Niewiele rzeczy ma tak dramatyczny wpływ na jakość życia Twojego psa, jak prawidłowe funkcjonowanie jego oczu.

Anomalia chrząstki trzeciej powieki: to wada wrodzona, która polega na deformacji kształtu chrząstki tworzącej trzecią powiekę. Zamiast prawidłowego, gładkiego łuku, chrząstka przybiera kształt zagięty lub „odwrócony”, co powoduje wywijanie się trzeciej powieki i jej widoczne zniekształcenie. Choć nie zawsze wywołuje ból, może prowadzić do mechanicznego drażnienia gałki ocznej, łzawienia, zapaleń spojówek, a w dłuższej perspektywie do powikłań rogówkowych. Może pojawić się jednostronnie lub obustronnie, zwykle u młodych psów. Leczenie jest chirurgiczne i polega na usunięciu zdeformowanego fragmentu chrząstki lub jej odpowiednim wyprostowaniu. Zabieg zazwyczaj przynosi trwały efekt, a po rekonwalescencji nie pozostają żadne istotne ślady. 

Plazmoma/łuszczka atypowa: to przewlekła, immunologiczna choroba trzeciej powieki, należąca do spektrum schorzeń znanych jako łuszczka przewlekłe powierzchowne zapalenie rogówki). W odmianie typowej zmiany lokalizują się głównie na rogówce, natomiast w postaci atypowej (plasmoma) – ograniczają się niemal wyłącznie do trzeciej powieki. Dochodzi wówczas do rozrostu tkanki limfoplazmocytarnej w obrębie błony trzeciej powieki, co objawia się jej zaczerwienieniem, pogrubieniem, pigmentacją, a nierzadko również utratą pigmentu. Czasem zmiany mogą przypominać nowotworowe, jednak są łagodne, choć przewlekłe. Choroba ta ma tło autoimmunologiczne i często występuje obustronnie. Borzoje są jedną z ras predysponowanych do występowania łuszczki atypowej, a choroba zwykle rozwija się u psów dorosłych lub starszych. Leczenie opiera się na miejscowym stosowaniu leków immunosupresyjnych (jak cyklosporyna, takrolimus lub glikokortykosteroidy), a w niektórych przypadkach konieczna jest terapia przewlekła lub dożywotnia. Regularne kontrole okulistyczne są niezbędne, ponieważ nawroty choroby są częste, szczególnie pod wpływem ekspozycji na promieniowanie UV – dlatego borzoje z tym schorzeniem powinny być chronione przed silnym słońcem. 

Postępujący zanik siatkówki: to dziedziczna choroba oczu, która polega na stopniowej degeneracji fotoreceptorów siatkówki – najpierw pręcików odpowiedzialnych za widzenie nocne, a następnie czopków, które odpowiadają za widzenie dzienne i barwy. W wyniku tego procesu dochodzi do pogarszania się wzroku, aż do całkowitej ślepoty. U większości psów objawy pojawiają się stopniowo, początkowo w postaci niepewnego poruszania się po zmroku, a z czasem także w ciągu dnia. Przyjmuje się, że choroba dziedziczona jest autosomalnie recesywnie, co oznacza, że do ujawnienia się objawów pies musi odziedziczyć wadliwy gen od obojga rodziców. Obecnie dostępne są testy genetyczne, które mogą pomóc w wykryciu nosicieli mutacji i zapobiegać dalszemu jej rozprzestrzenianiu poprzez odpowiedzialną hodowlę.

Przetrwała błona źreniczna: wada wrodzona, w której w dotkniętym oku znajdują się przetrwałe elementy płodowej błony źrenicznej, które nie ulegają normalnej regresji do 3. miesiąca życia. Pasma te mogą łączyć tęczówkę z tęczówką, tęczówkę z rogówką, tęczówkę z soczewką lub tworzyć skupiska w komorze przedniej. 

Wieloogniskowa chorioretinopatia/wieloogniskowa retinopatia psów: u chartów rosyjskich borzoj może rozwinąć się specyficzny rodzaj retinopatii, która po pojawieniu się nie postępuje i zazwyczaj nie powoduje zaburzeń widzenia. Zmiany te są zwykle przypadkowo wykrywane podczas badania okulistycznego i nie wpływają na jakość życia psa. Analiza rodowodów oraz badania nad dziedziczeniem wykluczyły zarówno sprzężenie płciowe, jak i autosomalne dominujące dziedziczenie tej wady, choć schorzenie występuje częściej u psów płci męskiej. Mimo że choroba nie ma znaczącego wpływu na wzrok, organizacja CERF (Canine Eye Registration Foundation) nie zaleca rozmnażania borzojów, u których stwierdzono chorioretinopatię, w celu ograniczenia jej dalszego rozprzestrzeniania się w populacji.

Zaćma: to schorzenie polegające na zmętnieniu soczewki oka, co prowadzi do stopniowego pogorszenia wzroku, a w ciężkich przypadkach – do całkowitej ślepoty. U chartów rosyjskich borzoj najczęściej występuje zaćma punktowa kory przedniej oraz zaćma torebkowe. Choć dokładny mechanizm dziedziczenia tej choroby nie został jeszcze ustalony, istnieją podstawy, by sądzić, że może mieć ona podłoże genetyczne. Mimo że nie wszystkie postacie zaćmy prowadzą do utraty wzroku, CERF nie zaleca rozmnażania borzojów, u których wykryto zaćmę, w celu ograniczenia ryzyka dalszego przekazywania tej wady w rasie.