Niewiele rzeczy ma tak dramatyczny wpływ na jakość życia Twojego psa, jak prawidłowe funkcjonowanie jego oczu. 

Dwurzędowość rzęs: wada rozwojowa, polegająca na obecności dodatkowego, podrażniającego rogówkę i spojówki, rzędu rzęs przy wewnętrznej krawędzi wolnego brzegu powiek. Rzęsy te mogą powodować wtórne owrzodzenia rogówki, prowadząc do bólu, łzawienia, mrużenia oczu oraz wtórnych infekcji. Leczeniem z wyboru jest usunięcie nieprawidłowych rzęs metodą krioterapii, elektroepilacji lub chirurgicznie.

Przetrwała tętnica ciała szklistego: jest to wrodzona wada wynikająca z nieprawidłowego zaniku tętnicy ciała szklistego w okresie rozwoju płodowego. W prawidłowych warunkach naczynie to zanika przed urodzeniem, natomiast w przypadku PHA jego fragmenty pozostają widoczne wewnątrz gałki ocznej. Sama w sobie przetrwała tętnica ciała szklistego zazwyczaj nie powoduje zaburzeń widzenia, jednak często współwystępuje z innymi wadami okulistycznymi, które mogą wpływać na funkcję wzroku. Dlatego psy z rozpoznaną zmianą powinny pozostawać pod kontrolą okulisty weterynaryjnego.

Dystrofia rogówki: jest to schorzenie polegające na odkładaniu się złogów, najczęściej lipidów lub cholesterolu, w nabłonku (warstwie zewnętrznej) i zrębie (środkowej warstwie) rogówki, co prowadzi do jej zmętnienia. Zmiany zazwyczaj pojawiają się między 2. a 5. rokiem życia i zwykle mają charakter obustronny, choć mogą postępować powoli i nie powodować bólu ani znacznego pogorszenia widzenia. Dystrofia rogówki u gryfoników brukselskich może występować postać nabłonkowa lub podścieliskowa dystrofii rogówki. Ze względu na możliwość genetycznego podłoża choroby, nie zaleca się rozmnażania psów, u których zdiagnozowano dystrofię rogówki, aby ograniczyć ryzyko jej występowania w kolejnych pokoleniach. 

Postępujący zanik siatkówki: jest to dziedziczna choroba polegająca na stopniowej degeneracji komórek siatkówki, prowadząca najpierw do pogorszenia widzenia o zmierzchu (tzw. ślepota zmierzchowa), a następnie do całkowitej utraty wzroku. W większości ras dziedziczy się w sposób autosomalny recesywny, co oznacza, że choroba ujawnia się u psów posiadających dwie kopie wadliwego genu. Program CERF nie zaleca dopuszczania do hodowli gryfoniów brukselskich, u których stwierdzono postępujący zanik siatkówki.

Przetrwała błona źreniczna: wada wrodzona, w której w dotkniętym oku znajdują się przetrwałe elementy płodowej błony źrenicznej, które nie ulegają normalnej regresji do 3. miesiąca życia. Pasma te mogą łączyć tęczówkę z tęczówką, tęczówkę z rogówką, tęczówkę z soczewką lub tworzyć skupiska w komorze przedniej. PPM łączące tęczówkę z rogówką, soczewką lub w formie rozległych błon mogą zaburzać widzenie, prowadząc m.in. do zmętnień rogówki, zniekształceń źrenicy i ograniczenia dopływu światła do siatkówki. 

Wrodzony rozszczep nerwu wzrokowego: jest to wada rozwojowa polegająca na niepełnym wykształceniu struktur nerwu wzrokowego, czego efektem jest obecność ubytku w jego obrębie. Stopień nasilenia zmiany może być różny – od niewielkich zaburzeń widzenia po znaczne upośledzenie wzroku, a nawet całkowitą ślepotę w jednym lub obu oczach. Szczelina nerwu wzrokowego bywa obserwowana równocześnie z innymi wadami wrodzonymi oka, m.in. z przetrwałymi błonami źrenicznymi, które mogą dodatkowo wpływać na jakość widzenia. Objawy kliniczne obejmują pogorszoną ostrość wzroku, trudności w ocenie odległości i reagowaniu na ruch, a w cięższych przypadkach brak reakcji na bodźce wzrokowe. Choroba ma podłoże dziedziczne.

Zaćma: to schorzenie polegające na zmętnieniu soczewki oka, co prowadzi do stopniowego pogorszenia wzroku, a w ciężkich przypadkach – do całkowitej ślepoty. U gryfoników brukselskich najczęściej występuje zaćma w obrębie przedniej i równikowej części kory soczewki (tzw. zaćma korowa pośrednia), choć obserwuje się także zaćmę tylną oraz torebkową. Program CERF nie zaleca dopuszczania do hodowli żadnego gryfonika brukselskiego, u którego zdiagnozowano zaćmę.

Zwyrodnienie ciała szklistego: choroba okulistyczna polegająca na postępującym upłynnieniu ciała szklistego, które w prawidłowych warunkach odpowiada za utrzymanie prawidłowej struktury i stabilności gałki ocznej. Proces zwyrodnieniowy prowadzi do powstawania pustych przestrzeni w ciele szklistym, co zaburza prawidłowe przewodzenie światła oraz sprzyja powstawaniu pęknięć i odwarstwienia siatkówki. Następstwem odwarstwienia siatkówki jest utrata wzroku, która w wielu przypadkach ma charakter nieodwracalny. Objawy kliniczne obejmują pogorszenie ostrości widzenia, niepewność w poruszaniu się w nowych warunkach, a w przypadku odwarstwienia siatkówki – nagłą ślepotę. Zwyrodnienie ciała szklistego może rozwijać się bezobjawowo przez długi czas, a pierwsze zmiany są często wykrywane wyłącznie podczas badania okulistycznego.