Niewiele rzeczy ma tak dramatyczny wpływ na jakość życia Twojego psa, jak prawidłowe funkcjonowanie jego oczu.

Przetrwała błona źreniczna: to pozostałość płodowej struktury, która nie uległa całkowitej resorpcji po urodzeniu. Występuje w postaci cienkich nici łączących różne elementy przedniego odcinka oka — najczęściej tęczówkę z tęczówką, rzadziej z rogówką lub soczewką, a niekiedy przybiera formę większych pasm tkanki w przedniej komorze oka. Choć postać ograniczająca się do połączeń między częściami tęczówki zwykle nie wpływa na widzenie i uznawana jest za niegroźną, to zmiany obejmujące rogówkę lub soczewkę mogą prowadzić do znacznego pogorszenia wzroku, a nawet do przejściowej lub trwałej ślepoty. U chow chow z ciężką postacią PPM zaburzenia mogą być na tyle poważne, że uniemożliwiają prawidłowe widzenie już od urodzenia. Z tego względu psy, u których stwierdza się połączenia nici z rogówką lub soczewką, nie powinny być dopuszczane do rozrodu. 

Entropium: to wada anatomiczna polegająca na wwinięciu się brzegu powieki do wewnątrz oka, co powoduje, że rzęsy oraz skóra ocierają się o powierzchnię rogówki. Może to prowadzić do jej chronicznego podrażnienia, zapalenia, a nawet owrzodzeń i trwałego uszkodzenia wzroku. Choroba może dotyczyć jednej lub obu powiek, a objawy obejmują mrużenie oczu, łzawienie, nadwrażliwość na światło oraz tarcie pyskiem o podłoże. Według Dorna ryzyko wystąpienia entropium u chow chow jest aż 14,64 razy wyższe niż u innych ras psów. W wielu przypadkach wada ta wymaga interwencji chirurgicznej w celu przywrócenia prawidłowego położenia powiek i ochrony rogówki przed dalszymi uszkodzeniami. CERF zdecydowanie odradza rozmnażanie psów dotkniętych tą wadą, ponieważ ma ona podłoże dziedziczne i może być przekazywana potomstwu.

Ektropium: to wada anatomiczna polegająca na odwinięciu brzegu powieki na zewnątrz oka, przez co dochodzi do nadmiernego odsłonięcia spojówki. Może prowadzić do nawracających zapaleń spojówek, nadmiernego łzawienia, gromadzenia się wydzieliny w worku spojówkowym, a także do wtórnych infekcji bakteryjnych. W lżejszych przypadkach wystarczy odpowiednia pielęgnacja i leczenie objawowe, natomiast przy nasilonych zmianach może być konieczna interwencja chirurgiczna w celu korekty ustawienia powiek i przywrócenia właściwej ochrony oka. 

Jaskra pierwotna wąskiego kąta: schorzenie spowodowane podwyższonym ciśnieniem wewnątrz gałki ocznej, co prowadzi do uszkodzenia nerwu wzrokowego i może skutkować wtórną ślepotą z powodu uszkodzenia siatkówki. Jaskra ta jest zwykle wynikiem zwężenia kąta przesączania w oku, co utrudnia odpływ cieczy wodnistej i powoduje wzrost ciśnienia wewnątrzgałkowego. Objawy kliniczne mogą pojawiać się między 3. a 6. rokiem życia. Charakterystyczne są: ból oka (często trudny do rozpoznania), mrużenie powiek, powiększenie gałki ocznej, zmętnienie rogówki oraz pogorszenie widzenia. Choroba może postępować szybko i wymaga wczesnej diagnozy oraz leczenia, aby zapobiec trwałemu uszkodzeniu wzroku. Diagnostyka obejmuje tonometrię (pomiar ciśnienia wewnątrzgałkowego) oraz gonioskopię (badanie kąta przesączania).

Dystrofia rogówki: to dziedziczna choroba oczu, charakteryzująca się odkładaniem nieprawidłowych substancji – najczęściej lipidów lub złogów białkowych – w obrębie jednej lub kilku warstw rogówki. Prowadzi to do jej zmętnienia, stopniowego pogarszania się widzenia oraz niekiedy do nadwrażliwości na światło. U psów rasy chow chow stwierdzano zarówno postać nabłonkowo-zrębową jak i śródbłonkową dystrofii rogówki. Ponieważ choroba ma charakter dziedziczny, psy dotknięte dystrofią rogówki nie powinny być rozmnażane, niezależnie od stopnia nasilenia objawów klinicznych.

Zespół keratopatii z odsłonięcia: schorzenie rogówki spowodowane jej przewlekłym narażeniem na wysychanie i urazy mechaniczne. Występuje wtórnie do nieprawidłowej budowy anatomicznej oczodołów, typowej dla rasy chow chow, takich jak: płytkie oczodoły, wytrzeszcz gałek ocznych oraz niepełne domykanie powiek. W wyniku tych zaburzeń dochodzi do nadmiernego parowania filmu łzowego, podrażnienia rogówki, a w konsekwencji do jej wysuszenia, stanów zapalnych, owrzodzeń, a nawet pogorszenia widzenia. Objawy mogą obejmować łzawienie, światłowstręt, mrużenie oczu i obecność śluzowo-ropnej wydzieliny. Leczenie może obejmować stosowanie sztucznych łez, maści ochronnych, a w cięższych przypadkach – zabiegi chirurgiczne zmniejszające powierzchnię ekspozycji rogówki (np. częściowe przymknięcie szpary powiekowej).

Przewlekłe powierzchowne zapalenie rogówki/łuszczka: to przewlekła, zapalna choroba rogówki o podłożu immunologicznym. Prowadzi do stopniowego pogarszania widzenia wskutek nacieku komórkowego, pigmentacji oraz tworzenia się nowych naczyń krwionośnych w obrębie rogówki. Zmiany zazwyczaj występują obustronnie, choć mogą różnić się nasileniem w poszczególnych oczach. Objawy obejmują matowienie rogówki oraz pojawianie się ciemnych, szarobrązowych plam, które najczęściej zaczynają się w dolno-bocznych partiach rogówki i postępują w kierunku jej centrum. W miarę rozwoju choroby dochodzi do utraty przejrzystości rogówki, co może znacznie ograniczać ostrość widzenia, a w skrajnych, nieleczonych przypadkach – prowadzić do całkowitej ślepoty. Leczenie polega na regularnym stosowaniu miejscowych leków przeciwzapalnych (np. kropli lub maści zawierających kortykosteroidy bądź cyklosporynę) oraz preparatów nawilżających. W bardziej zaawansowanych przypadkach terapia może być długotrwała, a nawet dożywotnia. Istotne jest także unikanie nadmiernego nasłonecznienia – zaleca się spacery w specjalnych okularach ochronnych (np. „doggles”) oraz unikanie przebywania na silnym słońcu. Psy dotknięte tym schorzeniem nie powinny być rozmnażane.

Zaćma / Zaćma wrodzona z towarzyszącymi anomaliami ocznych struktur: jest schorzeniem, które prowadzi do zmętnienia soczewki oka, co może powodować stopniowe pogarszanie się wzroku, a w cięższych przypadkach prowadzić do całkowitej utraty zdolności widzenia. U psów rasy chow chow notowane jest występowanie zaćmy wrodzonej, często współwystępującej z innymi nieprawidłowościami oka. U psów rasy chow chow zaćma może pojawiać się już przy urodzeniu lub w bardzo młodym wieku i bywa powiązana z takimi zaburzeniami jak oczopląs, entropium, małoocze, przetrwała błona źreniczna (PPM), a także obecność ogniskowych fałdów siatkówki. Choć dokładny mechanizm dziedziczenia nie został jeszcze ustalony, obecność zaćmy u młodego psa, zwłaszcza w połączeniu z innymi wadami oka, świadczy o genetycznym podłożu zaburzenia. Choroba może postępować z wiekiem i w niektórych przypadkach wymaga interwencji chirurgicznej (np. usunięcia soczewki). CERF zdecydowanie odradza rozmnażanie psów tej rasy z rozpoznaną zaćmą, niezależnie od jej umiejscowienia czy stopnia zaawansowania.