Dysplazja stawów biodrowych DSB: to dziedziczna, wielogenowa choroba zwyrodnieniowa stawów biodrowych, której może towarzyszyć stan zapalny. Objawy choroby obejmują: unikanie ruchu, zmęczenie po spacerach, nasilenie dolegliwości po odpoczynku oraz charakterystyczne „królicze skoki” podczas szybszego biegu. Według badań przeprowadzonych przez OFA, dysplazję bioder stwierdzono u 70,7% przebadanych psów tej rasy, co sprawia, że buldogi znajdują się na trzecim miejscu pod względem częstotliwości występowania dysplazji wśród wszystkich ras psów.

Dysplazja stawów łokciowych: wielogenowe, dziedziczne schorzenie, dotyczące stawów łokciowych polegające na nieprawidłowym wykształceniu powierzchni stawowych. Dysplazja może powodować ból, sztywność stawów i kulawiznę. Towarzyszący mu stan zapalny może prowadzić do zwyrodnienia tych stawów. Według danych OFA dysplazja stawów łokciowych występuje u 39,6% przebadanych osobników tej rasy, co sprawia, że buldogi znajdują się na trzecim miejscu pod względem częstotliwości występowania dysplazji wśród wszystkich ras psów.

Hiperurykozuria: to choroba genetyczna, która powoduje nadmierne wydalanie kwasu moczowego z organizmu. Skutkuje to zwiększonym ryzykiem tworzenia się kamieni moczanowych w pęcherzu moczowym, co może prowadzić do bólu, trudności w oddawaniu moczu, a w skrajnych przypadkach nawet do niedrożności dróg moczowych. Hiperurykozuria dziedziczy się w sposób autosomalny recesywny, co oznacza, że pies musi odziedziczyć dwie kopie zmutowanego genu (SLC2A9), by zachorować. Psy, które posiadają tylko jedną kopię zmutowanego genu, są nosicielami i mogą przekazać gen potomstwu, ale same nie wykazują objawów choroby. Kamienie moczanowe powstające w wyniku hiperurykozurii są zbudowane z kwasu moczowego i mogą różnić się rozmiarem oraz kształtem. Zwykle prowadzą do podrażnienia i stanu zapalnego pęcherza moczowego, co objawia się częstym oddawaniem moczu, bólem podczas jego wydalania, a czasami nawet krwiomoczem. Gdy kamień zablokuje cewkę moczową, może dojść do niedrożności, co stanowi stan nagły wymagający pilnej interwencji weterynaryjnej. Leczenie obejmuje dietę ubogą w puryny, leki zmniejszające produkcję kwasu moczowego oraz preparaty wspomagające rozpuszczanie kamieni moczanowych. W niektórych przypadkach może być konieczne leczenie chirurgiczne w celu usunięcia kamieni z pęcherza moczowego. 

Niedorozwój tchawicy: to wrodzona wada anatomiczna, polegająca na nieprawidłowym rozwoju pierścieni chrzęstnych tchawicy, co prowadzi do jej zwężenia. U buldogów angielskich, które są rasą brachycefaliczną hipoplazja tchawicy jest stosunkowo powszechna. Wszystkie psy brachycefaliczne mają średnio o 15% mniejszą średnicę tchawicy, podczas gdy u buldogów angielskich ta redukcja wynosi około 35%. Hipoplazja tchawicy może prowadzić do trudności w oddychaniu, szczególnie podczas wysiłku fizycznego, wysokich temperatur czy stresu. Objawy mogą obejmować głośne, trudne oddychanie, chrapanie, kaszel oraz nietolerancję wysiłku. W niektórych przypadkach może dojść do zaostrzenia objawów, zwłaszcza gdy hipoplazja tchawicy współistnieje z innymi schorzeniami układu oddechowego, takimi jak zwężenie nozdrzy czy wydłużenie podniebienia miękkiego. Hipoplazja tchawicy jest wrodzoną wadą anatomiczną, której dokładny mechanizm dziedziczenia nie jest w pełni poznany. Uważa się, że może mieć charakter wielogenowy, co oznacza, że na jej wystąpienie wpływa wiele genów. W związku z tym, choć nie ma jednoznacznych dowodów na dziedziczenie w sposób autosomalny dominujący czy recesywny, hodowcy powinni być świadomi ryzyka wystąpienia tej wady u potomstwa i podejmować odpowiednie środki ostrożności. W leczeniu hipoplazji tchawicy u buldogów angielskich kluczowe jest unikanie czynników, które mogą pogarszać objawy, takich jak nadwaga, intensywny wysiłek fizyczny czy ekspozycja na wysokie temperatury. W niektórych przypadkach zalecana jest interwencja chirurgiczna w celu poszerzenia tchawicy. 

Puchlina/uogólniony obrzęk skóry i tkanki podskórnej: to rzadkie zaburzenie genetyczne dziedziczone w sposób autosomalny recesywny. Choroba ta dotyka nowonarodzone szczenięta, u których występuje ciężki, ogólny obrzęk ciała. Objawem schorzenia jest nadmierne gromadzenie się płynów w przestrzeniach międzykomórkowych w skórze i tkance podskórnej, co prowadzi do widocznego powiększenia objętości ciała. Zmiany te są tak zaawansowane, że większość szczeniąt rodzi się martwa lub umiera wkrótce po narodzinach, zanim zdążą rozwinąć się inne objawy. Puchlina jest wynikiem niewłaściwego funkcjonowania układu limfatycznego i wrodzonych nieprawidłowości w procesach metabolizmu płynów ustrojowych. Anasarca może być również związana z innymi wrodzonymi wadami rozwojowymi, takimi jak rozszczep podniebienia. Choroba nie posiada skutecznego leczenia, ponieważ prowadzi do śmierci nowonarodzonych szczeniąt. W związku z tym niezwykle ważna jest odpowiednia selekcja hodowlana, mająca na celu uniknięcie rozmnażania psów nosicieli tej mutacji. Obecnie nie istnieje dostępne badanie genetyczne umożliwiające identyfikację nosicieli mutacji odpowiedzialnej za wystąpienie tej choroby. Badania prowadzone w tej dziedzinie są wciąż w fazie badawczej i nie zostały jeszcze wprowadzone do praktyki hodowlanej.

Zwichnięcie rzepki: to wielogenowa, dziedziczna, wrodzona wiotkość więzadeł rzepki, prowadząca do jej zwichnięcia, czyli przemieszczenia na stronę przyśrodkową lub boczną poza krawędź bloczka kości udowej. Objawia się kulawizną i bolesnością, może doprowadzić do zwyrodnienia stawu kolanowego. Zalecane jest leczenie chirurgiczne.