniejsze choroby zakaźne to: z parwowiroza, wścieklizna i nosówka. Wielu z tych infekcji można zapobiec poprzez szczepienia, które powinny być dostosowane do chorób występujących w danym regionie, wieku i innych czynników.
Otyłość
Otyłość może być poważnym problemem zdrowotnym u cairn teriera. Jest to poważna choroba, która może powodować lub nasilać problemy ze stawami, zaburzenia metaboliczne i trawienne, powodować ból i sprzyjać chorobom serca.
Chociaż kuszące jest dawać jedzenie za każdym, gdy pupil popatrzy na ciebie błagalnie, pamiętaj, że lepiej jest go przytulić lub zabrać na spacer niż po kryjomu dokarmiać. On poczuje się lepiej i Ty też!
Pasożyty
Cairn terier narażony jest na pasożyty wewnętrzne i zewnętrzne, takie jak: tęgoryjce, glisty, nicienie sercowe, włosogłówki, pchły, kleszcze i inne. Niektóre z tych pasożytów mogą zostać przeniesione na Ciebie lub członka Twojej rodziny i stanowią poważny problem dla wszystkich. W przypadku psa pasożyty te mogą powodować ból, dyskomfort, a nawet śmierć, dlatego ważne jest, regularne badanie i profilaktyczne odrobaczanie.
Kastracje
Kastracja to chirurgiczne usunięcie jajników i zwykle macicy u samic, a u samców chirurgiczne usunięcie jąder. Kastracja zmniejsza prawdopodobieństwo wystąpienia niektórych rodzajów nowotworów i eliminuje możliwość zajścia w ciążę przez zwierzę lub spłodzenia niechcianych szczeniąt.
Wykonanie tej operacji pozwala wykorzystać sytuację, gdy zwierzę jest w znieczuleniu, aby zidentyfikować i zaradzić niektórym chorobom, które mogą się w przyszłości rozwinąć, np. prześwietlenie stawów lub usunięcie przetrwałego zęba.
Charakterystyczne cechy fizjologiczne
Brak danych.
Nadwrażliwość na leki
Brak danych.
Choroby dziedziczne
Aseptyczna martwica głowy kości udowej, choroba Legga-Calvego Perthesa: wrodzona wada polegająca na upośledzeniu ukrwienia jądra kostnienia głowy kości udowej, co prowadzi do martwicy kości podchrzęstnej. Za rozwój choroby prawdopodobnie odpowiada autosomalny gen recesywny. Schorzenie może dotyczyć jednej lub obu kości udowych. Pierwsze objawy zwyrodnienia pojawiają się najczęściej poniżej 9. miesiąca życia. Leczenie polega na przeprowadzeniu zabiegu operacyjnego. U cairn terierów choroba ta występuje 17,9 razy częściej niż u innych ras.
Dysplazja stawów biodrowych DSB: dziedziczna, wielogenowa choroba zwyrodnieniowa stawów biodrowych, której może towarzyszyć stan zapalny. Objawy to: niechęć do ruchu, pokładanie się po spacerze, nasilenie objawów po odpoczynku, królicze skoki podczas szybszego biegu.
Dysplazja stawów łokciowych: wielogenowe, dziedziczne schorzenie, dotyczące stawów łokciowych polegające na nieprawidłowym wykształceniu powierzchni stawowych. Dysplazja może powodować ból, sztywność stawów i kulawiznę. Towarzyszący mu stan zapalny może prowadzić do zwyrodnienia tych stawów.
Leukodystrofia globoidalna/choroba Krabbego: to rzadka, autosomalna recesywna choroba spichrzeniowa lizosomalna, prowadząca do ciężkich zaburzeń neurologicznych. Schorzenie wynika z niedoboru enzymu galaktocerebrozydazy (GALC), co powoduje nagromadzenie toksycznych substancji w komórkach nerwowych, prowadząc do ich degeneracji. Objawy pojawiają się już we wczesnym wieku szczenięcym i obejmują postępujące osłabienie mięśni (hipotonię), drgawki, zaburzenia koordynacji, ślepotę, a w końcowej fazie – całkowitą niewydolność neurologiczną i śmierć. Ze względu na szybki i nieodwracalny przebieg choroby, psy dotknięte leukodystrofią globoidalną zazwyczaj nie dożywają dorosłości. Według badań Padgetta częstość występowania tej choroby u cairn terierów wynosi 0,1%. Ze względu na autosomalny recesywny sposób dziedziczenia, nosiciele wadliwego genu nie wykazują objawów, ale mogą przekazywać mutację potomstwu. Dostępne są testy genetyczne umożliwiające identyfikację nosicieli, co pozwala na odpowiedni dobór par hodowlanych i zapobieganie narodzinom chorych szczeniąt.
Melanoza oczna i jaskra: to przewlekła choroba oczu, która postępując, prowadzi do jaskry i utraty wzroku. Charakteryzuje się rozlanym naciekiem silnie pigmentowanych melanocytów w strukturach wewnątrzgałkowych. Objawy mogą pojawić się w różnym wieku, najczęściej między 2. a 14. rokiem życia. Schorzenie to występuje rodzinnie u cairn terierów, a badania kliniczne wykazały, że dotyka ono 1,82% przedstawicieli rasy. Analizy rodowodowe sugerują autosomalny dominujący sposób dziedziczenia. Ze względu na ryzyko przenoszenia choroby organizacja CERF stanowczo odradza rozmnażanie psów dotkniętych oczną melanozą.
Niedobór kinazy pirogronianowej: to rzadka, dziedziczna choroba erytrocytów, prowadząca do ciężkiej, przewlekłej anemii. Spowodowana jest mutacją genu kodującego kinazę pirogronianową, enzymu kluczowego dla prawidłowego metabolizmu energetycznego czerwonych krwinek. Deficyt enzymu powoduje przedwczesny rozpad erytrocytów, co skutkuje niedokrwistością i kompensacyjnym wzrostem produkcji nowych krwinek. Objawy choroby obejmują nietolerancję wysiłkową, osłabienie, blade błony śluzowe, a w zaawansowanych przypadkach również powiększenie śledziony oraz postępującą osteosklerozę. Ze względu na przewlekły charakter anemii i jej postępujący przebieg, choroba może prowadzić do skrócenia długości życia psa. W celu potwierdzenia choroby należy wykonać test genetyczny, który pozwala na identyfikację nosicieli mutacji i eliminację ich z hodowli, zapobiegając narodzinom chorych szczeniąt.
Osteopatia czaszkowo-żuchwowa: to dziedziczna, autosomalna recesywna choroba kości, charakteryzująca się bolesnym, nienowotworowym rozrostem tkanki kostnej w obrębie gałęzi żuchwy i/lub puszki bębenkowej. Pierwsze objawy pojawiają się zazwyczaj u szczeniąt w wieku od 3 do 10 miesięcy. Choroba powoduje trudności w chwytaniu i żuciu pokarmu, co może prowadzić do utraty masy ciała. W wyniku bólu i ograniczonej ruchomości żuchwy dochodzi do zaniku mięśni skroniowych i żwaczy. Stopień nasilenia objawów jest różny – u niektórych psów dyskomfort jest umiarkowany, podczas gdy u innych ból może być na tyle silny, że konieczne jest leczenie przeciwbólowe i wspomaganie karmienia. W większości przypadków schorzenie ustępuje samoistnie po zakończeniu procesu przebudowy kości, jednak w okresie aktywnej choroby konieczna jest staranna opieka, w tym stosowanie miękkiej diety i ewentualne podawanie leków przeciwbólowych oraz przeciwzapalnych. Według badań Padgetta częstość występowania osteopatii czaszkowo-żuchwowej u cairn terierów wynosi 0,9%. Ze względu na recesywny charakter dziedziczenia, nosiciele mutacji mogą być klinicznie zdrowi, ale przekazywać wadliwe geny potomstwu.
Zespolenie wrotno-oboczne/dysplazja mikronaczyniowa: wada wrodzona o nieznanym sposobie dziedziczenia. Jest ona spowodowana nieprawidłowym połączeniem między żyłą wrotną a żyłami układowymi. U cairn terierów może występować wewnątrzwątrobowe, zewnątrzwątrobowe lub mikronaczyniowe. Następstwem tego schorzenia mogą być zaburzenia świadomości, drgawki i karłowatość. U niektórych psów z zespoleniem wrotnym dominującym objawem może być świąd, który ustępuje po wykonaniu korekcji chirurgicznej tego schorzenia. Częstość występowania u cairn terierów wynosi 0,9%. Jedno z badań wykazało, że ryzyko zachorowania w tej rasie jest 10,7 razy większe niż u innych ras. Badania nad dziedziczeniem sugerują, że PSS u cairn terierów jest dziedziczone autosomalnie i najprawdopodobniej ma podłoże poligenowe lub monogenowe o zmiennym stopniu ekspresji. Diagnostyka obejmuje oznaczenie poziomu kwasów żółciowych oraz amoniaku we krwi.
Zwichnięcie rzepki: to wielogenowa, dziedziczna, wrodzona wiotkość więzadeł rzepki, prowadząca do jej zwichnięcia, czyli przemieszczenia na stronę przyśrodkową lub boczną poza krawędź bloczka kości udowej. Objawia się kulawizną i bolesnością, może doprowadzić do zwyrodnienia stawu kolanowego. Zalecane jest leczenie chirurgiczne.
Predyspozycje do chorób
Dotyczące jamy ustnej i zębów
Kamień nazębny: choroby zębów to najczęstszy, chroniczny problem u zwierząt domowych, dotykający 80% wszystkich psów powyżej drugiego roku życia.
Problemy stomatologiczne: obejmują zarówno wady zgryzu, jak i brakujące zęby, co może wpływać na zdrowie jamy ustnej oraz komfort życia psa. Według badań Padgetta, około 3% przedstawicieli rasy ma brakujące zęby, 1,7% cierpi na przodozgryz, a 1,3% na tyłozgryz. Przodozgryz, który jest szczególnie częsty w tej rasie, charakteryzuje się wysuniętą dolną szczęką względem górnej. Tyłozgryz natomiast występuje, gdy górna szczęka jest nadmiernie wysunięta przed dolną. Nieprawidłowości w budowie szczęki mogą prowadzić do trudności w pobieraniu pokarmu, nierównomiernego ścierania zębów, zwiększonego ryzyka odkładania się kamienia nazębnego, stanów zapalnych dziąseł oraz chorób przyzębia. W ciężkich przypadkach może dochodzić do problemów z gryzieniem, bólu oraz infekcji jamy ustnej. Brakujące zęby mogą być efektem wad genetycznych, ale także urazów lub chorób zębów.
Dotyczące narządów zmysłów: wzrok
Badania wykazały, że przetrwała tętnica ciała szklistego została zidentyfikowana u 1,3% cairn terierów poddanych badaniom okulistycznym CERF w latach 2018–2022. Ze względu na potencjalne ryzyko dziedziczenia tej wady zaleca się, aby psy z rozpoznanym PHA oraz innymi powiązanymi anomaliami nie były wykorzystywane w hodowli.
Jaskra pierwotna wąskiego kąta: to poważna choroba oczu, charakteryzująca się wzrostem ciśnienia wewnątrzgałkowego, co prowadzi do uszkodzenia siatkówki i nerwu wzrokowego, a w konsekwencji do nieodwracalnej ślepoty. Jaskra pierwotna u cairn terierów ma podłoże genetyczne i rozwija się w wyniku nieprawidłowej budowy kąta przesączania, co utrudnia odpływ cieczy wodnistej z oka. W początkowych stadiach choroby mogą występować niespecyficzne objawy, takie jak zaczerwienienie oka, łzawienie, nadwrażliwość na światło czy okresowe pogorszenie widzenia. W bardziej zaawansowanych przypadkach dochodzi do widocznego powiększenia gałki ocznej, bólu oraz utraty wzroku. Diagnoza opiera się na pomiarze ciśnienia wewnątrzgałkowego (tonometria) oraz ocenie kąta przesączania (gonioskopia). Regularne badania okulistyczne u psów predysponowanych do jaskry są kluczowe dla wczesnego wykrycia choroby i wdrożenia leczenia. W przypadku potwierdzenia choroby stosuje się leczenie farmakologiczne w celu obniżenia ciśnienia wewnątrzgałkowego, jednak w wielu przypadkach konieczne jest leczenie chirurgiczne.
Przetrwała błona źreniczna: wada wrodzona, w której w dotkniętym oku znajdują się przetrwałe elementy płodowej błony źrenicznej, które nie ulegają normalnej regresji do 3. miesiąca życia. Pasma te mogą łączyć tęczówkę z tęczówką, tęczówkę z rogówką, tęczówkę z soczewką lub tworzyć skupiska w komorze przedniej.
Przetrwała tętnica ciała szklistego: to wrodzona wada rozwojowa oka, wynikająca z nieprawidłowej regresji tętnicy ciała szklistego, która odgrywa kluczową rolę w odżywianiu soczewki podczas życia płodowego. Po narodzinach naczynie to powinno stopniowo zanikać, jednak w przypadku PHA może częściowo lub całkowicie przetrwać, co prowadzi do powstawania resztek naczyniowych wewnątrz gałki ocznej. Samo schorzenie zazwyczaj nie powoduje znacznych zaburzeń widzenia, ale często współwystępuje z innymi wadami okulistycznymi, takimi jak zaćma, zwichnięcie soczewki czy niedorozwój siatkówki, które mogą znacząco upośledzać wzrok. Diagnostyka PHA opiera się na badaniu oftalmoskopowym przeprowadzanym przez lekarza weterynarii specjalizującego się w okulistyce. W większości przypadków nie wymaga leczenia, jednak w sytuacji współistnienia innych wad konieczne może być wdrożenie terapii dostosowanej do konkretnego przypadku.
Zaćma: to schorzenie polegające na zmętnieniu soczewki oka, co prowadzi do stopniowego pogorszenia wzroku, a w ciężkich przypadkach – do całkowitej ślepoty. U cairn terierów dominują zaćmy pośrednie, tylne i równikowe, choć mogą również występować inne formy, takie jak zaćma przednia, jądrowa i torebkowa. Wyniki badania CTCA Health Survey z 2005 roku wskazują, że zaćma u dorosłych psów cairn terier występuje ze zwiększoną częstotliwością.
Dotyczące skóry
Atopowe zapalenie skóry atopia: to przewlekłe schorzenia dermatologiczne występujące u cairn terierów z wyraźnie podwyższonym ryzykiem w porównaniu do innych ras. Choroba objawia się intensywnym świądem, który prowadzi do drapania, lizania oraz samouszkodzeń skóry. W wyniku podrażnienia naskórka często dochodzi do powstawania wtórnych stanów zapalnych, takich jak piodermia oraz urazowe zapalenie skóry, znane jako „hot spots” – bolesne, sączące się rany, które mogą się szybko powiększać. Choroba może ujawniać się już w młodym wieku, a jej objawy nasilają się w kontakcie z alergenami środowiskowymi, takimi jak pyłki roślin, roztocza kurzu domowego, pleśń czy sierść innych zwierząt. Atopia często przebiega sezonowo, ale w niektórych przypadkach dolegliwości utrzymują się przez cały rok. W miarę postępu choroby dochodzi do przewlekłego stanu zapalnego skóry, jej pogrubienia, nadmiernej pigmentacji oraz wtórnych infekcji bakteryjnych i grzybiczych. Cairn teriery mają predyspozycje genetyczne do atopii, a badania epidemiologiczne wykazują, że ryzyko jej wystąpienia jest u nich 1,67 razy wyższe niż u innych ras.
Łojotokowe zapalenie skóry: to schorzenie skóry spowodowane nadmierną produkcją łoju przez gruczoły łojowe. W efekcie skóra staje się tłusta, a na jej powierzchni mogą występować łuszczące się zmiany, swędzenie, zaczerwienienie oraz czasami infekcje wtórne. Choroba może dotyczyć zarówno powierzchniowej, jak i głębszej warstwy skóry. Przyczyny łojotokowego zapalenia skóry są nadal nie do końca poznane, ale uważa się, że może mieć ono związek z czynnikami genetycznymi, hormonalnymi oraz środowiskowymi. U niektórych psów może być także związane z innymi problemami dermatologicznymi lub zaburzeniami metabolicznymi. Objawy mogą obejmować nadmierne łuszczenie się skóry, swędzenie, pojawianie się plam, nadmierną produkcję łoju oraz silny zapach. Leczenie zazwyczaj polega na stosowaniu odpowiednich szamponów, preparatów nawilżających skórę oraz, w niektórych przypadkach, leków przeciwzapalnych lub przeciwbakteryjnych. Badania Dorna wskazują, że cairn teriery mają 1,24 razy wyższe ryzyko wystąpienia tego schorzenia w porównaniu do innych ras.
Dotyczące przewodu pokarmowego, wątroby i trzustki
Przewlekłe zapalenie wątroby: cairn teriery są rasą, u której odnotowuje się wyższą niż przeciętna częstość występowania przewlekłego zapalenia wątroby, potwierdzoną diagnozą histopatologiczną. Choroba ta charakteryzuje się przewlekłym stanem zapalnym wątroby, który może prowadzić do uszkodzenia komórek wątrobowych, z czasem prowadząc do ich niewydolności. Objawy przewlekłego zapalenia wątroby mogą obejmować osłabienie, utratę apetytu, żółtaczkę (zażółcenie skóry i błon śluzowych), a także zmiany w wynikach badań laboratoryjnych, takie jak podwyższony poziom enzymów wątrobowych. W przypadku nieleczonej choroby może dojść do marskości wątroby, co stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia psa. Chroniczne zapalenie wątroby jest często diagnozowane po wykonaniu badań krwi oraz biopsji wątroby, która pozwala na dokładne określenie stopnia uszkodzenia narządu. Leczenie polega na stosowaniu diety wspomagającej funkcje wątroby, farmakoterapii oraz monitorowaniu stanu zdrowia psa. Zdiagnozowane przypadki w tej rasie sugerują, że predyspozycje genetyczne mogą odgrywać istotną rolę w rozwoju choroby.
Dotyczące serca i układu krążenia
Szmery sercowe: mogą być spowodowane przez nieprawidłowości w zastawkach serca. Mogą one występować zarówno w formie wrodzonej, jak i nabytej. Wiele wrodzonych szmerów nie prowadzi do problemów zdrowotnych w ciągu życia psa, ale niektóre z nich mogą stanowić wczesny sygnał poważniejszych problemów kardiologicznych. Szmery mogą również wynikać z infekcji wirusowej, która prowadzi do kardiomiopatii. W przypadku, gdy pies rozwija się prawidłowo i nie wykazuje innych objawów chorób serca, szmer może zostać uznany za „niewinny”. W badaniu CTCA Health Survey z 2005 r. stwierdzono zwiększoną częstotliwość szmerów sercowych (bez wskazania konkretnej przyczyny ich występowania).
Dotyczące krwi i układu chłonnego
Niedokrwistość hemolityczna o podłożu autoimmunologicznym: schorzenie spowodowane jest niszczeniem krwinek czerwonych przez własne przeciwciała. Klinicznie objawia się bladością błon śluzowych, osłabieniem, sennością i zapaścią. Leczenie obejmuje podawanie leków immunosupresyjnych. Choroba ta występuje częściej u suk niż u samców. Jedno z badań wykazało, że prawdopodobieństwo wystąpienia niedokrwistości hemolitycznej o podłożu autoimmunologicznym u cairn terierów jest 5,3 razy wyższe w porównaniu do innych ras.
Zaburzenia endokrynologiczne i metaboliczne
Cukrzyca: cairn teriery należą do ras o podwyższonym ryzyku rozwoju cukrzycy, głównie z powodu immunologicznego zniszczenia komórek beta trzustki, odpowiedzialnych za produkcję insuliny. Choroba ta jest związana z genem cytokiny immunoregulacyjnej IL-4, który wpływa na układ odpornościowy i jego reakcje. Cukrzyca u cairn terierów zwykle prowadzi do zaburzeń w metabolizmie glukozy, co może prowadzić do hiperglikemii (podwyższonego poziomu cukru we krwi). W leczeniu cukrzycy stosuje się regularne zastrzyki z insuliny, odpowiednią kontrolę poziomu glukozy we krwi oraz dostosowaną dietę. Regularne monitorowanie poziomu glukozy jest kluczowe, aby dostosować dawki insuliny i unikać powikłań związanych z cukrzycą, takich jak kwasica ketonowa, uszkodzenia narządów czy zmniejszenie jakości życia psa. Według jednego z badań, prawdopodobieństwo rozwoju cukrzycy u cairn terierów jest 6,5 razy wyższe niż u innych ras.
Nadczynność kory nadnerczy/choroba Cushinga: to schorzenie wywołane przez funkcjonalny guz nadnerczy lub przysadki mózgowej, który prowadzi do nadmiernej produkcji hormonów steroidowych, w szczególności kortyzolu. Objawy kliniczne mogą obejmować zwiększone pragnienie i częste oddawanie moczu, symetryczne przełysienia w obrębie tułowia, a także powiększenie obrysu brzucha. W niektórych przypadkach może wystąpić także osłabienie mięśni, zmiany skórne, zwiększenie masy ciała oraz nadciśnienie tętnicze. Choroba Cushinga jest częściej diagnozowana u psów starszych, szczególnie u tych z problemami hormonalnymi. Leczenie najczęściej polega na farmakoterapii mającej na celu zmniejszenie nadmiaru kortyzolu w organizmie lub przeprowadzeniu operacji usunięcia guza, jeśli jest to możliwe. Badania Dorna wskazują, że cairn teriery mają 2,32 razy wyższe ryzyko wystąpienia tej choroby w porównaniu do innych ras.
Niedoczynność tarczycy: dziedziczne zapalenie tarczycy o podłożu autoimmunologicznym. Objawy mogą obejmować suchość skóry i sierści, wypadanie włosów, podatność na inne choroby skóry, przyrost masy ciała, lękliwość, agresję lub inne zmiany w zachowaniu. U cairn terierów 3,9% przebadanych psów wykazuje obecność autoprzeciwciał tarczycowych, co sugeruje predyspozycję rasy do tej choroby. Średnia dla wszystkich ras wynosi 7,5% (na podstawie badań przeprowadzonych na Uniwersytecie Stanowym Michigan).
Zaburzenia neurologiczne
Postępująca neuronopatia: wrodzona choroba powodująca postępujące osłabienie tylnych kończyn oraz ataksję u młodych cairn terrierów (w wieku 1–1,5 roku). Objawy kliniczne postępują przez kilka miesięcy, prowadząc do tetraparezy. Badanie histopatologiczne wykazuje rozległą chromatolityczną degenerację neuronów oraz umiarkowaną wtórną degenerację typu Walleriana w rdzeniu kręgowym i pniu mózgu. Chorobę można rozróżnić klinicznie od leukodystrofii komórek globoidowych (globoid cell leukodystrophy) na podstawie pogarszania się objawów neurologicznych w wyniku wysiłku fizycznego. Przyczyna dziedziczenia choroby jest nieznana. Przebieg choroby jest stopniowy, a tempo jej rozwoju może się różnić, jednak zwykle objawy pogarszają się z czasem, a w końcowym etapie pies może doznać znacznej utraty zdolności ruchowych. Diagnoza postępującej neuronopatii opiera się na historii klinicznej, wynikach badań neurologicznych oraz badaniach histopatologicznych. Predyspozycje genetyczne mogą odgrywać pewną rolę w kształtowaniu temperamentu, jednak właściwa socjalizacja i szkolenie są kluczowe dla zapobiegania i korygowania niepożądanych zachowań. Wczesna ekspozycja na różne bodźce, pozytywne metody szkoleniowe oraz odpowiednie prowadzenie psa mogą pomóc w redukcji problemów związanych z agresją i lękiem. Ze względu na możliwe podłoże genetyczne tych cech zaleca się, aby osobniki wykazujące silną agresję lub nadmierną lękliwość nie były przeznaczane do hodowli.
Zaburzenia zachowania: w badaniu zdrowia cairn terierów przeprowadzonym przez CTCA w 2005 roku odnotowano wysoką częstotliwość występowania agresji oraz nadmiernej lękliwości. Agresja u psów tej rasy może objawiać się różnymi formami, w tym agresją wobec innych zwierząt, obronną reakcją na dotyk lub nieznane sytuacje, a także skłonnością do bronienia zasobów, takich jak jedzenie czy zabawki. Z kolei lękliwość może przejawiać się unikaniem kontaktu z ludźmi i innymi zwierzętami, niechęcią do nowych doświadczeń oraz reakcjami stresowymi w nieznanym otoczeniu.
Zwyrodnienie chromatolityczne wieloukładowe: to rzadka, wrodzona choroba cairn terierów (w literaturze opisano siedem przypadków tej choroby). Początkowe objawy występują zazwyczaj w wieku około 3–4 miesięcy. Objawy kliniczne mogą obejmować łagodne, epizodyczne porażenie nóg (parapareza) aż po napady katapleksji, które prowadzą do nagłej utraty sił i osłabienia. Patologia wykazuje rozległą degenerację chromatolityczną w mózgu, rdzeniu kręgowym oraz w zwojach rdzeniowych, autonomicznych i jelitowych. Przyczyna dziedziczenia tej choroby nie jest znana. Przebieg choroby może się różnić w zależności od przypadku, jednak objawy postępują w miarę rozwoju degeneracji tkanek nerwowych. Diagnoza opiera się na wynikach badań histopatologicznych i neurologicznych. Choroba ta jest bardzo rzadko spotykana, a jej wczesny początek i szerokie uszkodzenie układów nerwowych sprawiają, że jest trudna do rozpoznania w początkowych etapach.
Dotyczące układu kostno-stawowego i mięśniowego
Załamany ogon/półkręg ogonowy: to nieprawidłowy rozwój jednego lub kilku kręgów, który prowadzi do deformacji ogona, objawiającej się jego skrzywieniem lub zagięciem. W większości przypadków jest to wada kosmetyczna, niepowodująca bólu ani problemów zdrowotnych, jednak w cięższych przypadkach może wpływać na ruchomość ogona lub powodować dyskomfort. Ponieważ schorzenie ma podłoże wrodzone, przypuszcza się, że istnieje komponent genetyczny w jego dziedziczeniu. W związku z tym nie zaleca się rozmnażania psów dotkniętych wyraźnymi deformacjami ogona, aby ograniczyć ryzyko przekazywania tej cechy potomstwu. W przypadku wystąpienia bardziej zaawansowanych wad kręgosłupa, które mogą obejmować odcinek lędźwiowy lub piersiowy, konieczna może być konsultacja z lekarzem weterynarii oraz dalsza diagnostyka obrazowa.
Dotyczące układu moczowego i płciowego
Kamica szczawianowa: cairn teriery są rasą o zwiększonym ryzyku rozwoju kamieni pęcherza moczowego zawierających szczawian wapnia (oxalaty). Kamienie te powstają, gdy w organizmie gromadzi się nadmiar szczawianów, które łączą się z wapniem, tworząc twarde, kryształowe struktury w układzie moczowym. Objawy kamicy szczawianowej mogą obejmować częste oddawanie moczu, ból podczas oddawania moczu, krwiomocz (obecność krwi w moczu), a także czasem wymioty i utratę apetytu. W przypadku dużych kamieni mogą wystąpić poważniejsze objawy, takie jak całkowita blokada dróg moczowych, co może prowadzić do zatrzymania moczu i poważnych komplikacji zdrowotnych. Choroba ta jest diagnozowana na podstawie analizy moczu, obrazowania diagnostycznego, takiego jak USG lub rentgen, oraz analizy kamieni wydalonych z organizmu. Leczenie może obejmować dietę niską w szczawiany, leki zapobiegające tworzeniu się nowych kamieni oraz, w przypadku większych kamieni, zabieg chirurgiczny usunięcia kamieni. Predyspozycje genetyczne tej choroby sugerują, że cairn teriery mogą być szczególnie podatne na rozwój kamicy szczawianowej dlatego ważne jest regularne monitorowanie zdrowia układu moczowego, zwłaszcza w przypadku psów tej rasy.
Wnętrostwo: to stan, w którym jedno lub oba jądra nie zstępują do moszny, pozostając w jamie brzusznej lub w kanale pachwinowym. Jest to wrodzona wada rozwojowa, która może występować zarówno jednostronnie (jedno jądro) jak i obustronnie (oba jądra). Dokładny sposób dziedziczenia nie został jeszcze ustalony. Wnętrostwo może prowadzić do problemów zdrowotnych, takich jak zwiększone ryzyko raka jąder oraz zaburzenia hormonalne, dlatego zaleca się interwencję chirurgiczną w celu usunięcia niezstąpionych jąder. Ponadto, psy z tym schorzeniem nie powinny być wykorzystywane do hodowli. W badaniu CTCA Health Survey z 2005 roku wykazano większą częstotliwość występowania wnętrostwa u przebadanych cairn terierów, natomiast Padgett podaje częstość występowania na poziomie 9,5% u cairn terierów.
Skłonność do chorób nowotworowych
Nowotwór jądra/guz komórek Sertoliego: nowotwór jądra, który produkuje estrogeny, prowadząc do ginekomastii, czyli powiększenia gruczołów piersiowych u samców. Ponadto mogą występować takie obawy jak: agresja, osłabienie siły mięśniowej lub apatia. W niektórych przypadkach może dochodzić do zaburzeń w produkcji nasienia i płodności. Leczenie polega na kastracji, która usuwa źródło hormonów powodujących objawy. Samce cairn terierów mają wyższe ryzyko rozwoju nowotworów komórek Sertoliego w porównaniu do innych ras.
Inne choroby
Przepuklina pachwinowa: to wada anatomiczna, w której narządy jamy brzusznej przemieszczają się przez kanał pachwinowy. Może mieć charakter wrodzony lub nabyty i częściej występuje u niektórych ras, w tym u cairn terierów. Przyczyną wrodzonej postaci jest niepełne zamknięcie kanału pachwinowego w okresie rozwoju, natomiast forma nabyta może wynikać z urazów, osłabienia mięśni, ciąży, otyłości lub przewlekłych problemów trawiennych. Objawia się jako miękka, elastyczna masa w okolicy pachwiny, która może się powiększać. W łagodnych przypadkach nie powoduje dolegliwości, ale w cięższych może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak uwięźnięcie przepukliny, niedrożność jelit czy martwica tkanek. Diagnostyka obejmuje badanie kliniczne i USG jamy brzusznej. Padgett podaje, że przypadłość tę stwierdzono u 2,3% przebadanych w 2005 roku psów rasy cairn terier.
Przepuklina pępkowa: wrodzona wada polegająca na obecności niezarośniętego otworu w ścianie brzucha, w miejscu sznura pępowinowego. Przez ten otwór część trzewi przemieszcza się pod skórę. Dziedziczny charakter przepukliny pępkowej nie jest jednoznacznie potwierdzony, a mechanizm jej dziedziczenia pozostaje nieznany, choć w literaturze weterynaryjnej sugeruje się możliwość poligenicznego lub autosomalnego recesywnego podłoża. Padgett podaje, że przypadłość tę stwierdzono u 4,1% przebadanych w 2005 roku psów rasy cairn terier.
U cairn terierów odnotowano także:
Rzadziej występujące schorzenia: wąskie ustawienie kłów, rozszczep warg i podniebienia, niedobór czynnika VIII, niedobór czynnika, wodogłowie, zapalenie trzustki, postępujący zanik siatkówki, dysplazja siatkówki, zapalenie skóry reagujące na podawanie witaminy A, choroba von Willebranda, deformację trzewioczaszki.
Fundacja Ochrony Zwierząt Vet-Alert zapewnia opiekę weterynaryjną potrzebującym zwierzętom.
Żywienie i pielęgnacja
Pielęgnacja
Pielęgnacja sierści: dwuwarstwowa sierść cairn teriera jest szorstka i odporna na zabrudzenia, jednak wymaga regularnego trymowania, aby zachować odpowiednią strukturę i zdrowie skóry.
- Czesanie: sierść należy szczotkować przynajmniej raz w tygodniu przy użyciu metalowego grzebienia lub szczotki z twardym włosiem, aby usunąć martwe włosy, zapobiec kołtunieniu i pobudzić krążenie skóry.
- Strzyżenie i trymowanie: cairn terier nie powinien być strzyżony maszynką, ponieważ osłabia to strukturę jego sierści. Zaleca się regularne trymowanie co kilka miesięcy, aby usunąć martwy włos i utrzymać typowy wygląd rasy.
- Kąpiele: powinny odbywać się tylko w razie potrzeby, np. gdy pies jest bardzo brudny. Należy używać łagodnych szamponów dla psów o szorstkiej sierści, aby nie zniszczyć jej naturalnej ochrony.
Pielęgnacja zębów: zęby należy szczotkować codziennie, aby zapobiec odkładaniu się kamienia nazębnego, paradontozie i nieświeżemu zapachowi z pyszczka.
Pielęgnacja uszu: uszy wymagają regularnej kontroli i czyszczenia przy użyciu specjalnego preparatu. Pozwoli to zapobiec gromadzeniu się woskowiny, stanom zapalnym i infekcjom.
Pielęgnacja oczu: należy je regularnie przemywać letnią przegotowaną wodą lub specjalnym preparatem do przemywania oczu dla psów.
Pielęgnacja pazurów: należy je regularnie skracać, aby nie dopuścić do ich nadmiernego wzrostu.
Żywienie
- Wymaga zbilansowanej, pełnoporcjowej karmy, która zaspokoi jego potrzeby i będzie dostosowana do wieku i trybu życia.
- Może mieć nadmierny apetyt, dlatego należy kontrolować ilość spożywanej karmy i wagę psa.
- Można stosować gotowe karmy komercyjne lub żywić go w sposób tradycyjny.
Dołącz do grupy świadomych opiekunów
Ciekawostki o rasie
- Najsłynniejszy cairn terier to Toto z filmu „Czarnoksiężnik z Krainy Oz” (1939). W rzeczywistości suczka nazywała się Terry i była jedną z najlepiej opłacanych „aktorek” zwierzęcych tamtych czasów.
- Rasa pochodzi ze Szkocji, gdzie cairn teriery polowały na lisy i gryzonie ukrywające się w stosach kamieni. Są odważne, zwinne i pełne energii mimo małych rozmiarów.
- Synonimy nazw rasy: Cairn, historyczna: Short-Haired Skye.
- Rejestry: AKC, UKC, FCI, CKC, KCGB (Związek Kynologiczny Wielkiej Brytanii), ANKC (Australian National Kennel Club), NKC (National Kennel Club). Cairn terier jaki jest i na co choruje?
Cairn terier jaki jest i na co choruje, opracowane na podstawie:
- Ackerman L. The Genetic Connection: A Guide to Health Problems in Purebred Dogs. Second edition. AAHA Press; 2011.
- Bell JS, Cavanagh KE, Tilley LP, Smith FW. Veterinary medical guide to dog and cat breeds. Jackson, Wyoming. Teton New Media; 2012.
- Gough A, Thomas A. Breed Predispositions to Disease in Dogs and Cats. 2nd Edition. Wiley-Blackwell; 2010.
- Crook A, Dawson S, Cote E, MacDonald S, Berry J. Canine Inherited Disorders Database [Internet]. University of Prince Edward Island. 2011.
- Breed Specific Health Concerns [Internet]. American Kennel Club Canine Health Foundation, Inc. [cited 2013 Apr 11]. Available from: http:/www.akcchf.org/canine-health/breed-specific-concerns/
- Lowell Ackerman Pet-specific care for the veterinary team
- Wybrane wrodzone wady rozwojowe i choroby dziedziczne u psów i kotów pod redakcją prof. dr hab. Antoniego Schollenbergera
- Kompendium lekarza weterynarii i hodowcy. Psy Rasowe pod redakcją Michała Ceregrzyna
- https://ofa.org/chic-programs/browse-by-breed/
- https://www.acvo.org