Foxhound angielski jaki jest i na co choruje
O czym przeczytasz w artykule:
Foxhound angielski jaki jest i na co choruje
Foxhound angielski jaki jest i na co choruje?
Waga: ♀29-32 kg ♂29-32 kg | Wysokość w kłębie: ♀53-61 cm ♂56-63 cm
Średnia długość życia: 11-13 lat | Dojrzałość: 18 m-cy | Początek starzenia: 7 lat | Maksymalna długość życia: 17 lat
Dostępne badania genetyczne: hipertermia złośliwa (Malignant Hyperthermia MH), mielopatia zwyrodnieniowa (Degenerative Myelopathy DM), chondrodysplazja i chondrodystrofia (Chondrodysplasia CDPA and -dystrophy CDDY and IVDD risk), hiperurikozuria (Hyperuricosuria SLC), postępujący zanik siatkówki (Progressive retinal atrophy prcd-PRA).
Badania przed dopuszczeniem do hodowli (zalecenia OFA, certyfikat CHIC)
Wymagane badania obejmują:
- brak (rasa nie jest jeszcze objęta programem CHIC).
Badania zalecane obejmują:
- badanie rentgenowskie stawów biodrowych (w kierunku dysplazji bioder),
- badanie rentgenowskie stawów łokciowych (w kierunku dysplazji łokci),
- ocenę rzepek kolanowych (zwichnięcie rzepki),
- badanie kardiologiczne w celu wykrycia wad wrodzonych lub nabytych serca.
- badanie okulistyczne CERF (Canine Eye Registration Foundation) w kierunku dziedzicznych chorób oczu,
- pełny profil tarczycowy, w tym oznaczenie autoprzeciwciał tarczycowych, które mogą wskazywać na autoimmunologiczne zapalenie tarczycy.
Foxhound angielski w skrócie
Zalety
- Przyjazny, łagodny i bardzo towarzyski wobec ludzi oraz innych psów
- Lojalny i silnie związany z opiekunami
- Niezwykle wytrzymały, energiczny i chętny do pracy
- Stabilny psychicznie, o zrównoważonym temperamencie
- Ma krótką sierść, która jest łatwa w pielęgnacji
Wady
- Wymaga bardzo dużej dawki codziennej aktywności fizycznej
- Źle znosi długotrwałą samotność i izolację od ludzi oraz innych psów
- Silny instynkt pogoni i tropienia utrudnia spuszczanie go luzem
- Bywa uparty i niezależny, co może utrudniać szkolenie
- Nie nadaje się do życia w małym mieszkaniu bez intensywnego ruchu
Wygląd foxhounda angielskiego
Foxhound angielski jaki jest i na co choruje? Foxhound angielski to duży, harmonijnie zbudowany pies gończy o silnej, atletycznej sylwetce, stworzonej do długotrwałego wysiłku i pracy w terenie. Jego budowa jest wyraźnie użytkowa – masywna, ale jednocześnie elegancka i proporcjonalna, bez cech ciężkości. Cała sylwetka sprawia wrażenie psa niezwykle wytrzymałego, zdolnego do wielogodzinnego biegu w równym tempie, z zachowaniem swobody i wydajności ruchu.
Głowa foxhounda angielskiego jest sucha, proporcjonalna do reszty ciała i dość szeroka. Czaszka jest lekko wysklepiona, z wyraźnym, ale nieprzesadnym stopem. Kufa długa, mocna i dobrze wypełniona, zakończona dużym, czarnym nosem z szeroko otwartymi nozdrzami, co podkreśla doskonałe zdolności węchowe rasy. Oczy są średniej wielkości, osadzone dość szeroko, o łagodnym, inteligentnym i czujnym wyrazie, zazwyczaj w odcieniach brązu lub orzecha. Uszy są długie, miękkie, osadzone nisko i ściśle przylegające do głowy, typowe dla psów gończych, co nadaje rasie klasyczny, szlachetny wygląd.
Szyja jest długa, sucha i dobrze umięśniona, bez luźnej skóry, płynnie przechodząca w skośne, mocne łopatki. Tułów foxhounda angielskiego jest głęboki i pojemny, z długą, dobrze wysklepioną klatką piersiową sięgającą do łokci, co zapewnia dużą wydolność oddechową. Grzbiet jest prosty, mocny i szeroki, a lędźwie dobrze umięśnione i elastyczne, przystosowane do długotrwałego wysiłku. Zad jest silny i dobrze związany, dający psu odpowiedni napęd w ruchu.
Kończyny są proste, mocne i o solidnym kośćcu, ustawione równolegle, co zapewnia stabilność i wydajność chodu. Mięśnie są wyraźnie zaznaczone, ale nie przesadnie rozbudowane. Łapy zwarte, okrągłe, z mocnymi opuszkami, przystosowane do poruszania się po twardym i nierównym podłożu. Ogon jest osadzony wysoko, średniej długości, noszony radośnie, ale nigdy zakręcony nad grzbietem, stanowiąc naturalne przedłużenie linii grzbietu.
Szata foxhounda angielskiego jest krótka, gęsta i przylegająca do ciała, odporna na niekorzystne warunki atmosferyczne i łatwa w utrzymaniu. Brak podszerstka nie ogranicza jego odporności, ponieważ struktura włosa zapewnia skuteczną ochronę podczas pracy w terenie. Umaszczenie jest typowe dla psów gończych i obejmuje wszelkie klasyczne kombinacje, takie jak trójkolorowe, dwukolorowe lub jednobarwne, najczęściej z przewagą bieli, czerni i podpalania.
Ruch foxhounda angielskiego jest swobodny, wydajny i rytmiczny, z długim wykrokiem kończyn przednich i silnym, sprężystym odbiciem kończyn tylnych. W ruchu pies prezentuje doskonałą koordynację, wytrzymałość i lekkość, które doskonale odzwierciedlają jego przeznaczenie jako klasycznego psa gończego, stworzonego do nieprzerwanej, wymagającej pracy w sforze.
Charakter foxhounda angielskiego
Foxhound angielski jaki jest i na co choruje? Foxhound angielski to rasa o charakterze silnie ukształtowanym przez wieki pracy użytkowej w sforze, łącząca ogromną wytrzymałość, niezależność i zrównoważony temperament. Są to psy pewne siebie, stabilne emocjonalnie i odporne psychicznie, co pozwala im funkcjonować w trudnych warunkach oraz podejmować długotrwały wysiłek bez oznak stresu.
Foxhound angielski nie jest psem stróżującym ani obronnym – jego natura jest otwarta i przyjazna, a agresja wobec ludzi jest cechą niepożądaną i nietypową dla rasy. Rasa ta została stworzona do życia i pracy w grupie, dlatego foxhoundy dobrze dogadują się z innymi psami i wykazują silną potrzebę kontaktu z własnym stadem. W relacji z człowiekiem są serdeczne, lojalne i towarzyskie, jednak zachowują pewien stopień niezależności. Nie są psami „jednego właściciela” – ich więź z opiekunem opiera się bardziej na współpracy niż na bezwzględnym podporządkowaniu.
Inteligencja foxhounda angielskiego przejawia się w umiejętności samodzielnego podejmowania decyzji, co było niezbędne podczas pracy na tropie, ale może stanowić wyzwanie w codziennym wychowaniu. Foxhound angielski uczy się chętnie, lecz najlepiej reaguje na spokojne, konsekwentne metody szkoleniowe oparte na motywacji, a nie na presji. Jest to pies o dużej potrzebie ruchu i stymulacji, który źle znosi bezczynność i monotonię.
Niewystarczająca aktywność fizyczna i brak zajęcia mogą prowadzić do frustracji, nadpobudliwości i problemów behawioralnych. Ze względu na silny instynkt tropienia foxhoundy mają tendencję do podążania za zapachem, co wymaga od opiekuna szczególnej kontroli podczas spacerów. W warunkach domowych foxhound angielski jest psem łagodnym, cierpliwym i towarzyskim, dobrze funkcjonującym w rodzinie, również z dziećmi, o ile zapewni mu się odpowiednią dawkę ruchu i jasne zasady.
Nie jest rasą hałaśliwą bez powodu, jednak jego charakterystyczny głos gończy może pojawiać się w sytuacjach pobudzenia lub ekscytacji. To pies wrażliwy na izolację, który źle znosi długotrwałą samotność i najlepiej czuje się w aktywnym środowisku, gdzie może realizować swoje naturalne potrzeby ruchu, pracy i kontaktu społecznego.
Najlepszy dom dla foxhounda angielskiego
Foxhound angielski najlepiej odnajduje się w domu z dostępem do ogrodu lub dużej, bezpiecznej przestrzeni, gdzie może swobodnie się poruszać i rozładowywać nadmiar energii. Rasa ta została stworzona do długotrwałego wysiłku i pracy w terenie, dlatego życie w domu jednorodzinnym znacznie lepiej odpowiada jej naturalnym potrzebom. Może mieszkać w mieszkaniu, jednak wymaga to od opiekuna bardzo dużego zaangażowania w codzienną aktywność fizyczną – długie spacery, bieganie, treningi tropienia lub inne formy pracy węchowej są absolutnie niezbędne.
Bez regularnego ruchu i zajęcia foxhound angielski szybko się frustruje, co może prowadzić do niszczenia, nadmiernej wokalizacji lub problemów z koncentracją. Mieszkanie w bloku nie jest dla tej rasy rozwiązaniem idealnym, zwłaszcza ze względu na potrzebę ruchu i charakterystyczny, donośny głos, który może być problematyczny dla sąsiadów.
Foxhound angielski źle znosi długotrwałą samotność. Jako pies stadny silnie potrzebuje kontaktu z ludźmi lub innymi psami i nie nadaje się do pozostawania samemu przez wiele godzin każdego dnia. Najlepiej funkcjonuje w domach, gdzie ktoś jest obecny przez większą część dnia lub gdzie pies ma towarzystwo innego czworonoga. Brak kontaktu społecznego może prowadzić do frustracji i zachowań lękowych.
W rodzinach z dziećmi foxhound angielski zazwyczaj sprawdza się bardzo dobrze. Jest łagodny, cierpliwy i przyjazny, a przy odpowiedniej socjalizacji potrafi być doskonałym towarzyszem zabaw, szczególnie dla starszych dzieci. Ze względu na jego wielkość, siłę i żywiołowość, kontakty z małymi dziećmi powinny odbywać się pod nadzorem dorosłych, aby uniknąć przypadkowych potrąceń lub zbyt intensywnych zabaw.
Osoby starsze oraz osoby z niepełnosprawnościami mogą mieć trudności z samodzielną opieką nad foxhoundem angielskim, jeśli nie dysponują wsparciem rodziny lub opiekuna. Jest to pies silny, wytrzymały i bardzo aktywny, który wymaga regularnych, długich spacerów oraz konsekwentnego prowadzenia. Jego potrzeby ruchowe i instynkt tropienia mogą stanowić wyzwanie dla osób o ograniczonej sprawności lub mniejszej sile fizycznej.
Najlepszy dom dla foxhounda angielskiego to miejsce, w którym opiekunowie prowadzą aktywny tryb życia, lubią długie spacery, bieganie czy aktywności na świeżym powietrzu i są gotowi poświęcić psu czas oraz uwagę. To rasa, która potrzebuje bliskiego kontaktu z człowiekiem i jasno ustalonych zasad. Foxhound angielski nie nadaje się do życia w izolacji, w kojcu ani jako pies „do pilnowania posesji”.
Najlepiej odnajduje się w rodzinie, która traktuje go jak pełnoprawnego członka domu i pozwala mu realizować jego naturalne potrzeby ruchu, pracy i kontaktów. Foxhound angielski jaki jest i na co choruje.
Wzorzec: foxhound angielski FCI Standard N° 159 / 03.06.2009
FOXHOUND ANGIELSKI JAKI JEST I NA CO CHORUJE
- Pochodzenie: Wielka Brytania
- Użytkowość: Pies używany w sforze do konnych polowań
- Klasyfikacja FCI: Grupa 6 Psy gończe, posokowce i rasy pokrewne. Sekcja 1.1. Duże psy gończe.
Obowiązują próby pracy - Możliwość zakupu w Polsce: tak
- Cena psa z rodowodem FCI: 4000-7000 zł
FUNDACJA VET-ALERT
WESPRZYJ NASZĄ DZIAŁALNOŚĆ
Foxhound angielski - skąd pochodzi - historia rasy
Foxhound angielski jaki jest i na co choruje. Foxhound angielski jest jedną z najstarszych i najbardziej klasycznych ras psów gończych, ściśle związaną z tradycją polowań par force w Wielkiej Brytanii. Jego historia sięga średniowiecza, kiedy w Anglii dominowały polowania na jelenie, a później – od XVI wieku – coraz większą popularność zaczęły zdobywać polowania na lisy.
Zmiana zwierzyny łownej wymagała psa szybszego, bardziej wytrzymałego, zdolnego do długotrwałego biegu w sforze i pracy w zróżnicowanym terenie. Początki foxhounda angielskiego wiążą się z krzyżowaniem lokalnych psów gończych, takich jak southern hound i northern hound, z chartami, które wnosiły szybkość i lekkość ruchu, oraz z psami typu buldog, dodającymi siły, odwagi i wytrzymałości. Celem hodowców nie był wygląd, lecz użytkowość – pies miał być zdolny do wielogodzinnego pościgu, pracować w dużej sforze, poruszać się równym tempem i zachować pełną koncentrację na tropie.
W XVII i XVIII wieku foxhound angielski zaczął przybierać bardziej jednolity typ, a jego hodowla stała się ściśle kontrolowana przez właścicieli sfor myśliwskich. W 1790 roku opublikowano pierwszą księgę hodowlaną foxhoundów, co czyni tę rasę jedną z najlepiej udokumentowanych pod względem pochodzenia. Przez kolejne dziesięciolecia psy były selekcjonowane niemal wyłącznie pod kątem pracy, a nie wystaw, dlatego do dziś foxhound angielski uchodzi za rasę „czysto użytkową”, rzadko spotykaną poza środowiskiem myśliwskim.
Wraz z ekspansją Brytyjczyków rasa trafiła do Ameryki Północnej, gdzie odegrała istotną rolę w rozwoju foxhounda amerykańskiego. Mimo to angielski foxhound zachował swój odrębny typ – jest cięższy, masywniejszy i wolniejszy od swojego amerykańskiego kuzyna, ale za to bardziej wytrzymały i przystosowany do długiej pracy w jednym tempie. Do dziś w Wielkiej Brytanii wiele linii foxhoundów funkcjonuje poza klasyczną kynologią wystawową, jako psy należące do konkretnych sfor, a ich rodowody prowadzone są niezależnie od organizacji kynologicznych.
Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) uznała rasę foxhound angielski i opublikowała jej wzorzec w 1964 roku (standard FCI nr 159), natomiast American Kennel Club (AKC) zarejestrował rasę znacznie wcześniej – w 1909 roku.
Użytkowość rasy
Foxhound angielski to rasa o wyraźnie użytkowym charakterze, której przeznaczenie od początku istnienia było ściśle związane z polowaniem. Przez stulecia psy te wykorzystywano przede wszystkim do pracy w sforze podczas polowań na lisy, gdzie kluczwspółpracować z innymi psami owe znaczenie miały wytrzymałość, doskonały węch oraz zdolność do długotrwałego biegu w równym tempie.
Foxhound angielski nie był tworzony jako pies indywidualny, lecz jako element zespołu, który musiał idealnie oraz jeźdźcami konnymi. Dzięki wyjątkowo rozwiniętemu węchowi i determinacji w podążaniu za tropem foxhound angielski potrafi pracować przez wiele godzin, ignorując zmęczenie i niesprzyjające warunki atmosferyczne. Jego zadaniem nie jest atakowanie zwierzyny, lecz nieprzerwane utrzymywanie tropu i prowadzenie pościgu, co wymaga ogromnej odporności fizycznej i psychicznej. Te cechy sprawiają, że rasa ta do dziś jest ceniona w tradycyjnym łowiectwie w Wielkiej Brytanii oraz w krajach, gdzie zachowano pracę sfor gończych.
Współcześnie foxhound angielski znajduje zastosowanie również poza klasycznym polowaniem. Jego zdolności tropowe, wytrzymałość i orientacja w terenie predysponują go do pracy w poszukiwaniach zapachowych, choć ze względu na silny instynkt pogoni i potrzebę pracy w grupie nie jest powszechnie wykorzystywany w służbach mundurowych.
Rasa ta bywa także wykorzystywana w sportach użytkowych opartych na pracy węchowej oraz długodystansowym ruchu. Foxhound angielski wyróżnia się ogromną potrzebą aktywności i pracy, dlatego najlepiej sprawdza się u doświadczonych opiekunów, którzy są w stanie zapewnić mu intensywny ruch i zajęcie odpowiadające jego naturalnym predyspozycjom. To pies stworzony do działania, który w odpowiednich warunkach jest zrównoważony, oddany i chętny do współpracy, jednak bez możliwości realizowania swojej użytkowości może stać się sfrustrowany i trudny w prowadzeniu. Foxhound angielski jaki jest i na co choruje?
Predyspozycje foxhoundów angielskich do chorób
Ogólne informacje zdrowotne
Foxhound angielski jest rasą generalnie zdrową i odporną, wyhodowaną do długotrwałego wysiłku fizycznego i pracy w trudnych warunkach terenowych.
Jak u większości ras średnich i dużych mogą jednak występować problemy ortopedyczne, takie jak dysplazja stawów biodrowych, a także choroby uszu wynikające z ich opadającej małżowiny.
Choroby zębów
Jaki jest i na co choruje foxhound angielski? Choroby zębów to jeden z najczęstszych problemów przewlekłych u zwierząt domowych, które nie mają regularnie szczotkowanych zębów. Na zębach początkowo zalegają resztki jedzenia, następnie na widocznych częściach zębów odkłada się kamień nazębny i prowadzi do infekcji dziąseł i korzeni zębów.
Jeśli nie zapobiegniesz chorobom zębów na początku regularnie usuwając resztki jedzenia, to trzeba będzie leczyć bardziej zaawansowane stadia choroby, co będzie Ciebie znacznie droższe. W ciężkich przypadkach pies może stracić zęby, a w wyniku przewlekłej infekcji zębów jest narażony na uszkodzenie narządów wewnętrznych. Poza tym, będzie milszym towarzyszem, jeśli nie powala wszystkich swoim śmierdzącym psim oddechem!
Infekcje
Foxhound angielski jest podatny na infekcje bakteryjne i wirusowe – tak samo, jak psy innych ras. Najważniejsze choroby zakaźne to: z parwowiroza, wścieklizna i nosówka.
Wielu z tych infekcji można zapobiec poprzez szczepienia, które powinny być dostosowane do chorób występujących w danym regionie, wieku i innych czynników.
Otyłość
Otyłość może być poważnym problemem zdrowotnym u foxhoundów angielskich. Jest to poważna choroba, która może powodować lub nasilać problemy ze stawami, zaburzenia metaboliczne i trawienne, powodować ból i sprzyjać chorobom serca.
Chociaż kuszące jest dawać jedzenie za każdym, gdy pupil popatrzy na ciebie błagalnie, pamiętaj, że lepiej jest go przytulić lub zabrać na spacer niż po kryjomu dokarmiać. On poczuje się lepiej i Ty też!
Pasożyty
Foxhound angielski narażony jest na pasożyty wewnętrzne i zewnętrzne, takie jak: tęgoryjce, glisty, nicienie sercowe, włosogłówki, pchły, kleszcze i inne. Niektóre z tych pasożytów mogą zostać przeniesione na Ciebie lub członka Twojej rodziny i stanowią poważny problem dla wszystkich.
W przypadku psa pasożyty te mogą powodować ból, dyskomfort, a nawet śmierć, dlatego ważne jest, regularne badanie i profilaktyczne odrobaczanie.
Kastracja
Kastracja to chirurgiczne usunięcie jajników i zwykle macicy u samic, a u samców chirurgiczne usunięcie jąder. Kastracja zmniejsza prawdopodobieństwo wystąpienia niektórych rodzajów nowotworów i eliminuje możliwość zajścia w ciążę przez zwierzę lub spłodzenia niechcianych szczeniąt.
Wykonanie tej operacji pozwala wykorzystać sytuację, gdy zwierzę jest w znieczuleniu, aby zidentyfikować i zaradzić niektórym chorobom, które mogą się w przyszłości rozwinąć, np. prześwietlenie stawów lub usunięcie przetrwałego zęba.
Charakterystyczne cechy fizjologiczne
Anomalia Pelgera-Huëta: dziedziczne, autosomalnie recesywne zaburzenie obrazu krwi, polegające na nieprawidłowej budowie jąder neutrofili, które mają kształt okrągły, owalny lub fasolowaty, zamiast typowych jąder segmentowanych. Neutrofile z jądrami segmentowanymi występują jedynie sporadycznie. U psów dotkniętych tą anomalią nie obserwuje się wyraźnych objawów klinicznych – jest to zmiana o charakterze morfologicznym, zwykle wykrywana przypadkowo w badaniu rozmazu krwi. Parametry odporności oraz ogólny stan zdrowia zwierząt pozostają zazwyczaj prawidłowe, dlatego anomalia Pelgera-Huëta nie wymaga leczenia, lecz powinna być uwzględniana w diagnostyce różnicowej, aby nie mylić jej z procesami zapalnymi lub zaburzeniami hematologicznymi
Nadwrażliwość na leki
Brak
Choroby dziedziczne
Dysplazja stawów biodrowych DSB: to dziedziczna, wielogenowa choroba rozwojowa stawu biodrowego, charakteryzująca się niewłaściwym dopasowaniem głowy kości udowej do panewki miednicznej. Skutkiem tej nieprawidłowości jest mechaniczna niestabilność stawu, prowadząca do mikrourazów, postępujących zmian zwyrodnieniowych oraz przewlekłego stanu zapalnego. Objawy kliniczne obejmują sztywność kończyn miednicznych, trudności przy wstawaniu i poruszaniu się, niechęć do aktywności fizycznej oraz dolegliwości bólowe, nasilające się po wysiłku lub w niskich temperaturach.
Dysplazja stawów łokciowych: wielogenowe, dziedziczne schorzenie, dotyczące stawów łokciowych polegające na nieprawidłowym wykształceniu powierzchni stawowych. Dysplazja może powodować ból, sztywność stawów i kulawiznę. Towarzyszący mu stan zapalny może prowadzić do zwyrodnienia tych stawów.
Zwichnięcie rzepki: to wielogenowa, dziedziczna, wrodzona wiotkość więzadeł rzepki, prowadząca do jej zwichnięcia, czyli przemieszczenia na stronę przyśrodkową lub boczną poza krawędź bloczka kości udowej. Objawia się kulawizną i bolesnością, może doprowadzić do zwyrodnienia stawu kolanowego. Zalecane jest leczenie chirurgiczne.
Predyspozycje do chorób
Dotyczące jamy ustnej i zębów
Kamień nazębny: choroby zębów to najczęstszy, chroniczny problem u zwierząt domowych, dotykający 80% wszystkich psów powyżej drugiego roku życia.
Dotyczące narządów zmysłów: wzrok
Obecnie brak jest wystarczających danych statystycznych z badań przesiewowych oczu, które pozwalałyby na szczegółowe opisanie dziedzicznych chorób oczu u rasy foxhound angielski.
Z tego względu nie wskazano jednoznacznych schorzeń okulistycznych wymagających szczególnych zaleceń hodowlanych. Mimo to zaleca się wykonywanie profilaktycznych badań okulistycznych u psów przeznaczonych do hodowli (badanie ECVO/CERF), co pozwala na wczesne wykrycie ewentualnych nieprawidłowości oraz budowanie rzetelnej bazy danych zdrowotnych dla rasy.
Dotyczące narządów zmysłów: słuch
Głuchota: u foxhounda angielskiego głuchota może występować w postaci jednostronnej (dotyczącej jednego ucha) lub obustronnej (obejmującej dwoje uszu). Schorzenie to obecne jest od urodzenia i wynika z nieprawidłowego rozwoju struktur ucha wewnętrznego oraz dróg słuchowych, co prowadzi do trwałego upośledzenia lub całkowitej utraty słuchu. U psów z jednostronną głuchotą objawy bywają trudne do zauważenia w warunkach domowych – zwierzę może reagować na dźwięki, zmieniając położenie głowy lub wykorzystując zdrowe ucho. W przypadku głuchoty obustronnej obserwuje się brak reakcji na bodźce dźwiękowe, trudności w nauce komend głosowych oraz zwiększoną podatność na stres w nowych sytuacjach. Jedyną wiarygodną metodą diagnostyczną jest badanie BAER (Brainstem Auditory Evoked Response), które ocenia przewodnictwo słuchowe w pniu mózgu i pozwala jednoznacznie określić, czy pies słyszy oraz czy zaburzenie ma charakter jednostronny czy obustronny. Badanie to jest szczególnie zalecane u psów młodych oraz u osobników przeznaczonych do hodowli. Psy z potwierdzoną głuchotą wrodzoną, zarówno jednostronną, jak i obustronną, nie powinny być wykorzystywane w rozrodzie, aby ograniczyć ryzyko występowania głuchoty u kolejnych pokoleń.
Dotyczące skóry
Zapalenie ucha zewnętrznego: u foxhounda angielskiego występuje zwiększona predyspozycja do nawracających i przewlekłych zapaleń ucha zewnętrznego, co wiąże się m.in. z opadającymi małżowinami usznymi, ograniczającymi prawidłową wentylację przewodu słuchowego. Taka budowa sprzyja zatrzymywaniu wilgoci oraz tworzeniu warunków korzystnych dla rozwoju bakterii i drożdżaków. Objawy kliniczne obejmują najczęściej świąd, częste potrząsanie głową, zaczerwienienie i obrzęk przewodu słuchowego, nieprzyjemny zapach oraz obecność wydzieliny o różnym charakterze. W przebiegu przewlekłym może dochodzić do pogrubienia ścian przewodu słuchowego, bolesności oraz wtórnych zmian zapalnych. Profilaktyka polega na regularnej kontroli stanu uszu oraz ich delikatnym czyszczeniu, szczególnie po kąpielach, pływaniu oraz aktywności w wilgotnym środowisku lub wysokiej trawie. Należy unikać nadmiernej i nieprawidłowej higieny, która może prowadzić do podrażnień i zaburzenia naturalnych mechanizmów obronnych. Leczenie wymaga uprzedniej diagnostyki (badanie otoskopowe, cytologia, a w razie potrzeby badania mikrobiologiczne) i powinno być dostosowane do przyczyny stanu zapalnego – infekcyjnej, alergicznej, pasożytniczej lub hormonalnej. Przewlekłe i nawracające zapalenia ucha zewnętrznego często współistnieją z niedoczynnością tarczycy, dlatego w takich przypadkach zalecana jest pogłębiona diagnostyka endokrynologiczna.
Dotyczące przewodu pokarmowego, wątroby i trzustki
Rozszerzenie i skręt żołądka: schorzenie stanowi poważne, zagrożenie życia, które dotyczy przede wszystkim psów ras dużych, o głębokiej klatce piersiowej, do których zalicza się również foxhound angielski. Choroba ma charakter wieloczynnikowy, z udziałem predyspozycji genetycznych oraz czynników środowiskowych i behawioralnych. Patogeneza polega na gwałtownym wypełnieniu żołądka gazem, prowadzącym do jego znacznego rozszerzenia, a następnie skrętu wokół własnej osi. Skręt powoduje zaburzenie odpływu krwi z żołądka i śledziony, ucisk na duże naczynia krwionośne oraz szybki rozwój wstrząsu krążeniowego, dlatego stan ten wymaga natychmiastowej interwencji weterynaryjnej i leczenia chirurgicznego. Objawy kliniczne obejmują nagłe powiększenie obrysu brzucha, silny niepokój, ślinotok, powtarzające się próby wymiotów bez treści, przyspieszony oddech, osłabienie, a w zaawansowanych przypadkach zapaść. Przebieg choroby jest zwykle gwałtowny, a czas od wystąpienia pierwszych objawów do stanu zagrożenia życia może być bardzo krótki. U foxhoundów angielskich ryzyko GDV może być dodatkowo zwiększane przez intensywną aktywność fizyczną, szybkie pobieranie pokarmu, karmienie jednym obfitym posiłkiem dziennie oraz stres. Choć brak jest precyzyjnych danych statystycznych dotyczących częstości GDV w tej rasie, jej budowa anatomiczna i użytkowy charakter predysponują do występowania tego schorzenia. Profilaktyka obejmuje podawanie kilku mniejszych posiłków dziennie, unikanie intensywnego wysiłku przed i po jedzeniu, kontrolę tempa pobierania karmy (np. miski spowalniające), ograniczenie stresu w czasie karmienia oraz – u osobników z grupy podwyższonego ryzyka lub po epizodzie rozszerzenia żołądka – rozważenie profilaktycznej gastropeksji (chirurgicznego przyszycia żołądka do ściany jamy brzusznej).
Zaburzenia endokrynologiczne i metaboliczne
Niedoczynność tarczycy: choroba, w której organizm nie wytwarza wystarczającej ilości hormonów tarczycy. Objawy mogą obejmować suchość skóry i sierści, wypadanie włosów, podatność na inne choroby skóry, przyrost masy ciała, lękliwość, agresję lub inne zmiany w zachowaniu. W badaniach prowadzonych na Michigan State University obecność przeciwciał skierowanych przeciwko tarczycy wykazano u 18,2% foxhoundów angielskich (wartość średnia dla wszystkich ras wynosi 7,5%).
Dotyczące układu moczowego i płciowego
Amyloidoza nerek: jest to ciężka choroba ogólnoustrojowa o prawdopodobnym podłożu genetycznym, polegająca na odkładaniu się nieprawidłowego białka – amyloidu – w tkance nerek, co prowadzi do szybkiego i nieodwracalnego uszkodzenia ich struktury oraz funkcji. W przebiegu choroby dochodzi do zajęcia zarówno kłębuszków nerkowych, jak i miąższu, co skutkuje gwałtownym rozwojem niewydolności nerek. Choroba ma zwykle nagły, ostry początek. Objawy kliniczne obejmują apatię, brak apetytu, wymioty, nasilone pragnienie i oddawanie moczu, a następnie skąpomocz lub bezmocz, szybko prowadzące do ciężkiego stanu ogólnego. W opisywanych przypadkach u foxhoundów angielskich przebieg był wyjątkowo dramatyczny – śmierć następowała często w ciągu około jednego tygodnia od pojawienia się pierwszych objawów, pomimo intensywnego leczenia. Badania histopatologiczne nerek ujawniają obecność złogów amyloidu w kłębuszkach oraz w przestrzeni śródmiąższowej, co tłumaczy bardzo złe rokowanie i brak możliwości skutecznej terapii przyczynowej. Choroba uznawana jest za nieuleczalną, a leczenie ma jedynie charakter wspomagający i paliatywny. Ze względu na ciężki przebieg oraz zgłaszane przypadki występowania choroby u spokrewnionych osobników, psy dotknięte amyloidozą nerek, a także zwierzęta z linii obciążonych tym schorzeniem, nie powinny być wykorzystywane w hodowli. Wczesne rozpoznanie i regularne monitorowanie parametrów nerkowych u psów z grupy ryzyka ma kluczowe znaczenie, choć nie zawsze pozwala na zmianę niekorzystnego rokowania.
Inne choroby
Leiszmanioza: jest to choroba zakaźna wywoływana przez pierwotniaki z rodzaju Leishmania, przenoszone głównie przez moskity (muchówki z rodzaju Phlebotomus). U psów w Stanach Zjednoczonych i Europie Północnej przypadki leiszmaniozy były najczęściej rozpoznawane właśnie u foxhoundów, co czyni tę rasę szczególnie istotną w kontekście epidemiologii choroby. Dotychczas nie ustalono jednoznacznie, czy zwiększona częstość występowania leiszmaniozy u foxhoundów wynika z predyspozycji genetycznych, czy raczej z czynników środowiskowych, takich jak pochodzenie psów z określonych linii, warunki utrzymania, przemieszczanie się zwierząt lub kontakt z wektorami choroby. Nie wyklucza się również współistnienia obu tych czynników. Choroba może mieć przebieg przewlekły i wielonarządowy. Objawy kliniczne są zróżnicowane i obejmują m.in. utrata masy ciała, apatię, powiększenie węzłów chłonnych, zmiany skórne (łysienie, owrzodzenia, łuszczenie się skóry), przewlekłe zapalenie oczu, a także postępujące uszkodzenie nerek, które stanowi jedną z głównych przyczyn zgonów u chorych psów. Rozpoznanie opiera się na badaniach serologicznych, molekularnych (PCR) oraz ocenie objawów klinicznych. Leiszmanioza jest chorobą nieuleczalną, jednak możliwe jest długotrwałe kontrolowanie jej przebiegu za pomocą odpowiedniego leczenia i monitorowania stanu zdrowia. Z uwagi na znaczenie epidemiologiczne choroby oraz ryzyko transmisji, psy z potwierdzoną leiszmaniozą nie powinny być wykorzystywane w hodowli, a u osobników z grupy ryzyka zaleca się regularne badania kontrolne oraz stosowanie profilaktyki przeciwko ukłuciom owadów-wektorów.
U foxhoundów angielskich odnotowano także: brachygnatyzm (Brachygnathism), prognatyzm (Prognathism), ataksja móżdżkowa foxhoundów (cerebellar hound ataxia) i trombopatia (Thrombopathia).
Fundacja Ochrony Zwierząt Vet-Alert zapewnia opiekę weterynaryjną potrzebującym zwierzętom.
Żywienie i pielęgnacja
Pielęgnacja
Pielęgnacja sierści: krótka, gęsta i przylegająca sierść foxhounda angielskiego jest łatwa w utrzymaniu i nie wymaga skomplikowanych zabiegów pielęgnacyjnych, jednak regularna pielęgnacja pozwala utrzymać skórę i okrywę włosową w dobrej kondycji.
- Czesanie: sierść należy szczotkować 1–2 razy w tygodniu przy użyciu gumowej rękawicy lub miękkiej szczotki, aby usunąć martwe włosy, pobudzić krążenie skóry i ograniczyć linienie.
- Strzyżenie i trymowanie: rasa ta nie wymaga strzyżenia ani trymowania, gdyż naturalna struktura sierści zapewnia odpowiednią ochronę i estetyczny wygląd.
- Kąpiele: foxhound angielski nie wymaga częstych kąpieli; wystarczy kąpać go w razie potrzeby, po silnym zabrudzeniu, stosując delikatne szampony przeznaczone dla psów, które nie naruszają naturalnej warstwy ochronnej skóry.
Pielęgnacja zębów: zęby należy szczotkować codziennie, aby zapobiec odkładaniu się kamienia nazębnego, paradontozie i nieświeżemu zapachowi z pyszczka.
Pielęgnacja uszu: foxhound angielski ma uszy opadające, dlatego wymagają one regularnej kontroli i czyszczenia specjalnym preparatem weterynaryjnym, aby zapobiegać gromadzeniu się woskowiny, stanom zapalnym i infekcjom.
Pielęgnacja oczu: oczy powinny być regularnie przemywane letnią przegotowaną wodą lub specjalnym preparatem do higieny oczu, zwłaszcza jeśli pojawiają się wydzieliny lub zacieki. Pozwala to zapobiec podrażnieniom i infekcjom.
Pielęgnacja pazurów: pazury należy regularnie skracać (zazwyczaj co 3–4 tygodnie), zwłaszcza jeśli pies nie ściera ich naturalnie podczas spacerów po twardym podłożu. Zbyt długie pazury mogą powodować dyskomfort i zmieniać sposób chodzenia.
Żywienie
- Wymaga zbilansowanej, pełnoporcjowej karmy, która zaspokoi jego potrzeby i będzie dostosowana do wieku i trybu życia.
- Może mieć nadmierny apetyt, dlatego należy kontrolować ilość spożywanej karmy i wagę psa.
- Można stosować gotowe karmy komercyjne lub żywić go w sposób tradycyjny.
- Foxhound angielski jaki jest i na co choruje?
Dołącz do grupy świadomych opiekunów
Ciekawostki o rasie
- Foxhound angielski został wyhodowany do pracy w dużych sforach i do dziś wyróżnia się wyjątkową umiejętnością współpracy z innymi psami oraz silnym instynktem stadnym.
- Rasa ta posiada niezwykle wyostrzony węch i ogromną wytrzymałość, dzięki czemu potrafi utrzymywać równomierne tempo biegu przez wiele godzin bez oznak zmęczenia.
- Synonimy nazw rasy: Foxhound
- Rejestry: AKC, UKC, FCI, CKC, KCGB (Związek Kynologiczny Wielkiej Brytanii), ANKC (Australian National Kennel Club), NKC (National Kennel Club).
Foxhound jaki jest i na co choruje – opracowane na podstawie:
- Ackerman L. The Genetic Connection: A Guide to Health Problems in Purebred Dogs. Second edition. AAHA Press; 2011.
- Bell JS, Cavanagh KE, Tilley LP, Smith FW. Veterinary medical guide to dog and cat breeds. Jackson, Wyoming. Teton New Media; 2012.
- Gough A, Thomas A. Breed Predispositions to Disease in Dogs and Cats. 2nd Edition. Wiley-Blackwell; 2010.
- Crook A, Dawson S, Cote E, MacDonald S, Berry J. Canine Inherited Disorders Database [Internet]. University of Prince Edward Island. 2011.
- Breed Specific Health Concerns [Internet]. American Kennel Club Canine Health Foundation, Inc. [cited 2013 Apr 11]. Available from: http:/www.akcchf.org/canine-health/breed-specific-concerns/
- Lowell Ackerman Pet-specific care for the veterinary team
- Wybrane wrodzone wady rozwojowe i choroby dziedziczne u psów i kotów pod redakcją prof. dr hab. Antoniego Schollenbergera
- Kompendium lekarza weterynarii i hodowcy. Psy Rasowe pod redakcją Michała Ceregrzyna
- https://ofa.org/chic-programs/browse-by-breed/
- https://www.acvo.org/