Harrier jaki jest i na co choruje?
Harrier jaki jest i na co choruje?
Waga: ♀18-27 kg ♂18-27 kg | Wysokość w kłębie: ♀48-50 cm ♂48-50 cm
Średnia długość życia: 10-12 lat | Dojrzałość: 18 m-cy | Początek starzenia: 6 lat | Maksymalna długość życia: 16 lat
Dostępne badania genetyczne: hipertermia złośliwa (Malignant Hyperthermia MH), mielopatia zwyrodnieniowa (Degenerative Myelopathy DM), chondrodysplazja i chondrodystrofia (Chondrodysplasia CDPA and -dystrophy CDDY and IVDD risk), hiperurikozuria (Hyperuricosuria SLC), postępujący zanik siatkówki (Progressive retinal atrophy prcd-PRA).
Badania przed dopuszczeniem do hodowli (zalecenia OFA, certyfikat CHIC)
Wymagane badania obejmują:
- badanie rentgenowskie stawów biodrowych (w kierunku dysplazji bioder).
Badania zalecane obejmują:
- badanie okulistyczne CERF (Canine Eye Registration Foundation) w kierunku dziedzicznych chorób oczu,
- ocenę rzepki w kierunku jej niestabilności.
Dodatkowo zalecane badania:
- badanie rentgenowskie stawów łokciowych (w kierunku dysplazji łokci),
- badanie kardiologiczne w celu wykrycia wad wrodzonych lub nabytych serca,
- pełny profil tarczycowy, w tym oznaczenie autoprzeciwciał tarczycowych mogących wskazywać na autoimmunologiczne zapalenie tarczycy.
Harrier w skrócie
Zalety
- Łagodny, towarzyski i dobrze nastawiony do ludzi
- Bardzo wytrzymały i pełen energii – świetny pies aktywny
- Silny instynkt węchowy i duże zdolności tropiące
- Dobrze odnajduje się w pracy w grupie (w sforze)
- Stosunkowo zdrowa i odporna rasa
Wady
- Wymaga bardzo dużej dawki ruchu i pracy węchowej
- Może być uparty i niezależny w szkoleniu
- Silny instynkt pogoni (zdarzają się ucieczki za tropem)
- Nie toleruje samotności, nuda prowadzi do frustracji
- Może ignorować komendy, gdy „pójdzie za nosem”
Wygląd harriera
Harrier to średniej wielkości, silnie zbudowany pies gończy o harmonijnej, atletycznej sylwetce, stworzonej do wielogodzinnej pracy w terenie. Jego budowa łączy w sobie wytrzymałość i lekkość, dzięki czemu porusza się swobodnie, z dużą wydolnością i naturalną płynnością ruchu. Ciało harriera jest zwarte, dobrze umięśnione, o mocnym kośćcu, ale bez ciężkości typowej dla dużych psów gończych.
Głowa harriera jest proporcjonalna do reszty ciała, sucha i wyraźnie zarysowana, o łagodnym, ale zdecydowanym wyrazie typowym dla psów gończych. Czaszka jest umiarkowanie szeroka, lekko zaokrąglona, z dobrze zaznaczonym stopem. Kufa jest mocna, prosta, o dobrej długości, zakończona szerokim nosem, który odgrywa kluczową rolę w pracy węchowej. Oczy są średniej wielkości, zazwyczaj ciemne, o łagodnym i inteligentnym spojrzeniu, które odzwierciedla czujność i skupienie psa podczas pracy. Uszy są średniej długości, osadzone nisko, miękkie i opadające, przylegające do głowy, co podkreśla typowy dla psów gończych wyraz skupienia i węchowej koncentracji.
Szyja harriera jest mocna, średniej długości, dobrze umięśniona, płynnie przechodząca w skośno ustawione łopatki, co umożliwia swobodny i wydajny ruch. Grzbiet jest prosty i mocny, z dobrze związanym odcinkiem lędźwiowym, który zapewnia stabilność podczas długiego galopu. Klatka piersiowa jest głęboka i dobrze rozwinięta, z odpowiednio wysklepionymi żebrami, co świadczy o dużej pojemności oddechowej i wytrzymałości fizycznej.
Kończyny harriera są proste, mocne i dobrze umięśnione, o solidnym kośćcu, zapewniającym stabilność i wydajność ruchu w trudnym terenie. Łapy są zwarte, o mocnych opuszkach, przystosowane do pracy na zróżnicowanym podłożu – od miękkich łąk po twardsze, nierówne tereny. Ogon jest średniej długości, osadzony wysoko, noszony w ruchu dumnie, ale nie zawinięty, stanowiący naturalne przedłużenie linii grzbietu.
Szata harriera jest krótka, gęsta i przylegająca, zapewniająca ochronę przed warunkami atmosferycznymi podczas pracy w terenie. Jest łatwa w pielęgnacji i odporna na zabrudzenia, co ma znaczenie użytkowe. Umaszczenie najczęściej trójkolorowe (czarno-biało-podpalanym) lub w odmianach dwukolorowych, z wyraźnym, kontrastowym rysunkiem typowym dla psów gończych brytyjskiego typu.
Ruch harriera jest swobodny, wydajny i rytmiczny, z długim wykrokiem kończyn przednich i silnym odbiciem tylnych. Jest to ruch ekonomiczny, nastawiony na pokonywanie dużych dystansów bez nadmiernego zmęczenia. Cała sylwetka i sposób poruszania się harriera odzwierciedlają jego pierwotne przeznaczenie – psa wytrwałego, skoncentrowanego i stworzonego do pracy w sforze na otwartych terenach łowieckich.
Charakter harriera
Harrier to rasa o wyraźnym, użytkowym charakterze, ukształtowanym przez wielowiekową pracę w sforach łowieckich. To pies energiczny, wytrzymały i niezwykle konsekwentny w działaniu, którego główną cechą jest silny instynkt tropienia oraz ogromna determinacja w podążaniu za zapachem.
Harrier wyróżnia się zrównoważonym temperamentem i stabilnością psychiczną, co jest niezbędne w pracy grupowej, gdzie psy muszą współdziałać bez konfliktów i nadmiernej rywalizacji. To psy przyjazne i otwarte wobec ludzi, pozbawione nadmiernej agresji czy nieufności, co wynika z ich selekcji hodowlanej nastawionej na współpracę z przewodnikiem oraz pracę w dużych sforach.
Harriery są towarzyskie i zazwyczaj dobrze odnajdują się w relacjach z innymi psami, jednak ich silny instynkt łowiecki sprawia, że w kontakcie z małymi zwierzętami mogą wykazywać tendencję do pogoni. Nie są to psy stróżujące ani obronne – ich natura nie opiera się na ochronie terytorium, lecz na pracy w terenie i śledzeniu zapachu.
Harrier to rasa inteligentna, ale w specyficzny sposób – bardziej praktyczna niż posłuszna w klasycznym rozumieniu. Psy te potrafią samodzielnie podejmować decyzje podczas pracy w terenie, co bywa nieocenione w trakcie długotrwałego tropienia, ale jednocześnie może stanowić wyzwanie w codziennym szkoleniu. Wymagają konsekwentnego, cierpliwego i spokojnego prowadzenia, ponieważ nadmierna presja lub monotonne ćwiczenia mogą szybko prowadzić do utraty motywacji.
To psy bardzo aktywne, o dużej potrzebie ruchu i stymulacji węchowej. Brak odpowiedniej dawki aktywności może skutkować frustracją i poszukiwaniem własnych „zadań”, często zgodnych z ich instynktem łowieckim. Harrier najlepiej funkcjonuje w środowisku, które pozwala mu realizować naturalne potrzeby pracy nosem, długich spacerów i aktywności terenowej.
W relacji z rodziną harrier jest psem pogodnym, przyjaznym i stabilnym emocjonalnie. Dobrze odnajduje się w domu, pod warunkiem zapewnienia mu odpowiedniej dawki ruchu i zajęć. Jest psem lojalnym, ale nie nadmiernie „przylepnym” – zachowuje pewną niezależność, wynikającą z jego użytkowego pochodzenia. Najlepiej sprawdza się u osób aktywnych, które rozumieją jego potrzebę pracy i potrafią zapewnić mu środowisko zgodne z jego naturalnym instynktem.
Najlepszy dom dla harriera
Harrier najlepiej czuje się w domu, który zapewnia mu bardzo dużą ilość ruchu oraz możliwość pracy węchowej, ponieważ jest to rasa stworzona do wielogodzinnego tropienia w terenie. Najbardziej odpowiednim środowiskiem jest dom z ogrodem, który daje psu przestrzeń do swobodnego poruszania się, jednak sam ogród nie zastępuje spacerów ani aktywności terenowych. Harrier może mieszkać w mieszkaniu, również w bloku, ale tylko pod warunkiem, że opiekun jest bardzo aktywny i codziennie zapewnia mu długie spacery, najlepiej połączone z pracą nosem, tropieniem lub aktywnością w terenie otwartym.
Bez odpowiedniej dawki ruchu i bodźców węchowych pies ten może stać się niespokojny, znudzony i trudny w codziennym prowadzeniu. Harrier zazwyczaj dobrze odnajduje się w rodzinach z dziećmi, ponieważ jest psem łagodnym, towarzyskim i pozbawionym agresji wobec ludzi. Jego stabilny temperament sprawia, że może być dobrym towarzyszem zabaw, szczególnie dla starszych dzieci, które rozumieją zasady kontaktu z psem. Należy jednak pamiętać, że jest to pies energiczny i wytrzymały, dlatego zabawy powinny być nadzorowane przez dorosłych, zwłaszcza w przypadku młodszych dzieci, aby uniknąć przypadkowego przewrócenia czy nadmiernego pobudzenia psa.
Osoby starsze i osoby z niepełnosprawnościami mogą mieć trudności z opieką nad harrierem, jeśli nie są w stanie zapewnić mu odpowiedniej ilości ruchu i aktywności węchowej. Jest to rasa wymagająca fizycznie, która potrzebuje regularnych, długich spacerów oraz możliwości pracy w terenie. Brak aktywności może prowadzić do frustracji i problemów behawioralnych, dlatego harrier najlepiej sprawdza się u osób w pełni sprawnych i aktywnych.
Rasa ta nie toleruje dobrze długotrwałej samotności. Harrier jest psem sfory, co oznacza, że historycznie był przyzwyczajony do stałej obecności innych psów i ludzi. Zostawiany na wiele godzin sam może odczuwać stres i nudę, dlatego najlepiej funkcjonuje w domu, gdzie ktoś jest obecny przez większą część dnia lub gdzie ma zapewnione towarzystwo innego psa.
Najlepszy dom dla harriera to środowisko aktywne, w którym pies ma możliwość regularnej pracy węchowej, długich spacerów i kontaktu z opiekunem. Idealnie sprawdza się w rodzinie lub u osoby, która lubi spędzać czas na świeżym powietrzu i rozumie potrzeby psa gończego. Harrier nie nadaje się do życia w izolacji ani do roli psa kanapowego – wymaga zaangażowania, ruchu i konsekwentnego, ale spokojnego prowadzenia.
Wzorzec: Harrier FCI Standard N° 295 / 05.03.1998
HARRIER JAKI JEST I NA CO CHORUJE
- Pochodzenie: Wielka Brytania
- Użytkowość: pies gończy
- Klasyfikacja FCI: Psy gończe i rasy pokrewne Sekcja 1 – Psy gończe 1.2 Średnie psy gończe, próby pracy wymagane,
- Możliwość zakupu w Polsce: nie (brak zarejestrowanych hodowli)
- Cena psa z rodowodem FCI: brak danych
Harrier - skąd pochodzi - historia rasy
Harrier to jedna z klasycznych brytyjskich ras psów gończych, wyhodowana do polowań na zające i lisy w otwartym terenie. Jest to pies średniej wielkości, łączący dużą wytrzymałość, bardzo dobry węch oraz zdolność do pracy w sforze. W praktyce oznacza to psa, który potrafi przez wiele godzin konsekwentnie podążać za tropem, jednocześnie współpracując z innymi psami i myśliwym. Harrier był ceniony jako pies bardziej ekonomiczny w utrzymaniu niż większe foxhoundy, ale nadal wystarczająco silny i szybki, by prowadzić skuteczne polowania.
Początki rasy sięgają średniowiecznej Anglii, gdzie rozwijała się tradycja polowań z psami gończymi. Już w XIII i XIV wieku pojawiały się opisy psów określanych jako „hare hounds”, czyli psów przeznaczonych do polowania na zające. Nie były to jeszcze jednolite rasy, lecz lokalne typy użytkowe, selekcjonowane wyłącznie pod kątem zdolności tropienia i wytrzymałości. Z czasem, w wyniku krzyżowania różnych linii psów gończych, wyodrębnił się typ pośredni między dużym foxhoundem a mniejszymi psami gończymi – właśnie harrier. Za przodków współczesnego harriera uznaje się przede wszystkim angielskie foxhoundy oraz starsze, dziś już nieistniejące typy psów gończych używanych w Wielkiej Brytanii. Celem hodowców było uzyskanie psa zdolnego do pracy w trudnym terenie, ale mniej wymagającego w utrzymaniu niż duże sfory foxhoundów.
Harrier miał być psem wszechstronnym: wytrzymałym, szybkim, ale jednocześnie bardziej „kompaktowym” i łatwiejszym w prowadzeniu. W XVIII i XIX wieku harriery były bardzo popularne w Anglii, szczególnie w mniejszych klubach łowieckich oraz na terenach wiejskich. Tworzono z nich sfory liczące nawet kilkadziesiąt psów, które pracowały wspólnie podczas polowań. Ceniono je za stabilny temperament, dobrą współpracę w grupie oraz wyjątkową konsekwencję w podążaniu za tropem, nawet w trudnych warunkach pogodowych. W XIX wieku, wraz z rozwojem kynologii i wystaw psów, rozpoczęto proces stopniowej standaryzacji rasy. Mimo to harrier długo pozostawał przede wszystkim psem użytkowym, a nie wystawowym, co sprawiło, że do dziś zachował pewne zróżnicowanie wyglądu i silny instynkt pracy.
Obecnie harrier jest rasą rzadką, nawet w Wielkiej Brytanii. Wciąż bywa wykorzystywany w tradycyjnych sforach łowieckich, choć znacznie częściej spotyka się go jako psa towarzyszącego aktywnych opiekunów. Wymaga dużej ilości ruchu i zajęć węchowych, ponieważ jego pierwotna selekcja była ściśle związana z długotrwałą pracą w terenie. Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) uznała rasę harrier jako odrębną i pełnoprawną w dniu 27 listopada 1974 roku, włączając ją do grupy 6 – psów gończych i ras pokrewnych. American Kennel Club (AKC) uznaje harriera jako odrębną rasę od 1885 roku, klasyfikując go w grupie Hound Group. Rasa jest tam zarejestrowana i dopuszczona do oficjalnych wystaw oraz pełnej rejestracji hodowlanej.
Użytkowość rasy
Harrier to wyspecjalizowana rasa psów gończych, której podstawową funkcją była praca w sforze podczas polowań na zające i lisy w otwartym terenie. Od początku swojego istnienia harrier był selekcjonowany pod kątem wytrzymałości, bardzo dobrego węchu oraz zdolności do długotrwałego podążania za tropem, często w trudnych warunkach terenowych i pogodowych. Jego głównym zadaniem było systematyczne „trzymanie” tropu i prowadzenie go w taki sposób, aby myśliwy mógł skutecznie śledzić przebieg polowania.
W odróżnieniu od psów pracujących indywidualnie, harrier od zawsze był psem sfory, co wymagało od niego silnego instynktu współpracy i niskiej agresji wewnątrz grupy. Historycznie harriery były wykorzystywane głównie w mniejszych i średnich sforach łowieckich w Wielkiej Brytanii, gdzie stanowiły bardziej ekonomiczną alternatywę dla dużych foxhoundów.
Dzięki swojej średniej wielkości i dużej wydolności fizycznej doskonale sprawdzały się w polowaniach terenowych na rozległych obszarach wiejskich. Ich donośny głos ułatwiał myśliwym lokalizowanie psów podczas pracy, co było kluczowe w tradycyjnych polowaniach zbiorowych. Obecnie harrier w dużej mierze stracił swoje pierwotne znaczenie użytkowe w myślistwie, jednak nadal bywa wykorzystywany w niektórych tradycyjnych sforach łowieckich, szczególnie w krajach, gdzie zachowały się klasyczne formy polowań z psami gończymi.
Współcześnie rasa ta częściej pełni funkcję psa sportowego i rekreacyjnego, wykorzystywanego w aktywnościach takich jak tropienie użytkowe, praca węchowa czy biegi terenowe (canicross, długie wędrówki terenowe). Dzięki swojej wytrzymałości, stabilnemu temperamentowi i silnemu instynktowi tropienia harrier dobrze sprawdza się jako pies dla osób aktywnych, które mogą zapewnić mu dużą dawkę ruchu i zajęć angażujących naturalne predyspozycje węchowe.
Nie jest to pies stróżujący ani obronny – jego użytkowość nie opiera się na ochronie mienia czy pracy ochroniarskiej, lecz na konsekwentnym śledzeniu zapachu i pracy zespołowej. Harrier wyróżnia się dużą motywacją do pracy w terenie oraz silnym instynktem łowieckim, dlatego wymaga odpowiedniego prowadzenia i aktywności zastępującej dawną pracę myśliwską. Najlepiej funkcjonuje w środowisku, które pozwala mu realizować naturalne potrzeby ruchowe i węchowe, szczególnie w formie długich spacerów, pracy tropowej i aktywności na otwartym terenie.
Predyspozycje harrierów do chorób
Ogólne informacje zdrowotne
Harrier to generalnie rasa uznawana za zdrową i odporną, dzięki wielowiekowej selekcji użytkowej, która premiowała wytrzymałość i sprawność fizyczną.
Najczęściej spotykane problemy zdrowotne dotyczą głównie uszu (zapalenia związane z długimi, opadającymi małżowinami), a także sporadycznie dysplazji stawów biodrowych, dlatego ważna jest profilaktyka i utrzymanie odpowiedniej masy ciała.
Choroby zębów
Harrier jaki jest i na co choruje? Choroby zębów to jeden z najczęstszych problemów przewlekłych u zwierząt domowych, które nie mają regularnie szczotkowanych zębów. Na zębach początkowo zalegają resztki jedzenia, następnie na widocznych częściach zębów odkłada się kamień nazębny i prowadzi do infekcji dziąseł i korzeni zębów.
Jeśli nie zapobiegniesz chorobom zębów na początku regularnie usuwając resztki jedzenia, to trzeba będzie leczyć bardziej zaawansowane stadia choroby, co będzie Ciebie znacznie droższe. W ciężkich przypadkach pies może stracić zęby, a w wyniku przewlekłej infekcji zębów jest narażony na uszkodzenie narządów wewnętrznych. Poza tym, będzie milszym towarzyszem, jeśli nie powala wszystkich swoim śmierdzącym psim oddechem!
Infekcje
Harriery są podatne na infekcje bakteryjne i wirusowe – tak samo, jak psy innych ras. Najważniejsze choroby zakaźne to: z parwowiroza, wścieklizna i nosówka.
Wielu z tych infekcji można zapobiec poprzez szczepienia, które powinny być dostosowane do chorób występujących w danym regionie, wieku i innych czynników.
Otyłość
Otyłość może być poważnym problemem zdrowotnym harriera. Jest to poważna choroba, która może powodować lub nasilać problemy ze stawami, zaburzenia metaboliczne i trawienne, powodować ból i sprzyjać chorobom serca.
Chociaż kuszące jest dawać jedzenie za każdym, gdy pupil popatrzy na ciebie błagalnie, pamiętaj, że lepiej jest go przytulić lub zabrać na spacer niż po kryjomu dokarmiać. On poczuje się lepiej i Ty też!
Pasożyty
Harrier narażony jest na pasożyty wewnętrzne i zewnętrzne, takie jak: tęgoryjce, glisty, nicienie sercowe, włosogłówki, pchły, kleszcze i inne. Niektóre z tych pasożytów mogą zostać przeniesione na Ciebie lub członka Twojej rodziny i stanowią poważny problem dla wszystkich.
W przypadku psa pasożyty te mogą powodować ból, dyskomfort, a nawet śmierć, dlatego ważne jest, regularne badanie i profilaktyczne odrobaczanie.
Kastracja
Kastracja to chirurgiczne usunięcie jajników i zwykle macicy u samic, a u samców chirurgiczne usunięcie jąder. Kastracja zmniejsza prawdopodobieństwo wystąpienia niektórych rodzajów nowotworów i eliminuje możliwość zajścia w ciążę przez zwierzę lub spłodzenia niechcianych szczeniąt.
Wykonanie tej operacji pozwala wykorzystać sytuację, gdy zwierzę jest w znieczuleniu, aby zidentyfikować i zaradzić niektórym chorobom, które mogą się w przyszłości rozwinąć, np. prześwietlenie stawów lub usunięcie przetrwałego zęba.
Charakterystyczne cechy fizjologiczne
Nadwaga: harriery mają tendencję do łatwego przybierania na wadze.
Nadwrażliwość na leki
Brak danych.
Choroby dziedziczne
Dysplazja stawów biodrowych DSB: to dziedziczna, wielogenowa choroba rozwojowa stawu biodrowego, charakteryzująca się niewłaściwym dopasowaniem głowy kości udowej do panewki miednicznej. Skutkiem tej nieprawidłowości jest mechaniczna niestabilność stawu, prowadząca do mikrourazów, postępujących zmian zwyrodnieniowych oraz przewlekłego stanu zapalnego. Objawy kliniczne obejmują sztywność kończyn miednicznych, trudności przy wstawaniu i poruszaniu się, niechęć do aktywności fizycznej oraz dolegliwości bólowe, nasilające się po wysiłku lub w niskich temperaturach. Według danych Orthopedic Foundation for Animals (OFA), dysplazja stawów biodrowych występuje u 14,7% przebadanych osobników tej rasy.
Dysplazja stawów łokciowych: wielogenowe, dziedziczne schorzenie, dotyczące stawów łokciowych polegające na nieprawidłowym wykształceniu powierzchni stawowych. Dysplazja może powodować ból, sztywność stawów i kulawiznę. Towarzyszący mu stan zapalny może prowadzić do zwyrodnienia tych stawów Według danych OFA: u 78 przebadanych osobników tej rasy nie stwierdzono dysplazji stawów łokciowych.
Zwichnięcie rzepki: to wielogenowa, dziedziczna, wrodzona wiotkość więzadeł rzepki, prowadząca do jej zwichnięcia, czyli przemieszczenia na stronę przyśrodkową lub boczną poza krawędź bloczka kości udowej. Objawia się kulawizną i bolesnością, może doprowadzić do zwyrodnienia stawu kolanowego. Zalecane jest leczenie chirurgiczne. OFA nie dysponuje danymi odnośnie do częstotliwości występowania tego schorzenia u harrierów.
Predyspozycje do chorób
Dotyczące jamy ustnej i zębów
Kamień nazębny: choroby zębów to najczęstszy, chroniczny problem u zwierząt domowych, dotykający 80% wszystkich psów powyżej drugiego roku życia.
Dotyczące narządów zmysłów: wzrok
Niewiele rzeczy ma tak dramatyczny wpływ na jakość życia Twojego psa, jak prawidłowe funkcjonowanie jego oczu.
Postępujący zanik siatkówki: to dziedziczne schorzenie prowadzące do stopniowego zwyrodnienia i zaniku siatkówki. W przebiegu choroby dochodzi do postępującego uszkodzenia fotoreceptorów – pręcików i czopków – co powoduje stopniową utratę zdolności widzenia. Początkowo, pies gorzej widzi po zmroku i w słabo oświetlonych pomieszczeniach, staje się mniej pewny podczas poruszania się w nieznanym otoczeniu lub zaczyna uderzać w przeszkody. Wraz z postępem choroby zaburzenia widzenia pojawiają się również przy dobrym oświetleniu, a ostatecznie może dojść do całkowitej ślepoty. Choroba zazwyczaj rozwija się powoli, dlatego jej pierwsze objawy mogą być trudne do zauważenia.
Przetrwała błona źreniczna: to wada wrodzona, w której w dotkniętym oku znajdują się przetrwałe elementy płodowej błony źrenicznej, które nie ulegają normalnej regresji do 3. miesiąca życia. Pasma te mogą łączyć tęczówkę z tęczówką, tęczówkę z rogówką, tęczówkę z soczewką lub tworzyć skupiska w komorze przedniej. PPM łączące tęczówkę z rogówką, soczewką lub w formie rozległych błon mogą zaburzać widzenie, prowadząc m.in. do zmętnień rogówki, zniekształceń źrenicy i ograniczenia dopływu światła do siatkówki. Psy z tego typu zmianami nie powinny być przeznaczane do hodowli.
Zaćma: to schorzenie polegające na zmętnieniu soczewki oka, co prowadzi do stopniowego pogorszenia wzroku, a w ciężkich przypadkach – do całkowitej ślepoty. U harrierów występują przede wszystkim zaćmy o lokalizacji przedniej i tylnej, określane jako zaćmy pośrednie. Z uwagi na potencjalne dziedziczenie choroby, CERF nie zaleca rozmnażania psów dotkniętych zaćmą, nawet jeśli zmiany są łagodne. Regularne badania okulistyczne są zalecane szczególnie u psów hodowlanych i u psów starszych.
Zaburzenia neurologiczne
Abiotrofia móżdżku: to postępująca choroba neurologiczna związana z degeneracją komórek móżdżku, przede wszystkim komórek Purkinjego, odpowiedzialnych za prawidłową koordynację ruchów i utrzymanie równowagi. U harriera pierwsze objawy mogą pojawiać się zazwyczaj między 2. a 7. rokiem życia. Choroba prowadzi do postępującej niezborności ruchowej (ataksji), nieprawidłowej koordynacji kończyn oraz charakterystycznego, wysokiego unoszenia kończyn podczas chodzenia, określanego jako hipermetria. Pies może wykonywać przesadnie wysokie kroki, mieć trudności z precyzyjnym stawianiem łap, zataczać się, szerzej rozstawiać kończyny i mieć problemy z utrzymaniem równowagi, szczególnie podczas skręcania, pokonywania przeszkód lub szybszego ruchu. Objawy mogą stopniowo narastać, ponieważ proces degeneracyjny ma charakter postępujący. Rozpoznanie opiera się na badaniu neurologicznym i wykluczeniu innych przyczyn ataksji, a pomocne mogą być badania obrazowe, przede wszystkim rezonans magnetyczny (MRI) lub tomografia komputerowa (CT). Ostateczne potwierdzenie zmian degeneracyjnych jest możliwe w badaniu pośmiertnym tkanek móżdżku. W przypadku choroby o podłożu dziedzicznym psy dotknięte schorzeniem nie powinny być wykorzystywane w hodowli.
Padaczka idiopatyczna: to przewlekła choroba neurologiczna, w której dochodzi do występowania nawracających napadów padaczkowych bez uchwytnej przyczyny organicznej. Choroba ta może przyjmować postać napadów uogólnionych lub częściowych, o różnym stopniu nasilenia. Napady mogą mieć różny przebieg – od krótkotrwałych zaburzeń świadomości, nietypowych zachowań lub mimowolnych ruchów po uogólnione napady z utratą świadomości, sztywnością mięśni, drgawkami i niekontrolowanym oddawaniem moczu lub kału. Po napadzie pies może przez pewien czas pozostawać zdezorientowany, niespokojny, osłabiony lub nadmiernie pobudzony. Rozpoznanie padaczki wymaga dokładnego wywiadu oraz badania klinicznego i neurologicznego, a w zależności od wieku psa i charakteru napadów także badań krwi, badań obrazowych mózgu, takich jak MRI, oraz innych badań pozwalających wykluczyć choroby metaboliczne, toksyczne i strukturalne mogące powodować drgawki. W przypadku harriera występowanie padaczki powinno być uwzględniane w ocenie zdrowia linii hodowlanych, a psy z rozpoznaną chorobą nie powinny być rozmnażane bez szczegółowej oceny hodowlanej i weterynaryjnej.
Inne choroby
Przepuklina pachwinowa: to nieprawidłowość polegająca na przemieszczeniu zawartości jamy brzusznej przez poszerzony lub osłabiony pierścień pachwinowy. W przepuklinie może znaleźć się tkanka tłuszczowa, fragment jelita lub inne struktury jamy brzusznej. Niewielka przepuklina może początkowo nie powodować żadnych objawów i być widoczna jedynie jako miękkie uwypuklenie w okolicy pachwiny, natomiast większa lub uwięźnięta przepuklina może prowadzić do bólu, obrzęku, zaburzeń funkcjonowania przewodu pokarmowego, a w przypadku uwięźnięcia jelita nawet do stanu bezpośredniego zagrożenia życia. Rozpoznanie opiera się na badaniu klinicznym, a w razie potrzeby również na badaniu ultrasonograficznym. Leczenie zależy od wielkości i charakteru przepukliny; w przypadku przepuklin większych, objawowych lub zagrożonych uwięźnięciem zawartości jamy brzusznej zazwyczaj konieczne jest leczenie chirurgiczne. W przypadku występowania przepukliny pachwinowej u psa przeznaczonego do hodowli wskazana jest szczególna ostrożność, zwłaszcza gdy pojawia się ona u młodego osobnika lub występuje rodzinnie.
Fundacja Ochrony Zwierząt Vet-Alert zapewnia opiekę weterynaryjną potrzebującym zwierzętom
Żywienie i pielęgnacja
Pielęgnacja
Pielęgnacja sierści: krótka, gęsta i przylegająca sierść harriera jest łatwa w utrzymaniu, ale wymaga regularnej pielęgnacji, aby usunąć martwy włos i zachować jej zdrowy wygląd.
- Czesanie: wystarczy regularne szczotkowanie 1–2 razy w tygodniu gumową rękawicą lub miękką szczotką, co pomaga usuwać wypadającą sierść, pobudza krążenie skóry i utrzymuje ją w dobrej kondycji.
- Strzyżenie i trymowanie: nie wymaga ani strzyżenia, ani trymowania, ponieważ posiada krótką, gładką i przylegającą sierść o naturalnej strukturze, która sama w sobie jest funkcjonalna i odporna na warunki atmosferyczne.
- Kąpiele: harrier nie wymaga częstych kąpieli, powinien być myty jedynie w razie potrzeby, przy użyciu delikatnych szamponów dla psów, aby nie zaburzać naturalnej bariery ochronnej skóry.
Pielęgnacja zębów: zęby należy szczotkować codziennie, aby zapobiec odkładaniu się kamienia nazębnego, paradontozie i nieświeżemu zapachowi z pyszczka.
Pielęgnacja uszu: harrier ma opadające małżowiny uszne, dlatego jego uszy są mniej wentylowane i bardziej narażone na stany zapalne. Wymagają regularnej kontroli i czyszczenia (co 1–2 tygodnie) przy użyciu łagodnego preparatu do higieny uszu dla psów. Należy usuwać nadmiar woskowiny i dbać, by uszy były suche.
Pielęgnacja oczu: duże, wyraziste oczy powinny być regularnie kontrolowane i w razie potrzeby przemywane letnią przegotowaną wodą lub specjalnym preparatem do higieny oczu, aby zapobiec podrażnieniom i nadmiernemu łzawieniu.
Pielęgnacja pazurów: pazury należy regularnie skracać, zwłaszcza jeśli pies nie ściera ich naturalnie podczas spacerów, aby uniknąć ich przerastania i dyskomfortu podczas chodzenia.
Żywienie
- Wymaga zbilansowanej, pełnoporcjowej karmy, która zaspokoi jego potrzeby i będzie dostosowana do wieku i trybu życia.
- Może mieć nadmierny apetyt, dlatego należy kontrolować ilość spożywanej karmy i wagę psa.
- Można stosować gotowe karmy komercyjne lub żywić go w sposób tradycyjny.
- Harrier jaki jest i na co choruje?
Ciekawostki o rasie
- Mimo swojej długiej historii i oficjalnego uznania przez FCI oraz AKC, harrier pozostaje jedną z najrzadszych ras psów gończych, nawet w kraju pochodzenia.
- Harrier był jedną z ulubionych ras angielskich klubów łowieckich, ponieważ idealnie łączył wytrzymałość dużych psów gończych z kosztami utrzymania znacznie mniejszymi niż u foxhoundów.
- Synonimy nazw rasy: brak
- Rejestry: AKC, UKC, FCI, CKC, KCGB (Związek Kynologiczny Wielkiej Brytanii), ANKC (Australian National Kennel Club), NKC (National Kennel Club).
Harrier jaki jest i na co choruje – opracowane na podstawie:
- Ackerman L. The Genetic Connection: A Guide to Health Problems in Purebred Dogs. Second edition. AAHA Press; 2011.
- Bell JS, Cavanagh KE, Tilley LP, Smith FW. Veterinary medical guide to dog and cat breeds. Jackson, Wyoming. Teton New Media; 2012.
- Gough A, Thomas A. Breed Predispositions to Disease in Dogs and Cats. 2nd Edition. Wiley-Blackwell; 2010.
- Crook A, Dawson S, Cote E, MacDonald S, Berry J. Canine Inherited Disorders Database [Internet]. University of Prince Edward Island. 2011.
- Breed Specific Health Concerns [Internet]. American Kennel Club Canine Health Foundation, Inc. [cited 2013 Apr 11]. Available from: http:/www.akcchf.org/canine-health/breed-specific-concerns/
- Lowell Ackerman Pet-specific care for the veterinary team
- Wybrane wrodzone wady rozwojowe i choroby dziedziczne u psów i kotów pod redakcją prof. dr hab. Antoniego Schollenbergera
- Kompendium lekarza weterynarii i hodowcy. Psy Rasowe pod redakcją Michała Ceregrzyna
- https://ofa.org/chic-programs/browse-by-breed/
- https://www.acvo.org/
- http://www.harrierclubofamerica.com/