Chesapeake bay retriever jaki jest i na co choruje? Chesapeake bay retriever to rasa o wyjątkowo wszechstronnym charakterze, łącząca inteligencję, odwagę i ogromną lojalność wobec swojego opiekuna. To psy pewne siebie, energiczne i wytrwałe, które doskonale sprawdzają się zarówno w pracy myśliwskiej, jak i w roli wiernego towarzysza rodziny.

Są oddane i opiekuńcze wobec swoich bliskich, lecz wobec obcych zachowują dystans, co wynika z ich instynktu ochronnego. Ich inteligencja i chęć do działania sprawiają, że szybko się uczą, jednak wymagają konsekwentnego prowadzenia i regularnej stymulacji fizycznej oraz umysłowej. Chesapeake bay retriever nie jest nadmiernie uległy – potrafi podejmować samodzielne decyzje, dlatego najlepiej odnajduje się u opiekunów, którzy potrafią mądrze kierować jego wychowaniem.

Psy te mają silny instynkt aportowania i świetnie sprawdzają się w pracy w trudnych warunkach. Cechy te odziedziczyły po przodkach wykorzystywanych do polowań na wodzie i w trudnym terenie. W domu są czułe, wesołe i dobrze dogadują się z dziećmi, pod warunkiem odpowiedniej socjalizacji. Nie są nadmiernie hałaśliwe, ale w sytuacjach wymagających natychmiast reagują. Ze względu na swoją wrażliwość emocjonalną mocno przywiązują się do opiekuna i źle znoszą długą samotność, potrzebując obecności i uwagi swojej rodziny. Chesapeake bay retriever jaki jest i na co choruje.

Dysplazja ektodermalna/zespół kruchości skóry: to wrodzona, dziedziczna choroba skóry, ujawniająca się u szczeniąt od pierwszych dni życia. Szczenięta dotknięte tym schorzeniem rodzą się z bardzo cienką, delikatną skórą, która jest niezwykle wrażliwa na urazy mechaniczne – nawet lekkie otarcia spowodowane lizaniem przez matkę mogą prowadzić do poważnych ran. Skóra jest podatna na pęknięcia, owrzodzenia i odparzenia, co powoduje silny ból i stres u młodych zwierząt. Niestety w praktyce choroba jest śmiertelna w pierwszych dniach życia, ponieważ szczenięta nie są w stanie przeżyć w warunkach domowych lub hodowlanych bez odpowiedniego wsparcia, a uszkodzenia skóry łatwo prowadzą do infekcji i odwodnienia. Schorzenie zostało po raz pierwszy zidentyfikowane u kilku miotów chesapeake bay retrieverów, które wywodziły się od wspólnego przodka, co potwierdza genetyczny charakter choroby. Choroba jest dziedziczona w sposób autosomalny recesywny, co oznacza, że do ujawnienia się zespołu kruchości skóry konieczne jest przekazanie mutowanego genu przez oboje rodziców. Psy będące nosicielami mutacji wyglądają i rozwijają się normalnie, ale w przypadku kojarzenia dwóch nosicieli istnieje ryzyko, że potomstwo będzie dotknięte chorobą. Dostępny jest test genetyczny pozwalający na identyfikację nosicieli.

Atopowe zapalenie skóry atopia: to przewlekłe schorzenie dermatologiczne występujące u cairn terierów z wyraźnie podwyższonym ryzykiem w porównaniu do innych ras. Choroba objawia się intensywnym świądem, który prowadzi do drapania, lizania oraz samouszkodzeń skóry. W wyniku podrażnienia naskórka często dochodzi do powstawania wtórnych stanów zapalnych, takich jak piodermia oraz urazowe zapalenie skóry, znane jako „hot spots” – bolesne, sączące się rany, które mogą się szybko powiększać.  Choroba może ujawniać się już w młodym wieku, a jej objawy nasilają się w kontakcie z alergenami środowiskowymi, takimi jak pyłki roślin, roztocza kurzu domowego, pleśń czy sierść innych zwierząt. Atopia często przebiega sezonowo, ale w niektórych przypadkach dolegliwości utrzymują się przez cały rok. W miarę postępu choroby dochodzi do przewlekłego stanu zapalnego skóry, jej pogrubienia, nadmiernej pigmentacji oraz wtórnych infekcji bakteryjnych i grzybiczych. 

Dysplazja mieszków włosowych/ łysienie młodzieńcze: to przewlekła choroba dermatologiczna występująca u chesapeake bay retrieverów, charakteryzująca się postępującym, niezapalnym i bezświądowym wypadaniem sierści. Zmiany obejmują najczęściej okolice pach, boczno-brzuszne części klatki piersiowej, boki tułowia, brzuch, grzbiet, zad, ogon oraz tylną część ud. Objawy pojawiają się zwykle u psów młodych dorosłych, ale pierwsze ogniska łysienia mogą wystąpić jeszcze w okresie dojrzewania. W przebiegu choroby włosy tracą barwę – z rudobrązowej mogą przechodzić w szarobrązową, a zmiany mają charakter trwały. Badania hormonalne wykazały u części psów podwyższony poziom hormonów nadnerczowych i steroidów płciowych, a badania histopatologiczne potwierdziły obecność hiperkeratozy i zatykania mieszków włosowych, ich stopniowy zanik, a także nieprawidłowe nagromadzenie melaniny i deformacje trzonów włosa. Choroba nie wiąże się z bólem ani świądem, jednak wyraźnie wpływa na wygląd sierści i jej strukturę. Podobne postacie łysienia i dysplazji mieszków włosowych obserwuje się również u innych ras, takich jak irlandzki spaniel wodny, portugalski i hiszpański pies dowodny czy retriever o kręconej sierści. Dokładny mechanizm dziedziczenia tego schorzenia pozostaje nieznany, jednak przypuszcza się, że schorzenie ma podłoże zarówno genetyczne, jak i hormonalne. Obecnie brak skutecznego leczenia przyczynowego, a terapia ma charakter wspomagający i koncentruje się na kontroli objawów.