ALASKAN MALAMUTE JAKI JEST I NA CO CHORUJE
O czym przeczytasz w artykule:
Alaskan malamute jaki jest i na co choruje
Alaskan malamute jaki jest i na co choruje?
Waga: ♀32-38 kg ♂36-43 kg | Wysokość w kłębie: ♀56-61 cm ♂61-66 cm
Średnia długość życia: 10-12 lat | Dojrzałość: 18 m-cy | Początek starzenia: 6 lat | Maksymalna długość życia: 16 lat
Dostępne badania genetyczne: hipertermia złośliwa, mielopatia zwyrodnieniowa, chondrodysplazja i chondrodystrofia, hiperurikozuria, postępujący zanik siatkówki, polineuropatia alaskan malamutów, pierwotna dyskineza rzęsek.
Zalecane badania: badanie radiologiczne stawów biodrowych i łokciowych, badanie oczu, badanie serca i rzepki. Zaleca się badania profilu tarczycowego, w tym oznaczenie miana przeciwciał przeciwko komórkom tarczycy oraz badanie w kierunku polineuropatii alaskan malamutów.
Alaskan malamute w skrócie
Zalety
- Przyjazny i rodzinny: malamuty są czułe i opiekuńcze, idealne dla rodzin, zwłaszcza z starszymi dziećmi.
- Zabawny i energiczny: uwielbiają aktywność fizyczną i zabawy, z naturalnym instynktem do kopania.
- Odporny na zimno: ich gruba sierść i siła sprawiają, że dobrze radzą sobie w chłodnym klimacie.
Wady
- Wysoka potrzeba aktywności: potrzebują dużo ruchu i stymulacji umysłowej, by uniknąć nudów i niepożądanych zachowań.
- Wymaga szkolenia: potrzebują konsekwentnego treningu i wczesnej socjalizacji, by były posłuszne.
- Intensywna pielęgnacja: linienie wymaga regularnego czesania, szczególnie w okresach zmiany sierści.
- Instynkt łowiecki: mogą przejawiać agresję wobec mniejszych zwierząt, co wymaga uwagi opiekunów.
Wygląd alaskana malamuta
- Alaskan malamute wyróżnia się silną i proporcjonalną sylwetką.
- Jest dużym, grubokościstym psem, którego, tułów układa się w zwarty łuk.
- Wyróżnia go mocna szyja i dobrze rozwinięta, głęboka klatka piersiowa.
- Głowa jest szeroka, wysoko i dumnie noszona. Kufa jest długa.
- Oczy są brązowe, nieco ukośne o migdałowatym kształcie o mądrym, czujnym spojrzeniu – sprawiają wrażenie ciągłego zainteresowania otoczeniem. Niebieskie oczy są niedopuszczalne i traktowane jako wada.
- Uszy są trójkątne, szeroko rozstawione, stojące.
- Ogon alaskana jest obficie owłosiony i noszony nad grzbietem.
- Kończyny są bardzo umięśnione i mocne.
- Chód nie zdradza siły i wytrzymałości jaką cechuje się ten pies – porusza się on bowiem w sposób lekki i dostojny.
- Sierść alaskana jest gęsta, z obfitym podszerstkiem, co sprawia, że pies ten doskonale znosi zimne warunki. Umaszczenie malamute może obejmować różne odcienie szarości, aż po czerń, z jasnymi (białymi) znaczeniami na pysku, łapach i dolnej części tułowia. Wyróżniającą cechą tej rasy jest głowa, pokryta ciemniejszą sierścią, z charakterystycznym, białym kolorem pyska. W niektórych przypadkach, kolorystyka głowy może być odwrotna, z ciemną sierścią przypominającą maskę na pysku.
- Dzięki różnej kolorystyce sierści, malamuty mogą posiadać różne kolory nosów. Najbardziej popularny jest czarny odcień nosa, jednak malamute rudy może posiadać nos brązowy, a nawet tak zwany śnieżny nos, który jest najjaśniejszy i pojawia się głównie w okresie zimowym.
- Poszczególne elementy wyglądu tych niezwykłych psów sprawiają, że w całości jest to pies o wyjątkowym i spektakularnym arktycznym wyglądzie.
Alaskan malamute: jaki ma charakter?
Alaskan malamute jaki jest i na co choruje? Alaskan malamute to przyjazny, misiowaty, potężny pies.
Jest miły, ale bywa uparty.
Zazwyczaj dobrze traktuje dzieci, przyjaciół rodziny i obce osoby. Z tego względu nie nadaje się na stróża.
Ma silny instynkt łowiecki i wykazuje agresję w stosunku do innych psów. Może być wybuchowy, dominujący i skłonny do prowokacji. Niezbyt chętnie uczy się posłuszeństwa.
Ze względu na wielkość, dominujący charakter i agresywność wobec zwierząt szkolenie powinno rozpocząć się jak najwcześniej. Z powodu jego samowolnej natury i upartości najtrudniejsza do wyuczenia jest komenda „do mnie”.
Alaskany mogą mieć skłonność do włóczęgostwa, która u samic jest mniej nasilona. Samice są też mniej dominujące i agresywne w stosunku do innych psów.
Alaskan malamuty powinny być szkolone w sposób konsekwentny, stanowczy i metodyczny. Nie wolno ich rozpieszczać i traktować pobłażliwie.
Psy te lubią wokalizować, bywają głośne i destrukcyjne zwłaszcza jeżeli brakuje im codziennego treningu i ruchu.
Malamuty są łagodne w stosunku do dzieci, jednak trzeba pilnować, żeby nie przewróciły i nie wyrządziły dziecku krzywdy. Psy te nie tolerują niedelikatnego traktowania, zamieszania i zabaw w gonitwy.
Alaskan malamute uwielbia kopać doły i wszędzie na podwórzu będą robić dziury wielkości kraterów. Latem mogą mu one służyć jako schronienie przed upałem. Za to zimy doskonale toleruje. Jego okrywa włosowa sprawia, że może przebywać na dworze nawet podczas mrozu.
Najlepszy dom dla alaskana malamuta
Alaskan malamuty to duże, niezależne psy, które powinny mieszkać w domu z ogrodzonym podwórzem.
Opiekun musi być stanowczy, konsekwentny i rzeczowy, a także pewny siebie i silny fizycznie.
Psy te nadają się do rodzin ze starszymi dziećmi, które jednak nie powinny traktować go niedelikatnie. Biegające dzieci mogą wzbudzić w alaskanie instynkt łowiecki i może dość do poturbowania mniejszych dzieci.
Szkolenie należy rozpocząć jak najwcześniej i włączyć do niego codzienną socjalizację i zabiegi pielęgnacyjne.
Z alaskanem nie powinny mieszkać inne, mniejsze zwierzęta.
Osoby drobnej postury, mające skłonności do rozpieszczania, uległe, czy też zbyt apodyktyczne powinny zrezygnować z opiekowania się psem tej rasy. Osoby starsze i niepełnosprawne mogą nie poradzić sobie z tym silnym i temperamentnym psem. Alaskan malamute jaki jest i na co choruje?
Wzorzec: alaskan malamute FCI Standard N° 243 / 09. 06.1999
ALASKAN MALAMUTE
- Pochodzenie: USA
- Użytkowość: Pies zaprzęgowy
- Klasyfikacja FCI: Grupa 5 Szpice i psy ras pierwotnych. Sekcja 1 Nordyckie psy zaprzęgowe. Bez prób pracy.
- Możliwość zakupu w Polsce: tak.
- Cena psa z rodowodem FCI: 3500-7000 zł.
FUNDACJA VET-ALERT
WESPRZYJ NASZĄ DZIAŁALNOŚĆ
Alaskan malamute - skąd pochodzi - historia rasy
Alaskan malamute wyewoluował ze starożytnych psów, które towarzyszyły prehistorycznemu człowiekowi podczas jego migracji z Azji przez Arktykę do Grenlandii i z powrotem. Migracje te obejmowały tysiące lat. Doprowadziło to do naturalnej ewolucji gatunków, od odmian o długiej sierści występujących na Grenlandii po odmiany o słabszej sierści i dłuższych nogach, występujące w lasach i obszarach jezior Kanady.
Pierwsi odkrywcy rosyjscy i angielscy często donosili o lepszym i lepiej utrzymanym typie psa roboczego używanego przez plemiona „Mahlemut” (Malemiut, Mahlmuit, Malemuit) w rejonie Norton Sound na Alasce. Były to psy mniej „dzikie”, bardziej podatne na szkolenie i zdolne do dużego wysiłku i ciężkiej pracy.
Należy pamiętać, że były to zwierzęta wszechstronnie użytkowe. Używano ich do polowań na foki, wypuszczano je luzem w stadach, aby ścigać niedźwiedzia polarnego, wykorzystywano do ciągnięcia ciężkich sań i transportowania zapasów.
Z reguły traktowano je z czułością i wyjątkową troską, jednak najważniejsze były ich cechy użytkowe, zdrowie i siła. W tych ciężkich północnych warunkach były to kluczowe czynniki, które ukształtowały dzisiejszego alaskan malamuta.
Wraz z gorączką złota pojawiły się problemy z transportem towarów zimą przez zamarznięte Morze Beringa. Jedynym środkiem transportu stały się zaprzęgi z psami, przez co sprowadzono na Alaskę wszystkie typy ras, które były w stanie przetrwać pogodę. Początkowo do tego zadania werbowano mastify, setery, bernardyny i pointery. Niestety ich wyżywienie było bardzo drogie mimo odpowiedniej wydajności. Aby zwiększyć efektywność i ekonomiczność dużych psów, zaczęto krzyżować je właśnie z alaskan malamutem.
Doprowadziło to do stanu, w którym pierwotne malamuty praktycznie wyginęły. Wkrótce, zwłaszcza w pobliżu obszarów zaludnionych, psy te stały się mieszanką ras i jakości. Trzeba było podróżować przez wiele dni w głąb lądu, do krainy złota, aby znaleźć choćby ślad oryginalnego psa zaprzęgowego z Alaski. Ze względu na względną izolację psy „Mahlemutów” pozostały w miarę „czyste”, ale i one ucierpiały z powodu najazdów cywilizacji.
W 1935 roku American Cennel Klub uznał alaskan malamuty za osobną rasę. W tym samym roku powstał Alaskan Malamute Club. Niestety odnowa rasy ponownie stanęła na skraju wyginięcia w wyniku działań wojennych (II wojna światowa).
FCI wpisało alaskany do rejestru ras w 1960 roku.
Użytkowość rasy
Alaskan malamute jaki jest i na co choruje? Malamuty utrzymywane są dzisiaj jako psy rodzinne oraz reprezentacyjne, rzadziej używane są jako psy pociągowe (głównie dla rekreacji i w sportach zaprzęgowych).
W zaprzęgu nie nadają się do biegów sprinterskich, znacznie lepiej sprawdzają się na długich dystansach.
Znakomicie radzą sobie z uciągiem znacznych ładunków, biorą udział w konkurencji „weight pulling”, gdzie nie mają sobie równych.
Nie nadają się na stróżów.
Alaskan malamute jaki jest i na co choruje
Malamuty nie mają większych problemów zdrowotnych.
Mogą cierpieć na dysplazję stawów biodrowych i łokciowych, a z powodu dużej masy mają skłonność do zwyrodnienia stawów.
Są narażone na ryzyko skrętu żołądka, a przy nagłej zmianie diety mogą zareagować biegunką.
Niektóre osobniki mogą mieć problem z nadmiernym wypadaniem sierści. Należy chronić je przed upałami i nie forsować przy wysokich temperaturach.
Choroby zębów
Na co choruje airedale terier? Choroby zębów to jeden z najczęstszych problemów przewlekłych u zwierząt domowych, które nie mają regularnie szczotkowanych zębów. Na zębach początkowo zalegają resztki jedzenia, następnie na widocznych częściach zębów odkłada się kamień nazębny i prowadzi do infekcji dziąseł i korzeni zębów.
Jeśli nie zapobiegniesz chorobom zębów na początku regularnie usuwając resztki jedzenia, to trzeba będzie leczyć bardziej zaawansowane stadia choroby, co będzie Ciebie znacznie droższe. W ciężkich przypadkach pies może stracić zęby, a w wyniku przewlekłej infekcji zębów jest narażony na uszkodzenie narządów wewnętrznych. Poza tym, będzie milszym towarzyszem, jeśli nie powala wszystkich swoim śmierdzącym psim oddechem!
Infekcje
Alaskany są podatne na infekcje bakteryjne i wirusowe – tak samo, jak psy innych ras. Najważniejsze choroby zakaźne to: z parwowiroza, wścieklizna i nosówka. Wielu z tych infekcji można zapobiec poprzez szczepienia, które powinny być dostosowane do chorób występujących w danym regionie, wieku i innych czynników.
Otyłość
Otyłość może być poważnym problemem zdrowotnym u airedale terierów. Jest to poważna choroba, która może powodować lub nasilać problemy ze stawami, zaburzenia metaboliczne i trawienne, powodować ból i sprzyjać chorobom serca.
Chociaż kuszące jest dawać jedzenie za każdym, gdy pupil popatrzy na ciebie błagalnie, pamiętaj, że lepiej jest go przytulić lub zabrać na spacer niż po kryjomu dokarmiać. On poczuje się lepiej i Ty też!
Pasożyty
Alaskan malamute narażony jest na pasożyty wewnętrzne i zewnętrzne, takie jak: tęgoryjce, glisty, nicienie sercowe, włosogłówki, pchły, kleszcze i inne. Niektóre z tych pasożytów mogą zostać przeniesione na Ciebie lub członka Twojej rodziny i stanowią poważny problem dla wszystkich. W przypadku psa pasożyty te mogą powodować ból, dyskomfort, a nawet śmierć, dlatego ważne jest, regularne badanie i profilaktyczne odrobaczanie.
Kastracje
Kastracja to chirurgiczne usunięcie jajników i zwykle macicy u samic, a u samców chirurgiczne usunięcie jąder. Kastracja zmniejsza prawdopodobieństwo wystąpienia niektórych rodzajów nowotworów i eliminuje możliwość zajścia w ciążę przez zwierzę lub spłodzenia niechcianych szczeniąt. Wykonanie tej operacji pozwala wykorzystać sytuację, gdy zwierzę jest w znieczuleniu, aby zidentyfikować i zaradzić niektórym chorobom, które mogą się w przyszłości rozwinąć, np. prześwietlenie stawów lub usunięcie przetrwałego zęba.
Charakterystyczne cechy fizjologiczne
- Alaskan malamute mogą mieć fizjologicznie podwyższony eozynofilii we krwi, mają także większe predyspozycje do wystąpienia chorób przebiegających z eozynofilią takie jak: eozynofilowe zapalenie płuc (PIE) oraz eozynofilowe zapalenie żołądka i jelit.
- Osobniki o „śnieżnym nosie” (nos różowy do brązowego) są bardziej podatne na rozwój raka skóry i bardziej zagrożone oparzeniem słonecznym.
Nadwrażliwość na leki
Brak danych.
Najczęstsze choroby dziedziczne
- Dysplazja stawów biodrowych: dziedziczna, poligenowa choroba zwyrodnieniowa stawów biodrowych, której może towarzyszyć stan zapalny.
- Dysplazja stawów łokciowych: wielogenowe, dziedziczne schorzenie, dotyczące stawów łokciowych. polegające na nieprawidłowym wykształceniu powierzchni stawowych stawów łokciowych. W tym schorzeniu wyróżniamy: niepołączony wyrostek łokciowy dodatkowy (UAP), fragmentacja przyśrodkowego wyrostka dziobiastego (FCP), osteochondroza (OCD) oraz niedopasowanie powierzchni stawowych (EI). Dysplazja może powodować ból, sztywność stawów i kulawiznę. Towarzyszący jej stan zapalny może prowadzić do zwyrodnienia tych stawów.
- Chondrodysplazja z towarzyszącą stomatocytozą (CHD): schorzenie dziedziczone w sposób autosomalny recesywny, objawiające się skróceniem kończyn (karłowatością). Chore psy mają nieprawidłowy kształt i długość kończyn (boczne wygięcie kończyn przednich i powiększenie i koślawość nadgarstków). Skrócenie kończyn piersiowych jest większe niż miedniczych, więc linia grzbietu opada od strony lędźwi ku kłębowi, przez co przednia część ciała jest niższa. Chorobie może towarzyszyć niedokrwistość hemolityczna. Dotyczy głównie amerykańskiej linii, w Europie występuje rzadko. Rozpoznanie stawia się na podstawie badania RTG, brak jest skutecznego leczenia.
- Polineuropatia (AMPN): mutacja powodująca polineuropatię u malamuta alaskańskiego jest dziedziczona jako cecha autosomalna recesywna. Pierwsze objawy pojawiają się w wieku od 3 do 19 miesięcy. Dotknięte psy początkowo mają głośny oddech, niekiedy pojawia się też osłabienie kończyn miednicznych. Z czasem dołączają inne typowe objawy neurologiczne – nietolerancja wysiłku, zaburzenia chodu (tzw. chód króliczka), świst wdechowy (ostry dźwięk podczas wdechu) dochodzi do rozwoju przełyku olbrzymiego oraz zaników mięśni ramiennych i udowych. Dostępny test genetyczny określający nosicielstwo genu powodującego AMPH. Inną polineuropatią jest postać idiopatyczna o nieznanym mechanizmie dziedziczenia. Prowadzi ona do polineuropatii dystalnych neuronów czuciowo-ruchowych. Występuje u młodych, dorosłych psów. Objawia się ona: postępującą paraparezą, kaczkowatym chodem, nietolerancją wysiłkową, przeczulicą, hiporefleksją, zanikami mięśni oraz porażeniami czterokończynowymi. Rozpoznanie i różnicowanie tych polineuropatii oparte jest na wynikach elektromiografii oraz biopsji nerwów obwodowych.
- Zwyrodnienie czopków siatkówki (CD): rzadko stwierdzana, autosomalnie recesywnie dziedziczona nieprawidłowość. U chorych psów rozwija się ślepota dzienna (ślepota na jasne światło) i światłowstręt (wrażliwość na światło) w okresie od 8 do 12 tygodni po urodzeniu z powodu zwyrodnienia komórek w oku zwanych fotoreceptorami czopkowymi, które są odpowiedzialne za widzenie w jasnym świetle. Komórki odpowiedzialne za widzenie w słabym świetle, zwane pręcikami, nie są dotknięte chorobą, dlatego chore psy nadal będą mogły normalnie widzieć w słabym świetle przez całe życie. Dostępny jest test genetyczny, pozwalający zdiagnozować zwyrodnienie czopków siatkówki.
- Zwichnięcie rzepki: dziedziczna, wielogenowa, wrodzona wiotkość więzadeł rzepki. Może prowadzić do zwichnięcia rzepki, czyli jej przemieszczenia na stronę przyśrodkową lub boczną poza krawędź bloczka kości udowej. Objawia się kulawizną i bolesnością, związaną ze zwyrodnieniem stawu kolanowego. Po zaobserwowaniu objawów można wykonać zabieg chirurgiczny. Może dotyczyć 1,4% przebadanych psów (według OFA).
Predyspozycje do chorób
Dotyczące narządów zmysłów: wzrok
Niewiele rzeczy ma tak dramatyczny wpływ na jakość życia Twojego psa, jak prawidłowe funkcjonowanie jego oczu. Niestety, alaskany malamuty mogą odziedziczyć lub rozwinąć wiele różnych chorób oczu, z których niektóre mogą powodować ślepotę, jeśli nie zostaną natychmiast leczone, a większość z nich może być niezwykle bolesna!
- Przetrwała błona źreniczna (PPM): wada wrodzona, w której w dotkniętym oku znajdują się przetrwałe elementy płodowej błony źrenicznej, które nie ulegają normalnej regresji do 3. miesiąca życia. Pasma te mogą łączyć tęczówkę z tęczówką, tęczówkę z rogówką, tęczówkę z soczewką lub tworzyć w komorze przedniej. Trzy ostatnie formy stanowią największe zagrożenie dla wzroku, a jeśli jest ono poważne, także dla mogą wystąpić zaburzenia widzenia lub ślepota.
- Zaćma: choroba powodująca zmętnienie soczewki, której bezpośrednią przyczyną jest zaburzenie metabolizmu wpływające na białka soczewki. U psów tej rasy najczęściej rozwija się zaćma podtorebkowa tylna której objawy pojawiają się u psów w wieku około 1 roku. Rozwija się wolno, ale w rzadkich przypadkach może prowadzić do ślepoty.
- Dwurzędowość rzęs: wada rozwojowa, polegająca na obecności dodatkowego, podrażniającego rogówkę i spojówki, rzędu rzęs przy wewnętrznej krawędzi wolnego brzegu powiek. Może prowadzić wtórnie do owrzodzeń rogówki.
- Dysplazja siatkówki (RD): spowodowana jest nieprawidłowym rozwojem i różnicowaniem siatkówki w okresie płodowym i okołourodzeniowym. W obrazie histologicznym charakteryzuje się obecnością fałdów i struktur rozetopodobnych utworzonych z komórek nerwowych siatkówki. U alaskan malamutów najczęściej występuje postać ogniskowa i geograficzna. Schorzenie może prowadzić do znacznego osłabienia widzenia lub całkowitej ślepoty. Psy z geograficzną postacią tej choroby nie powinny być wykorzystywane w hodowli.
- Jaskra: choroba spowodowana podwyższonym ciśnieniem śródgałkowym. Nieleczona szybko prowadzi do ślepoty. Objawy obejmują mrużenie, łzawienie oczu, obrzęk rogówki i zaczerwienienie spojówek. W zaawansowanych przypadkach oko może wyglądać na powiększone lub opuchnięte, jakby było wybrzuszone. Chorobę rozpoznaje się na podstawie wyników badania tonometrycznego i gonioskopii.
- Dystrofia rogówki (CD): objawia się obustronnym, symetrycznym niezapalnym zmętnieniem rogówki, związanym z odkładaniem się lipidów. U Alaskan malamutów występuje postać nabłonkowa lub zrębowa. Niezapalne zmętnienie rogówki (białe do szarego) może być obecne w jednej lub większej liczbie warstw rogówki. Schorzenie ma tło dziedziczne i najczęściej występuje obustronnie.
Dotyczące skóry
Dermatoza cynkozależna typu I: występuje rodzinnie i jest związana z niedoborem cynku, do którego dochodzi wskutek niewłaściwej diety (bezwzględny niedobór) lub z powodu względnej niedostępności. U alaskan malamutów istnieje genetyczna wada powodująca zaburzenia wchłaniania cynku z jelit. Choroba objawia się rumieniem, wyłysieniami oraz strupami, przede wszystkim na skórze głowy, głównie wokół warg, brody, oczu i uszu oraz na opuszkach stóp i nosie. Chorobę rozpoznaje się na podstawie wyników biopsji skóry. Leczenie obejmuje stałe podawanie cynku.
Zaburzenia endokrynologiczne i metaboliczne
- Łysienie X (alopecja X): postępujące, symetryczne łysienie, któremu nie towarzyszy świąd. Pojawia się u młodych psów po osiągnięciu dojrzałości płciowej. U chorych osobników stężenia ACTH, LDDS i hormonów tarczycy pozostają w normie. Po stymulacji ACTH obserwowano wzrost stężenia we krwi 17-hydroksyprogesteronu (17-OHP). W niektórych przypadkach podanie trilostanu prowadziło do wyleczenia chorych zwierząt. Stwierdzono rodzinne występowanie tego schorzenia.
- Niedoczynność tarczycy: dziedziczne zapalenie tarczycy o podłożu autoimmunologicznym. Według OFA schorzenie to stwierdzono u 3,9% przebadanych psów. W badaniach przeprowadzonych na Michigan State University przeciwciała skierowane przeciwko tarczycy wykazano u 11,1 % malamutów (przy średniej dla innych ras na poziomie 7,5%).
U alaskanów malamutów odnotowano także: wnętrostwo, skórny toczeń rumieniowaty, cukrzycę, padaczkę, rozszerzenie i skręt żołądka, suche zapalenie rogówki i spojówki, półkręg (hemivertebrae), dystrofię mięśniową, narkolepsję, osteochondrozę kości ramiennej, hipoplazję nerwu wzrokowego, młodzieńcze zapalenie kości, zespolenie wrotno-oboczne, postępujący zanik siatkówki, zatory płucne, przetrwałe zęby, wrzodziejące zapalenie rogówki, hipopigmentację błony naczyniowej oka, zespół skórno-naczyniówkowy, ubytek w przegrodzie międzykomorowej, przewlekłe zapalenie gruczołów okołoodbytowych, cysty łojowe, demodekozę, hemofilię, chorobę von Willebranda oraz makrocytozę i stomatocytozę.
Fundacja Ochrony Zwierząt Vet-Alert zapewnia opiekę weterynaryjną potrzebującym zwierzętom
Żywienie i pielęgnacja
Pielęgnacja
- Pielęgnacja alaskana nie jest szczególnie kłopotliwa i uciążliwa.
- Czesz jego sierść przynajmniej raz w tygodniu, aby zapobiec powstawaniu kołtunów.
- W okresie linienia gubi bardzo duże ilości sierści.
- Zęby należy szczotkować przynajmniej trzy razy w tygodniu.
- Przyzwyczaj i regularnie kontroluj uszy, np. raz w tygodniu już od szczeniaka.
- To pies pełen energii, więc dbaj o to, aby jego umysł i ciało były aktywne, bo inaczej będzie się nudzić i może stać się destrukcyjny.
- Malamuty kąpiemy tylko wtedy, gdy zwierzę jest brudne.
- Regularne kontrolowanie i ewentualne przycinanie pazurów również jest ważnym elementem pielęgnacji tego psa.
Żywienie
- Ze względu na swoją dużą masę ciała i aktywność fizyczną, wymagają zrównoważonej diety bogatej w białko, tłuszcze oraz odpowiednią ilość witamin i minerałów, aby wspierać ich siłę i wytrzymałość.
- Warto zapewnić im wysokiej jakości karmę dostosowaną do ich potrzeb energetycznych, szczególnie w okresach intensywnego wysiłku, takich jak treningi czy spacery w trudnych warunkach.
- Można stosować gotowe karmy komercyjne lub żywić go w sposób tradycyjny.
- Należy unikać nadwagi, ponieważ nadmierna ilość kalorii może prowadzić do problemów ze stawami, co jest szczególnie ważne w przypadku tej rasy podatnej na dysplazję stawów biodrowych.
Dołącz do grupy świadomych opiekunów
Ciekawostki o rasie
- Psy te są jedną z najstarszych ras psów zaprzęgowych.
- Potrafią ciągnąć ciężar równy swojej wadze lub większy przez bardzo długie odległości.
- Synonimy nazw rasy: Malamute, Alaskan Malemute, Malemute.
- Rejestry: AKC, UKC, FCI, CKC, KCGB (Związek Kynologiczny Wielkiej Brytanii), ANKC (Australian National Kennel Club), NKC (National Kennel Club).
Opracowane na podstawie:
- Ackerman L. The Genetic Connection: A Guide to Health Problems in Purebred Dogs. Second edition. AAHA Press; 2011.
- Bell JS, Cavanagh KE, Tilley LP, Smith FW. Veterinary medical guide to dog and cat breeds. Jackson, Wyoming. Teton New Media; 2012.
- Gough A, Thomas A. Breed Predispositions to Disease in Dogs and Cats. 2nd Edition. Wiley-Blackwell; 2010.
- Crook A, Dawson S, Cote E, MacDonald S, Berry J. Canine Inherited Disorders Database [Internet]. University of Prince Edward Island. 2011. [cited 2013 Apr 11]. Available from: http:/ic.upei.ca/cidd/breed/
- Breed Specific Health Concerns [Internet]. American Kennel Club Canine Health Foundation, Inc. [cited 2013 Apr 11]. Available from: http:/www.akcchf.org/canine-health/breed-specific-concerns/
- Lowell Ackerman Pet-specific care for the veterinary team
- Wybrane wrodzone wady rozwojowe i choroby dziedziczne u psów i kotów pod redakcją prof. dr hab. Antoniego Schollenbergera
- Kompendium lekarza weterynarii i hodowcy. Psy Rasowe pod redakcją Michała Ceregrzyna
- https://ofa.org/chic-programs/browse-by-breed/
- https://www.acvo.org/