Bedlington terier jaki jest i na co choruje? Bedlington teriery to psy rodzinne o łagodnym usposobieniu, lojalne i towarzyskie, choć wobec innych zwierząt mogą być nieco zdystansowane.

Zazwyczaj nie wszczynają bójek, ale też nie pozwalają się zastraszyć. Ich instynkt myśliwski może skłaniać je do pogoni za małymi zwierzętami, jednak przy odpowiedniej socjalizacji akceptują domowe zwierzęta. W dobrze wychowanym bedlingtonie odnajdujemy przyjaciela dzieci, który jest otwarty i przyjazny również w stosunku do obcych.

To czujne, inteligentne i energiczne psy, które lubią być w centrum uwagi i potrzebują odpowiedniej dawki ruchu. Należy jednak pamiętać, że mogą przejawiać agresję wobec psów tej samej płci.

Psy te mają tendencję do częstego szczekania i mogą stać się nerwowe bez odpowiednich ćwiczeń i stymulacji umysłowej. Rasa ta uwielbia aportować, chodzić na długie spacery i biegać, uwielbia wodę i każdą aktywność fizyczną. Wiele z tych psów lubi brać udział w sportach i zawodach, takich agility, tropienie i posłuszeństwo. Po aktywnym dniu, zmęczony i szczęśliwy bedlington terier chętnie zrelaksuje się u boku swojej rodziny na kanapie.

Bedlington terier jaki jest i na co choruje? Choroby zębów to jeden z najczęstszych problemów przewlekłych u zwierząt domowych, które nie mają regularnie szczotkowanych zębów. Na zębach początkowo zalegają resztki jedzenia, następnie na widocznych częściach zębów odkłada się kamień nazębny i prowadzi do infekcji dziąseł i korzeni zębów.

Jeśli nie zapobiegniesz chorobom zębów na początku regularnie usuwając resztki jedzenia, to trzeba będzie leczyć bardziej zaawansowane stadia choroby, co będzie Ciebie znacznie droższe. W ciężkich przypadkach pies może stracić zęby, a w wyniku przewlekłej infekcji zębów jest narażony na uszkodzenie narządów wewnętrznych. Poza tym, będzie milszym towarzyszem, jeśli nie powala wszystkich swoim śmierdzącym psim oddechem!

Choroba spichrzeniowa miedzi/zatrucie miedzią: u bedlington terrierów rozwija się przewlekłe zapalenie wątroby i marskość wątroby w wyniku zatrucia miedzią, jako konsekwencja dziedzicznego defektu metabolicznego skutkującego upośledzeniem wydalania miedzi z żółcią. Choroba jest dziedziczona autosomalnie recesywnie. Genem odpowiedzialnym za to zaburzenie metaboliczne jest COMMD1. Nie ma predylekcji płciowej. W pewnym momencie spekulowano, że może to dotyczyć nawet 60% rasy. Objawy u obciążonych osobników pojawiają się w wieku 2-4 lat i są to: brak apetytu, apatia i żółtaczka. Przy braku leczenia dochodzi do postępującego uszkodzenia wątroby i śmierci psów. Leczenie polega na podawaniu preparatów chelatujących miedź i środków osłonowych na wątrobę. Dostępny jest test genetyczny pozwalający na wykrycie choroby. 

Dysplazja siatkówki: autosomalnie recesywnie dziedziczona nieprawidłowość, ujawniająca się tuż po urodzeniu; towarzyszą jej odklejenie siatkówki oraz zaćma. 

Dysplazja stawów biodrowych DSB: dziedziczna, wielogenowa choroba zwyrodnieniowa stawów biodrowych, której może towarzyszyć stan zapalny. 

Dysplazja stawów łokciowych: wielogenowe, dziedziczne schorzenie, dotyczące stawów łokciowych. Towarzyszący mu stan zapalny może prowadzić do zwyrodnienia tych stawów. 

Zwichnięcie rzepki: wielogenowa, dziedziczna, wrodzona wiotkość więzadeł rzepki, prowadząca do jej zwichnięcia, kulawizny, a w dalszej kolejności zwyrodnienia stawu. Jeśli pojawią się objawy kliniczne, chorobę leczy się chirurgicznie.