Foxhound amerykański jaki jest i na co choruje

Foxhound amerykański jaki jest i na co choruje?

Waga: ♀20-29 kg ♂29-34 kg | Wysokość w kłębie: ♀53-61 cm ♂56-64 cm

Średnia długość życia: 11-13 lat | Dojrzałość: 18 m-cy | Początek starzenia: 7 lat | Maksymalna długość życia: 17 lat

Dostępne badania genetyczne: hipertermia złośliwa (Malignant Hyperthermia MH), mielopatia zwyrodnieniowa (Degenerative Myelopathy DM), chondrodysplazja i chondrodystrofia (Chondrodysplasia CDPA and -dystrophy CDDY and IVDD risk), hiperurikozuria (Hyperuricosuria SLC), postępujący zanik siatkówki (Progressive retinal atrophy prcd-PRA).

Badania przed dopuszczeniem do hodowli (zalecenia OFA, certyfikat CHIC)

Wymagane badania obejmują:

brak (rasa nie jest jeszcze objęta programem CHIC).

Badania zalecane obejmują:

badanie rentgenowskie stawów biodrowych (w kierunku dysplazji bioder),
badanie rentgenowskie stawów łokciowych (w kierunku dysplazji łokci),
badanie okulistyczne CERF (Canine Eye Registration Foundation) w kierunku dziedzicznych chorób oczu,
ocenę rzepek kolanowych (zwichnięcie rzepki),
badanie kardiologiczne w celu wykrycia wad wrodzonych lub nabytych serca,
pełny profil tarczycowy, w tym oznaczenie autoprzeciwciał tarczycowych, które mogą wskazywać na autoimmunologiczne zapalenie tarczycy.

Foxhound amerykański w skrócie

Zalety

Lojalny, oddany i bardzo przywiązany do swojej rodziny
Pełen energii i wytrzymały, doskonale sprawdza się w aktywnościach na świeżym powietrzu
Przyjazny wobec dzieci i innych psów
Inteligentny i samodzielny, potrafi podejmować decyzje w pracy terenowej

Wady

Ma silny instynkt łowiecki i może uciekać za tropem zapachu
Źle znosi długotrwałą samotność, może cierpieć na lęk separacyjny
Wymaga dużo ruchu i stymulacji umysłowej, inaczej może być destrukcyjny
Niezbyt posłuszny wobec niedoświadczonego opiekuna, wymaga konsekwentnego prowadzenia

Wygląd foxhounda amerykańskiego

Foxhound amerykański to pies średniej wielkości, o atletycznej, ale bardzo harmonijnej sylwetce, wyraźnie przystosowanej do długotrwałego wysiłku i pracy w terenie. Jego budowa jest smuklejsza i bardziej elegancka niż u foxhounda angielskiego, ale jednocześnie mocna i wytrzymała. Ciało sprawia wrażenie wydłużonego, sprężystego i doskonale zbalansowanego, co pozwala psu poruszać się swobodnie, wydajnie i bez oznak zmęczenia nawet przez wiele godzin.

Głowa foxhounda amerykańskiego jest sucha, proporcjonalna w stosunku do ciała i dość długa. Czaszka jest lekko wysklepiona, średniej szerokości, z wyraźnym, ale niezbyt ostrym stopem. Kufa nie jest ani ciężka, ani spiczasta, zakończona dobrze rozwiniętym, najczęściej czarnym nosem z szeroko otwartymi nozdrzami. Oczy są średniej wielkości, osadzone dość szeroko, o łagodnym i czujnym wyrazie; najczęściej mają barwę brązową lub orzechową. Uszy są charakterystyczne dla psów gończych – długie, cienkie, miękkie w dotyku, osadzone nisko i opadające blisko policzków, sięgające co najmniej do końca kufy.

Szyja jest dość długa, sucha i lekko wysklepiona, bez wyraźnego podgardla, płynnie przechodząca w dobrze ukształtowane barki. Tułów jest mocny, ale nie masywny, wyraźnie nastawiony na wytrzymałość, a nie siłę. Klatka piersiowa jest głęboka, sięgająca do łokci, zapewniająca dużą pojemność płuc, nie jest przy tym nadmiernie szeroka, aby nie ograniczać ruchu. Grzbiet jest prosty i mocny, lędźwie umięśnione, a brzuch lekko podciągnięty, co podkreśla sportowy charakter rasy.

Kończyny są długie, proste i dobrze umięśnione, o solidnym, lecz niezbyt ciężkim kośćcu. Przednie kończyny zapewniają dobry wykrok, a tylne – silne odbicie, niezbędne podczas długich pościgów. Łapy są zwarte, o dobrze wysklepionych palcach i mocnych opuszkach, przystosowane do poruszania się po zróżnicowanym terenie. Ogon jest osadzony umiarkowanie wysoko, średniej długości, noszony wysoko, często lekko zakrzywiony, ale nigdy zawinięty nad grzbietem.

Sierść foxhounda amerykańskiego jest krótka, gęsta i przylegająca, o gładkiej strukturze, która zapewnia ochronę przed warunkami atmosferycznymi, nie obciążając psa podczas pracy. Umaszczenie może być dowolne, typowe dla psów gończych – najczęściej spotyka się trójkolorowe, dwukolorowe lub jednolite warianty, bez preferencji co do konkretnej barwy.

Ruch foxhounda amerykańskiego jest lekki, płynny i niezwykle wydajny, z długim wykrokiem i doskonałą koordynacją. Pies porusza się swobodnie, z widoczną energią i wytrwałością, co w pełni oddaje użytkowy charakter tej rasy – stworzonej do długiego biegu, pracy w sforze i nieustannego podążania tropem. Foxhound amerykański jaki jest i na co choruje?

Charakter foxhounda amerykańskiego

Foxhound amerykański jaki jest i na co choruje? Foxhound amerykański to rasa o wyraźnie użytkowym, ale jednocześnie łagodnym i zrównoważonym charakterze, ukształtowanym przez wielopokoleniową selekcję do pracy w sforze.

Są to psy przyjazne, otwarte i pozbawione agresji wobec ludzi, co odróżnia je od wielu ras stróżujących i obronnych. Z natury są towarzyskie, dobrze funkcjonują w grupie innych psów i zazwyczaj nie wykazują zachowań dominacyjnych, ponieważ od zawsze pracowały zespołowo.

Wobec obcych są raczej życzliwe lub obojętne, rzadko nieufne, dlatego nie sprawdzają się w roli stróża, ale doskonale odnajdują się jako psy rodzinne u osób świadomych ich potrzeb. Foxhound amerykański jest inteligentny i bystry, jednak cechuje go duża samodzielność i niezależność w podejmowaniu decyzji, co wynika z jego przeznaczenia do pracy na tropie, często z dala od człowieka.

Uczy się chętnie, ale nie zawsze bezwarunkowo podporządkowuje się poleceniom, dlatego wymaga spokojnego, konsekwentnego i cierpliwego prowadzenia. Metody oparte na przymusie przynoszą zwykle odwrotny efekt, natomiast pozytywne wzmocnienie i praca oparta na motywacji pozwalają wydobyć z niego pełnię możliwości. To pies, który potrzebuje nie tylko ruchu, lecz także zajęć angażujących węch i umysł, ponieważ monotonia szybko prowadzi do frustracji i niepożądanych zachowań.

Instynkt łowiecki u foxhounda amerykańskiego jest bardzo silny i stanowi jedną z kluczowych cech rasy. Pies ten ma ogromną potrzebę eksploracji terenu, podążania za zapachami i pracy nosem, co sprawia, że wymaga bezpiecznego ogrodzenia lub prowadzenia na smyczy w otwartych przestrzeniach. Mimo tej niezależności w terenie, w domu foxhound jest spokojny, łagodny i kontaktowy, często wykazuje dużą potrzebę bliskości i dobrze odnajduje się w relacjach z dziećmi, pod warunkiem właściwej socjalizacji.

Silnie przywiązuje się do swojej grupy społecznej i źle znosi długotrwałą samotność, szczególnie jeśli nie ma zapewnionej odpowiedniej aktywności. Foxhound amerykański to pies wytrzymały, energiczny i pełen pasji do ruchu, który najlepiej funkcjonuje u opiekunów prowadzących aktywny tryb życia i rozumiejących specyfikę ras gończych. Jego charakter łączy łagodność wobec ludzi z niezależnością pracy, co czyni go rasą wyjątkową, ale wymagającą świadomego podejścia, cierpliwości i zrozumienia jego naturalnych instynktów.

Najlepszy dom dla foxhounda amerykańskiego

Foxhound amerykański najlepiej odnajduje się w domu, który zapewnia mu dużą swobodę ruchu i możliwość regularnej aktywności na świeżym powietrzu. Idealnym środowiskiem jest dom z dobrze zabezpieczonym ogrodem, gdzie pies może swobodnie eksplorować teren, węszyć i rozładowywać nadmiar energii.

Choć foxhound amerykański może mieszkać w mieszkaniu, nie jest to dla niego rozwiązanie optymalne i wymaga od opiekuna dużego zaangażowania w codzienne, długie spacery oraz aktywności angażujące węch i ciało. Brak odpowiedniej ilości ruchu i bodźców szybko prowadzi u tej rasy do frustracji, nadmiernej wokalizacji lub zachowań destrukcyjnych, dlatego mieszkanie w bloku sprawdzi się jedynie u osób bardzo aktywnych i świadomych potrzeb psów gończych.

Foxhound amerykański jest psem stadnym i źle znosi długotrwałą samotność. Nie jest rasą, którą można zostawiać na wiele godzin bez zajęcia, zwłaszcza w młodym wieku. Najlepiej czuje się tam, gdzie ma stały kontakt z opiekunem lub innymi psami i jest włączony w codzienne życie rodziny. Może nauczyć się krótkiego pozostawania w samotności, jednak wymaga to stopniowego przyzwyczajania i zapewnienia mu odpowiedniego zmęczenia fizycznego oraz psychicznego przed wyjściem opiekuna z domu.

Rasa ta zazwyczaj bardzo dobrze funkcjonuje w rodzinach z dziećmi. Foxhound amerykański jest łagodny, cierpliwy i pozbawiony agresji, a przy prawidłowej socjalizacji może być doskonałym towarzyszem zarówno do wspólnych zabaw, jak i spokojnego przebywania w domu. Należy jednak pamiętać, że jest to pies energiczny i wytrzymały, dlatego kontakt z małymi dziećmi powinien odbywać się pod nadzorem dorosłych, a dzieci muszą być nauczone właściwego obchodzenia się z psem.

Dzięki swojej przyjaznej naturze foxhound dobrze odnajduje się także w większych gospodarstwach domowych i w towarzystwie innych psów. Foxhound amerykański nie jest najlepszym wyborem dla osób starszych lub niepełnosprawnych, jeśli nie mają one wsparcia w codziennej opiece nad psem. Jego potrzeba intensywnego ruchu, długich spacerów i pracy węchowej może stanowić duże wyzwanie dla osób o ograniczonej sprawności fizycznej. Bez odpowiedniej aktywności pies ten szybko staje się niespokojny i trudny do prowadzenia na smyczy.

Najlepszy dom dla foxhounda amerykańskiego to miejsce, w którym opiekunowie prowadzą aktywny tryb życia, lubią długie spacery, wycieczki i pracę z psem oraz rozumieją specyfikę ras gończych. To pies, który potrzebuje bliskości człowieka, regularnej aktywności fizycznej i możliwości realizowania swojego instynktu, dlatego nie nadaje się do życia w izolacji ani do pozostawania bez zajęcia przez większą część dnia. Foxhound amerykański jaki jest i na co choruje?

Wzorzec: foxhound amerykański FCI Standard N° 303 / 05.03.1998

FOXHOUND AMERYKAŃSKI JAKI JEST I NA CO CHORUJE

Pochodzenie: USA
Użytkowość: Pies gończy, pies towarzyszący
Klasyfikacja FCI: Grupa 6 – Psy gończe i rasy pokrewne Sekcja 1 – Psy gończe 1.1 Duże psy gończe. Próby pracy są wymagane
Możliwość zakupu w Polsce: tak
Cena psa z rodowodem FCI: 3500-6000 zł

FUNDACJA VET-ALERT

Chronimy Zwierzęta Przed Cierpieniem

WESPRZYJ NASZĄ DZIAŁALNOŚĆ

Fundacja Ochrony Zwierząt Vet-Alert - Organizacja Pożytku Publicznego KRS 0000559333

Przekaż Darowiznę🤍

Foxhound amerykański - skąd pochodzi - historia rasy

Foxhound amerykański jaki jest i na co choruje? Amerykański foxhound ma bogatą historię sięgającą początków kolonialnej Ameryki i łączy w sobie tradycje europejskich gończych psów myśliwskich z unikalnymi potrzebami nowego kontynentu.

Pierwsze psy będące protoplastami rasy przywieziono do Maryland już w połowie XVII wieku, kiedy to angielskie foxhoundy sprowadził tam Robert Brooke; jego psy stały się fundamentem dla wielu późniejszych linii hodowlanych, utrzymywanych w rodzinie przez niemal 300 lat. W XVIII wieku polowania na lisy stały się popularnym zajęciem wśród amerykańskich plantatorów i dżentelmenów, szczególnie w rejonach Maryland i Wirginii.

Jedną z kluczowych postaci w rozwoju tego typu psów był George Washington, pierwszy prezydent USA i zapalony myśliwy, który dążył do uzyskania bardziej wytrzymałych i szybszych gończych. Hodował on własne psy, które łączyły w sobie linie angielskie z dodatkiem francuskich gończych otrzymanych w prezencie od markiza de Lafayette oraz później psów sprowadzonych z Filadelfii i Anglii.

Te wielokrotne krzyżówki prowadzone przez pokolenia doprowadziły do ukształtowania się typu psa, jaki dziś znamy jako amerykańskiego foxhounda – gończego o doskonałym węchu, dużej wytrzymałości i zdolności do długich pościgów za lisem po rozległych terenach. W miarę jak rasa się ustalała, zaczęto wyróżniać różne linie (takie jak Walker, Trigg, Goodman czy Penn-Marydel), które choć różniły się wyglądem i stylem pracy, wszystkie mieściły się w ramach jednego typu użytkowego foxhounda amerykańskiego.

Psy te przez długi czas uczestniczyły głównie w polowaniach w stadach, gdzie łączono ich głosy i tropienie z jeźdźcami konnymi. Rasa została oficjalnie uznana przez American Kennel Club (AKC) w 1886 roku, co czyni ją jedną z najwcześniej zarejestrowanych ras w Stanach Zjednoczonych. Na arenie międzynarodowej foxhound amerykański został uznany przez Fédération Cynologique Internationale (FCI) w 1979 roku i wpisany do grupy 6 – psy gończe i rasy pokrewne, pod numerem wzorca 303.

Użytkowość rasy

Foxhound amerykański to rasa ściśle użytkowa, stworzona z myślą o pracy w terenie i długotrwałym wysiłku. Początkowo wykorzystywany był przede wszystkim jako pies myśliwski, przeznaczony do polowań na lisy w dużych stadach, często w towarzystwie jeźdźców konnych.

Jego zadaniem było nie tylko odnalezienie tropu, lecz także prowadzenie długiego, wytrwałego pościgu, wymagającego doskonałego węchu, ogromnej wydolności fizycznej i charakterystycznego, donośnego głosu umożliwiającego lokalizację psów podczas polowania. W warunkach rozległych terenów Ameryki Północnej foxhound amerykański musiał pracować samodzielnie, podejmować szybkie decyzje i utrzymywać koncentrację przez wiele godzin, co ukształtowało jego niezależny charakter i wysoką odporność psychiczną.

Z czasem rasa ta pozostała symbolem tradycyjnego łowiectwa, a jej użytkowość koncentrowała się niemal wyłącznie na pracy gończej, bez nacisku na funkcje stróżujące czy obronne. Foxhound amerykański nie był wykorzystywany w służbach mundurowych ani do pilnowania mienia, ponieważ selekcjonowano go pod kątem łagodnego usposobienia wobec ludzi i innych psów oraz silnego instynktu pogoni.

Współcześnie, poza myślistwem, psy tej rasy coraz częściej znajdują zastosowanie w sportach kynologicznych wymagających pracy węchowej, takich jak tropienie użytkowe, mantrailing czy nosework, gdzie mogą realizować swoje naturalne predyspozycje. Foxhound amerykański, dzięki przyjaznemu temperamentowi, bywa również psem towarzyszącym, jednak najlepiej odnajduje się u opiekunów prowadzących aktywny tryb życia i potrafiących zapewnić mu odpowiednią dawkę ruchu oraz zajęć umysłowych. Foxhound amerykański jaki jest i na co choruje.

To pies o silnej potrzebie pracy, stworzony do działania w grupie i na otwartej przestrzeni, który źle znosi monotonię i brak wyzwań. Najpełniej rozwija swój potencjał tam, gdzie może wykorzystywać swój węch, wytrzymałość i naturalny instynkt łowiecki w harmonijnej współpracy z człowiekiem.

Predyspozycje foxhoundów amerykańskich do chorób

Ogólne informacje zdrowotne

Foxhound amerykański jest rasą ogólnie zdrową i wytrzymałą, ukształtowaną przez selekcję pod kątem pracy i długotrwałego wysiłku.

Jak u wielu psów gończych, mogą jednak występować problemy ze stawami, tarczycą czy uszami, dlatego ważna jest profilaktyka, regularne badania i odpowiednia dawka ruchu.

Choroby zębów

Jaki jest i na co choruje foxhound amerykański? Choroby zębów to jeden z najczęstszych problemów przewlekłych u zwierząt domowych, które nie mają regularnie szczotkowanych zębów. Na zębach początkowo zalegają resztki jedzenia, następnie na widocznych częściach zębów odkłada się kamień nazębny i prowadzi do infekcji dziąseł i korzeni zębów.

Jeśli nie zapobiegniesz chorobom zębów na początku regularnie usuwając resztki jedzenia, to trzeba będzie leczyć bardziej zaawansowane stadia choroby, co będzie Ciebie znacznie droższe. W ciężkich przypadkach pies może stracić zęby, a w wyniku przewlekłej infekcji zębów jest narażony na uszkodzenie narządów wewnętrznych. Poza tym, będzie milszym towarzyszem, jeśli nie powala wszystkich swoim śmierdzącym psim oddechem!

Infekcje

Foxhoundy amerykańskie są podatne na infekcje bakteryjne i wirusowe – tak samo, jak psy innych ras. Najważniejsze choroby zakaźne to: z parwowiroza, wścieklizna i nosówka.

Wielu z tych infekcji można zapobiec poprzez szczepienia, które powinny być dostosowane do chorób występujących w danym regionie, wieku i innych czynników.

Otyłość

Otyłość może być poważnym problemem zdrowotnym u foxhoundów amerykańskich. Jest to poważna choroba, która może powodować lub nasilać problemy ze stawami, zaburzenia metaboliczne i trawienne, powodować ból i sprzyjać chorobom serca.

Chociaż kuszące jest dawać jedzenie za każdym, gdy pupil popatrzy na ciebie błagalnie, pamiętaj, że lepiej jest go przytulić lub zabrać na spacer niż po kryjomu dokarmiać. On poczuje się lepiej i Ty też!

Pasożyty

Foxhound amerykański narażony jest na pasożyty wewnętrzne i zewnętrzne, takie jak: tęgoryjce, glisty, nicienie sercowe, włosogłówki, pchły, kleszcze i inne. Niektóre z tych pasożytów mogą zostać przeniesione na Ciebie lub członka Twojej rodziny i stanowią poważny problem dla wszystkich.

W przypadku psa pasożyty te mogą powodować ból, dyskomfort, a nawet śmierć, dlatego ważne jest, regularne badanie i profilaktyczne odrobaczanie.

Kastracja

Kastracja to chirurgiczne usunięcie jajników i zwykle macicy u samic, a u samców chirurgiczne usunięcie jąder. Kastracja zmniejsza prawdopodobieństwo wystąpienia niektórych rodzajów nowotworów i eliminuje możliwość zajścia w ciążę przez zwierzę lub spłodzenia niechcianych szczeniąt.

Wykonanie tej operacji pozwala wykorzystać sytuację, gdy zwierzę jest w znieczuleniu, aby zidentyfikować i zaradzić niektórym chorobom, które mogą się w przyszłości rozwinąć, np. prześwietlenie stawów lub usunięcie przetrwałego zęba.

Charakterystyczne cechy fizjologiczne

Anomalia Pelgera-Huëta: dziedziczne, autosomalnie recesywne zaburzenie obrazu krwi, polegające na nieprawidłowej budowie jąder neutrofili, które mają kształt okrągły, owalny lub fasolowaty, zamiast typowych jąder segmentowanych. Neutrofile z jądrami segmentowanymi występują jedynie sporadycznie. U psów dotkniętych tą anomalią nie obserwuje się wyraźnych objawów klinicznych – jest to zmiana o charakterze morfologicznym, zwykle wykrywana przypadkowo w badaniu rozmazu krwi. Parametry odporności oraz ogólny stan zdrowia zwierząt pozostają zazwyczaj prawidłowe, dlatego anomalia Pelgera-Huëta nie wymaga leczenia, lecz powinna być uwzględniana w diagnostyce różnicowej, aby nie mylić jej z procesami zapalnymi lub zaburzeniami hematologicznymi.

Nadwrażliwość na leki

Brak

Choroby dziedziczne

Dysplazja stawów biodrowych: to dziedziczna, wielogenowa choroba rozwojowa stawu biodrowego, charakteryzująca się niewłaściwym dopasowaniem głowy kości udowej do panewki miednicznej. Skutkiem tej nieprawidłowości jest mechaniczna niestabilność stawu, prowadząca do mikrourazów, postępujących zmian zwyrodnieniowych oraz przewlekłego stanu zapalnego. Objawy kliniczne obejmują sztywność kończyn miednicznych, trudności przy wstawaniu i poruszaniu się, niechęć do aktywności fizycznej oraz dolegliwości bólowe, nasilające się po wysiłku lub w niskich temperaturach.

Dysplazja stawów łokciowych: wielogenowe, dziedziczne schorzenie, dotyczące stawów łokciowych polegające na nieprawidłowym wykształceniu powierzchni stawowych. Dysplazja może powodować ból, sztywność stawów i kulawiznę. Towarzyszący mu stan zapalny może prowadzić do zwyrodnienia tych stawów.

Zwichnięcie rzepki: to wielogenowa, dziedziczna, wrodzona wiotkość więzadeł rzepki, prowadząca do jej zwichnięcia, czyli przemieszczenia na stronę przyśrodkową lub boczną poza krawędź bloczka kości udowej. Objawia się kulawizną i bolesnością, może doprowadzić do zwyrodnienia stawu kolanowego. Zalecane jest leczenie chirurgiczne.

Predyspozycje do chorób

Dotyczące jamy ustnej i zębów

Kamień nazębny: choroby zębów to najczęstszy, chroniczny problem u zwierząt domowych, dotykający 80% wszystkich psów powyżej drugiego roku życia.

Dotyczące narządów zmysłów: wzrok

Niewiele rzeczy ma tak dramatyczny wpływ na jakość życia Twojego psa, jak prawidłowe funkcjonowanie jego oczu. Obecnie brak jest wystarczających danych statystycznych z badań przesiewowych oczu, które pozwalałyby na szczegółowe opisanie dziedzicznych chorób oczu u rasy foxhound. Z tego względu nie wskazano jednoznacznych schorzeń okulistycznych wymagających szczególnych zaleceń hodowlanych. Mimo to zaleca się wykonywanie profilaktycznych badań okulistycznych u psów przeznaczonych do hodowli (badanie ECVO/CERF), co pozwala na wczesne wykrycie ewentualnych nieprawidłowości oraz budowanie rzetelnej bazy danych zdrowotnych dla rasy.

Dwurzędowość rzęs: wada rozwojowa, polegająca na obecności dodatkowego, podrażniającego rogówkę i spojówki, rzędu rzęs przy wewnętrznej krawędzi wolnego brzegu powiek. Rzęsy te mogą powodować wtórne owrzodzenia rogówki, prowadząc do bólu, łzawienia, mrużenia oczu oraz wtórnych infekcji. Leczeniem z wyboru jest usunięcie nieprawidłowych rzęs metodą krioterapii, elektroepilacji lub chirurgicznie.

Dysplazja siatkówki: to schorzenie, które dotyczy nieprawidłowego rozwoju siatkówki oka. U foxhoundów amerykańskich występuje ogniskowa dysplazja siatkówki, charakteryzująca się obecnością fałdów siatkówki.

Przetrwała błona źreniczna: wada wrodzona, w której w dotkniętym oku znajdują się przetrwałe elementy płodowej błony źrenicznej, które nie ulegają normalnej regresji do 3. miesiąca życia. Pasma te mogą łączyć tęczówkę z tęczówką, tęczówkę z rogówką, tęczówkę z soczewką lub tworzyć skupiska w komorze przedniej. PPM łączące tęczówkę z rogówką, soczewką lub w formie rozległych błon mogą zaburzać widzenie, prowadząc m.in. do zmętnień rogówki, zniekształceń źrenicy i ograniczenia dopływu światła do siatkówki.

Dotyczące narządów zmysłu: słuch

Głuchota: u foxhounda amerykańskiego głuchota może występować w postaci jednostronnej (dotyczącej jednego ucha) lub obustronnej (obejmującej dwoje uszu). Schorzenie to obecne jest od urodzenia i wynika z nieprawidłowego rozwoju struktur ucha wewnętrznego oraz dróg słuchowych, co prowadzi do trwałego upośledzenia lub całkowitej utraty słuchu. U psów z jednostronną głuchotą objawy bywają trudne do zauważenia w warunkach domowych – zwierzę może reagować na dźwięki, zmieniając położenie głowy lub wykorzystując zdrowe ucho. W przypadku głuchoty obustronnej obserwuje się brak reakcji na bodźce dźwiękowe, trudności w nauce komend głosowych oraz zwiększoną podatność na stres w nowych sytuacjach. Jedyną wiarygodną metodą diagnostyczną jest badanie BAER (Brainstem Auditory Evoked Response), które ocenia przewodnictwo słuchowe w pniu mózgu i pozwala jednoznacznie określić, czy pies słyszy oraz czy zaburzenie ma charakter jednostronny czy obustronny. Badanie to jest szczególnie zalecane u psów młodych oraz u osobników przeznaczonych do hodowli. Psy z potwierdzoną głuchotą wrodzoną, zarówno jednostronną, jak i obustronną, nie powinny być wykorzystywane w rozrodzie, aby ograniczyć ryzyko występowania głuchoty u kolejnych pokoleń.

Zaburzenia endokrynologiczne i metaboliczne

Niedoczynność tarczycy: choroba, w której organizm nie wytwarza wystarczającej ilości hormonów tarczycy. Objawy mogą obejmować suchość skóry i sierści, wypadanie włosów, podatność na inne choroby skóry, przyrost masy ciała, lękliwość, agresję lub inne zmiany w zachowaniu. U foxhoundów amerykańskich dominuje dziedziczne zapalenie tarczycy o podłożu autoimmunologicznym. W badaniach prowadzonych na Michigan State University obecność przeciwciał skierowanych przeciwko tarczycy wykazano u 9,3% foxhoundów amerykańskich (wartość średnia dla wszystkich ras wynosi 7,5%).

Zaburzenia neurologiczne

Dysfagia pierścienno-gardłowa: jest to zaburzenie o charakterze neuromięśniowym, polegające na nieprawidłowej koordynacji aktu połykania w obrębie fazy gardłowej. Choroba związana jest z dysfunkcją mięśnia pierścienno-gardłowego, tworzącego górny zwieracz przełyku, który w prawidłowych warunkach powinien ulegać rozluźnieniu w momencie skurczu gardła. W przebiegu schorzenia dochodzi do braku synchronizacji pomiędzy skurczem mięśni gardła a otwarciem zwieracza, co uniemożliwia prawidłowy pasaż pokarmu do przełyku i prowadzi do jego zalegania w obrębie gardła. Choroba ma najczęściej charakter wrodzony i ujawnia się zwykle w młodym wieku, najczęściej w okresie przechodzenia szczeniąt z pokarmu płynnego na stały. Objawy kliniczne obejmują trudności w połykaniu, wielokrotne próby przełknięcia jednego kęsa, krztuszenie się podczas jedzenia, wypływanie pokarmu przez nozdrza, kaszel po karmieniu oraz cofanie niepołkniętej treści pokarmowej. W następstwie przewlekłych trudności w przyjmowaniu pokarmu może dochodzić do niedostatecznego przyrostu masy ciała i wyniszczenia organizmu. Najpoważniejszym powikłaniem jest zachłystowe zapalenie płuc, które może prowadzić do ciężkiego stanu ogólnego i stanowi bezpośrednie zagrożenie życia. Rozpoznanie opiera się na badaniu klinicznym oraz diagnostyce obrazowej, w szczególności badaniu fluoroskopowym aktu połykania (wideofluoroskopii), które pozwala uwidocznić brak prawidłowej synchronizacji między fazą gardłową a otwarciem górnego zwieracza przełyku. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić m.in. wrodzone rozszerzenie przełyku (megaesophagus), miastenię gravis oraz inne zaburzenia neurologiczne wpływające na proces połykania. W wielu przypadkach możliwe jest skuteczne leczenie chirurgiczne polegające na wykonaniu miotomii mięśnia pierścienno-gardłowego, co pozwala na znaczną poprawę jakości życia pacjenta. W sytuacjach łagodniejszych stosuje się leczenie zachowawcze, obejmujące modyfikację konsystencji pokarmu, odpowiednią technikę karmienia oraz monitorowanie pod kątem powikłań oddechowych. Ze względu na prawdopodobne tło wrodzone oraz opisywane przypadki występowania zaburzenia u spokrewnionych osobników, psy dotknięte dysfagią pierścienno-gardłową, a także zwierzęta z linii obciążonych tym schorzeniem, nie powinny być wykorzystywane w hodowli. Wczesne rozpoznanie oraz szybkie wdrożenie odpowiedniego postępowania mają kluczowe znaczenie dla ograniczenia powikłań i poprawy rokowania.

Dotyczące układu moczowego i płciowego

Wnętrostwo: to stan, w którym jedno lub oba jądra nie zstępują do moszny, pozostając w jamie brzusznej lub w kanale pachwinowym. Jest to wrodzona wada rozwojowa, która może występować zarówno jednostronnie (jedno jądro) jak i obustronnie (oba jądra). Dokładny sposób dziedziczenia nie został jeszcze ustalony. Wnętrostwo może prowadzić do problemów zdrowotnych, takich jak zwiększone ryzyko raka jąder oraz zaburzenia hormonalne, dlatego zaleca się interwencję chirurgiczną w celu usunięcia niezstąpionych jąder. Ponadto, psy z tym schorzeniem nie powinny być wykorzystywane do hodowli. U foxhoundów amerykańskich zaobserwowano zwiększoną częstotliwość tego schorzenia.

Inne choroby

Leiszmanioza: jest to choroba zakaźna wywoływana przez pierwotniaki z rodzaju Leishmania, przenoszone głównie przez moskity (muchówki z rodzaju Phlebotomus). U psów w Stanach Zjednoczonych i Europie Północnej przypadki leiszmaniozy były najczęściej rozpoznawane właśnie u foxhoundów, co czyni tę rasę szczególnie istotną w kontekście epidemiologii choroby. Dotychczas nie ustalono jednoznacznie, czy zwiększona częstość występowania leiszmaniozy u foxhoundów wynika z predyspozycji genetycznych, czy raczej z czynników środowiskowych, takich jak pochodzenie psów z określonych linii, warunki utrzymania, przemieszczanie się zwierząt lub kontakt z wektorami choroby. Nie wyklucza się również współistnienia obu tych czynników. Choroba może mieć przebieg przewlekły i wielonarządowy. Objawy kliniczne są zróżnicowane i obejmują m.in. utrata masy ciała, apatię, powiększenie węzłów chłonnych, zmiany skórne (łysienie, owrzodzenia, łuszczenie się skóry), przewlekłe zapalenie oczu, a także postępujące uszkodzenie nerek, które stanowi jedną z głównych przyczyn zgonów u chorych psów. Rozpoznanie opiera się na badaniach serologicznych, molekularnych (PCR) oraz ocenie objawów klinicznych. Leiszmanioza jest chorobą nieuleczalną, jednak możliwe jest długotrwałe kontrolowanie jej przebiegu za pomocą odpowiedniego leczenia i monitorowania stanu zdrowia. Z uwagi na znaczenie epidemiologiczne choroby oraz ryzyko transmisji, psy z potwierdzoną leiszmaniozą nie powinny być wykorzystywane w hodowli, a u osobników z grupy ryzyka zaleca się regularne badania kontrolne oraz stosowanie profilaktyki przeciwko ukłuciom owadów-wektorów.

U foxhoundów amerykańskich odnotowano także: ataksję foxhoundów i trombopatię.

Fundacja Ochrony Zwierząt Vet-Alert zapewnia opiekę weterynaryjną potrzebującym zwierzętom.

Żywienie i pielęgnacja

Pielęgnacja

Pielęgnacja sierści: krótka, gęsta i przylegająca sierść foxhounda amerykańskiego jest łatwa w utrzymaniu i nie wymaga skomplikowanych zabiegów. Regularna pielęgnacja pozwala usunąć martwe włosy, ograniczyć linienie oraz utrzymać skórę w dobrej kondycji.

Czesanie: wystarczy szczotkowanie raz lub dwa razy w tygodniu przy użyciu gumowej rękawicy, szczotki z miękkim włosiem. Zabieg ten poprawia krążenie skóry i pomaga zachować zdrowy połysk sierści.
Strzyżenie i trymowanie: foxhound amerykański nie wymaga strzyżenia ani trymowania, ponieważ jego krótka sierść naturalnie odnawia się i spełnia funkcję ochronną.
Kąpiele: foxhound amerykański nie wymaga częstych kąpieli; należy je wykonywać wyłącznie w razie potrzeby, np. po silnym zabrudzeniu, używając łagodnych szamponów przeznaczonych dla psów, aby nie naruszyć naturalnej bariery ochronnej skóry.

Pielęgnacja zębów: zęby należy szczotkować codziennie, aby zapobiec odkładaniu się kamienia nazębnego, paradontozie i nieświeżemu zapachowi z pyszczka.

Pielęgnacja uszu: uszy foxhounda amerykańskiego są długie, cienkie i opadające, co sprzyja gromadzeniu się wilgoci i woskowiny. Wymagają regularnej kontroli oraz czyszczenia specjalnymi preparatami weterynaryjnymi. Zaniedbanie tej czynności może prowadzić do stanów zapalnych i infekcji ucha.

Pielęgnacja oczu: oczy powinny być regularnie przemywane letnią przegotowaną wodą lub specjalnym preparatem do higieny oczu, zwłaszcza jeśli pojawiają się wydzieliny lub zacieki. Pozwala to zapobiec podrażnieniom i infekcjom.

Pielęgnacja pazurów: pazury należy regularnie skracać (zazwyczaj co 3–4 tygodnie), zwłaszcza jeśli pies nie ściera ich naturalnie podczas spacerów po twardym podłożu. Zbyt długie pazury mogą powodować dyskomfort i zmieniać sposób chodzenia.

Żywienie

Wymaga zbilansowanej, pełnoporcjowej karmy, która zaspokoi jego potrzeby i będzie dostosowana do wieku i trybu życia.
Może mieć nadmierny apetyt, dlatego należy kontrolować ilość spożywanej karmy i wagę psa.
Można stosować gotowe karmy komercyjne lub żywić go w sposób tradycyjny.
Foxhound amerykański jaki jest i na co choruje?

Dołącz do grupy świadomych opiekunów

I PODYSKUTUJ Z NAMI O OPIECE WETERYNARYJNEJ, ŻYWIENIU, WYCHOWANIU I INNYCH...

Dołączam Do Grupy

dołącz

Ciekawostki o rasie

Jednym z pierwszych hodowców psów tej rasy był George Washington, pierwszy prezydent USA i zapalony myśliwy, który dążył do uzyskania bardziej wytrzymałych i szybszych gończych.
Budowa ciała sprzyja długotrwałemu wysiłkowi w trudnych warunkach terenowych.
Synonimy nazw rasy: Foxhound.
Rejestry: AKC, UKC, FCI, CKC, KCGB (Związek Kynologiczny Wielkiej Brytanii), ANKC (Australian National Kennel Club), NKC (National Kennel Club).