Dog niemiecki jaki jest i na co choruje

Dog niemiecki jaki jest i na co choruje?

Waga: ♀45-59 kg ♂54-90 kg | Wysokość w kłębie: ♀71-81 cm ♂76-86 cm

Średnia długość życia: 8-10 lat | Dojrzałość: 18 m-cy | Początek starzenia: 5 lat | Maksymalna długość życia: 14 lat

Dostępne badania genetyczne: hipertermia złośliwa (Malignant Hyperthermia MH), mielopatia zwyrodnieniowa (Degenerative Myelopathy DM), chondrodysplazja i chondrodystrofia (Chondrodysplasia CDPA and -dystrophy CDDY and IVDD risk), hiperurikozuria (Hyperuricosuria SLC), postępujący zanik siatkówki (Progressive retinal atrophy prcd-PRA), wrodzona rybia łuska (Congenital Ichthyosis), leukoencefalomielopatia (Leukoencephalomyelopathy LEMP), miopatia centronuklearna (Centronuclear Myopathy CNM)

Badania przed dopuszczeniem do hodowli (zalecenia OFA, certyfikat CHIC)

Wymagane badania obejmują:

badanie rentgenowskie stawów biodrowych (w kierunku dysplazji bioder),
badanie okulistyczne CERF (Canine Eye Registration Foundation) w kierunku dziedzicznych chorób oczu,
pełne badanie kardiologiczne wykonywane przez certyfikowanego kardiologa (osłuchiwanie, echo serca),
pełny profil tarczycowy, w tym oznaczenie autoprzeciwciał tarczycowych, które mogą wskazywać na autoimmunologiczne zapalenie tarczycy.

Badania zalecane obejmują:

badanie rentgenowskie stawów łokciowych (w kierunku dysplazji łokci),
ocenę rzepki.

Dog niemiecki w skrócie

Zalety

Niezwykle przywiązany do człowieka i czuły (typ „wielkiego pieszczocha”)
Spokojny i zrównoważony w domu, lubi wypoczywać na kanapie
Bardzo cierpliwy i tolerancyjny wobec dzieci
Posiada krótką, łatwą w pielęgnacji sierść
Rzadko szczeka bez powodu, odstrasza intruzów samym wyglądem

Wady

Bardzo kosztowny w utrzymaniu
Żyje krótko w porównaniu do innych ras (średnio 6–8 lat)
Podatny na groźny skręt żołądka i problemy ze stawami
Zajmuje dużo przestrzeni (potrzebuje dużego legowiska i auta)
Może się obficie ślinić
Nieświadomy swojej siły i rozmiarów (może przypadkowo przewracać przedmioty ogonem)

Wygląd doga niemieckiego

Dog niemiecki to olbrzymi, szlachetnie zbudowany pies o imponującej, a zarazem niezwykle eleganckiej sylwetce. Charakteryzuje się potężną, ale harmonijną budową, łączącą w sobie dumę, siłę i dostojeństwo, przy czym jego ciało wpisuje się niemal w kwadrat (szczególnie u samców). Jego doskonale umięśnione ciało i proporcjonalne kończyny zapewniają mu nie tylko siłę, ale i zaskakującą jak na te gabaryty lekkość i sprężystość.

Głowa doga niemieckiego jest szlachetna, wydłużona i precyzyjnie rzeźbiona, o prostokątnym profilu i wyraźnych liniach. Czaszka jest wąska i wydłużona, z liniami równoległymi do grzbietu nosa oraz wyraźnie zaznaczonym stopem. Oczy są średniej wielkości, zazwyczaj bardzo ciemne, w kształcie migdała, co nadaje psu inteligentny, przyjazny i pewny siebie wyraz (u odmian błękitnych i arlekinów dopuszczalne są jaśniejsze). Uszy są wysoko osadzone, średniej wielkości, naturalnie wiszące płasko przy policzkach, co dodaje psu łagodności, nie ujmując mu czujności.

Szyja jest długa, sucha i dobrze umięśniona, o szlachetnym wygięciu karku, płynnie przechodząca w szerokie, dobrze uformowane łopatki. Tułów jest mocny i płynnie zarysowany, z krótkim, niemal prostym i opadającym lekko ku tyłowi grzbietem. Lędźwie są lekko wysklepione i szerokie, co zapewnia psu stabilność i przenoszenie siły napędowej. Klatka piersiowa jest głęboka, sięgająca łokci, z dobrze wysklepionymi żebrami, co świadczy o dużej pojemności płuc i wytrzymałości.

Kończyny doga niemieckiego są silne, proste i muskularne, o mocnym kośćcu, co zapewnia mu posągową postawę i płynność ruchów. Łapy są zwarte, okrągłe (tzw. kocie), o mocno wysklepionych palcach, przystosowane do dźwigania dużego ciężaru ciała. Ogon jest osadzony wysoko, szeroki u nasady i zwężający się ku końcowi, w spoczynku zwisa naturalnie, a w ruchu noszony jest szablasto.

Sierść doga niemieckiego jest bardzo krótka, gęsta i gładko przylegająca, o połyskującej strukturze. Pozbawiona jest obfitego podszerstka, co podkreśla rzeźbę mięśni, ale sprawia, że rasa ta jest wrażliwa na skrajne temperatury. Występuje w kilku odmianach barwnych: żółtej, pręgowanej, błękitnej, czarnej oraz arlekin (biały w nieregularne czarne łaty) i tzw. „płaszczowej”. Każda z nich powinna być czysta i wyrazista, zgodna ze standardem FCI.

Ruch doga niemieckiego jest przestrzenny, płynny i pełen mocy, przy jednoczesnym zachowaniu elegancji. Krok jest wydłużony i dynamiczny, a pies porusza się z pewnością siebie, lekkością i harmonijną koordynacją, co w połączeniu z jego monumentalną sylwetką tworzy obraz psa dumnego, zrównoważonego i pełnego naturalnej szlachetności. Dog niemiecki jaki jest i na co choruje.

Charakter doga niemieckiego

Dog niemiecki jaki jest i na co choruje? Dog niemiecki to rasa o wyjątkowej, pełnej kontrastów osobowości – łączy imponującą posturę i siłę fizyczną z łagodnym, zrównoważonym temperamentem. To psy pewne siebie, spokojne i niezwykle oddane swoim opiekunom.

Mimo majestatycznego wyglądu są delikatne, wrażliwe i często określane jako „łagodne olbrzymy”. Dogi niemieckie tworzą silną więź z rodziną, są bardzo lojalne i nastawione na bliski kontakt z człowiekiem, często podążają za opiekunem krok w krok. Z natury nie są agresywne, lecz ich rozmiar i pewność siebie sprawiają, że w razie potrzeby potrafią stanąć w obronie bliskich, zachowując przy tym opanowanie i zdrowy rozsądek.

Wobec obcych zwykle wykazują umiarkowany dystans – nie są natarczywe ani przesadnie wylewne, ale uważnie obserwują sytuację. Ich zrównoważony, stabilny charakter powoduje, że nie reagują impulsywnie, jednak gdy wyczują zagrożenie, błyskawicznie potrafią przejść do działania. Inteligencja i chęć współpracy sprawiają, że dogi łatwo się uczą, choć nie są bezrefleksyjne ani ślepo posłuszne. Mają swój własny sposób myślenia i potrzebują konsekwentnego, spokojnego przewodnika, który poprowadzi je stanowczo, lecz bez użycia siły. Zbyt surowe metody mogą wywołać u nich niepewność lub nadwrażliwość, ponieważ mimo dużych gabarytów są to psy delikatne emocjonalnie.

Dogi niemieckie nie są nadmiernie energiczne, ale wymagają regularnej aktywności fizycznej oraz stymulacji umysłowej, aby pozostać w dobrej kondycji. Dzięki swojej cierpliwości i łagodności dobrze odnajdują się w rodzinach, także z dziećmi, pod warunkiem odpowiedniej socjalizacji i nadzoru wynikającego z ich dużych rozmiarów. Nie są też szczególnie hałaśliwe – to psy raczej spokojne, ale ich głęboki głos potrafi robić ogromne wrażenie. Silnie przywiązują się do swoich opiekunów i mogą źle znosić długą samotność, preferując życie u boku człowieka.

To wierni, wrażliwi i niezwykle oddani towarzysze, którzy mimo imponującej postury najchętniej spędzają czas blisko swojej rodziny, oferując zarówno poczucie bezpieczeństwa, jak i ogrom łagodności.

Najlepszy dom dla doga niemieckiego

Dog niemiecki najlepiej czuje się w domu z ogrodem, gdzie ma swobodę poruszania się, choć paradoksalnie, ze względu na swój spokojny charakter wewnątrz pomieszczeń, dobrze odnajduje się także w dużych mieszkaniach. Choć może żyć w bloku, wymaga to od opiekuna zapewnienia mu odpowiednio dużej przestrzeni do wypoczynku (wielkie legowisko) oraz windy lub zamieszkania na parterze, aby chronić jego stawy przed chodzeniem po schodach.Bez bliskości człowieka i regularnych, choć niekoniecznie wyczynowych spacerów, pies może stać się nieszczęśliwy lub lękliwy. Mieszkanie na wysokim piętrze bez windy nie jest dla niego idealne, zwłaszcza w okresie szczenięcym i na starość, gdy poruszanie się sprawia trudność.

Dog niemiecki zazwyczaj doskonale dogaduje się z dziećmi. Jest słynny ze swojej anielskiej cierpliwości, delikatności i wysokiego progu tolerancji. Dobrze socjalizowany będzie wspaniałym, czułym towarzyszem, często nieświadomym swoich rozmiarów. Trzeba jednak pamiętać, że jest to rasa olbrzymia, dlatego zabawy z najmłodszymi muszą odbywać się pod ścisłym nadzorem dorosłych – pies może przypadkowo przewrócić dziecko machnięciem ogona lub potrąceniem, nie mając złych intencji.

Osoby starsze i niepełnosprawne mogą mieć trudności z fizycznym opanowaniem doga niemieckiego, nawet jeśli jest on dobrze ułożony. Jest to pies o potężnej sile, którego nagłe szarpnięcie (np. na widok innego psa) może być niemożliwe do utrzymania dla osoby o słabszej kondycji fizycznej. Ponadto obsługa tak dużego zwierzęcia (np. pomoc przy wstawaniu na starość, transport do weterynarza) może przekraczać możliwości fizyczne starszego opiekuna.

Najlepszy dom dla doga niemieckiego to miejsce, w którym opiekunowie dysponują czasem, stabilnością finansową (duże koszty utrzymania) i są gotowi traktować psa jak pełnoprawnego członka rodziny. Wymaga stałego, bliskiego kontaktu z człowiekiem i absolutnie nie nadaje się do życia w izolacji, dlatego nie może być trzymany w kojcu, budzie czy na podwórku – zarówno ze względu na wrażliwą psychikę, jak i brak podszerstka chroniącego przed zimnem. Dog niemiecki jaki jest i na co choruje?

Wzorzec: dog niemiecki FCI Standard N° 235 / 02.10.2024

DOG NIEMIECKI JAKI JEST I NA CO CHORUJE

Pochodzenie: Niemcy
Użytkowość: Pies do towarzystwa i stróżujący
Klasyfikacja FCI: Grupa 2 – Pinczery i sznaucery, molosy, szwajcarskie psy górskie i do bydła, sekcja 2 – Molosy 2.1 Mastify, bez prób pracy
Możliwość zakupu w Polsce: tak
Cena psa z rodowodem FCI: 4500-6000 zł

FUNDACJA VET-ALERT

Chronimy Zwierzęta Przed Cierpieniem

WESPRZYJ NASZĄ DZIAŁALNOŚĆ

Fundacja Ochrony Zwierząt Vet-Alert - Organizacja Pożytku Publicznego KRS 0000559333

Przekaż Darowiznę🤍

Dog niemiecki - skąd pochodzi - historia rasy

Dog niemiecki jaki jest i na co choruje? Dog niemiecki to rasa o niezwykle długiej i bogatej historii, której korzenie sięgają czasów starożytnych. Za przodków współczesnych dogów uważa się masywne molosy asyryjskie oraz psy bojowe rzymskich legionów, które podczas podbojów docierały na tereny Europy. Wczesne populacje krzyżowano następnie z szybkimi chartami, co pozwalało uzyskać psy łączące siłę molosa z elegancją oraz szybkością typową dla ras myśliwskich.

Już w starożytnych przekazach i sztuce odnajduje się wizerunki dużych, muskularnych psów, przypominających protoplastów współczesnego doga. W średniowieczu oraz wczesnych czasach nowożytnych w Europie Środkowej popularne były duże psy w typie mastifa, określane mianem Bullenbeisser. Wykorzystywano je do polowań na niedźwiedzie, tury i dziki – wymagało to ogromnej odwagi i siły, ponieważ zadaniem psa było chwytanie i przytrzymywanie zwierzyny do momentu przybycia myśliwego. Z czasem krzyżowanie tych ciężkich, masywnych psów z lżejszymi i szybszymi chartami (prawdopodobnie chartami irlandzkimi lub greyhoundami) pozwoliło wykształcić typ pośredni: dużego, silnego, lecz znacznie bardziej eleganckiego psa, o długich kończynach i harmonijnej sylwetce.

W XVI i XVII wieku psy w typie dzisiejszego doga osiągnęły szczyty popularności na niemieckich i środkowoeuropejskich dworach książęcych. Wykształciła się wówczas szczegółowa hierarchia tych psów. Najokazalsze, wyjątkowo piękne osobniki nosiły miano „Kammerhunde” i mieszkały bezpośrednio w komnatach swoich właścicieli, śpiąc na miękkich posłaniach i nosząc bogato zdobione obroże. Psy określane jako „Leibhunde” pełniły funkcję osobistej ochrony władcy podczas podróży i polowań. Natomiast psy użytkowe, znane jako „Saupacker”, były przeznaczone do ciężkiej pracy w łowiskach i polowaniach na grubą zwierzynę.

Przez wiele stuleci psy te nie miały jednej, ujednoliconej nazwy – nazywano je m.in. dogami ulmskimi, angielskimi, duńskimi, gończymi na dziki czy po prostu wielkimi dogami. Popularność nazwy „dog duński” w krajach anglosaskich i Francji wzięła się z błędnego opisu przyrodnika Buffona, chociaż Dania nie miała istotnego wpływu na rozwój rasy. Rozdrobnienie nazewnictwa i różnice w budowie poszczególnych odmian skłoniły niemieckich hodowców do uporządkowania systemu i uznania doga za narodową rasę Niemiec.

Przełomowy był rok 1878, kiedy w Berlinie powołano komisję kynologiczną pod przewodnictwem dr. Bodinusa. Jej członkowie uznali, że wszystkie dotychczasowe odmiany dogów – niezależnie od umaszczenia – powinny być traktowane jako jedna rasa pod nazwą „Deutsche Dogge”. W 1880 roku na wystawie w Berlinie zatwierdzono pierwszy oficjalny wzorzec rasy, kładąc fundament pod jej nowoczesną formę. Duży wpływ na popularyzację doga miał kanclerz Otto von Bismarck, znany miłośnik tej rasy, przez co dog niemiecki bywał nazywany „psem Rzeszy”.

W 1888 roku powstał Deutscher Doggen-Club (DDC 1888), który do dziś nadzoruje rozwój rasy i jej wzorca. W kolejnych dziesięcioleciach dog niemiecki zdobywał popularność w Europie i Ameryce, stając się symbolem elegancji, siły i dostojeństwa. Jednocześnie coraz bardziej doceniano jego łagodny, zrównoważony charakter, dzięki czemu z psa myśliwskiego przekształcił się w wspaniałego towarzysza rodziny.

Dog niemiecki został oficjalnie zarejestrowany przez American Kennel Club (AKC) w 1887 roku, natomiast Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) uznała rasę w 1961 roku.

Użytkowość rasy

Dog niemiecki to rasa, która mimo swojego majestatycznego wyglądu i ogromnych rozmiarów była przez wieki wykorzystywana przede wszystkim jako pies myśliwski i obronny. Początkowo pełnił rolę psa do polowań na grubą zwierzynę, taką jak dziki, niedźwiedzie i tury, gdzie liczyły się siła, szybkość i odwaga. Z czasem dogi stały się także niezastąpionymi psami stróżującymi, pilnującymi majątków, dworów oraz swoich właścicieli, a dzięki swojej imponującej prezencji i lojalnemu charakterowi towarzyszyły arystokracji podczas podróży i polowań.

Wraz z ujednoliceniem rasy w XIX wieku dog niemiecki zyskał status psa reprezentacyjnego – jego elegancja, dystynkcja i szlachetność sprawiły, że zaczęto go postrzegać nie tylko jako psa użytkowego, lecz także jako symbol prestiżu. Mimo to zachował naturalne predyspozycje obrończe, a jego czujność i wrodzony instynkt ochrony rodziny sprawiają, że do dziś świetnie sprawdza się jako pies stróżujący.

Obecnie dog niemiecki pełni przede wszystkim rolę towarzysza rodziny – jest łagodny, opiekuńczy i niezwykle przywiązany do domowników, a jego zrównoważony temperament sprawia, że odnajduje się w życiu domowym mimo swoich gabarytów. Wciąż jednak wykazuje potencjał użytkowy: może brać udział w sportach takich jak obedience, rally-o czy nosework, a także wykorzystywać swój instynkt opiekuńczy w pracy terapeutycznej lub odwiedzinach w placówkach opiekuńczych.

Dog niemiecki wyróżnia się dużą chęcią współpracy z człowiekiem, wysoką motywacją do nauki oraz naturalną potrzebą kontaktu z opiekunem. Wymaga jednak odpowiedzialnego przewodnika, konsekwentnego szkolenia i dbałości o jego zdrowie oraz prawidłowy rozwój fizyczny. To pies, który najlepiej czuje się w środowisku zapewniającym mu bliskość ludzi, stabilne zasady i możliwość wykorzystywania jego naturalnych predyspozycji do stróżowania, ochrony i lojalnej współpracy. Dog niemiecki jaki jest i na co choruje?

Predyspozycje dogów niemieckich do chorób

Ogólne informacje zdrowotne

Dog niemiecki jest rasą olbrzymią, u której często występują problemy zdrowotne typowe dla dużych psów, takie jak choroby układu kostno-stawowego, skręt żołądka czy choroby serca.

Wymaga odpowiedniej diety i ostrożnego prowadzenia w okresie wzrostu, aby zminimalizować ryzyko poważnych schorzeń.

Choroby zębów

Jaki jest i na co choruje dog niemiecki? Choroby zębów to jeden z najczęstszych problemów przewlekłych u zwierząt domowych, które nie mają regularnie szczotkowanych zębów. Na zębach początkowo zalegają resztki jedzenia, następnie na widocznych częściach zębów odkłada się kamień nazębny i prowadzi do infekcji dziąseł i korzeni zębów.

Jeśli nie zapobiegniesz chorobom zębów na początku regularnie usuwając resztki jedzenia, to trzeba będzie leczyć bardziej zaawansowane stadia choroby, co będzie Ciebie znacznie droższe. W ciężkich przypadkach pies może stracić zęby, a w wyniku przewlekłej infekcji zębów jest narażony na uszkodzenie narządów wewnętrznych. Poza tym, będzie milszym towarzyszem, jeśli nie powala wszystkich swoim śmierdzącym psim oddechem!

Infekcje

Dogi niemieckie są podatne na infekcje bakteryjne i wirusowe – tak samo, jak psy innych ras. Najważniejsze choroby zakaźne to: z parwowiroza, wścieklizna i nosówka.

Wielu z tych infekcji można zapobiec poprzez szczepienia, które powinny być dostosowane do chorób występujących w danym regionie, wieku i innych czynników.

Otyłość

Otyłość może być poważnym problemem zdrowotnym u dogów niemieckich . Jest to poważna choroba, która może powodować lub nasilać problemy ze stawami, zaburzenia metaboliczne i trawienne, powodować ból i sprzyjać chorobom serca.

Chociaż kuszące jest dawać jedzenie za każdym, gdy pupil popatrzy na ciebie błagalnie, pamiętaj, że lepiej jest go przytulić lub zabrać na spacer niż po kryjomu dokarmiać. On poczuje się lepiej i Ty też!

Pasożyty

Dog niemiecki narażony jest na pasożyty wewnętrzne i zewnętrzne, takie jak: tęgoryjce, glisty, nicienie sercowe, włosogłówki, pchły, kleszcze i inne. Niektóre z tych pasożytów mogą zostać przeniesione na Ciebie lub członka Twojej rodziny i stanowią poważny problem dla wszystkich.

W przypadku psa pasożyty te mogą powodować ból, dyskomfort, a nawet śmierć, dlatego ważne jest, regularne badanie i profilaktyczne odrobaczanie.

Kastracja

Kastracja to chirurgiczne usunięcie jajników i zwykle macicy u samic, a u samców chirurgiczne usunięcie jąder. Kastracja zmniejsza prawdopodobieństwo wystąpienia niektórych rodzajów nowotworów i eliminuje możliwość zajścia w ciążę przez zwierzę lub spłodzenia niechcianych szczeniąt.

Wykonanie tej operacji pozwala wykorzystać sytuację, gdy zwierzę jest w znieczuleniu, aby zidentyfikować i zaradzić niektórym chorobom, które mogą się w przyszłości rozwinąć, np. prześwietlenie stawów lub usunięcie przetrwałego zęba.

Charakterystyczne cechy fizjologiczne

Charakterystyczne odmiany kolorystyczne: umaszczenie merle i harlequin są naturalnymi, fizjologicznymi odmianami u doga niemieckiego, jednak wymagają świadomego planowania hodowli, aby uniknąć poważnych problemów zdrowotnych u szczeniąt:

umaszczenie merle: powodowane jest dominującą mutacją w genie SILV. Krzyżowanie dwóch psów o umaszczeniu merle powinno być unikane, ponieważ potomstwo homozygotyczne może rodzić się z wieloma wadami wrodzonymi, w tym ślepotą, głuchotą oraz wadami serca.
umaszczenie harlequin: wynika z kombinacji działania dominującego genu H z genem M merle w genotypie HhM+. Gen H jest letalny prenatalnie w formie homozygotycznej (HH), dlatego wszystkie psy rasy dog niemiecki o umaszczeniu harlequin są heterozygotami (Hh).

Echokardiografia: u doga niemieckiego obserwuje się specyficzne cechy fizjologiczne dotyczące funkcji serca, które warto uwzględnić podczas oceny kardiologicznej tej rasy. Badania echokardiograficzne wykonane metodą M-mode na grupie 15 klinicznie zdrowych dorosłych psów o masie ciała 52–75 kg pozwoliły określić wartości referencyjne parametrów sercowych charakterystyczne dla tej rasy. Pomimo braku widocznych objawów klinicznych u części osobników stwierdzono zmienność parametrów kurczliwości lewej komory, co wskazuje na potrzebę monitorowania funkcji serca. Wyniki te podkreślają, że u doga niemieckiego istotne jest regularne badanie echokardiograficzne, zwłaszcza ze względu na predyspozycje tej rasy do chorób serca. Wartości takie jak wymiary lewej komory w rozkurczu i skurczu, grubość ściany lewej komory oraz parametry takie jak frakcja skracania i frakcja wyrzutowa mogą służyć jako punkt odniesienia przy badaniach profilaktycznych oraz w diagnostyce kardiologicznej.

Znieczulenie ogólne doga niemieckiego: u psów ras olbrzymich, takich jak dog niemiecki, dobór odpowiednich środków znieczulających ma kluczowe znaczenie ze względu na specyficzną fizjologię i zwiększone ryzyko powikłań. Za najbezpieczniejsze i najbardziej skuteczne środki do indukcji i podtrzymywania znieczulenia ogólnego uznaje się obecnie propofol oraz sewofluran. Poza tym, powszechnie stosowane i akceptowalne są także diazepam, ketamina oraz izofluran. Ze względu na wrażliwość ras olbrzymich na niektóre leki, unika się stosowania acepromazyny, ksylazyny oraz tiopentalu, które mogą zwiększać ryzyko działań niepożądanych.

Nadwrażliwość na leki

Brak danych.

Choroby dziedziczne

Dysplazja stawów biodrowych DSB: to dziedziczna, wielogenowa choroba rozwojowa stawu biodrowego, charakteryzująca się niewłaściwym dopasowaniem głowy kości udowej do panewki miednicznej. Skutkiem tej nieprawidłowości jest mechaniczna niestabilność stawu, prowadząca do mikrourazów, postępujących zmian zwyrodnieniowych oraz przewlekłego stanu zapalnego. Objawy kliniczne obejmują sztywność kończyn miednicznych, trudności przy wstawaniu i poruszaniu się, niechęć do aktywności fizycznej oraz dolegliwości bólowe, nasilające się po wysiłku lub w niskich temperaturach.

Dysplazja stawów łokciowych: wielogenowe, dziedziczne schorzenie, dotyczące stawów łokciowych. polegające na nieprawidłowym wykształceniu powierzchni stawowych stawów łokciowych. W tym schorzeniu wyróżniamy: niepołączony wyrostek łokciowy dodatkowy (UAP), fragmentacja przyśrodkowego wyrostka dziobiastego (FCP), osteochondroza (OCD) oraz niedopasowanie powierzchni stawowych (EI). Dysplazja może powodować ból, sztywność stawów i kulawiznę. Towarzyszący jej stan zapalny może prowadzić do zwyrodnienia tych stawów.

Zwichnięcie rzepki: to wielogenowa, dziedziczna, wrodzona wiotkość więzadeł rzepki, prowadząca do jej zwichnięcia, czyli przemieszczenia na stronę przyśrodkową lub boczną poza krawędź bloczka kości udowej. Objawia się kulawizną i bolesnością, może doprowadzić do zwyrodnienia stawu kolanowego. Zalecane jest leczenie chirurgiczne.

Rozszerzona kardiomiopatia: to poważna i postępująca choroba mięśnia sercowego, w której dochodzi do osłabienia kurczliwości serca oraz powiększenia jego jam. U dotkniętych psów obserwuje się obniżoną frakcję skracania (FS), czemu często towarzyszą kliniczne i radiologiczne objawy niewydolności lewokomorowej lub obukomorowej. Typową arytmią związaną z DCM jest migotanie przedsionków, które dodatkowo obciąża pracę serca i może pogorszyć rokowanie. Choroba ta może rozwijać się skrycie, bez widocznych objawów, dlatego rozpoznanie bywa możliwe wyłącznie dzięki badaniu echokardiograficznemu lub dopplerowskiemu. Badania molekularne wykazały zmiany w ekspresji genów odpowiedzialnych za funkcję białek kurczliwych, takich jak kalstabina, co wskazuje na złożone tło genetyczne. Analiza rodowodów sugeruje dziedziczenie sprzężone z chromosomem X, choć nie wyklucza się dziedziczenia wieloczynnikowego. W badaniu zdrowia Great Dane Club Of America częstość występowania DCM oceniono na około 5%, co potwierdza jej istotne znaczenie zdrowotne w rasie. Choroba może objawiać się nietolerancją wysiłku, dusznością, kaszlem, omdleniami i zaburzeniami rytmu serca, a w zaawansowanych stadiach także gromadzeniem płynu w jamach ciała. Ze względu na poważny i dziedziczny charakter schorzenia psy chore lub pochodzące z obciążonych linii nie powinny być dopuszczane do hodowli, a regularne badania echokardiograficzne od młodego wieku pozostają kluczowe dla wczesnego wykrywania i ograniczania przypadków DCM w rasie.

Predyspozycje do chorób

Dotyczące jamy ustnej i zębów

Kamień nazębny: choroby zębów to najczęstszy, chroniczny problem u zwierząt domowych, dotykający 80% wszystkich psów powyżej drugiego roku życia.

Dotyczące narządów zmysłów: wzrok

Niewiele rzeczy ma tak dramatyczny wpływ na jakość życia Twojego psa, jak prawidłowe funkcjonowanie jego oczu.

Zaćma: to choroba polegająca na zmętnieniu soczewki oka, które zakłóca prawidłowe przechodzenie światła i może prowadzić do postępującego pogorszenia widzenia, a w zaawansowanych przypadkach nawet do całkowitej ślepoty. U dogów niemieckich dominują zaćmy: przednia, tylna, pośrednia, równikowa i punktowa. Zaćma może objawiać się pogorszeniem ostrości widzenia, niepewnym chodem, trudnością w ocenianiu odległości, a czasem także widocznym zmętnieniem w źrenicy. Ponieważ część przypadków ma charakter dziedziczny, organizacje okulistyczne – w tym CERF – jednoznacznie odradzają rozmnażanie psów, u których stwierdzono jakiekolwiek typy zaćmy, nawet jeśli są niewielkie lub nie wpływają jeszcze na widzenie.

Ektropium: to schorzenie polegające na wywinięciu brzegów powiek na zewnątrz, co odsłania delikatną spojówkę i naraża ją na wysychanie, podrażnienia oraz nawracające infekcje. Często towarzyszy mu tzw. kieszonka przy przyśrodkowym kącie oka, w której gromadzą się wydzielina i zanieczyszczenia, co dodatkowo sprzyja rozwojowi wtórnych stanów zapalnych. Ektropium bywa następstwem zbyt dużej szpary powiekowej.

Dwurzędowość rzęs: wada rozwojowa, polegająca na obecności dodatkowego, podrażniającego rogówkę i spojówki, rzędu rzęs przy wewnętrznej krawędzi wolnego brzegu powiek. Rzęsy te mogą powodować wtórne owrzodzenia rogówki, prowadząc do bólu, łzawienia, mrużenia oczu oraz wtórnych infekcji. Leczeniem z wyboru jest usunięcie nieprawidłowych rzęs metodą krioterapii, elektroepilacji lub chirurgicznie.

Szersza szpara powiekowa/zbyt długie powieki: to wada polegająca na wyjątkowo dużej szparze powiekowej, przez co oko jest nadmiernie odsłonięte i gorzej chronione przed wysychaniem, urazami oraz zanieczyszczeniami. U psów z luźną skórą i wiotkimi powiekami nadmierna szerokość szpary powiekowej może prowadzić do wtórnych zaburzeń ustawienia powiek – dolnej powieki w kierunku ektropium (wywinięcia na zewnątrz), a górnej w kierunku entropium (podwinięcia do wewnątrz). Oba te zaburzenia mogą powodować silne podrażnienie rogówki, przewlekłe zapalenia spojówek oraz ból, a w cięższych przypadkach – uszkodzenia rogówki. Wada ta może prowadzić do poważnych zaburzeń widzenia i przewlekłego dyskomfortu, dlatego psy dotknięte euryblepharon lub macroblepharonem nie powinny być dopuszczane do hodowli.

Entropium (Entropion): to wada anatomiczna powieki polegająca na zawinięciu jej brzegu do wewnątrz, w wyniku czego rzęsy oraz skóra powieki ocierają się o rogówkę. Może to prowadzić do podrażnienia, przewlekłego łzawienia, a w cięższych przypadkach – do zapalenia spojówek i owrzodzeń rogówki.

Przetrwała błona źreniczna: wada wrodzona, w której w dotkniętym oku znajdują się przetrwałe elementy płodowej błony źrenicznej, które nie ulegają normalnej regresji do 3. miesiąca życia. Pasma te mogą łączyć tęczówkę z tęczówką, tęczówkę z rogówką, tęczówkę z soczewką lub tworzyć skupiska w komorze przedniej. PPM łączące tęczówkę z rogówką, soczewką lub w formie rozległych błon mogą zaburzać widzenie, prowadząc m.in. do zmętnień rogówki, zniekształceń źrenicy i ograniczenia dopływu światła do siatkówki. Psy z przetrwałą błoną źreniczną w tych postaciach (tj. z zajęciem rogówki, soczewki lub skupiskami w komorze przedniej nie powinny być dopuszczane do hodowli, ponieważ wada ta może być dziedziczna. Analiza Dorna wskazuje, że rasa ta ma 3,59 razy wyższe ryzyko występowania PPM w porównaniu z innymi rasami, co podkreśla możliwą predyspozycję genetyczną. Z uwagi na potencjalne dziedziczenie oraz ryzyko pogorszenia wzroku, psy z postaciami PPM obejmującymi rogówkę, soczewkę lub tworzącymi duże błony nie powinny być dopuszczane do hodowli.

Wywinięcie chrząstki trzeciej powieki: to wada polegająca na spiralnym, „zrolowanym” odkształceniu chrząstki, które powoduje wywinięcie brzegu trzeciej powieki na zewnątrz. Zmiana ta może prowadzić do łagodnego, ale przewlekłego podrażnienia oka, łzawienia lub dyskomfortu. Leczenie zwykle polega na chirurgicznej korekcji zniekształconej chrząstki, co prowadzi do trwałego ustąpienia objawów. Schorzenie nie jest zazwyczaj groźne dla wzroku, ale warto je leczyć ze względu na ryzyko przewlekłego stanu zapalnego i obniżenie komfortu życia psa.

Torbiele tęczówki i ciała rzęskowego: to wypełnione płynem, ciemno zabarwione struktury powstające z nabłonka barwnikowego znajdującego się w obrębie ciała rzęskowego. Mogą występować pojedynczo lub w większej liczbie, a ich obecność najczęściej jest przypadkowym znaleziskiem podczas badania okulistycznego. U dogów niemieckich zwraca się szczególną uwagę na to schorzenie, ponieważ torbiele ciała rzęskowego mogą predysponować do rozwoju jaskry, zwłaszcza jeśli są liczne lub uciskają struktury odpowiedzialne za odpływ cieczy wodnistej. Analiza danych szpitalnych wykazała bardzo wysoki współczynnik ryzyka – aż 37,01, co oznacza, że dogi są znacznie bardziej narażone na występowanie tych torbieli w porównaniu z innymi rasami. Większość torbieli jest niegroźna i nie wymaga leczenia, jednak psy z licznymi lub powiększającymi się torbielami powinny być monitorowane ze względu na ryzyko wzrostu ciśnienia wewnątrzgałkowego. W razie powikłań stosuje się leczenie farmakologiczne lub zabiegi obniżające ciśnienie, jak w przypadku jaskry.

Jaskra pierwotna związana z gonodysgenezą: to poważna choroba oczu, w której dochodzi do wzrostu ciśnienia wewnątrzgałkowego wskutek nieprawidłowego odpływu cieczy wodnistej. U dogów niemieckich jedną z głównych przyczyn tego zaburzenia jest goniodysgeneza – wrodzona, nieprawidłowa budowa kąta przesączania, przez który powinna odpływać ciecz z wnętrza oka. Dziedziczność tej wady oceniono na 0,52, co wskazuje na silny komponent genetyczny i wyjaśnia większą częstość występowania choroby w rasie. W badaniu Great Dane Club of America odnotowano ją u 0,3% populacji, przy czym rzeczywista liczba może być wyższa, ponieważ jaskra bywa rozpoznawana dopiero po wystąpieniu objawów. Choroba prowadzi do silnego bólu, uszkodzenia struktur oka i często nieodwracalnej ślepoty, dlatego wymaga pilnego leczenia. Terapia obejmuje leki obniżające ciśnienie lub interwencje chirurgiczne. Z uwagi na charakter dziedziczny, organizacja CERF nie zaleca rozmnażania żadnego doga niemieckiego, u którego stwierdzono jaskrę, nawet jeśli objawy wystąpiły tylko w jednym oku.

Jaskra wtórna związana z cystami ciała rzęskowego: jaskra wtórna u dogów niemieckich często rozwija się z powodu obecności cyst ciała rzęskowego, które mogą zaburzać odpływ cieczy wodnistej z przedniej lub tylnej komory oka. Badania przypadków hospitalizowanych psów wykazały, że u dogów niemieckich ryzyko wystąpienia jaskry jest 2,23 razy wyższe niż u przedstawicieli innych ras, natomiast prawdopodobieństwo pojawienia się cyst ciała rzęskowego jest aż 37 razy większe. Cysty te mogą powiększać się lub zmieniać położenie, prowadząc do mechanicznego zamknięcia kąta przesączania i gwałtownego wzrostu ciśnienia wewnątrzgałkowego. W takich przypadkach jaskra wtórna wymaga intensywnego leczenia farmakologicznego, a niekiedy również interwencji chirurgicznej, aby zapobiec postępującej utracie wzroku.

Dotyczące skóry

Alergiczne zapalenie skóry: schorzenie jest wynikiem reakcji alergicznych, które mogą być wywołane alergenami wziewnymi (np. pyłkami roślin, kurzem domowym) lub alergenami pokarmowymi. Objawia się świądem oraz występowaniem zapalenia skóry spowodowanego samouszkodzeniami (tzw. hot spots), czyli wilgotnymi, bolesnymi ranami, które powstają w wyniku intensywnego drapania lub lizania skóry. W przypadku dogów niemieckich atopowe zapalenie skóry należy do częstszych chorób dermatologicznych. W raporcie zdrowotnym Great Dane Club Of America National Health Survey z 2004 roku częstość występowania schorzenia wyniosła 10%. Objawy mogą pojawiać się sezonowo (np. wiosną i latem), ale u niektórych psów mają charakter całoroczny, zwłaszcza jeśli przyczyną są alergeny środowiskowe obecne stale lub alergie pokarmowe. Najczęściej zajęte są okolice uszu, pyska, brzucha i kończyn, a świąd może prowadzić do wtórnych infekcji bakteryjnych i grzybiczych.

Nużyca: choroba skóry wywoływana przez roztocza z rodzaju Demodex, które żyją w mieszkach włosowych i gruczołach łojowych psów. U większości psów roztocza te występują naturalnie i nie powodują żadnych problemów. Jednak w pewnych okolicznościach, związanych głównie z osłabieniem układu odpornościowego, dochodzi do ich nadmiernego namnażania i rozwoju choroby. Nużyca może występować w postaci miejscowej (ograniczonej do kilku obszarów skóry) lub uogólnionej (obejmującej większe powierzchnie ciała), która jest częstsza w tej rasie. Leczenie zależy od postaci choroby i obejmuje leki przeciwpasożytnicze. Dogi niemieckie, jak wskazują badania, są rasą predysponowaną do nużycy. Dorn podaje, że są one 1,79 razy bardziej narażone na rozwój nużycy w porównaniu z innymi rasami.

Nabyte pęcherzowe oddzielanie się naskórka/pemfigoid pęcherzowy: to autoimmunologiczne schorzenie skóry, w którym układ odpornościowy atakuje struktury odpowiedzialne za łączenie warstw naskórka i skóry właściwej. W efekcie dochodzi do powstawania delikatnych pęcherzy, które bardzo szybko pękają i przekształcają się w bolesne owrzodzenia. Zmiany najczęściej lokalizują się w jamie ustnej, na opuszkach łap oraz na przyśrodkowej powierzchni małżowin usznych. Choroba występuje przede wszystkim u młodych i dorastających dogów niemieckich, co sugeruje rasową predyspozycję, choć nie jest to klasyczna choroba dziedziczna. Rozpoznanie opiera się na badaniu dermatologicznym, cytologii oraz biopsji skóry z oceną histopatologiczną, która pozwala potwierdzić pęcherzowy charakter choroby. Dodatkowo stosuje się badania immunofluorescencyjne wykazujące odkładanie autoprzeciwciał w obrębie błony podstawnej. Leczenie obejmuje glikokortykosteroidy, jednak reakcja na terapię bywa bardzo zróżnicowana – część psów odpowiada na leczenie dobrze, inne słabo lub wcale. W trudniejszych przypadkach konieczne jest włączenie leków immunosupresyjnych, takich jak azatiopryna czy cyklosporyna. Znaczenie ma również odpowiednia opieka wspomagająca, w tym środki przeciwbólowe, zapobieganie nadkażeniom bakteryjnym oraz podawanie miękkiej diety, gdy zmiany obejmują jamę ustną. Choroba może mieć przebieg przewlekły i wymagać długotrwałego monitorowania, a rokowanie zależy od indywidualnej odpowiedzi na leczenie.

Wrodzona rybia łuska: to wrodzone, dziedziczne zaburzenie skóry spowodowane mutacjami w genie SLC27A4. Choroba jest klasyfikowana jako nieepidermolityczna rybia łuska blaszkowata i powoduje ciężką, uogólnioną hiperkeratozę, czyli nadmierne rogowacenie skóry. Skóra staje się pogrubiona, silnie pomarszczona, nieelastyczna, stwardniała i łuskowata, zwłaszcza w okolicach oczu, nosa i na kończynach. W niektórych przypadkach obrzęk skóry wokół oczu może utrudniać otwieranie powiek szczeniętom. Łuski mają zwykle tłusty, białawy lub żółtawy wygląd, a pomiędzy fałdami skóry pojawia się wydzielina sprzyjająca wtórnym infekcjom bakteryjnym i grzybiczym. Choroba w znacznym stopniu wpływa na estetykę i komfort skóry, choć sama w sobie nie jest bolesna. Leczenie jest objawowe i obejmuje stosowanie emolientów, kąpieli nawilżających oraz preparatów keratolitycznych, które poprawiają komfort psa i ograniczają powikłania skórne. Obecnie nie istnieje leczenie przyczynowe, dlatego najważniejszą strategią w przypadku tej rasy jest profilaktyka poprzez testy genetyczne zwierząt hodowlanych, umożliwiające wykrycie nosicieli i zapobieganie przekazywaniu choroby potomstwu.

Dotyczące przewodu pokarmowego, wątroby i trzustki

Rozszerzenie i skręt żołądka: to jedno z najgroźniejszych schorzeń dotykających dogi niemieckie, u których występuje wyjątkowo wysoka predyspozycja rasowa. Choroba polega na gwałtownym gromadzeniu się gazu w żołądku, który następnie może się obrócić wokół własnej osi, odcinając dopływ krwi do żołądka, a nierzadko także do śledziony. GDV jest stanem nagłym, a bez natychmiastowej interwencji prowadzi do szybkiej śmierci zwierzęcia. U dogów niemieckich ryzyko zachorowania w ciągu życia sięga ponad 42%, a około 9% przedstawicieli rasy umiera z powodu tego schorzenia. Objawy pojawiają się nagle i obejmują powiększony, twardy brzuch, próby wymiotów bez efektu, nadmierne ślinienie, niepokój oraz charakterystyczną postawę modlitewną. Leczenie wymaga pilnej pomocy weterynaryjnej – w pierwszej kolejności konieczne jest odgazowanie żołądka, a w przypadku skrętu jego chirurgiczne odkręcenie. Czasem konieczne jest również usunięcie śledziony, jeśli doszło do jej martwicy. Zabieg powinien zakończyć się gastropeksją, czyli trwałym umocowaniem żołądka do ściany brzucha, która drastycznie zmniejsza ryzyko nawrotu i śmierci – nawet blisko trzydziestokrotnie. Według Dorna prawdopodobieństwo wystąpienia zaburzenia u dogów niemieckich jest 43,23 razy większe niż u innych ras. Na podstawie Great Dane Club of North America National Health Survey oszacowano, że rozszerzenie żołądka ze skrętem dotyczyło 11 % osobników, a rozszerzenie bez skrętu – 4%.

Przełyk olbrzymi: poważne schorzenie przewodu pokarmowego, w którym dochodzi do znacznego poszerzenia i osłabienia motoryki przełyku, co uniemożliwia prawidłowe przesuwanie pokarmu do żołądka. Choroba występuje u tej rasy zdecydowanie częściej niż u psów innych ras, co wskazuje na wyraźną predyspozycję genetyczną. Może ujawnić się bardzo wcześnie, już w okresie odsadzania szczeniąt, ale zdarza się również u psów dorosłych. Najbardziej charakterystycznym objawem jest regurgitacja, czyli ulewanie pokarmu bez wysiłku, które nie należy mylić z wymiotami. Towarzyszyć mogą nadmierne ślinienie, trudności w przełykaniu oraz postępujące chudnięcie. Jednym z najpoważniejszych zagrożeń jest zachłystowe zapalenie płuc, wynikające z dostawania się treści pokarmowej do dróg oddechowych, które może prowadzić do ciężkich powikłań, a nawet śmierci. Schorzenie może mieć postać wrodzoną lub występować wtórnie w przebiegu innych chorób, takich jak miastenia czy choroba Addisona. Leczenie jest głównie objawowe i polega na przystosowaniu sposobu karmienia do możliwości psa, m.in. podawaniu posiłków w pozycji pionowej, stosowaniu odpowiedniej konsystencji pokarmu, a w cięższych przypadkach — wprowadzaniu sondy do żołądka. Dzięki odpowiedniej opiece niektóre psy mogą żyć wiele lat, mimo początkowo złych rokowań. Choroba ma podłoże genetyczne i dotyczy znaczącej części miotów dogów niemieckich – w niektórych liniach szczenięta z tym schorzeniem pojawiają się w każdym miocie. Badania genetyczne, prowadzone m.in. na Clemson University we współpracy z Great Dane Club of America, mają na celu zidentyfikowanie markerów genetycznych, które umożliwią w przyszłości testy DNA pozwalające hodowcom unikać kojarzenia psów dotkniętych tym schorzeniem.

Dotyczące serca i układu krążenia

Wrodzona wada zastawki mitralnej: to rzadko występujące, poważne schorzenie serca, w którym dochodzi do nieprawidłowego ukształtowania elementów zastawki dwudzielnej. U dogów niemieckich występuje częściej niż u innych ras, co wskazuje na rasową predyspozycję. Zmiany mogą obejmować pierścień zastawkowy, płatki zastawki, struny ścięgniste oraz mięśnie brodawkowate, co zaburza prawidłowe domykanie zastawki. Najczęstszym skutkiem jest niedomykalność zastawki mitralnej, co powoduje cofanie się krwi z lewej komory do lewego przedsionka podczas skurczu serca. Z czasem może to prowadzić do powiększenia przedsionka, przeciążenia lewej komory i w konsekwencji rozwoju niewydolności serca. Średni wiek rozpoznania tej wady u dogów niemieckich to około 7,3 miesiąca, co sugeruje jej wrodzony charakter. Najbardziej charakterystyczne objawy to: szmer nad zastawką mitralną, osłabiona tolerancja wysiłku, kaszel, duszność oraz w zaawansowanych stadiach – objawy zastoinowej niewydolności serca. Rozpoznanie opiera się na badaniu echokardiograficznym, a leczenie — w zależności od stopnia zaawansowania — obejmuje monitorowanie lub wprowadzenie terapii kardiologicznej ukierunkowanej na kontrolę objawów i spowolnienie postępu choroby.

Dotyczące krwi i układu chłonnego

Skręt śledziony: to stan nagły, w którym śledziona obraca się wokół własnej osi, co prowadzi do odcięcia dopływu krwi i gwałtownego upośledzenia funkcji narządu. U dogów niemieckich obserwuje się zwiększoną predyspozycję do tego schorzenia w porównaniu z innymi rasami, co czyni je szczególnie narażonymi na poważne powikłania. Skręt śledziony wymaga natychmiastowej interwencji chirurgicznej, polegającej na odkręceniu narządu lub jego usunięciu (splenektomii), aby zapobiec martwicy tkanek i powikłaniom ogólnoustrojowym. Wczesna diagnoza i szybka operacja są kluczowe dla przeżycia psa. Objawy kliniczne mogą obejmować nagłe osłabienie, ból brzucha, wymioty, powiększony brzuch oraz wstrząs hemodynamiczny.

Zaburzenia endokrynologiczne i metaboliczne

Niedoczynność tarczycy: choroba, w której organizm nie wytwarza wystarczającej ilości hormonów tarczycy. Objawy mogą obejmować suchość skóry i sierści, wypadanie włosów, podatność na inne choroby skóry, przyrost masy ciała, lękliwość, agresję lub inne zmiany w zachowaniu. U cocker spanieli angielskich dominuje dziedziczne zapalenie tarczycy o podłożu autoimmunologicznym. W badaniach prowadzonych na Michigan State University obecność przeciwciał skierowanych przeciwko tarczycy wykazano u 10,1% dogów niemieckich (wartość średnia dla wszystkich ras wynosi 7,5%). W badaniu zdrowia Great Dane Club Of America National Health Survey w 2004 roku niedoczynność tarczycy zgłoszono u 5% populacji.

Niedoczynność kory nadnerczy/choroba Addissona: u dogów niemieckich jest schorzeniem autoimmunologicznym, w którym dochodzi do zniszczenia kory nadnerczy i niewystarczającej produkcji hormonów kortykosteroidowych – kortyzolu i aldosteronu. Choroba może pojawić się w dowolnym wieku, od kilku miesięcy do kilkunastu lat, choć typowo rozpoznawana jest u psów w średnim wieku. Objawy kliniczne są niespecyficzne i mogą obejmować osłabienie, brak apetytu, wymioty, nadmierną senność, odwodnienie oraz objawy ze strony przewodu pokarmowego. Ze względu na to, że objawy mogą przypominać inne choroby, takie jak zapalenie jelit, niewydolność wątroby czy nerek, choroba Addisona bywa określana mianem „wielkiego udawacza” (Great Pretender). U dogów niemieckich stwierdzono zwiększoną predyspozycję do tego schorzenia w porównaniu z innymi rasami. Diagnostyka wymaga wykonania testu stymulacji ACTH, ponieważ badania laboratoryjne rutynowo wykonywane u psów często nie ujawniają choroby. Leczenie polega na podawaniu leków zastępujących brakujące hormony – do wyboru są doustne preparaty fludrokortyzonu lub co miesięczne iniekcje dezoksykortykosteronu (DOCA), a w niektórych przypadkach glikokortykosteroidy, takie jak prednizon, stosowane są w celu uzupełnienia niedoboru kortyzolu. Dawki są dostosowywane do masy ciała psa i monitorowane na podstawie poziomów elektrolitów. Choroba może przebiegać w formie przewlekłej, z okresami zaostrzeń, lub pojawiać się nagle w tzw. kryzysie addisonowskim, stanowiącym zagrożenie życia. W sytuacjach stresowych psy z chorobą Addisona nie są w stanie wytworzyć odpowiedniej ilości kortyzolu, dlatego opiekun powinien być świadomy czynników stresowych i w razie potrzeby przygotowany na konieczność dodatkowej suplementacji hormonalnej. Badania prowadzone przez Great Dane Club of America we współpracy z Uniwersytetem Kalifornijskim w Davis mają na celu określenie częstości występowania choroby i zbadanie jej dziedziczności w rasie dog niemiecki. Na podstawie wstępnych danych choroba została zgłoszona w 0,3% populacji badanej przez GDCA, a badania genetyczne wskazują, że schorzenie może być dziedziczone w sposób autosomalny recesywny. Wczesne rozpoznanie i odpowiednie leczenie pozwalają na normalne, aktywne życie psów dotkniętych tą chorobą.

Zaburzenia neurologiczne

Zespół niestabilności szyjnej/zespół chwiejności/zespół Wobblera: to poważne schorzenie neurologiczne wynikające z ucisku rdzenia kręgowego w odcinku szyjnym, prowadzące do charakterystycznego „chwiejącego się” chodu, stopniowej niestabilności i w zaawansowanych przypadkach — paraliżu. U doga niemieckiego choroba może występować w dwóch postaciach: wrodzonej i pourazowej. Wrodzona forma zazwyczaj ujawnia się w okresie dojrzewania i jest wynikiem wrodzonych nieprawidłowości kręgów szyjnych, określanych jako malformacje kręgów szyjnych (Cervical Vertebral Malformation CVM). Uważa się, że powstanie tych zmian jest efektem kombinacji czynników genetycznych i wpływu żywieniowego w okresie wzrostu. Postać pourazowa może wystąpić u dorosłych dogów w wyniku urazu szyi spowodowanego gwałtownym szarpnięciem lub uderzeniem (tzw. efekt „wiplash”) — szczególnie u psów o długiej szyi — co prowadzi do niestabilności kręgów szyjnych (Cervical Vertebral Instability, CVI). Obie formy choroby powodują ucisk rdzenia kręgowego, prowadząc do zaburzeń przewodzenia impulsów nerwowych i typowych objawów neurologicznych. Objawy u doga niemieckiego obejmują chwiejący, kołyszący się chód, trudności w utrzymaniu równowagi, sztywność szyi, bolesność przy ruchach głowy, a w bardziej zaawansowanych stadiach — osłabienie kończyn, problemy z koordynacją i częściowy paraliż. Rozpoznanie opiera się na badaniach klinicznych i obrazowych, w tym radiografii, która może ujawnić zwężenie otworów międzykręgowych i niestabilność kręgów, najczęściej w odcinku C6–C7. Dogi niemieckie są uznawane za rasę predysponowaną zarówno do wrodzonej, jak i pourazowej postaci niestabilności szyjnej. Leczenie może być zachowawcze, obejmujące kontrolę bólu, ograniczenie aktywności i fizjoterapię, lub chirurgiczne — mające na celu zmniejszenie ucisku na rdzeń kręgowy.

Padaczka idiopatyczna: to przewlekła choroba neurologiczna, w której dochodzi do występowania nawracających napadów padaczkowych bez uchwytnej przyczyny organicznej. Choroba ta może przyjmować postać napadów uogólnionych lub częściowych, o różnym stopniu nasilenia. Pierwsze objawy najczęściej pojawiają się u młodych psów, zazwyczaj przed ukończeniem pierwszego roku życia, chociaż mogą również wystąpić w późniejszym okresie. Napady mogą mieć charakter łagodny, przebiegający z chwilowym zaburzeniem świadomości lub drżeniem części ciała, albo ciężki, obejmujący utratę przytomności, drgawki toniczno-kloniczne i inne objawy neurologiczne. Przyczyna padaczki idiopatycznej nie jest w pełni poznana, jednak badania sugerują, że ma ona podłoże genetyczne, mimo iż dokładny sposób dziedziczenia pozostaje nieustalony. Leczenie choroby polega na długoterminowym stosowaniu leków przeciwpadaczkowych, których celem jest kontrolowanie napadów i zmniejszenie ich częstotliwości.

Dotyczące układu kostno-stawowego i mięśniowego

Młodzieńcze zapalenie kości: to przemijająca choroba rozwojowa dotycząca kości długich, najczęściej ujawniająca się między 6. a 16. miesiącem życia. Objawia się nagłą, bolesną kulawizną, która może „wędrować” – raz dotyczyć jednej kończyny, potem drugiej, a czasem kilku naprzemiennie. Dokładna przyczyna choroby nie jest znana, ale uważa się, że mogą mieć na nią wpływ predyspozycje genetyczne, niewłaściwa dieta, stres, infekcje oraz zaburzenia metaboliczne lub autoimmunologiczne. Choroba ma zazwyczaj charakter samoograniczający – objawy ustępują stopniowo w miarę dojrzewania psa. Leczenie polega głównie na łagodzeniu bólu, ograniczeniu intensywnej aktywności fizycznej oraz stosowaniu odpowiedniej diety wspierającej prawidłowy rozwój kości. U dogów niemieckich według danych Great Dane Club of America panosteitis występuje z częstotliwością około 5%.

Osteochondroza: to choroba rozwojowa chrząstki stawowej, podczas której dochodzi do powstania ubytku i utraty prawidłowego połączenia chrząstki z kością. Skutkuje to bólem, kulawizną i stanem zapalnym w stawach, najczęściej barkowych, łokciowych, skokowych i kolanowych – czyli tych najbardziej obciążonych u szybko rosnących szczeniąt ras olbrzymich. U doga niemieckiego ryzyko OCD jest podwyższone ze względu na szybki wzrost i dużą masę ciała. Objawy zwykle pojawiają się między 4. a 12. miesiącem życia i obejmują: kulawiznę nasilającą się po wysiłku, sztywność stawów oraz niechęć do ruchu. Leczenie zależy od nasilenia zmian i lokalizacji uszkodzeń – w łagodnych przypadkach stosuje się metody zachowawcze, w cięższych konieczna może być interwencja chirurgiczna. Według Dorna prawdopodobieństwo wystąpienia choroby u dogów niemieckich jest 22,26 razy większe niż u innych ras, w tym ryzyko wystąpienia choroby w obrębie stawu łokciowego 87-krotnie większe, barkowego 32,8-krotnie większe, a kolanowego aż 309,4-krotnie większe. Według danych Great Dane Club of North America National Health Survey z 2004 roku chorobę odnotowano u 2% osobników. Choroba jest uważana za wieloczynnikową, a czynniki predysponujące obejmują szybki wzrost szczeniąt, nadmierną masę ciała, predyspozycje genetyczne oraz niewłaściwą dietę w okresie wzrostu.

Osteodystrofia przerostowa: to poważne zaburzenie rozwojowe kośćca, występujące przede wszystkim u młodych szczeniąt w okresie intensywnego wzrostu, zwykle między 8. a 16. tygodniem życia. Choroba objawia się deformacjami kończyn, takimi jak skręcanie palców na zewnątrz lub do wewnątrz, nieprawidłową linią grzbietu oraz bolesnością kości i stawów. W cięższych przypadkach dochodzi do gorączki, apatii, silnego bólu, a nawet trudności z wstawaniem i poruszaniem się. HOD często ujawnia się wkrótce po szczepieniach, zazwyczaj 3–14 dni po podaniu preparatu. Schorzenie uważa się za zaburzenie o podłożu immunologicznym, choć dokładny mechanizm nie jest w pełni poznany. Predysponują do niego młody wiek, szybki wzrost, nadmierna suplementacja wapnia oraz nieprawidłowo zbilansowana dieta, co ma szczególne znaczenie u ras olbrzymich, takich jak dog niemiecki. Leczenie polega głównie na łagodzeniu bólu i stanu zapalnego, kontroli gorączki oraz wsparciu żywieniowym i ograniczeniu nadmiernej aktywności. Choroba ma zazwyczaj charakter przemijający, a objawy ustępują wraz z dojrzewaniem szczenięcia. Według danych z Great Dane Club of America National Health Survey, HOD występuje u około 2% dogów niemieckich, a według Dorna ryzyko zachorowania w porównaniu z innymi rasami jest aż 189,8 razy wyższe.

Dziedziczna miopatia: to wrodzone, niezapalne schorzenie mięśni występujące u szczeniąt obu płci przed ukończeniem pierwszego roku życia. Objawia się przede wszystkim nietolerancją wysiłku, zanikiem mięśni oraz drżeniem mięśni wywołanym aktywnością fizyczną. W badaniach laboratoryjnych stwierdza się podwyższony poziom kinazy kreatynowej (CK) we krwi. Mięśnie dotknięte chorobą wykazują zaburzenia architektury sarkomerów, obecność włókien o wolnym metabolizmie tlenowym oraz nagromadzenie organelli mitochondrialnych. Większość psów cierpi na postać ciężką, choć niektóre mogą przeżyć do dorosłości. Wszystkie przypadki odnotowano u psów o umaszczeniu płowym lub pręgowanym. Podejrzewa się autosomalny recesywny typ dziedziczenia tej choroby.

Skłonność do chorób nowotworowych

Kostniakomięsak: dogi niemieckie są rasą predysponowaną do rozwoju złośliwego nowotworu kości – osteosarcomy – z ryzykiem około 5 razy wyższym niż u psów innych ras. Jedno z badań wykazało częstość występowania u dogów na poziomie 4,4%, a prawdopodobieństwo jej wystąpienia jest 12 razy większe niż u innych ras. W badaniu przeprowadzonym przez Great Dane Club of America (GDCA) częstość zgłaszania przypadków kostniakomięsaka wśród tej rasy wyniosła około 3%. Osteosarcoma u dogów niemieckich rozwija się zazwyczaj w kościach długich, głównie w obrębie kończyn (nowotwory kości kończyn przednich występowały częściej niż kończyn tylnych), choć możliwe jest zajęcie kości kręgosłupa lub czaszki. Choroba może początkowo przebiegać bez widocznych objawów, ale najczęściej pierwszym sygnałem jest kulawizna lub obrzęk w miejscu zmiany. W momencie rozpoznania niemal wszystkie psy mają już mikroskopowe przerzuty, głównie do płuc, co utrudnia leczenie. Ze względu na szybki wzrost i dużą masę ciała dogi niemieckie należą do grupy psów o wysokim ryzyku rozwoju osteosarcomy. Objawy mogą obejmować: nagłą kulawiznę, obrzęk lub twardy guz w okolicy kończyny, a czasami złamanie kości w miejscu zmienionym nowotworowo. Opcje leczenia obejmują amputację kończyny z chemioterapią, operacje oszczędzające kończynę (limb-sparing surgery) w połączeniu z chemioterapią, radioterapię lub, w zaawansowanych przypadkach, eutanazję. Amputacja przedniej kończyny u doga niemieckiego jest trudniejsza ze względu na jego rozmiar i masę ciała, natomiast amputacja kończyny tylnej jest zwykle łatwiejsza do zaakceptowania przez psa. Operacje limb-sparing pozwalają wydłużyć życie psa nawet o rok, a chemioterapia może poprawić rokowanie i jakość życia. Choroba ma komponent dziedziczny, dlatego ważne jest, aby hodowcy monitorowali występowanie osteosarcomy w swoich liniach hodowlanych i podejmowali świadome decyzje w celu minimalizowania ryzyka w kolejnych pokoleniach.

Chłoniak: jest nowotworem układu limfatycznego, który może rozwijać się w węzłach chłonnych, śledzionie, wątrobie, szpiku kostnym oraz innych narządach. Jest jedną z częściej diagnozowanych chorób nowotworowych u tej rasy, zwłaszcza u psów dorosłych w wieku od 4 do 8 lat. Chłoniak może mieć różne postacie – od przewlekłej, powoli postępującej choroby po agresywną formę szybko rozwijającą się. Najczęstsze objawy obejmują powiększenie węzłów chłonnych, utratę apetytu, spadek masy ciała, apatię, gorączkę oraz osłabienie. W zależności od lokalizacji nowotworu mogą wystąpić dodatkowe problemy, np. trudności w oddychaniu, wymioty czy biegunka. Ponieważ chłoniak często rozwija się wewnętrznie, objawy mogą być początkowo niejednoznaczne, co utrudnia wczesną diagnozę. Rozpoznanie opiera się na badaniu klinicznym, testach krwi, biopsji węzłów chłonnych oraz badaniach obrazowych, takich jak USG czy tomografia komputerowa. Leczenie zwykle obejmuje chemioterapię, która w wielu przypadkach pozwala na długotrwałą kontrolę choroby i poprawę jakości życia psa. W niektórych sytuacjach stosuje się leczenie wspomagające, takie jak leki przeciwbólowe, suplementy wspierające odporność czy modyfikację diety. Ze względu na podłoże genetyczne choroba może występować częściej w niektórych liniach hodowlanych, dlatego odpowiedzialni hodowcy powinni monitorować zdrowie swoich psów i unikać rozmnażania osobników z historią chłoniaka w rodzinie.

Inne choroby

U dogów niemieckich odnotowano także: brachygnatyzm, łysienie spowodowane rozjaśnieniem umaszczenia, cystynuria, ślepota zmierzchowa, obrzęk limfatyczny, oligodoncja, przodozgryz, postępująca atrofia siatkówki, dysplazja siatkówki, dermatoza a wylizywania kończyn, zanik mięśni rdzeniowych, podzastawkowe zwężenie aorty, zwyrodnienia zastawki trójdzielnej, hipopigmentacja naczyniówki, wrodzona anomalia pierścienia naczyniowego, choroba von Willebranda, asymetria szczęki, dermatoza reagująca na cynk.

Fundacja Ochrony Zwierząt Vet-Alert zapewnia opiekę weterynaryjną potrzebującym zwierzętom.

Żywienie i pielęgnacja

Pielęgnacja

Pielęgnacja sierści: jest stosunkowo prosta, ponieważ jego krótka, gęsta i przylegająca okrywa włosowa nie wymaga skomplikowanych zabiegów.

Czesanie: powinno odbywać się przynajmniej raz w tygodniu, najlepiej przy użyciu miękkiej szczotki lub rękawicy do masażu, co pozwala usunąć martwe włosy, pobudzić krążenie skóry i utrzymać sierść w dobrej kondycji.
Strzyżenie i trymowanie: nie są wymagane, ponieważ sierść doga niemieckiego jest naturalnie krótka i gładka.
Kąpiele: nie są konieczne zbyt często; psa wystarczy myć w razie potrzeby, używając łagodnych szamponów dla psów, aby nie naruszyć naturalnej bariery ochronnej skóry.

Pielęgnacja zębów: obejmuje codzienne szczotkowanie, które pomaga zapobiegać odkładaniu się kamienia nazębnego, paradontozie oraz nieświeżemu oddechowi.

Pielęgnacja uszu: uszy doga są opadające i wymagają regularnej kontroli oraz delikatnego czyszczenia preparatem do higieny uszu, co zapobiega gromadzeniu się woskowiny, stanom zapalnym i infekcjom.

Pielęgnacja oczu: oczy należy przemywać regularnie letnią przegotowaną wodą lub specjalnym preparatem do przemywania oczu dla psów, zwłaszcza że duże, wyraziste oczy mogą gromadzić zanieczyszczenia.

Pielęgnacja pazurów: pazury trzeba regularnie skracać, aby nie dopuścić do ich nadmiernego wzrostu i problemów w poruszaniu się.

Żywienie

Wymaga zbilansowanej, pełnoporcjowej karmy, która zaspokoi jego potrzeby i będzie dostosowana do wieku i trybu życia.
Może mieć nadmierny apetyt, dlatego należy kontrolować ilość spożywanej karmy i wagę psa.
Można stosować gotowe karmy komercyjne lub żywić go w sposób tradycyjny.
Dog niemiecki jaki jest i na co choruje?

Dołącz do grupy świadomych opiekunów

I PODYSKUTUJ Z NAMI O OPIECE WETERYNARYJNEJ, ŻYWIENIU, WYCHOWANIU I INNYCH...

Dołączam Do Grupy

dołącz

Ciekawostki o rasie

Jest jedną z najwyższych ras psów na świecie – rekordowe osobniki mierzyły ponad 110 cm w kłębie
Mimo olbrzymich rozmiarów, słynie z łagodnego usposobienia i bywa nazywany „łagodnym olbrzymem”
Synonimy nazw rasy: Great Dane, Dane, Deutsche Dogge, German Mastiff, historyczne: Dogue Allemand
Rejestry: AKC, UKC, FCI, CKC, KCGB (Związek Kynologiczny Wielkiej Brytanii), ANKC (Australian National Kennel Club), NKC (National Kennel Club).

Dog niemiecki jaki jest i na co choruje – opracowane na podstawie:

Ackerman L. The Genetic Connection: A Guide to Health Problems in Purebred Dogs. Second edition. AAHA Press; 2011.
Bell JS, Cavanagh KE, Tilley LP, Smith FW. Veterinary medical guide to dog and cat breeds. Jackson, Wyoming. Teton New Media; 2012.
Gough A, Thomas A. Breed Predispositions to Disease in Dogs and Cats. 2nd Edition. Wiley-Blackwell; 2010.
Crook A, Dawson S, Cote E, MacDonald S, Berry J. Canine Inherited Disorders Database [Internet]. University of Prince Edward Island. 2011.
Breed Specific Health Concerns [Internet]. American Kennel Club Canine Health Foundation, Inc. [cited 2013 Apr 11]. Available from: http:/www.akcchf.org/canine-health/breed-specific-concerns/
Lowell Ackerman Pet-specific care for the veterinary team
Wybrane wrodzone wady rozwojowe i choroby dziedziczne u psów i kotów pod redakcją prof. dr hab. Antoniego Schollenbergera
Kompendium lekarza weterynarii i hodowcy. Psy Rasowe pod redakcją Michała Ceregrzyna
https://ofa.org/chic-programs/browse-by-breed/
https://www.acvo.org/
https://gdca.org/the-great-dane/health-and-research/