Niewiele rzeczy ma tak dramatyczny wpływ na jakość życia Twojego psa, jak prawidłowe funkcjonowanie jego oczu.

Dysplazja siatkówki: to schorzenie, które dotyczy nieprawidłowego rozwoju siatkówki oka. U foksterierów krótkowłosych występuje ogniskowa dysplazja siatkówki, charakteryzująca się obecnością fałdów siatkówki. CERF nie zaleca rozmnażania psów tej rasy, u których stwierdzono jakąkolwiek postać dysplazji siatkówki, ze względu na potencjalne dziedziczne tło tej wady.

Dystrofia rogówki: jest to schorzenie polegające na odkładaniu się złogów, najczęściej lipidów lub cholesterolu, w nabłonku (warstwie zewnętrznej) i zrębie (środkowej warstwie) rogówki, co prowadzi do jej zmętnienia. Zmiany zazwyczaj pojawiają się między 2. a 5. rokiem życia i zwykle mają charakter obustronny, choć mogą postępować powoli i nie powodować bólu ani znacznego pogorszenia widzenia. Dystrofia rogówki u dalmatyńczyków ma podłoże dziedziczne i najczęściej przebiega łagodnie, nie prowadząc do poważnych zaburzeń wzroku. Jednak w niektórych przypadkach może powodować lekkie zmętnienie rogówki lub zwiększoną wrażliwość na światło. Ze względu na możliwość genetycznego podłoża choroby, nie zaleca się rozmnażania psów, u których zdiagnozowano dystrofię rogówki, aby ograniczyć ryzyko jej występowania w kolejnych pokoleniach.

Pierwotne zwichnięcie soczewki: to choroba oczu polegająca na przemieszczeniu soczewki z jej prawidłowego położenia w gałce ocznej na skutek osłabienia lub zerwania włókien utrzymujących ją na miejscu (tzw. włókien Zinna). W wyniku uszkodzenia tych struktur soczewka może przemieścić się do komory przedniej lub komory tylnej oka. W obu przypadkach przemieszczona soczewka zaburza prawidłowy odpływ cieczy wodnistej, co prowadzi do jej gromadzenia się w oku i rozwoju wtórnej jaskry, czyli podwyższonego ciśnienia wewnątrzgałkowego. W sytuacji, gdy soczewka przemieści się do tylnej komory oka, może dojść do uszkodzenia siatkówki, a w ciężkich przypadkach nawet do jej odwarstwienia, co skutkuje nieodwracalnymi zmianami i utratą wzroku. Zarówno jaskra, jak i odwarstwienie siatkówki mogą prowadzić do ślepoty. Następstwem zwichnięcia soczewki są poważne powikłania, w tym silny ból oka, stan zapalny oraz gwałtowna i postępująca utrata widzenia. Objawy kliniczne mogą obejmować nagłe pogorszenie widzenia, ból oka, nadmierne łzawienie, zaczerwienienie, mrużenie oka oraz zmiany w kształcie lub położeniu źrenicy. Postępowanie terapeutyczne zależy od stopnia przemieszczenia soczewki oraz zaawansowania zmian. Może obejmować ścisłe monitorowanie, leczenie zachowawcze lub interwencję chirurgiczną, której celem jest ochrona oka, zmniejszenie bólu i zapobieganie dalszym powikłaniom. U rasy foksterier krótkowłosy dostępny jest test genetyczny umożliwiający identyfikację nosicieli mutacji oraz psów chorych. CERF nie zaleca rozmnażania psów dotkniętych pierwotnym zwichnięciem soczewki.

Przetrwała błona źreniczna: wada wrodzona, w której w dotkniętym oku znajdują się przetrwałe elementy płodowej błony źrenicznej, które nie ulegają normalnej regresji do 3. miesiąca życia. Pasma te mogą łączyć tęczówkę z tęczówką, tęczówkę z rogówką, tęczówkę z soczewką lub tworzyć skupiska w komorze przedniej. PPM łączące tęczówkę z rogówką, soczewką lub w formie rozległych błon mogą zaburzać widzenie, prowadząc m.in. do zmętnień rogówki, zniekształceń źrenicy i ograniczenia dopływu światła do siatkówki. 

Zaćma: to schorzenie polegające na zmętnieniu soczewki oka, co prowadzi do stopniowego pogorszenia wzroku, a w ciężkich przypadkach – do całkowitej ślepoty. U foksterierów krótkowłosych najczęściej występuje zaćma podtorebkowa tylna. Z uwagi na potencjalne dziedziczenie choroby, CERF nie zaleca rozmnażania psów dotkniętych zaćmą, nawet jeśli zmiany są łagodne. Regularne badania okulistyczne są zalecane szczególnie u psów hodowlanych i u psów starszych.

Zwyrodnienie ciała szklistego: jest to proces upłynnienia żelu szklistego w oku, który może prowadzić do odwarstwienia siatkówki, a w konsekwencji do całkowitej ślepoty. Występuje z różnym nasileniem i może przez długi czas nie dawać widocznych objawów. Objawy mogą obejmować nagłe pogorszenie wzroku, dezorientację, potykanie się oraz unikanie ciemnych lub nieznanych przestrzeni. Choroba może występować obustronnie i wiąże się z ryzykiem utraty wzroku, dlatego zalecane są regularne badania okulistyczne, zwłaszcza u psów przeznaczonych do hodowli.