Clumber spaniel jaki jest i na co choruje

Clumber spaniel jaki jest i na co choruje?

Waga: ♀25-39 kg ♂25-39 kg | Wysokość w kłębie: ♀41-51 cm ♂41-51 cm

Średnia długość życia: 10-12 lat | Dojrzałość: 18 m-cy | Początek starzenia: 6 lat | Maksymalna długość życia: 16 lat

Dostępne badania genetyczne: hipertermia złośliwa (Malignant Hyperthermia MH), mielopatia zwyrodnieniowa (Degenerative Myelopathy DM), chondrodysplazja i chondrodystrofia (Chondrodysplasia CDPA and -dystrophy CDDY and IVDD risk), hiperurikozuria (Hyperuricosuria SLC), postępujący zanik siatkówki prcd-PRA (Progressive Retinal Atrophy prcd-PRA), niedobór dehydrogenazy pirogronianowej fosfatazy 1 (Pyruvat Dehydrogenase Phosphatase 1 Deficiency PDP1), zapaść powysiłkowa (Exercise Induced Collapse EIC), postępujący zanik siatkówki cord1-PRA (Progressive Retinal Atrophy cord1-PRA)

Badania przed dopuszczeniem do hodowli

Wymagane badania obejmują:

badanie radiologiczne stawów biodrowych i łokciowych (ocena w kierunku dysplazji),
badanie okulistyczne CERF (badanie oczu w kierunku dziedzicznych chorób),
wykonanie testu w kierunku PDP1.

Zalecane badania obejmują:

badanie kardiologiczne,
profil tarczycowy z oceną poziomu przeciwciał (wykrywanie zaburzeń pracy tarczycy),
ocena rzepek kolanowych.

Clumber spaniel w skrócie

Zalety

Lojalny i bardzo przywiązany do opiekunów
Spokojny i cierpliwy, doskonały towarzysz rodziny
Nie gubi dużo sierści
Łagodny temperament, dobrze dogaduje się z dziećmi

Wady

Wymaga regularnej pielęgnacji sierści
Może być uparty i niezbyt chętny do nauki niektórych zachowań
Nie znosi samotności, może mieć skłonności do lęku separacyjnego
Ma skłonność do nadwagi, jeśli nie zapewni się mu odpowiedniej aktywności

Wygląd clumber spaniela

Clumber spaniel to pies o masywnej i solidnej budowie, wyróżniający się zwartą, niską postawą oraz proporcjonalną, mocno umięśnioną sylwetką.

Jego charakterystyczną cechą jest szeroka, ciężka głowa z wyraźnie zaznaczonym stopem oraz mocną kufą. Oczy są średniej wielkości, owalne, ciemne, osadzone dość nisko i szeroko, co nadaje psu wyraz łagodny i przyjazny. Uszy są średniej długości, szerokie u nasady i opadające, osadzone nisko, przylegające do głowy, co podkreśla spokojny i uważny wygląd.

Szyja jest krótka, masywna i dobrze umięśniona, harmonijnie łącząca się z szerokimi barkami. Tułów clumber spaniela jest krótki, szeroki i głęboki, z mocno rozwiniętą klatką piersiową, która świadczy o dużej wytrzymałości i sile fizycznej. Grzbiet jest prosty i mocny, a lędźwie krótkie, co dodaje psu stabilności.

Kończyny są krótkie, ale bardzo silne, o mocnym kośćcu i dobrze umięśnione, dzięki czemu pies porusza się z pewnym i stabilnym krokiem. Łapy są duże, zwarte, o mocnych opuszkach, dobrze przystosowane do pracy w trudnym terenie. Ogon osadzony jest dość nisko i noszony nisko lub lekko uniesiony, zwykle nie jest długi.

Sierść clumber spaniela jest gęsta, prosta lub lekko falująca, o średniej długości i miękkiej fakturze. Ma gęsty podszerstek, który chroni go przed chłodem i wilgocią. Umaszczenie jest przeważnie białe z charakterystycznymi pomarańczowymi lub cytrynowymi łatami, co jest typowe dla rasy. Ruch clumber spaniela jest spokojny, zrównoważony i pewny, oddający jego naturę cierpliwego i wytrwałego psa myśliwskiego. Jego sylwetka i sposób poruszania się odzwierciedlają siłę, stabilność oraz wytrzymałość, które czynią go doskonałym towarzyszem zarówno w pracy, jak i w domu. Clumber spaniel jaki jest i na co choruje.

Charakter clumber spaniela

Clumber spaniel jaki jest i na co choruje? Clumber spaniel to rasa o spokojnym, łagodnym i zrównoważonym charakterze, łącząca w sobie wytrwałość, cierpliwość oraz oddanie wobec swojego opiekuna.

Psy te są pewne siebie, lecz jednocześnie bardzo łagodne i przyjazne, co czyni je doskonałymi towarzyszami rodziny, także dla dzieci. Clumber spaniele są lojalne i oddane, mocno przywiązują się do swoich bliskich, jednak wobec obcych bywają nieco zdystansowane, choć nigdy nie agresywne. Ich inteligencja i wrodzona chęć do pracy sprawiają, że są łatwe do szkolenia, choć potrzebują konsekwentnego, łagodnego przewodnika, który potrafi dostosować podejście do ich spokojnej natury.

Rasa ta wymaga regularnej aktywności fizycznej i umysłowej, by zachować równowagę i dobre samopoczucie, jednak nie jest nadmiernie energiczna czy pobudliwa. Clumber spaniel doskonale odnajduje się w spokojnym, domowym środowisku, gdzie czuje się bezpiecznie i kochany.

Nie lubi długotrwałej samotności, dlatego potrzebuje bliskości opiekuna. Choć jest psem o naturalnym instynkcie aportera i myśliwskim pochodzeniu, w codziennym życiu wykazuje przede wszystkim przyjacielski i opiekuńczy temperament, dzięki czemu świetnie sprawdza się jako wierny, zrównoważony towarzysz.

Najlepszy dom dla clumber spaniela

Clumber spaniel najlepiej czuje się w domu z dostępem do ogrodu, gdzie ma przestrzeń do swobodnego poruszania się i realizowania naturalnej potrzeby ruchu. Choć może mieszkać w mieszkaniu, wymaga wtedy od opiekuna dużego zaangażowania w zapewnienie codziennych spacerów i zajęć, które pozwolą mu spożytkować energię i zachować dobre samopoczucie.

Brak odpowiedniej aktywności może prowadzić do frustracji i problemów z zachowaniem. W mieszkaniu w bloku pies ten może czuć się dobrze tylko wtedy, gdy jego opiekun jest bardzo aktywny i systematycznie organizuje mu czas na ruch i stymulację umysłową. Clumber spaniel dobrze dogaduje się z dziećmi, jest cierpliwy, łagodny i oddany, dzięki czemu może być wspaniałym towarzyszem rodziny. Jednak ze względu na swoją masywną budowę i siłę, zabawy z małymi dziećmi powinny odbywać się pod nadzorem dorosłych, aby zapewnić bezpieczeństwo wszystkim uczestnikom.

Osoby starsze lub niepełnosprawne mogą mieć trudności z opieką nad tą rasą, jeśli nie mają odpowiedniego wsparcia, ponieważ clumber spaniel potrzebuje konsekwentnego prowadzenia oraz regularnej dawki aktywności fizycznej. Jest to pies wymagający, który najlepiej odnajduje się u właścicieli gotowych poświęcić mu czas i uwagę. I

dealny dom dla clumber spaniela to miejsce, gdzie opiekunowie są aktywni, konsekwentni i chętni do współpracy z psem. Rasa ta potrzebuje bliskiego kontaktu z człowiekiem i nie nadaje się do życia w izolacji ani do pozostawiania samego na długie godziny. Nie powinien być trzymany w kojcu czy na łańcuchu, ponieważ dobrze funkcjonuje jako pełnoprawny członek rodziny, który potrzebuje zarówno ruchu, jak i czułości. Clumber spaniel jaki jest i na co choruje.

Wzorzec: clumber spaniel FCI Standard N° 109 / 03.02.2010

CLUMBER SPANIEL JAKI JEST I NA CO CHORUJE

Pochodzenie: Wielka Brytania
Użytkowość: Płochacz
Klasyfikacja FCI: Grupa 8 Aportery, płochacze i psy dowodne. Sekcja 2 Płochacze. Podlegają próbom pracy
Możliwość zakupu w Polsce: tak
Cena psa z rodowodem FCI: 4500-7000 zł

FUNDACJA VET-ALERT

Chronimy Zwierzęta Przed Cierpieniem

WESPRZYJ NASZĄ DZIAŁALNOŚĆ

Fundacja Ochrony Zwierząt Vet-Alert - Organizacja Pożytku Publicznego KRS 0000559333

Przekaż Darowiznę🤍

Clumber spaniel - skąd pochodzi - historia rasy

Clumber spaniel jaki jest i na co choruje? Clumber spaniel to jedna z najstarszych ras spanieli, wywodząca się z Anglii, gdzie została wyhodowana przede wszystkim jako pies myśliwski do polowań na ptactwo wodne.

Nazwa rasy pochodzi od posiadłości Clumber Park w Nottinghamshire, gdzie rasa była szczególnie popularna wśród arystokracji angielskiej już w XVIII wieku. Początkowo psy te były hodowane głównie przez hrabiów i baronów, którzy cenili ich powolny, uważny styl pracy oraz silny instynkt aportowania.

Clumber spaniele charakteryzowały się masywną budową, niskim wzrostem i dużą siłą, co czyniło je wyjątkowo skutecznymi w gęstych zaroślach i trudnym terenie. Rasa była rozwijana przede wszystkim w celu ułatwienia polowań na kaczki i bażanty, gdzie ich spokojne, lecz zdecydowane podejście pozwalało na skuteczne tropienie i aportowanie zwierzyny.

W XIX wieku rasa była już dobrze znana poza Anglią, jednak mimo to zachowała swój charakterystyczny, spokojny temperament oraz typową dla spanieli budowę. Clumber spaniel jest także uznawany za psa rodzinnym, znanego z łagodności i cierpliwości wobec dzieci. W Europie wzorzec rasy został oficjalnie zarejestrowany przez Międzynarodową Federację Kynologiczną (FCI) w 1960 roku, natomiast AKC (American Kennel Club), uznał rasę już wcześniej i zarejestrował clumber spaniela w 1884 roku.

Użytkowość rasy

Clumber spaniel to rasa, przede wszystkim hodowana jako pies myśliwski specjalizujący się w aportowaniu ptactwa wodnego podczas polowań. Dzięki swojej masywnej budowie, dużej sile i spokojnemu, metodycznemu stylowi pracy, doskonale radził sobie w trudnym, gęstym terenie, gdzie wymagana była cierpliwość i dokładność w śledzeniu zwierzyny. Clumber spaniele charakteryzują się silnym instynktem aportowania i spokojnym, ale wytrwałym podejściem do pracy, co czyniło je niezastąpionymi pomocnikami myśliwych.

Obecnie, oprócz tradycyjnych zadań myśliwskich, rasa ta jest ceniona jako lojalny i cierpliwy towarzysz rodziny, znany z łagodnego temperamentu i przywiązania do ludzi. Clumber spaniel wymaga odpowiedniego szkolenia i aktywności, by utrzymać zdrowie i dobre samopoczucie, a dzięki swojemu zrównoważonemu charakterowi sprawdza się także jako pies do zadań specjalnych, choć w nowoczesnych realiach rzadziej wykorzystywany jest w myślistwie.

To pies, który najlepiej czuje się w spokojnym, ale aktywnym środowisku, gdzie może wykorzystywać swoje naturalne zdolności aportera i oddanego towarzysza. Clumber spaniel jaki jest i na co choruje.

Predyspozycje clumber spanieli do chorób

Choroby zębów

Jaki jest i na co choruje clumber spaniel? Choroby zębów to jeden z najczęstszych problemów przewlekłych u zwierząt domowych, które nie mają regularnie szczotkowanych zębów. Na zębach początkowo zalegają resztki jedzenia, następnie na widocznych częściach zębów odkłada się kamień nazębny i prowadzi do infekcji dziąseł i korzeni zębów.

Jeśli nie zapobiegniesz chorobom zębów na początku regularnie usuwając resztki jedzenia, to trzeba będzie leczyć bardziej zaawansowane stadia choroby, co będzie Ciebie znacznie droższe. W ciężkich przypadkach pies może stracić zęby, a w wyniku przewlekłej infekcji zębów jest narażony na uszkodzenie narządów wewnętrznych. Poza tym, będzie milszym towarzyszem, jeśli nie powala wszystkich swoim śmierdzącym psim oddechem!

Infekcje

Clumber spaniele są podatne na infekcje bakteryjne i wirusowe – tak samo, jak psy innych ras. Najważniejsze choroby zakaźne to: z parwowiroza, wścieklizna i nosówka.

Wielu z tych infekcji można zapobiec poprzez szczepienia, które powinny być dostosowane do chorób występujących w danym regionie, wieku i innych czynników.

Otyłość

Otyłość może być poważnym problemem zdrowotnym u clumber spanieli . Jest to poważna choroba, która może powodować lub nasilać problemy ze stawami, zaburzenia metaboliczne i trawienne, powodować ból i sprzyjać chorobom serca.

Chociaż kuszące jest dawać jedzenie za każdym, gdy pupil popatrzy na ciebie błagalnie, pamiętaj, że lepiej jest go przytulić lub zabrać na spacer niż po kryjomu dokarmiać. On poczuje się lepiej i Ty też!

Pasożyty

Clumber spaniel narażony jest na pasożyty wewnętrzne i zewnętrzne, takie jak: tęgoryjce, glisty, nicienie sercowe, włosogłówki, pchły, kleszcze i inne.

Niektóre z tych pasożytów mogą zostać przeniesione na Ciebie lub członka Twojej rodziny i stanowią poważny problem dla wszystkich. W przypadku psa pasożyty te mogą powodować ból, dyskomfort, a nawet śmierć, dlatego ważne jest, regularne badanie i profilaktyczne odrobaczanie.

Kastracja

Kastracja to chirurgiczne usunięcie jajników i zwykle macicy u samic, a u samców chirurgiczne usunięcie jąder. Kastracja zmniejsza prawdopodobieństwo wystąpienia niektórych rodzajów nowotworów i eliminuje możliwość zajścia w ciążę przez zwierzę lub spłodzenia niechcianych szczeniąt.

Wykonanie tej operacji pozwala wykorzystać sytuację, gdy zwierzę jest w znieczuleniu, aby zidentyfikować i zaradzić niektórym chorobom, które mogą się w przyszłości rozwinąć, np. prześwietlenie stawów lub usunięcie przetrwałego zęba.

Zdrowie

Clumber spaniel to generalnie zdrowa i odporna rasa, jednak może być podatna na niektóre dziedziczne schorzenia, takie jak dysplazja stawów biodrowych, problemy z oczami oraz skłonność do nadwagi.

Charakterystyczne cechy fizjologiczne

Zwiększona częstotliwość cięć cesarskich: w badaniu przeprowadzonym w Wielkiej Brytanii wykazano, że 45,2% miotów przychodzi na świat przez cesarskie cięcie.

Nadwrażliwość na leki

Brak danych.

Choroby dziedziczne

Dysplazja stawów biodrowych DSB: to dziedziczna, wielogenowa choroba rozwojowa stawu biodrowego, charakteryzująca się niewłaściwym dopasowaniem głowy kości udowej do panewki miednicznej. Skutkiem tej nieprawidłowości jest mechaniczna niestabilność stawu, prowadząca do mikrourazów, postępujących zmian zwyrodnieniowych oraz przewlekłego stanu zapalnego. Objawy kliniczne obejmują sztywność kończyn miednicznych, trudności przy wstawaniu i poruszaniu się, niechęć do aktywności fizycznej oraz dolegliwości bólowe, nasilające się po wysiłku lub w niskich temperaturach. W przypadku clumber spanieli obraz kliniczny bywa mniej oczywisty niż u innych ras dużych psów. Wynika to ze specyficznej budowy anatomicznej rasy – clumbery należą do ras chondrodystroficznych, u których panewka stawu biodrowego jest fizjologicznie płytsza niż u psów o bardziej proporcjonalnej sylwetce, takich jak retrievery, rottweilery czy owczarki niemieckie. Masywna konstrukcja kończyn miednicznych oraz silnie rozwinięte umięśnienie obręczy miednicznej często kompensują biomechaniczne dysfunkcje, co może maskować objawy kulawizny i bólu, pomimo obecności zaawansowanych zmian zwyrodnieniowych w badaniu radiologicznym.

Dysplazja stawów łokciowych: wielogenowe, dziedziczne schorzenie, dotyczące stawów łokciowych polegające na nieprawidłowym wykształceniu powierzchni stawowych. Dysplazja może powodować ból, sztywność stawów i kulawiznę. Towarzyszący mu stan zapalny może prowadzić do zwyrodnienia tych stawów.

Zwichnięcie rzepki: to wielogenowa, dziedziczna, wrodzona wiotkość więzadeł rzepki, prowadząca do jej zwichnięcia, czyli przemieszczenia na stronę przyśrodkową lub boczną poza krawędź bloczka kości udowej. Objawia się kulawizną i bolesnością, może doprowadzić do zwyrodnienia stawu kolanowego. Zalecane jest leczenie chirurgiczne.

Niedobór dehydrogenazy pirogronianowej/miopatia mitochondrialna: to rzadka, autosomalnie recesywna choroba metaboliczna, która dotyka psy i objawia się głównie zaburzeniami funkcji mięśni oraz metabolizmu energetycznego. Choroba pojawia się zwykle we wczesnym okresie życia psa i charakteryzuje się nietolerancją wysiłku fizycznego, częstymi epizodami nagłego zasłabnięcia oraz ciężką kwasicą metaboliczną, która jest wynikiem zaburzeń w przemianie pirogronianu – kluczowego związku energetycznego w komórkach. U chorych psów obserwuje się podwyższone stężenia mleczanu i pirogronianu we krwi oraz obecność kwasów organicznych w moczu, co świadczy o zaburzeniach mitochondrialnego metabolizmu komórkowego. Objawy kliniczne wynikają z niedoboru aktywności enzymu dehydrogenazy pirogronianowej, co prowadzi do upośledzenia produkcji energii na poziomie komórkowym, szczególnie w mięśniach i tkankach o dużym zapotrzebowaniu energetycznym. Psy z tym schorzeniem często mają trudności z wykonywaniem nawet umiarkowanego wysiłku, a ataki zasłabnięć mogą być nagłe i ciężkie. Choroba ma charakter postępujący i bez leczenia może znacząco obniżyć jakość życia psa. Terapia obejmuje przede wszystkim dietę niskowęglowodanową oraz suplementację składników wspomagających metabolizm mitochondrialny. W niektórych przypadkach stosowano także podawanie rekombinowanego ludzkiego enzymu PDP1, co przyniosło częściową poprawę stanu klinicznego. Dostępny jest test genetyczny pozwalający na wykrycie tej mutacji.

Predyspozycje do chorób

Dotyczące jamy ustnej i zębów

Kamień nazębny: choroby zębów to najczęstszy, chroniczny problem u zwierząt domowych, dotykający 80% wszystkich psów powyżej drugiego roku życia.

Dotyczące narządów zmysłów: wzrok

Niewiele rzeczy ma tak dramatyczny wpływ na jakość życia Twojego psa, jak prawidłowe funkcjonowanie jego oczu.

Entropium: to wada anatomiczna powieki polegająca na zawinięciu jej brzegu do wewnątrz, w wyniku czego rzęsy oraz skóra powieki ocierają się o rogówkę. Może to prowadzić do podrażnienia, przewlekłego łzawienia, a w cięższych przypadkach – do zapalenia spojówek i owrzodzeń rogówki. U Clumber spaniela entropium występuje stosunkowo często, co częściowo wynika z charakterystycznej budowy głowy tej rasy. Powieki Clumbera są zwykle luźniejsze, mają kształt przypominający literę „V” lub diament, a trzecia powieka bywa fizjologicznie widoczna. U młodych psów, których głowa nie osiągnęła jeszcze pełnej dojrzałości (co następuje zwykle między 2. a 3. rokiem życia), niewielkie odchylenia powiek często nie wymagają interwencji, a jedynie obserwacji. Jeśli jednak dochodzi do mechanicznego drażnienia rogówki, stanu zapalnego, bólu lub nawracających infekcji konieczne może być leczenie chirurgiczne.

Ektropium: to wada powieki polegająca polegająca na odwinięciu brzegu powieki (najczęściej dolnej) na zewnątrz, co prowadzi do odsłonięcia spojówki i części gałki ocznej. Taki stan sprzyja wysychaniu spojówki, podrażnieniom, infekcjom i przewlekłym stanom zapalnym. Objawy mogą obejmować zaczerwienienie, łzawienie, a niekiedy ropny wypływ z oka. W przypadku Clumber spaniela należy jednak zachować ostrożność w ocenie – prawidłowa anatomicznie powieka tej rasy ma specyficzny, diamentowy kształt i jest naturalnie luźniejsza niż u większości ras. Widoczność trzeciej powieki oraz lekkie opadanie dolnej powieki nie muszą oznaczać ektropium. Kluczowe jest odróżnienie cechy rasowej od zmiany patologicznej. Łagodne postacie ektropium zwykle wymagają jedynie regularnej higieny oczu i nawilżających kropli. Wyraźne odstawanie powieki, przewlekłe zapalenie spojówek czy nawracające infekcje mogą wymagać plastyki powieki.

Dysplazja siatkówki: to wada rozwojowa polegająca na nieprawidłowym formowaniu się warstw siatkówki oka. Może mieć różne postacie – od łagodnych miejscowych fałdów siatkówki, przez zmiany o układzie geograficznym, aż po uogólnioną dysplazję z odwarstwieniem siatkówki, która może prowadzić do znacznego pogorszenia lub utraty wzroku. U Clumber spanieli stwierdzono wszystkie trzy formy tej wady. W większości przypadków występują jednak zmiany łagodne, które nie wpływają istotnie na widzenie i są wykrywane przypadkowo podczas badania okulistycznego.

Dwurzędowość rzęs: wada rozwojowa, polegająca na obecności dodatkowego, podrażniającego rogówkę i spojówki, rzędu rzęs przy wewnętrznej krawędzi wolnego brzegu powiek. Może prowadzić wtórnie do owrzodzeń rogówki.

Zaćma: to choroba podczas której soczewka staje się mętna, co prowadzi do stopniowej utraty wzroku. U clumber spanieli najczęściej występuje zaćma korowa tylna (zmętnienie w tylnej części kory) i zaćma punktowa (drobne, punktowe zmętnienia). Objawy zaćmy u clumber spanieli pojawiają się zazwyczaj między 6. a 18. miesiącem życia. Mechanizm dziedziczenia tej choroby u clumberów nie został dotąd jednoznacznie ustalony. W związku z ryzykiem dziedziczenia oraz potencjalnym pogorszeniem jakości życia psa CERF nie zaleca rozmnażania clumber spanieli z rozpoznaną zaćmą – niezależnie od jej nasilenia.

Przetrwała błona źreniczna: wada wrodzona, w której w dotkniętym oku znajdują się przetrwałe elementy płodowej błony źrenicznej, które nie ulegają normalnej regresji do 3. miesiąca życia. Pasma te mogą łączyć tęczówkę z tęczówką, tęczówkę z rogówką, tęczówkę z soczewką lub tworzyć skupiska w komorze przedniej.

Dotyczące skóry

Zapalenie zewnętrznego przewodu słuchowego: clumber spaniel to rasa predysponowana do zapaleń zewnętrznego ucha, co wiąże się z jej specyficzną budową anatomiczną. Psy tej rasy posiadają grube, ciężkie i nisko osadzone małżowiny uszne, które ograniczają dopływ powietrza do przewodu słuchowego i sprzyjają gromadzeniu się wilgoci oraz wydzieliny. Takie warunki w uchu zewnętrznym stwarzają idealne warunki do rozwoju stanów zapalnych, wywoływanych zarówno przez bakterie, jak i drożdżaki. W badaniu zdrowotnym Clumber Spaniel Club of America z lat 2001–2002, 20,0% właścicieli zgłosiło problemy z zapaleniem ucha zewnętrznego u swoich psów. Aby zapobiegać nawracającym zapaleniom zewnętrznego przewodu słuchowego należy regularnie oczyszczać przewód słuchowego i usuwać nadmiar woskowiny, co może znacząco ograniczyć ryzyko infekcji. Warto również unikać nadmiernego moczenia uszu (np. podczas kąpieli lub pływania) oraz dbać o ich dokładne osuszanie. U psów z nawracającymi stanami zapalnymi uszu zaleca się diagnostykę w kierunku nadwrażliwości pokarmowych, które mogą być jednym z czynników predysponujących do przewlekłych infekcji ucha zewnętrznego. W takich przypadkach pomocna może być zmiana diety na hipoalergiczną lub eliminacyjną.

Alergiczne zapalenie skóry: schorzenie jest wynikiem reakcji alergicznych, które mogą być wywołane alergenami wziewnymi (np. pyłkami roślin, kurzem domowym) lub alergenami pokarmowymi. Objawia się świądem oraz występowaniem zapalenia skóry spowodowanego samouszkodzeniami (tzw. hot spots), czyli wilgotnymi, bolesnymi ranami, które powstają w wyniku intensywnego drapania lub lizania skóry. Leczenie polega głównie na usunięciu alergenu, stosowaniu leków przeciwzapalnych, przeciwświądowych oraz, w przypadku alergii pokarmowych, na dostosowaniu diety.

Dotyczące przewodu pokarmowego, wątroby i trzustki

Zapalna choroba jelit: to przewlekłe, idiopatyczne schorzenie przewodu pokarmowego, charakteryzujące się nieprawidłową reakcją immunologiczną na składniki pokarmowe, mikroflorę jelitową lub inne czynniki środowiskowe. W efekcie dochodzi do przewlekłego zapalenia błony śluzowej jelit, co zaburza ich funkcję oraz wchłanianie składników odżywczych. U psów objawy IBD najczęściej manifestują się przewlekłymi lub nawracającymi wymiotami, biegunką, utratą apetytu i spadkiem masy ciała, a także bólem brzucha i ogólnym osłabieniem. U Clumber spanieli choroba ta występuje stosunkowo rzadko, jednakże w badaniu zdrowotnym przeprowadzonym przez Clumber Spaniel Club of America w latach 2001–2002 zdiagnozowano ją u około 3,5% badanych psów tej rasy. Leczenie opiera się na odpowiednio dobranej diecie – często hipoalergicznej lub eliminacyjnej – oraz farmakoterapii obejmującej leki przeciwzapalne, immunosupresyjne i probiotyki, mające na celu kontrolę procesu zapalnego i poprawę funkcji jelit. W zaawansowanych lub niejednoznacznych przypadkach wskazane jest wykonanie biopsji jelit w celu potwierdzenia diagnozy oraz dokładnego określenia charakteru zmian. Wczesne rozpoznanie oraz właściwa terapia są kluczowe dla zapewnienia komfortu życia psa oraz ograniczenia ryzyka powikłań, takich jak niedożywienie czy przewlekłe stany zapalne.

Zespolenie wrotno-oboczne: to wrodzone zaburzenie, polegające na nieprawidłowym połączeniu naczyń krwionośnych, które umożliwia przepływ części krwi z krążenia wrotnego bezpośrednio do krążenia ogólnego, z pominięciem wątroby. W efekcie wątroba nie otrzymuje odpowiedniej ilości krwi, co prowadzi do zaburzeń jej rozwoju i funkcjonowania oraz do upośledzenia zdolności organizmu do usuwania toksyn z krwiobiegu. U clumber spanieli PSS występuje stosunkowo rzadko, jednak są opisywane zarówno przypadki szczeniąt, które zaczynają wykazywać objawy neurologiczne po odsadzeniu, jak i dorosłych osobników (od 18 miesięcy do 4 lat), u których choroba ujawniła się nagle poprzez pojawienie się napadów padaczkowych bez wcześniejszych klinicznych symptomów. U tej rasy zespoleni wrotno-oboczne mają najczęściej charakter pozawątrobowy, co odróżnia je od większości dużych ras psów, u których dominują zespolenia wewnątrzwątrobowe. Objawy zespolenia obejmują zahamowanie wzrostu, problemy neurologiczne takie jak dezorientacja, ślinotok, drgawki, a także wymioty, biegunkę i nadmierne pragnienie. Charakterystyczne jest nasilanie objawów neurologicznych po spożyciu posiłków bogatych w białko, co wiąże się z nagromadzeniem toksycznych metabolitów w krwiobiegu. Diagnostyka obejmuje badania laboratoryjne, w tym biochemię krwi i testy na kwasy żółciowe, oraz badania obrazowe, takie jak ultrasonografia z dopplerem i tomografia komputerowa. Leczenie może mieć charakter zachowawczy lub chirurgiczny. Terapia zachowawcza polega na stosowaniu diety o obniżonej zawartości białka oraz leków wspierających funkcję wątroby i redukujących toksyny. W przypadkach ciężkich zalecana jest operacja mająca na celu zamknięcie nieprawidłowego połączenia naczyń, co u większości pacjentów pozwala na znaczną poprawę stanu zdrowia i jakości życia.

Dotyczące serca i układu krążenia

Kardiomiopatia: to rzadko diagnozowane schorzenie, polegające na pierwotnym uszkodzeniu mięśnia sercowego, niezwiązanym bezpośrednio z chorobą zastawek, nadciśnieniem czy wadami wrodzonymi serca. W przebiegu choroby dochodzi do postępującego upośledzenia funkcji skurczowej lub rozkurczowej mięśnia sercowego, co prowadzi do niewydolności serca i zaburzeń rytmu. Objawy kliniczne mogą być niespecyficzne i rozwijać się stopniowo – należą do nich m.in. nietolerancja wysiłkowa, osłabienie, przyspieszony oddech, kaszel, omdlenia oraz zasinienie błon śluzowych. W niektórych przypadkach pierwszym objawem kardiomiopatii może być nagły zgon sercowy, szczególnie u młodych dorosłych psów. U clumber spanieli schorzenie to występuje sporadycznie i nie zostało jak dotąd powiązane z konkretnym wzorcem dziedziczenia. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym, echokardiografii oraz elektrokardiografii (EKG), które pozwalają ocenić strukturę i funkcję mięśnia sercowego.

Dotyczące krwi i układu chłonnego

Niedokrwistość hemolityczna o podłożu autoimmunologicznym: to poważne, zagrażające życiu schorzenie układu krwiotwórczego. Choroba polega na nieprawidłowej reakcji układu odpornościowego, który rozpoznaje własne erytrocyty jako obce i niszczy je – zarówno w krążeniu, jak i w śledzionie lub wątrobie. Skutkiem tego procesu jest gwałtownie postępująca niedokrwistość, prowadząca do niedotlenienia tkanek i zaburzeń funkcjonowania narządów. Objawy IMHA mogą pojawić się nagle i obejmują apatię, osłabienie, przyspieszony oddech i tętno, brak apetytu, wymioty, zażółcenie błon śluzowych, a w niektórych przypadkach także gorączkę czy ciemne zabarwienie moczu. U clumber spanieli, podobnie jak u innych ras predysponowanych, choroba może rozwinąć się samoistnie lub wtórnie – np. w wyniku infekcji, działania niektórych leków, nowotworów, a także w przebiegu innych zaburzeń autoimmunologicznych. Rozpoznanie IMHA opiera się na wynikach badań morfologicznych i biochemicznych krwi, testach potwierdzających obecność przeciwciał przeciwko własnym erytrocytom (np. test Coombsa) oraz badaniach obrazowych i dodatkowych, które mają na celu wykluczenie wtórnych przyczyn choroby. Leczenie jest intensywne i obejmuje zwykle stosowanie leków immunosupresyjnych (głównie glikokortykosteroidów), transfuzje krwi w przypadkach ciężkiej anemii oraz terapię wspomagającą, w tym kontrolę nad krzepliwością krwi, ponieważ IMHA często współwystępuje z nadkrzepliwością i ryzykiem zakrzepicy. IMHA cechuje się zmiennym przebiegiem i nieprzewidywalnym rokowaniem – u niektórych psów leczenie przynosi szybką poprawę, u innych choroba ma charakter nawrotowy lub postępujący mimo terapii.

Zaburzenia endokrynologiczne i metaboliczne

Niedoczynność tarczycy: choroba, w której organizm nie wytwarza wystarczającej ilości hormonów tarczycy. Objawy mogą obejmować suchość skóry i sierści, wypadanie włosów, podatność na inne choroby skóry, przyrost masy ciała, lękliwość, agresję lub inne zmiany w zachowaniu. U clumber spanieli dominuje dziedziczne zapalenie tarczycy o podłożu autoimmunologicznym. W badaniach prowadzonych na Michigan State University obecność przeciwciał skierowanych przeciwko tarczycy wykazano u 4,5% clumber spanieli. (wartość średnia dla wszystkich ras wynosi 7,5%).

Zaburzenia neurologiczne

Zapaść powysiłkowa: to rzadko występujące, ale możliwe do zaobserwowania zaburzenie neurologiczne. Schorzenie to objawia się podczas intensywnego wysiłku fizycznego lub w krótkim czasie po jego zakończeniu i ma charakter epizodyczny. Mimo że określenie „zapaść” może sugerować nagły i dramatyczny przebieg, w rzeczywistości objawy mają zwykle łagodniejszy charakter i obejmują chwiejną postawę, brak koordynacji ruchów, osłabienie kończyn miednicznych, podwijanie się palców, a także zaburzenia orientacji i trudności w poruszaniu się. Psy mogą sprawiać wrażenie zdezorientowanych, nieskoordynowanych, a ich ruchy stają się niepewne i nieregularne. Epizody trwają zazwyczaj od kilkunastu do kilkudziesięciu minut, po czym zwierzę stopniowo wraca do pełnej sprawności. Objawy mogą wystąpić zarówno w trakcie wysiłku, jak i do około 10 minut po jego zakończeniu. Wysoka temperatura otoczenia i wilgotność mogą sprzyjać pojawieniu się zapaści, jednak nie są jej bezpośrednią przyczyną. Choć podczas epizodu temperatura ciała psa bywa podwyższona, nie osiąga poziomów typowych dla udaru cieplnego, a samo schorzenie nie jest tożsame z hipertermią wysiłkową. Dostępny jest test genetyczny pozwalający na wykrycie tej mutacji.

Dotyczące układu kostno-stawowego i mięśniowego

Choroba krążka międzykręgowego: to poważne schorzenie neurologiczne, w przebiegu którego dochodzi do zwyrodnienia i przemieszczenia (wypadnięcia lub przepukliny) krążka międzykręgowego do kanału kręgowego, co prowadzi do ucisku na rdzeń kręgowy oraz korzenie nerwowe. Ucisk ten wywołuje silny ból, a w bardziej zaawansowanych przypadkach może prowadzić do częściowego lub całkowitego paraliżu kończyn, zaburzeń czucia, a także problemów z kontrolą oddawania moczu i kału. U clumber spanieli choroba ta występuje ze stosunkowo wysoką częstotliwością – według badania zdrowotnego Clumber Spaniel Club of America z lat 2001–2002 objawy IVDD zgłoszono u 13,0% badanych psów tej rasy. Predyspozycja ta może być związana z budową anatomiczną rasy – stosunkowo masywną sylwetką, głęboką klatką piersiową oraz krótką, mocną szyją, co zwiększa ryzyko przeciążeń kręgosłupa, zwłaszcza w odcinku szyjnym i piersiowo-lędźwiowym. Choroba może występować nagle lub rozwijać się stopniowo. Objawy obejmują ból przy poruszaniu się, niechęć do skakania lub wchodzenia po schodach, sztywność chodu, trudności z utrzymaniem równowagi, a w cięższych przypadkach porażenie jednej lub więcej kończyn. IVDD jest stanem wymagającym natychmiastowej pomocy weterynaryjnej – im szybciej wdrożone zostanie leczenie, tym większe szanse na pełne lub częściowe odzyskanie sprawności. Postępowanie terapeutyczne zależy od stopnia zaawansowania choroby i może obejmować zarówno leczenie zachowawcze (leki przeciwzapalne, przeciwbólowe, ograniczenie aktywności ruchowej), jak i interwencję chirurgiczną, polegającą na usunięciu uciskającego fragmentu krążka międzykręgowego. W wielu przypadkach niezbędna jest również rehabilitacja oraz regularna kontrola neurologiczna. Ze względu na ryzyko nawrotów, wskazane jest także unikanie nadwagi i nadmiernego wysiłku fizycznego, a w niektórych przypadkach warto rozważyć wykonanie badań obrazowych u psów z predyspozycjami anatomicznymi lub rodzinną historią choroby.

Eozynofilowe zapalenie kości: to stosunkowo często występujące schorzenie u rosnących szczeniąt rasy clumber spaniel, zwłaszcza w okresie intensywnego wzrostu między 6. a 12. miesiącem życia. Podobnie jak u innych ras dużych, zbyt szybki przyrost masy ciała i długości kończyn może odgrywać istotną rolę w rozwoju tego zaburzenia. Choroba objawia się kulawizną o zmiennym charakterze – może dotyczyć jednej kończyny, a po kilku dniach lub tygodniach przenosić się na inną, bez widocznych oznak urazu. Kulawizna najczęściej dotyczy kończyn przednich, choć może także obejmować kończyny miedniczne i przebiegać w formie okresowej, z naprzemiennymi okresami poprawy i nawrotów. Eozynofilowe zapalenie kości jest najczęstszą przyczyną kulawizn u młodych clumber spanieli bez urazu lub zmian zwyrodnieniowych w stawach. W diagnostyce różnicowej należy jednak zawsze wykluczyć inne choroby ortopedyczne, które mogą występować w tym wieku – zwłaszcza osteochondrozę (OCD), niezrośnięty wyrostek łokciowy (UAP) czy fragmentację wyrostka dziobiastego kości łokciowej (FCP), ponieważ mogą one wymagać odmiennego postępowania terapeutycznego. Przebieg schorzenia ma charakter samoograniczający – objawy ustępują zwykle po zakończeniu wzrostu kości długich. Leczenie ma na celu łagodzenie bólu i dyskomfortu, najczęściej przy użyciu niesteroidowych leków przeciwzapalnych oraz czasowe ograniczenie aktywności fizycznej. Dobrze zbilansowana dieta dla ras dużych oraz unikanie nadmiernego obciążania młodych stawów mogą pomóc w zmniejszeniu ryzyka wystąpienia lub nawrotów choroby.

Dotyczące układu moczowego i płciowego

Wnętrostwo: to stan, w którym jedno lub oba jądra nie zstępują do moszny, pozostając w jamie brzusznej lub w kanale pachwinowym. Jest to wrodzona wada rozwojowa, która może występować zarówno jednostronnie (jedno jądro) jak i obustronnie (oba jądra). Dokładny sposób dziedziczenia nie został jeszcze ustalony. Wnętrostwo może prowadzić do problemów zdrowotnych, takich jak zwiększone ryzyko raka jąder oraz zaburzenia hormonalne, dlatego zaleca się interwencję chirurgiczną w celu usunięcia niezstąpionych jąder. Ponadto, psy z tym schorzeniem nie powinny być wykorzystywane do hodowli. W ankiecie zdrowotnej przeprowadzonej przez Clumber Spaniel Club of America w latach 2001–2002, wnętrostwo stwierdzono u 3,5% psów tej rasy.

Inne choroby

Puchlina/ uogólniony obrzęk skóry i tkanki podskórnej: ciężka, letalna wada rozwojowa płodu, polegająca na uogólnionym obrzęku tkanek, najczęściej skutkująca obumarciem płodu jeszcze w macicy lub tuż po porodzie. Noworodki, które rodzą się martwe lub umierają wkrótce po porodzie są wyraźnie obrzęknięte. Zmiany są zwykle symetryczne i mogą obejmować całe ciało, w tym powłoki brzuszne, kończyny i głowę. Puchlina może współwystępować z innymi wadami wrodzonymi, takimi jak rozszczep podniebienia. Przyczyna schorzenia nie jest jednoznacznie określona – może mieć podłoże genetyczne, immunologiczne, naczyniowe lub być związana z zaburzeniami układu limfatycznego. W badaniu przeprowadzonym przez Clumber Spaniel Club of America (Health Survey 2001/2002) częstość występowania puchliny wśród zgłoszonych przypadków wyniosła 4,4%. Wysoki odsetek może wskazywać na możliwy komponent dziedziczny w rasie clumber spaniel, choć wymaga to dalszych badań genetycznych i hodowlanych.

Połykanie ciał obcych: clumber spaniel to rasa wykazująca wyjątkową skłonność do połykania ciał obcych. Psy tej rasy potrafią połknąć niemal wszystko – od zabawek, skarpetek i ręczników, przez plastikowe elementy, aż po sznurki, kamienie czy fragmenty ubrań. Niestety, w wielu przypadkach prowadzi to do niedrożności przewodu pokarmowego, która wymaga interwencji chirurgicznej i stanowi bezpośrednie zagrożenie dla życia psa. Tendencja do połykania ciał obcych może mieć podłoże behawioralne, być wynikiem nudy, braku stymulacji umysłowej, stresu lub nawyków wykształconych w młodym wieku. W niektórych przypadkach może również współwystępować z zaburzeniami kompulsywnymi. Niezależnie od przyczyny, zjawisko to wymaga poważnego traktowania, a opiekunowie clumberów powinni być szczególnie wyczuleni na tę skłonność. Stała kontrola otoczenia psa, ograniczenie dostępu do potencjalnie niebezpiecznych przedmiotów, nadzór podczas spacerów i zabawy, a także zapewnienie odpowiedniej dawki codziennej aktywności oraz zajęć angażujących uwagę i zaspokajających potrzebę żucia – to podstawowe elementy profilaktyki. Pomocne może być także wprowadzenie specjalistycznej diety, wspomagającej trawienie i zmniejszającej potrzebę podbierania i gryzienia nieodpowiednich przedmiotów.

Rzadziej występujące schorzenia: padaczka, oligodoncja, przodozgryz, postępujący zanik siatkówki, asymetria szczęki.

Fundacja Ochrony Zwierząt Vet-Alert zapewnia opiekę weterynaryjną potrzebującym zwierzętom.

Żywienie i pielęgnacja

Pielęgnacja

Pielęgnacja sierści: sierść clumber spaniela jest gęsta, średniej długości, prosta lub lekko falująca, z gęstym podszerstkiem, dlatego wymaga regularnego szczotkowania, aby usunąć martwe włosy i zapobiec powstawaniu kołtunów.

Czesanie: najlepiej szczotkować psa co najmniej kilka razy w tygodniu, używając szczotki z miękkim włosiem lub grzebienia, zwracając szczególną uwagę na okolice uszu, pachwin i ogona, gdzie sierść może się bardziej plątać.
Strzyżenie i trymowanie: rasa nie wymaga częstego strzyżenia ani trymowania, jednak przycinanie sierści wokół łap, uszu i odbytu może pomóc utrzymać czystość i estetyczny wygląd psa.
Kąpiele: kąpiel clumber spaniela powinna odbywać się w razie potrzeby, przy użyciu delikatnych szamponów przeznaczonych dla psów, by nie naruszyć naturalnej bariery ochronnej skóry i nie przesuszyć sierści.

Pielęgnacja zębów: zęby należy szczotkować codziennie, aby zapobiec odkładaniu się kamienia nazębnego, paradontozie i nieświeżemu zapachowi z pyszczka.

Pielęgnacja uszu: clumber spaniel ma uszy średniej długości, szerokie i naturalnie opadające, dlatego wymagają systematycznej kontroli i czyszczenia specjalnym preparatem, aby zapobiegać gromadzeniu się woskowiny, infekcjom i stanom zapalnym.

Pielęgnacja oczu: oczy należy regularnie przemywać letnią, przegotowaną wodą lub specjalnym preparatem dla psów, aby usunąć ewentualne zabrudzenia i zapobiec infekcjom.

Pielęgnacja pazurów: pazury należy regularnie skracać, aby zapobiec ich nadmiernemu wzrostowi i związanemu z tym dyskomfortowi podczas chodzenia.

Żywienie

Wymaga zbilansowanej, pełnoporcjowej karmy, która zaspokoi jego potrzeby i będzie dostosowana do wieku i trybu życia.
Może mieć nadmierny apetyt, dlatego należy kontrolować ilość spożywanej karmy i wagę psa.
Można stosować gotowe karmy komercyjne lub żywić go w sposób tradycyjny.

Dołącz do grupy świadomych opiekunów

I PODYSKUTUJ Z NAMI O OPIECE WETERYNARYJNEJ, ŻYWIENIU, WYCHOWANIU I INNYCH...

Dołączam Do Grupy

dołącz

Ciekawostki o rasie

Clumber spaniel to najcięższy spośród wszystkich spanieli – dorosły pies może ważyć nawet 39 kg, zachowując przy tym wyjątkowo łagodny charakter.
Swoją nazwę zawdzięcza angielskiej posiadłości Clumber Park, gdzie była hodowana przez arystokrację do polowań w gęstych zaroślach.
Synonimy nazw rasy: Clumber
Rejestry: AKC, UKC, FCI, CKC, KCGB (Związek Kynologiczny Wielkiej Brytanii), ANKC (Australian National Kennel Club), NKC (National Kennel Club).

Opracowane na podstawie:

Ackerman L. The Genetic Connection: A Guide to Health Problems in Purebred Dogs. Second edition. AAHA Press; 2011.
Bell JS, Cavanagh KE, Tilley LP, Smith FW. Veterinary medical guide to dog and cat breeds. Jackson, Wyoming. Teton New Media; 2012.
Gough A, Thomas A. Breed Predispositions to Disease in Dogs and Cats. 2nd Edition. Wiley-Blackwell; 2010.
Crook A, Dawson S, Cote E, MacDonald S, Berry J. Canine Inherited Disorders Database [Internet]. University of Prince Edward Island. 2011.
Breed Specific Health Concerns [Internet]. American Kennel Club Canine Health Foundation, Inc. [cited 2013 Apr 11]. Available from: http:/www.akcchf.org/canine-health/breed-specific-concerns/
Lowell Ackerman Pet-specific care for the veterinary team
Wybrane wrodzone wady rozwojowe i choroby dziedziczne u psów i kotów pod redakcją prof. dr hab. Antoniego Schollenbergera
Kompendium lekarza weterynarii i hodowcy. Psy Rasowe pod redakcją Michała Ceregrzyna
https://ofa.org/chic-programs/browse-by-breed/
https://www.acvo.org/
https://clumbers.org/clumber-101/general-health/
https://www.clumberhealth.org/health-resource/