Jaki jest i na co choruje doberman? Choroby zębów to jeden z najczęstszych problemów przewlekłych u zwierząt domowych, które nie mają regularnie szczotkowanych zębów. Na zębach początkowo zalegają resztki jedzenia, następnie na widocznych częściach zębów odkłada się kamień nazębny i prowadzi do infekcji dziąseł i korzeni zębów.

Jeśli nie zapobiegniesz chorobom zębów na początku regularnie usuwając resztki jedzenia, to trzeba będzie leczyć bardziej zaawansowane stadia choroby, co będzie Ciebie znacznie droższe. W ciężkich przypadkach pies może stracić zęby, a w wyniku przewlekłej infekcji zębów jest narażony na uszkodzenie narządów wewnętrznych. Poza tym, będzie milszym towarzyszem, jeśli nie powala wszystkich swoim śmierdzącym psim oddechem!

Choroba von Willebranda typ 1: to autosomalna recesywna choroba genetyczna prowadząca do łagodnej skazy krwotocznej, wynikającej z niedoboru czynnika von Willebranda – białka kluczowego dla prawidłowego procesu krzepnięcia. W praktyce manifestuje się ona nadmiernym i przedłużonym krwawieniem, które może pojawić się po drobnych urazach, podczas zabiegów chirurgicznych, a czasami nawet samoistnie. U psów mogą występować krwawienia z nosa, dziąseł i przewodu pokarmowego, łatwe powstawanie siniaków oraz wydłużone krwawienie po zabiegach dentystycznych czy kastracji. Antygeny czynnika von Willebranda na poziomie 70%–180% są uważane za mieszczące się w normie dla dobermanów. Psy badane metodą Elisa w kierunku vWD bada się wyłącznie pod kątem nosicielstwa, a nie choroby. Uważa się, że testy na nosicielstwo (test Elisa) są niedokładne, jeśli pies jest chory, otrzymał jakiekolwiek leki lub szczepionkę w ciągu 14 dni od badania, jest w ciąży, a suki są w rui lub laktacji. Warunki stresowe (infekcje, pasożyty, zmiany hormonalne, urazy, zabiegi chirurgiczne, zaburzenia emocjonalne itp.) mogą mieć wpływ na wynik badania krwi na vWD i mogą być czynnikiem przyczyniającym się do skłonności do krwawień. Nosicielstwo vWD jest dość powszechne u dobermanów. Dostępny test genetyczny pozwala na identyfikację zarówno nosicieli, jak i osobników dotkniętych chorobą – na wyniki nie wpływają warunki stresowe itp. 

Dysplazja stawów biodrowych DSB: to dziedziczna, wielogenowa choroba rozwojowa stawu biodrowego, charakteryzująca się niewłaściwym dopasowaniem głowy kości udowej do panewki miednicznej. Skutkiem tej nieprawidłowości jest mechaniczna niestabilność stawu, prowadząca do mikrourazów, postępujących zmian zwyrodnieniowych oraz przewlekłego stanu zapalnego. Objawy kliniczne obejmują sztywność kończyn miednicznych, trudności przy wstawaniu i poruszaniu się, niechęć do aktywności fizycznej oraz dolegliwości bólowe, nasilające się po wysiłku lub w niskich temperaturach. 

Dysplazja stawów łokciowych: wielogenowe, dziedziczne schorzenie, dotyczące stawów łokciowych polegające na nieprawidłowym wykształceniu powierzchni stawowych. Dysplazja może powodować ból, sztywność stawów i kulawiznę. Towarzyszący mu stan zapalny może prowadzić do zwyrodnienia tych stawów. 

Kardiomiopatia rozstrzeniowa: to poważna i postępująca choroba mięśnia sercowego, w której dochodzi do stopniowego osłabienia kurczliwości serca. W jej przebiegu komory serca poszerzają się, ich ściany stają się cieńsze i mniej wydolne, a serce stopniowo traci zdolność efektywnego pompowania krwi. U dobermanów DCM jest chorobą dziedziczoną autosomalnie dominująco, przy czym występuje niepełna penetracja, co oznacza, że nie każdy pies posiadający mutację rozwinie objawy kliniczne. Choroba prowadzi do omdleń, groźnych zaburzeń rytmu serca (zwłaszcza częstoskurczu komorowego), postępującego poszerzenia jam serca, niewydolności krążenia oraz nagłych zgonów. Charakterystyczne jest to, że arytmie komorowe pojawiają się często zanim badania obrazowe wykażą powiększenie serca, dlatego mogą stanowić jeden z najwcześniejszych sygnałów rozwijającej się DCM u tej rasy. W diagnostyce kluczowe znaczenie mają 24-godzinne monitorowanie EKG metodą Holtera oraz badanie echokardiograficzne (ECHO), które umożliwiają wykrycie subtelnych zmian niewidocznych podczas rutynowego badania klinicznego. Wykazano również, że podwyższony poziom troponiny sercowej cTnI — powyżej 0,22 ng/ml — pozwala z wysoką czułością i swoistością przewidzieć rozwój DCM, nawet jeśli wyniki ECHO i Holtera pozostają jeszcze w normie. U psów z niewydolnością serca wywołaną DCM stosowanie pimobendanu znacząco poprawia rokowanie oraz jakość życia. U dobermanów zidentyfikowano autosomalną dominującą mutację w genie kodującym białko mitochondrialne, odpowiedzialną za predyspozycję do rozwoju choroby; dostępny jest test genetyczny wykrywający tę mutację.

Narkolepsja: to rzadka, autosomalna recesywna choroba neurologiczna, która prowadzi do nagłych epizodów zwiotczenia mięśni i zapadania w stan przypominający sen, najczęściej wywołanych silnymi emocjami lub ekscytacją. Pierwsze objawy pojawiają się już około 4. tygodnia życia, a największe nasilenie symptomów obserwuje się między 10. a 32. tygodniem. Dzięki dostępnemu testowi genetycznemu możliwe jest potwierdzenie obecności mutacji odpowiedzialnej za chorobę.

Wrodzona ślepota: to rzadka, autosomalnie recesywna choroba genetyczna u dobermanów, prowadząca do poważnego upośledzenia wzroku lub całkowitej ślepoty od urodzenia. Schorzenie objawia się mikroftalmią (niewielkimi oczami), zmętnieniem rogówki, brakiem komory przedniej oka, afakią (brakiem soczewki), odwarstwieniem siatkówki oraz dysplazją siatkówki, a także częściową depigmentacją komórek nabłonka barwnikowego siatkówki. Zmiany te wynikają z zaburzeń rozwojowych oka w życiu płodowym i uniemożliwiają prawidłowe widzenie. Choroba nie ma leczenia przyczynowego, a opieka koncentruje się na adaptacji psa do utraty wzroku oraz zapewnieniu mu bezpiecznego i stymulującego środowiska. Dostępny jest test genetyczny pozwalający zidentyfikować nosicieli mutacji i odpowiedzialnie planować hodowlę.

Zwichnięcie rzepki: to wielogenowa, dziedziczna, wrodzona wiotkość więzadeł rzepki, prowadząca do jej zwichnięcia, czyli przemieszczenia na stronę przyśrodkową lub boczną poza krawędź bloczka kości udowej. Objawia się kulawizną i bolesnością, może doprowadzić do zwyrodnienia stawu kolanowego. Zalecane jest leczenie chirurgiczne. Według danych OFA: zbyt mało dobermanów zostało przebadanych, aby ustalić dokładną częstotliwość występowania.