Cane corso jaki jest i na co choruje
O czym przeczytasz w artykule:
Cane corso jaki jest i na co choruje?
Waga: ♀40-45 kg ♂45-50 kg | Wysokość w kłębie: ♀60-64 cm ♂64-68 cm
Średnia długość życia: 10-12 lat | Dojrzałość: 18 m-cy | Początek starzenia: 6 lat | Maksymalna długość życia: 16 lat
Dostępne badania genetyczne: hipertermia złośliwa(Malignant Hyperthermia MH), mielopatia zwyrodnieniowa (Degenerative Myelopathy DM), chondrodysplazja i chondrodystrofia (Chondrodysplasia CDPA and -dystrophy CDDY and IVDD risk), hiperurikozuria (Hyperuricosuria SLC), postępujący zanik siatkówki (Progressive retinal atrophy prcd-PRA), wieloogniskowa retinopatia psów (Canine multifocal rethinopathy CMR), Lipofuscynoza neuroceroidalna (Neuronal ceroid lipofuscinosis NCL), Anomalia zębowo-szkieletowo-siatkówkowa (Dental-skeletal-retinal anomaly DSRA).
Badania przed dopuszczeniem do hodowli
Wymagane badania:
- Wykonanie badania radiologicznego stawów łokciowych i biodrowych,
- Ocena rzepki,
- Badanie oczu po skończeniu 12 miesięcy,
- Badanie profilu tarczycowego, w tym oznaczenie miana przeciwciał przeciwko komórkom tarczycy,
- Badania kardiologiczne.
Zalecane badania:
- Test genetyczny w kierunku miopatii dziedzicznej (DM),
- Test genetyczny w kierunku hiperurykozurii (HUU),
- Test w kierunku dysplazji siatkówki,
- Badanie pod kątem innych chorób typowych dla rasy, takich jak rozszerzenie i skręt żołądka (GDV) czy idiopatyczna padaczka.
Cane corso w skrócie
Zalety
- Lojalny, oddany i bardzo przywiązany do opiekunów
- Inteligentny, szybko się uczy i chętnie współpracuje
- Doskonały stróż i obrońca, naturalnie czujny i pewny siebie
- Zrównoważony, gdy jest odpowiednio wychowany i socjalizowany
- Ma krótką sierść, która nie wymaga skomplikowanej pielęgnacji
Wady
- Wymaga konsekwentnego wychowania i doświadczonego opiekuna
- Silny i masywny, co może sprawiać trudności w prowadzeniu
- Potrzebuje dużej dawki ruchu oraz zajęć umysłowych
- Może być nieufny wobec obcych, wymaga wczesnej socjalizacji
- Ma skłonność do problemów zdrowotnych, w tym dysplazji i chorób serca
Wygląd cane corso
Cane corso jaki jest i na co choruje. Cane corso to duży, silnie zbudowany pies o atletycznej i proporcjonalnej sylwetce, która łączy moc z elegancją. Charakteryzuje się muskularnym ciałem, szeroką klatką piersiową i dobrze rozwiniętymi kończynami, co zapewnia mu szybkość, wytrzymałość i zwrotność. Mimo swojej potężnej budowy, porusza się z lekkością i pewnością, zachowując harmonijny ruch.
Głowa cane corso jest duża i masywna, o lekko wypukłej czaszce oraz wyraźnie zaznaczonym stopie. Pysk jest szeroki i głęboki, o mocnych szczękach i dobrze rozwiniętym podbródku, co podkreśla jego siłę i zdolność do chwytania. Oczy są średniej wielkości, owalne, osadzone dość głęboko i lekko skośnie, zazwyczaj w ciemnym odcieniu, co nadaje psu inteligentne, pewne siebie i czujne spojrzenie. Uszy są osadzone wysoko, naturalnie opadające i trójkątne, choć w niektórych krajach mogą być kopiowane.
Szyja jest mocna, umięśniona i lekko łukowata, płynnie przechodząca w dobrze zarysowane barki. Tułów jest zwarty, o prostym i mocnym grzbiecie, z krótkimi, lecz solidnymi lędźwiami i lekko opadającym zadem. Klatka piersiowa jest szeroka i głęboka, sięgająca poniżej poziomu łokci, co świadczy o znakomitej kondycji fizycznej.
Kończyny cane corso są proste, mocne i dobrze umięśnione, z wyraźnie zarysowanymi stawami i solidnym kośćcem. Łapy są zwarte, o mocnych opuszkach i czarnych pazurach, co zapewnia psu stabilność i pewność ruchu nawet na trudnym terenie. Ogon jest osadzony wysoko i naturalnie noszony, zazwyczaj gruby u nasady i zwężający się ku końcowi, w ruchu unosi się lekko, ale nigdy nie zawija nad grzbietem.
Sierść cane corso jest krótka, gęsta i lekko szorstka w dotyku, przylegająca do ciała, z minimalnym podszerstkiem. Chroni go przed niesprzyjającymi warunkami atmosferycznymi, choć rasa ta nie jest odporna na skrajnie niskie temperatury. Umaszczenie występuje w różnych odcieniach czerni, szarości oraz płowych, często z pręgowaniem. Dopuszczalne są niewielkie białe znaczenia na piersi, końcach łap i pysku.
Ruch cane corso jest dynamiczny, płynny i pewny, z mocnym wykrokiem kończyn przednich i silnym napędem tylnych. Jego sposób poruszania się podkreśla zarówno siłę, jak i zwinność, co czyni go psem niezwykle efektywnym w pracy. Cane corso emanuje pewnością siebie i gotowością do działania, co w połączeniu z jego imponującą sylwetką sprawia, że prezentuje się jako pies budzący respekt i szacunek.
Charakter cane corso
Cane corso jaki jest i na co choruje. Cane corso to rasa o imponującej sile i niezwykłej lojalności, łącząca odwagę, inteligencję i instynkt obronny. To psy pewne siebie, zrównoważone i czujne, co sprawia, że są doskonałymi stróżami i niezastąpionymi towarzyszami swoich opiekunów.
Silnie przywiązują się do swojej rodziny, wykazując głęboką wierność i oddanie, ale wobec obcych pozostają powściągliwe i nieufne. Ich naturalny instynkt obronny sprawia, że zawsze są gotowe chronić swoich bliskich, jednak odpowiednie wychowanie i socjalizacja pozwalają im zachować spokój i pewność siebie w każdej sytuacji.
Inteligencja i chęć współpracy czynią cane corso rasą, która szybko się uczy, ale wymaga konsekwentnego i świadomego prowadzenia. Nie są to psy dla osób niedoświadczonych – ich siła fizyczna i niezależność sprawiają, że potrzebują przewodnika, który zapewni im jasne zasady i stabilne środowisko. Nie są nadmiernie uległe, potrafią podejmować samodzielne decyzje i wykazują duży stopień niezależności, co wynika z ich użytkowej historii.
W przeszłości były wykorzystywane jako psy stróżujące i obronne, a także do pilnowania stad, co ukształtowało ich czujność, wytrzymałość i gotowość do działania w trudnych warunkach. Cane corso to psy energiczne, które wymagają regularnej aktywności fizycznej oraz stymulacji umysłowej. Uwielbiają długie spacery, treningi posłuszeństwa i wszelkie zadania, które angażują ich umysł i ciało.
Choć są silne i zdeterminowane, w domowym otoczeniu okazują się niezwykle czułe i oddane swoim bliskim. Doskonale dogadują się z dziećmi, jeśli od najmłodszych lat mają zapewnioną odpowiednią socjalizację. Nie są nadmiernie hałaśliwe, ale ich obecność i postawa wystarczają, by odstraszyć potencjalnych intruzów. Ze względu na swoją wrażliwość emocjonalną cane corso bardzo przywiązują się do opiekuna i źle znoszą długotrwałą samotność.
Najlepiej sprawdzają się w domach, gdzie mogą być pełnoprawnymi członkami rodziny i mieć stały kontakt z bliskimi. To rasa, która wymaga odpowiedzialnego podejścia, ale w zamian oferuje niezrównaną lojalność, oddanie i poczucie bezpieczeństwa. Cane corso jaki jest i na co choruje.
Najlepszy dom dla cane corso
Cane corso jaki jest i na co choruje. Cane corso najlepiej czuje się w domu z ogrodem, gdzie ma przestrzeń do swobodnego poruszania się i możliwość obserwowania otoczenia. Choć może mieszkać w mieszkaniu, wymaga to od opiekuna dużego zaangażowania w zapewnienie mu codziennej dawki ruchu i stymulacji umysłowej.
To silna i energiczna rasa, która potrzebuje regularnych spacerów, treningów oraz zabaw, aby zachować równowagę psychiczną. Jeśli nie otrzyma odpowiedniej ilości aktywności, może stać się sfrustrowany i przejawiać problemy behawioralne. Mieszkanie w bloku nie jest dla niego idealnym rozwiązaniem, chyba że właściciel jest bardzo aktywny i gotowy na codzienną, intensywną pracę z psem.
Cane corso nie jest psem, który dobrze znosi samotność. Mocno przywiązuje się do swojego opiekuna i potrzebuje bliskiego kontaktu z rodziną. Długie godziny spędzone w izolacji mogą prowadzić do stresu, lęku separacyjnego i destrukcyjnych zachowań. To pies, który najlepiej funkcjonuje w domu, gdzie zawsze ktoś jest obecny lub gdzie może towarzyszyć swojemu właścicielowi w codziennych obowiązkach.
Nie nadaje się do trzymania w kojcu ani jako pies stróżujący pozostawiony samotnie na podwórku – potrzebuje relacji z człowiekiem i aktywnego uczestnictwa w życiu rodzinnym. Dobrze socjalizowany cane corso zazwyczaj dobrze dogaduje się z dziećmi, choć ze względu na swoją siłę i instynkt ochronny wymaga odpowiedzialnego wychowania. Jest cierpliwy i oddany, ale jego gabaryty mogą stanowić zagrożenie dla małych dzieci, dlatego zabawy powinny odbywać się pod nadzorem dorosłych. Najlepiej sprawdza się w domach ze starszymi dziećmi, które rozumieją, jak należy postępować z psem i potrafią respektować jego granice.
Ze względu na swoją wielkość, siłę i wymagania dotyczące ruchu, cane corso może nie być najlepszym wyborem dla osób starszych i niepełnosprawnych, jeśli nie mają one wsparcia w codziennej opiece nad psem. To rasa wymagająca konsekwentnego prowadzenia i regularnych aktywności, co może stanowić wyzwanie dla osób o ograniczonej mobilności. Jednak w przypadku starszych opiekunów o aktywnym trybie życia, którzy mają doświadczenie z psami i są w stanie zapewnić cane corso odpowiednie warunki, może on być wiernym i lojalnym towarzyszem.
Najlepszy dom dla cane corso to miejsce, w którym opiekunowie są świadomi jego potrzeb, gotowi na konsekwentną pracę z psem i zapewnienie mu odpowiedniej dawki ruchu i bliskości z człowiekiem. Idealnie sprawdzi się w rodzinie, która prowadzi aktywny tryb życia i doceni inteligencję, lojalność oraz naturalne zdolności obronne tej rasy. Cane corso nie nadaje się do życia w izolacji – to pies, który wymaga więzi z opiekunem, stabilnego otoczenia i jasnych zasad, aby w pełni wykorzystać swój potencjał jako wierny i oddany członek rodziny.
Wzorzec: Cane corso FCI Standard N° 343 / 17.12.2015
CANE CORSO JAKI JEST I NA CO CHORUJE
- Pochodzenie: Włochy
- Użytkowość: Wszechstronny pies użytkowy
- Klasyfikacja FCI: Grupa 2 Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do bydła. Sekcja 2.1. Molosy typu mastyfa.
Obowiązują próby pracy. - Możliwość zakupu w Polsce: tak
- Cena psa z rodowodem FCI: 3500-6000 zł
FUNDACJA VET-ALERT
WESPRZYJ NASZĄ DZIAŁALNOŚĆ
Cane corso - skąd pochodzi - historia rasy
Cane corso jaki jest i na co choruje. Cane corso to jedna z najstarszych ras psów użytkowych na świecie. Cane corso italiano to jedna z najbardziej imponujących ras molosów, której korzenie sięgają czasów starożytnego Rzymu. Przodkami tych psów były rzymskie molosy, znane jako Canis Pugnax, które służyły jako psy wojenne i towarzyszyły legionistom podczas podbojów. Były niezwykle silne, odważne i lojalne wobec swoich właścicieli, co czyniło je niezastąpionymi zarówno w walce, jak i w ochronie obozów oraz dobytku.
Po upadku Cesarstwa Rzymskiego rola tych psów zaczęła się zmieniać. W średniowieczu przystosowały się do nowych warunków, stając się wszechstronnymi pomocnikami na włoskich wsiach. Były wykorzystywane jako psy stróżujące, pilnujące domostw, stad bydła i owiec, a także w polowaniach na grubą zwierzynę, taką jak dziki. Dzięki swojej inteligencji i zdolności do samodzielnego podejmowania decyzji doskonale sprawdzały się w tych zadaniach.
Przez wieki rasa pozostawała stosunkowo nieznana poza Włochami i była popularna głównie na południu kraju, zwłaszcza w regionach Apulii i Kampanii. Jednak na początku XX wieku populacja cane corso zaczęła gwałtownie spadać. Industrializacja, zmiana stylu życia i zmniejszone zapotrzebowanie na psy pracujące sprawiły, że rasa niemal wyginęła.
Na szczęście w latach 70. XX wieku grupa miłośników, w tym kynologowie Giovanni Bonatti i Stefano Gandolfi, podjęła wysiłki na rzecz odbudowy cane corso. Przeprowadzili oni badania nad zachowanymi osobnikami, wybrali najlepsze z nich do hodowli i rozpoczęli program mający na celu przywrócenie rasy do dawnej świetności. Dzięki tym staraniom w 1994 roku rasa została oficjalnie uznana przez Włoski Związek Kynologiczny (ENCI), a w 1996 roku cane corso został zarejestrowany przez Międzynarodową Federację Kynologiczną (FCI) pod numerem wzorca 343. American Kennel Club (AKC) uznał rasę znacznie później – początkowo w 2008 roku w programie Foundation Stock Service, a w 2010 roku cane corso oficjalnie dołączył do grupy molosów pracujących w AKC.
Użytkowość rasy
Cane corso to wszechstronna rasa, która od wieków pełniła różne funkcje użytkowe. Początkowo wykorzystywane jako psy bojowe w starożytnym Rzymie, towarzyszyły legionistom na polach bitew, gdzie służyły jako obrońcy i pomocnicy w walce. Po upadku Cesarstwa Rzymskiego przystosowały się do życia na włoskiej wsi, gdzie pomagały w pilnowaniu stad, ochronie gospodarstw oraz polowaniach na grubą zwierzynę.
Dzięki swojej sile, zwinności i niezależności szybko stały się niezastąpionymi psami stróżującymi. Obecnie cane corso jest ceniony jako pies obronny i stróżujący, często wykorzystywany do ochrony posesji, przedsiębiorstw oraz w roli osobistego ochroniarza.
Jego czujność, inteligencja i wrodzona nieufność wobec obcych sprawiają, że doskonale sprawdza się w roli psa patrolowego oraz w służbach mundurowych. W niektórych krajach jest również szkolony do pracy w policji i wojsku.
Dzięki lojalności, stabilnemu temperamentowi i dużej chęci do współpracy cane corso znajduje również zastosowanie jako pies rodzinny, pod warunkiem, że otrzyma odpowiednie szkolenie i socjalizację. Jego naturalny instynkt opiekuńczy sprawia, że doskonale czuwa nad domownikami, szczególnie dziećmi, choć wymaga konsekwentnego i doświadczonego przewodnika. To pies, który najlepiej czuje się w aktywnym środowisku, gdzie może wykorzystać swoje predyspozycje do pracy i ochrony, jednocześnie budując silną więź z właścicielem. Cane corso jaki jest i na co choruje.
Predyspozycje cane corso do chorób
Ogólne informacje zdrowotne
Cane corso to stosunkowo zdrowa rasa, ale jak wiele dużych psów, jest narażony na problemy ze stawami, takie jak dysplazja biodrowa i łokciowa. Regularna kontrola weterynaryjna, odpowiednia dieta oraz umiarkowana aktywność fizyczna pomagają utrzymać go w dobrej kondycji i zapobiegać typowym schorzeniom. Innym aspektem, na który należy zwrócić uwagę, jest ryzyko skrętu żołądka – groźnego stanu, który wymaga natychmiastowej interwencji weterynaryjnej. Właściciele Cane Corso powinni dbać o odpowiednie żywienie, dzieląc posiłki na mniejsze porcje i unikając intensywnej aktywności fizycznej tuż po karmieniu.
Choroby zębów
Cane corso jaki jest i na co choruje. Choroby zębów to jeden z najczęstszych problemów przewlekłych u zwierząt domowych, które nie mają regularnie szczotkowanych zębów. Na zębach początkowo zalegają resztki jedzenia, następnie na widocznych częściach zębów odkłada się kamień nazębny i prowadzi do infekcji dziąseł i korzeni zębów.
Jeśli nie zapobiegniesz chorobom zębów na początku regularnie usuwając resztki jedzenia, to trzeba będzie leczyć bardziej zaawansowane stadia choroby, co będzie Ciebie znacznie droższe. W ciężkich przypadkach pies może stracić zęby, a w wyniku przewlekłej infekcji zębów jest narażony na uszkodzenie narządów wewnętrznych. Poza tym, będzie milszym towarzyszem, jeśli nie powala wszystkich swoim śmierdzącym psim oddechem!
Infekcje
Cane corso są podatne na infekcje bakteryjne i wirusowe – tak samo, jak psy innych ras. Najważniejsze choroby zakaźne to: z parwowiroza, wścieklizna i nosówka. Wielu z tych infekcji można zapobiec poprzez szczepienia, które powinny być dostosowane do chorób występujących w danym regionie, wieku i innych czynników.
Otyłość
Otyłość może być poważnym problemem zdrowotnym u cane corso. Jest to poważna choroba, która może powodować lub nasilać problemy ze stawami, zaburzenia metaboliczne i trawienne, powodować ból i sprzyjać chorobom serca.
Chociaż kuszące jest dawać jedzenie za każdym, gdy pupil popatrzy na ciebie błagalnie, pamiętaj, że lepiej jest go przytulić lub zabrać na spacer niż po kryjomu dokarmiać. On poczuje się lepiej i Ty też!
Pasożyty
Cane corso narażony jest na pasożyty wewnętrzne i zewnętrzne, takie jak: tęgoryjce, glisty, nicienie sercowe, włosogłówki, pchły, kleszcze i inne. Niektóre z tych pasożytów mogą zostać przeniesione na Ciebie lub członka Twojej rodziny i stanowią poważny problem dla wszystkich. W przypadku psa pasożyty te mogą powodować ból, dyskomfort, a nawet śmierć, dlatego ważne jest, regularne badanie i profilaktyczne odrobaczanie.
Kastracje
Kastracja to chirurgiczne usunięcie jajników i zwykle macicy u samic, a u samców chirurgiczne usunięcie jąder. Kastracja zmniejsza prawdopodobieństwo wystąpienia niektórych rodzajów nowotworów i eliminuje możliwość zajścia w ciążę przez zwierzę lub spłodzenia niechcianych szczeniąt.
Wykonanie tej operacji pozwala wykorzystać sytuację, gdy zwierzę jest w znieczuleniu, aby zidentyfikować i zaradzić niektórym chorobom, które mogą się w przyszłości rozwinąć, np. prześwietlenie stawów lub usunięcie przetrwałego zęba.
Charakterystyczne cechy fizjologiczne
Brak danych.
Nadwrażliwość na leki
Brak danych.
Choroby dziedziczne
Dysplazja stawów biodrowych DSB: dziedziczna, wielogenowa choroba zwyrodnieniowa stawów biodrowych, której może towarzyszyć stan zapalny. Objawy to: niechęć do ruchu, pokładanie się po spacerze, nasilenie objawów po odpoczynku, królicze skoki podczas szybszego biegu.
Dysplazja stawów łokciowych: wielogenowe, dziedziczne schorzenie, dotyczące stawów łokciowych. polegające na nieprawidłowym wykształceniu powierzchni stawowych stawów łokciowych. W tym schorzeniu wyróżniamy: niepołączony wyrostek łokciowy dodatkowy (UAP), fragmentacja przyśrodkowego wyrostka dziobiastego (FCP), osteochondroza (OCD) oraz niedopasowanie powierzchni stawowych (EI). Dysplazja może powodować ból, sztywność stawów i kulawiznę. Towarzyszący jej stan zapalny może prowadzić do zwyrodnienia tych stawów.
Zwichnięcie rzepki: to wielogenowa, dziedziczna, wrodzona wiotkość więzadeł rzepki, prowadząca do jej zwichnięcia, czyli przemieszczenia na stronę przyśrodkową lub boczną poza krawędź bloczka kości udowej. Objawia się kulawizną i bolesnością, może doprowadzić do zwyrodnienia stawu kolanowego. Zalecane jest leczenie chirurgiczne.
Wieloogniskowa retinopatia psów: to dziedziczna choroba oczu, spowodowana mutacją w genie BEST1. U dotkniętych chorobą psów między 11 a 16 tygodniem życia pojawiają się liczne, okrągłe obszary odwarstwienia siatkówki. Pod odchodzącą siatkówką gromadzi się płyn, powodując szare, brązowe, pomarańczowe lub różowe „pęcherze”. Progresja zmian siatkówki jest powolna, ustaje po 1 roku życia i zazwyczaj nie prowadzi do ślepoty. Może jednak powodować uszkodzenia, które będą zaburzać prawidłowe widzenia zwierzęcia. Niektóre psy doświadczają częściowej regresji objawów z wiekiem, ale u innych mogą one utrzymywać się przez całe życie. Diagnoza CMR opiera się na badaniu oftalmoskopowym oraz testach genetycznych, które pozwalają wykryć obecność mutacji w genie BEST1.
Anomalia zębowo-szkieletowo-siatkówkowa: to rzadka, dziedziczna choroba, obejmująca nieprawidłowości w rozwoju uzębienia, układu kostnego oraz siatkówki oka. Schorzenie ma podłoże genetyczne i jest najprawdopodobniej dziedziczone w sposób autosomalny recesywny, co oznacza, że choroba ujawnia się tylko u psów homozygotycznych pod względem wadliwego genu. Objawy dotyczą przede wszystkim zaburzeń w uzębieniu, takich jak hipoplazja szkliwa, opóźnione wyrzynanie się zębów lub ich brak. Zmiany w układzie kostnym mogą obejmować nieprawidłową budowę kości długich, deformacje czaszki oraz zwiększoną łamliwość kości. Wady siatkówki prowadzą do postępującego pogorszenia wzroku, a w niektórych przypadkach do ślepoty. Stopień nasilenia objawów może być zróżnicowany, a niektóre psy wykazują jedynie częściowe zmiany w obrębie jednego z układów. Diagnostyka opiera się na badaniu stomatologicznym, ortopedycznym oraz oftalmologicznym, a ostateczne potwierdzenie choroby może wymagać testów genetycznych. Ponieważ DSRA jest chorobą dziedziczną, kluczowe znaczenie ma selekcja hodowlana i unikanie kojarzenia osobników będących nosicielami wadliwego genu. Ze względu na wieloukładowy charakter schorzenia leczenie jest objawowe i obejmuje kontrolę bólu, wspomaganie funkcji kostnych oraz leczenie problemów okulistycznych i stomatologicznych.
Predyspozycje do chorób
Dotyczące jamy ustnej i zębów
Kamień nazębny: choroby zębów to najczęstszy, chroniczny problem u zwierząt domowych, dotykający 80% wszystkich psów powyżej drugiego roku życia.
Dotyczące narządów zmysłów: wzrok
Niewiele rzeczy ma tak dramatyczny wpływ na jakość życia Twojego psa, jak prawidłowe funkcjonowanie jego oczu.
Dwurzędowość rzęs: wada rozwojowa, polegająca na obecności dodatkowego, podrażniającego rogówkę i spojówki, rzędu rzęs przy wewnętrznej krawędzi wolnego brzegu powiek. Może prowadzić wtórnie do owrzodzeń rogówki.
Ektropium: wywinięcie brzegów powiek na zewnątrz, często z wytworzeniem kieszonki przy przyśrodkowym kącie oka. Może sprzyjać wtórnym zapaleniom spojówek. Ektropium bywa następstwem zbyt dużej szpary powiekowej.
Entropium: to wada, która polega na „wwijaniu się” jednej lub obu powiek do wnętrza oka, co prowadzi do podrażnienia rogówki. Przyczyną tej wady mogą być różnorodne czynniki genetyczne związane z budową czaszki, ilością i elastycznością skóry, kształtem powiek oraz innymi cechami anatomicznymi. Zawinięcie się brzegu powieki w kierunku oka powoduje ciągłe tarcie, co może prowadzić do uszkodzenia rogówki i jej owrzodzenia.
Przetrwała błona źreniczna: wada wrodzona, w której w dotkniętym oku znajdują się przetrwałe elementy płodowej błony źrenicznej, które nie ulegają normalnej regresji do 3. miesiąca życia. Pasma te mogą łączyć tęczówkę z tęczówką, tęczówkę z rogówką, tęczówkę z soczewką lub tworzyć skupiska w komorze przedniej.
Wypadnięcie gruczołu trzeciej powieki: to schorzenie okulistyczne, polegające na przemieszczeniu i uwypukleniu gruczołu trzeciej powieki, który znajduje się w wewnętrznym kąciku oka. Gruczoł ten pełni kluczową rolę w produkcji łez i ochronie powierzchni oka, a jego nieprawidłowe położenie może prowadzić do stanu zapalnego, suchości oka oraz zwiększonego ryzyka infekcji. Objawem wypadnięcia gruczołu jest charakterystyczny, czerwony, kulisty obrzęk, określany jako „wiśniowe oko” (cherry eye). Choć dokładna przyczyna schorzenia nie jest w pełni poznana, uważa się, że istnieje predyspozycja genetyczna do tego schorzenia, szczególnie u niektórych ras psów.
Dotyczące skóry
Nużyca: to choroba skórna wywoływana przez nadmierne namnażanie się roztoczy z rodzaju Demodex, które są naturalnym składnikiem mikroflory skóry psów. W Rozwój nużycy uogólnionej jest związany z pierwotnym lub wtórnym niedoborem odporności, wskutek których organizm psa nie jest w stanie kontrolować populacji pasożytów. Choroba może objawiać się łysieniem, zaczerwienieniem, łuszczeniem się skóry oraz wtórnymi infekcjami bakteryjnymi lub grzybiczymi, które prowadzą do powstawania ropnych zmian i nieprzyjemnego zapachu. Najczęściej dotyka młode psy poniżej pierwszego roku życia, jednak może występować również u dorosłych psów z obniżoną odpornością. Według The Cane Corso Association America (CCAA) schorzenie to występuje częściej u psów tej rasy, a ze względu na genetyczne podłoże choroby, psy dotknięte uogólnioną formą nużycy nie powinny być używane w hodowli.
Zapalenie ucha zewnętrznego na tle Malassezia: to częste schorzenie uszu u psów rasy cane corso, które wynika z nadmiernego namnażania się drożdżaków Malassezia spp. W jednym z badań wykazano, że aż 51,7% osobników tej rasy było dotkniętych tym schorzeniem. Przyczyną predyspozycji cane corso do grzybiczego zapalenia ucha są przede wszystkim ich anatomiczna budowa, skłonność do alergii oraz zwiększona produkcja łoju, co sprzyja rozwojowi patogennej mikroflory. Opadające uszy ograniczają wentylację przewodu słuchowego, tworząc wilgotne i ciepłe środowisko idealne dla drożdżaków. Pierwsze objawy obejmują świąd, potrząsanie głową oraz widoczne zaczerwienienie małżowin usznych. Z czasem pojawia się nieprzyjemny zapach, wydzielina o charakterystycznym brązowym lub żółtawym kolorze oraz ból przy dotyku. W zaawansowanych przypadkach stan zapalny może rozprzestrzeniać się głębiej w przewód słuchowy, prowadząc do poważniejszych powikłań. Rozpoznanie opiera się na badaniu otoskopowym, cytologii wymazu z ucha oraz ewentualnym posiewie w przypadkach nawracających lub przewlekłych infekcji. W leczeniu stosuje się miejscowe środki przeciwgrzybicze, oczyszczanie przewodu słuchowego oraz terapię wspomagającą, obejmującą kontrolę alergii i innych schorzeń predysponujących do rozwoju infekcji. Profilaktyka opiera się na regularnym czyszczeniu uszu odpowiednimi preparatami, kontroli diety i unikania alergenów.
Dotyczące przewodu pokarmowego, wątroby i trzustki
Rozszerzenie i skręt żołądka: wielogenowa wada dziedziczna, zwykle występująca u psów z głębokimi klatkami piersiowymi. Choroba polega na nadmiernym wypełnieniu gazem żołądka, który może ulec skręceniu. Skręcenie odcina dopływ krwi do żołądka, a czasami do śledziony. Nieleczona choroba szybko prowadzi do śmierci, czasami w ciągu zaledwie 30 minut. Chory pies może wymiotować lub próbować wymiotować, zachowywać się niespokojnie, mieć powiększony brzuch lub leżeć w pozycji do modlitwy (przednie łapy opuszczone, tylne do góry). Leczenie polega na próbie sondowania w celu upuszczenia gazu lub na operacyjnym odkręceniu żołądka. Czasem konieczne jest usunięcie śledzony. Niezbędne jest przyszycie żołądka, które zapobiegnie nawrotom. Według The Cane Corso Association America (CCAA) schorzenie to jest typowe dla tej rasy.
Zaburzenia endokrynologiczne i metaboliczne
Niedoczynność tarczycy: dziedziczne zapalenie tarczycy o podłożu autoimmunologicznym. Objawy mogą obejmować suchość skóry i sierści, wypadanie włosów, podatność na inne choroby skóry, przyrost masy ciała, lękliwość, agresję lub inne zmiany w zachowaniu. Badania przeprowadzone na Uniwersytecie Stanowym w Michigan objęły zbyt małą liczbę cane corso, by można było dokładnie oszacować częstotliwość występowania przeciwciał skierowanych przeciwko tarczycy u tych psów (wartość średnia dla wszystkich ras wynosi 7,5%).
Zaburzenia neurologiczne
Mielopatia zwyrodnieniowa: to postępująca, neurodegeneracyjna choroba rdzenia kręgowego, prowadząca do stopniowego pogorszenia funkcji ruchowych. Pierwsze objawy to postępująca parapareza ośrodkowego neuronu ruchowego (UMN), która z czasem prowadzi do ciężkiej tetraparezy. Choroba rozwija się powoli, a jej pierwsze oznaki często są mylone z problemami ortopedycznymi lub związanymi z wiekiem. Psy dotknięte DM mają prawidłowe wyniki mielografii, rezonansu magnetycznego (MRI) oraz analizy płynu mózgowo-rdzeniowego (CSF), co sprawia, że ostateczne rozpoznanie jest możliwe dopiero pośmiertnie na podstawie badania histopatologicznego rdzenia kręgowego. Dostępny jest genetyczny test na predyspozycję do DM, który wykrywa mutację o autosomalnym recesywnym trybie dziedziczenia. Wszystkie psy dotknięte chorobą są homozygotami pod względem tej mutacji, jednak tylko niewielki odsetek homozygot faktycznie rozwija objawy kliniczne.
Padaczka idiopatyczna: to choroba neurologiczna, która charakteryzuje się nawracającymi napadami padaczkowymi. Napady mogą występować sporadycznie lub cyklicznie i często pojawiają się między 6. miesiącem a 5. rokiem życia psa. W niektórych przypadkach obserwuje się zwiastuny napadu, takie jak niepokój, nadmierne ślinienie czy dezorientacja. Napady padaczkowe u psów z padaczką idiopatyczną mogą mieć różny przebieg i nasilenie. Niektóre psy mogą doświadczać łagodnych napadów, podczas gdy u innych napady mogą być częstsze i bardziej intensywne. Leczenie polega na podawaniu leków przeciwpadaczkowych, które pomagają kontrolować napady i zmniejszyć ich częstotliwość. Padaczka idiopatyczna jest obserwowana u psów rasy cane corso italiano ze zwiększoną częstotliwością w porównaniu do populacji ogólnej. Dokładna częstość występowania nie została określona, a tryb dziedziczenia pozostaje nieznany.
Dotyczące układu kostno-stawowego i mięśniowego
Mielopatia zwyrodnieniowa: to postępująca, neurodegeneracyjna choroba rdzenia kręgowego, prowadząca do stopniowego pogorszenia funkcji ruchowych. Pierwsze objawy to postępująca parapareza ośrodkowego neuronu ruchowego (UMN), która z czasem prowadzi do ciężkiej tetraparezy. Choroba rozwija się powoli, a jej pierwsze oznaki często są mylone z problemami ortopedycznymi lub związanymi z wiekiem. Psy dotknięte DM mają prawidłowe wyniki mielografii, rezonansu magnetycznego (MRI) oraz analizy płynu mózgowo-rdzeniowego (CSF), co sprawia, że ostateczne rozpoznanie jest możliwe dopiero pośmiertnie na podstawie badania histopatologicznego rdzenia kręgowego. Dostępny jest genetyczny test na predyspozycję do DM, który wykrywa mutację o autosomalnym recesywnym trybie dziedziczenia. Wszystkie psy dotknięte chorobą są homozygotami pod względem tej mutacji, jednak tylko niewielki odsetek homozygot faktycznie rozwija objawy kliniczne.
Padaczka idiopatyczna: to choroba neurologiczna, która charakteryzuje się nawracającymi napadami padaczkowymi. Napady mogą występować sporadycznie lub cyklicznie i często pojawiają się między 6. miesiącem a 5. rokiem życia psa. W niektórych przypadkach obserwuje się zwiastuny napadu, takie jak niepokój, nadmierne ślinienie czy dezorientacja. Napady padaczkowe u psów z padaczką idiopatyczną mogą mieć różny przebieg i nasilenie. Niektóre psy mogą doświadczać łagodnych napadów, podczas gdy u innych napady mogą być częstsze i bardziej intensywne. Leczenie polega na podawaniu leków przeciwpadaczkowych, które pomagają kontrolować napady i zmniejszyć ich częstotliwość. Padaczka idiopatyczna jest obserwowana u psów rasy cane corso italiano ze zwiększoną częstotliwością w porównaniu do populacji ogólnej. Dokładna częstość występowania nie została określona, a tryb dziedziczenia pozostaje nieznany.
Żywienie i pielęgnacja
Pielęgnacja
Pielęgnacja sierści: krótka, gęsta i przylegająca sierść cane corso jest łatwa w utrzymaniu, ale wymaga regularnego szczotkowania, aby usunąć martwe włosy i utrzymać skórę w dobrej kondycji.
- Czesanie: wystarczy raz lub dwa razy w tygodniu używać gumowej rękawicy lub miękkiej szczotki, co pomoże usunąć martwe włosy, pobudzić krążenie i nadać sierści zdrowy wygląd. W okresie linienia zaleca się częstsze szczotkowanie.
- Kąpiele:cane corso nie wymaga częstych kąpieli, wystarczy myć go w razie potrzeby, używając delikatnych szamponów dla psów, aby nie naruszyć naturalnej bariery ochronnej skóry.
Pielęgnacja zębów: zęby należy szczotkować codziennie, aby zapobiec odkładaniu się kamienia nazębnego, paradontozie i nieświeżemu zapachowi z pyszczka.
Pielęgnacja uszu: ze względu na opadające małżowiny uszne, cane corso ma skłonność do gromadzenia się woskowiny i infekcji. Uszy należy regularnie kontrolować i czyścić specjalnym preparatem, aby zapobiec stanom zapalnym i infekcjom grzybiczym.
Pielęgnacja oczu: oczy należy regularnie kontrolować i przemywać letnią przegotowaną wodą lub specjalnym płynem do pielęgnacji oczu dla psów. Pozwala to zapobiec podrażnieniom oraz gromadzeniu się wydzieliny w kącikach oczu.
Pielęgnacja pazurów: pazury cane corso ścierają się naturalnie, jeśli pies ma wystarczającą ilość ruchu na twardym podłożu. Jeśli jednak stają się zbyt długie, należy je regularnie skracać, aby zapobiec ich pękaniu i deformacjom łap.
Żywienie
- Wymaga zbilansowanej, pełnoporcjowej karmy, która zaspokoi jego potrzeby i będzie dostosowana do wieku i trybu życia.
- Może mieć nadmierny apetyt, dlatego należy kontrolować ilość spożywanej karmy i wagę psa.
- Można stosować gotowe karmy komercyjne lub żywić go w sposób tradycyjny.
Dołącz do grupy świadomych opiekunów
Ciekawostki o rasie
- Cane Corso to rasa wywodząca się z czasów starożytnego Rzymu – ich przodkowie byli wykorzystywani jako psy bojowe i strzegące obozów wojskowych.
- Mimo masywnej sylwetki, Cane Corso to bardzo inteligentne i wrażliwe psy, które silnie przywiązują się do rodziny i potrzebują bliskiego kontaktu z opiekunem.
- Synonimy nazw rasy: Italian Mastiff, Cane Corso, Italian Corso Dog
- Rejestry: AKC, UKC, FCI, CKC, KCGB (Związek Kynologiczny Wielkiej Brytanii), ANKC (Australian National Kennel Club), NKC (National Kennel Club).
Cane corso jaki jest i na co choruje, opracowane na podstawie:
- Ackerman L. The Genetic Connection: A Guide to Health Problems in Purebred Dogs. Second edition. AAHA Press; 2011.
- Bell JS, Cavanagh KE, Tilley LP, Smith FW. Veterinary medical guide to dog and cat breeds. Jackson, Wyoming. Teton New Media; 2012.
- Gough A, Thomas A. Breed Predispositions to Disease in Dogs and Cats. 2nd Edition. Wiley-Blackwell; 2010.
- Crook A, Dawson S, Cote E, MacDonald S, Berry J. Canine Inherited Disorders Database [Internet]. University of Prince Edward Island. 2011.
- Breed Specific Health Concerns [Internet]. American Kennel Club Canine Health Foundation, Inc. [cited 2013 Apr 11]. Available from: http:/www.akcchf.org/canine-health/breed-specific-concerns/
- Lowell Ackerman Pet-specific care for the veterinary team
- Wybrane wrodzone wady rozwojowe i choroby dziedziczne u psów i kotów pod redakcją prof. dr hab. Antoniego Schollenbergera
- Kompendium lekarza weterynarii i hodowcy. Psy Rasowe pod redakcją Michała Ceregrzyna
- https://ofa.org/chic-programs/browse-by-breed/
- https://www.acvo.org/
- https://www.canecorso.org/health.html