Dysplazja stawów biodrowych DSB: to dziedziczna, wielogenowa choroba rozwojowa stawu biodrowego, charakteryzująca się niewłaściwym dopasowaniem głowy kości udowej do panewki miednicznej. Skutkiem tej nieprawidłowości jest mechaniczna niestabilność stawu, prowadząca do mikrourazów, postępujących zmian zwyrodnieniowych oraz przewlekłego stanu zapalnego. Objawy kliniczne obejmują sztywność kończyn miednicznych, trudności przy wstawaniu i poruszaniu się, niechęć do aktywności fizycznej oraz dolegliwości bólowe, nasilające się po wysiłku lub w niskich temperaturach.

Dysplazja stawów łokciowych: wielogenowe, dziedziczne schorzenie, dotyczące stawów łokciowych polegające na nieprawidłowym wykształceniu powierzchni stawowych. Dysplazja może powodować ból, sztywność stawów i kulawiznę. Towarzyszący mu stan zapalny może prowadzić do zwyrodnienia tych stawów. 

Niedobór dopełniacza: to rzadki defekt genetyczny dziedziczony w sposób autosomalny recesywny, klinicznie objawiający się zwiększoną podatnością na infekcje oraz występowaniem błoniastego kłębuszkowego zapalenia nerek (glomerulonephritis). Psy z tą wadą genetyczną mogą częściej chorować na infekcje bakteryjne i wirusowe, a uszkodzenie nerek prowadzi do przewlekłej niewydolności nerkowej, białkomoczu i zaburzeń równowagi elektrolitowej. Diagnoza opiera się na badaniach genetycznych oraz analizie funkcji układu odpornościowego i parametrów nerkowych. Leczenie jest głównie wspomagające, obejmujące kontrolę infekcji, monitorowanie funkcji nerek oraz stosowanie odpowiedniej diety i terapii farmakologicznej w celu spowolnienia postępu choroby.

Rdzeniowy zanik mięśni: jest to choroba dziedziczona w sposób autosomalny dominujący, charakteryzująca się postępującym osłabieniem mięśni prowadzącym do paraliżu. Objawy choroby pojawiają się u psów młodszych niż 1 rok i prowadzą do zaników mięśni przykręgosłupowych oraz mięśni bliższych kończyn miednicznych. Choroba może powodować trudności w poruszaniu się, problemy z utrzymaniem równowagi oraz ograniczenie aktywności fizycznej. W celu diagnozy stosuje się badania genetyczne, a leczenie jest w dużej mierze objawowe, koncentrujące się na wsparciu funkcji ruchowych i kontroli bólu.

Rozszczep podniebienia: rzadki, autosomalny recesywny, całkowity rozszczep podniebienia został zidentyfikowany w hodowli badawczej. Jest to wrodzona wada rozwojowa powstająca w okresie płodowym na skutek niepełnego zrośnięcia się struktur szczękowo-podniebiennych. Objawy obejmują trudności w pobieraniu pokarmu, krztuszenie się, zahamowanie przyrostu masy ciała oraz nawracające infekcje górnych dróg oddechowych, w tym zapalenie płuc (pneumonia) wskutek aspiracji pokarmu. W ciężkich przypadkach dochodzi do zaburzeń rozwoju i niedożywienia szczenięcia. Leczenie wymaga chirurgicznej korekcji w młodym wieku. Rokowanie zależy od rozległości wady oraz momentu podjęcia terapii.

Zwichnięcie rzepki: to wielogenowa, dziedziczna, wrodzona wiotkość więzadeł rzepki, prowadząca do jej zwichnięcia, czyli przemieszczenia na stronę przyśrodkową lub boczną poza krawędź bloczka kości udowej. Objawia się kulawizną i bolesnością, może doprowadzić do zwyrodnienia stawu kolanowego. Zalecane jest leczenie chirurgiczne.