Cocker spaniel amerykański jaki jest i na co choruje

Cocker spaniel amerykański jaki jest i na co choruje?

Waga: ♀11-14 kg ♂11-14 kg | Wysokość w kłębie: ♀34-37 cm ♂37-39 cm

Średnia długość życia: 11-13 lat | Dojrzałość: 18 m-cy | Początek starzenia: 7 lat | Maksymalna długość życia: 17 lat

Dostępne badania genetyczne: hipertermia złośliwa (Malignant Hyperthermia MH), mielopatia zwyrodnieniowa (Degenerative Myelopathy DM), chondrodysplazja i chondrodystrofia (Chondrodysplasia CDPA and -dystrophy CDDY and IVDD risk), hiperurikozuria (Hyperuricosuria SLC), postępujący zanik siatkówki (Progressive retinal atrophy prcd-PRA), zapaść powysiłkowa (Exercise induced collapse EIC), makrotrombocytopenia (Macrothrombocytopenia MTC), torbiele śluzowe pęcherzyka żółciowego (Gallbladder mucoceles), niedobór fosfofruktokinazy PFK (Phosphofruktokinase-deficiency PFKD)

Badania przed dopuszczeniem do hodowli (zalecenia OFA, certyfikat CHIC)

Wymagane badania obejmują:

badanie wzroku CERF wykonane w wieku powyżej 24 miesiące
badanie radiologiczne (RTG) stawów biodrowych: ocena w kierunku dysplazji biodrowej

Zalecane badania obejmują:

ocena rzepek kolanowych
badanie kardiologiczne
badanie radiologiczne (RTG) stawów łokciowych: ocena dysplazji stawów łokciowych
profil tarczycowy z oznaczeniem przeciwciał przeciwtarczycowych: w kierunku wczesnego wykrywania chorób autoimmunologicznych tarczycy.

Cocker spaniel amerykański w skrócie

Zalety

Łagodny wobec dzieci i przyjazny wobec innych zwierząt
Inteligentny, chętny do nauki i współpracy
Pełen energii, uwielbia spacery i zabawy na świeżym powietrzu
Doskonały pies rodzinny i towarzysz osób starszych

Wady

Żle znosi samotność, ma skłonność do lęku separacyjnego
Wymaga regularnej i czasochłonnej pielęgnacji sierści
Może być hałaśliwy i nadmiernie szczekać, gdy się nudzi
Ma tendencję do nadwagi, jeśli brak mu ruchu lub otrzymuje zbyt dużo smakołyków
Bywa wrażliwy emocjonalnie, przez co wymaga delikatnego, ale konsekwentnego wychowania

Wygląd cocker spaniela amerykańskiego

Cocker spaniel amerykański to średniej wielkości pies o eleganckiej i proporcjonalnej sylwetce, łączącej w sobie wdzięk, harmonię i siłę. Jego ciało jest zwarte, z wyraźnie zaznaczoną linią grzbietu i dobrze rozwiniętą klatką piersiową. Pomimo delikatnego wyglądu, rasa ta odznacza się solidnym kośćcem i dobrze umięśnionym ciałem, co zapewnia jej energiczny, lekki i płynny ruch.

Głowa cocker spaniela amerykańskiego jest proporcjonalna do reszty ciała, o zaokrąglonej czaszce i wyraźnie zaznaczonym stopie. Kufa jest krótka, szeroka i dobrze wypełniona, z kwadratowym zakończeniem. Nos duży, o dobrze rozwiniętych nozdrzach, zazwyczaj czarny lub brązowy – w zależności od umaszczenia. Oczy są duże, ciemne, w kształcie lekko owalnym, o ciepłym, przyjaznym i czujnym wyrazie, który nadaje psu typowy dla rasy urok i inteligentne spojrzenie. Uszy są długie, nisko osadzone na wysokości oczu, dobrze owłosione, gęsto porośnięte miękkim, jedwabistym włosem, co nadaje głowie charakterystyczny, elegancki wygląd.

Szyja jest umiarkowanie długa, mocna i łukowato wygięta, płynnie przechodząca w dobrze ułożone łopatki. Tułów jest zwarty i krótki, o prostym, mocnym grzbiecie i krótkich, dobrze związanych lędźwiach. Klatka piersiowa jest głęboka i szeroka, sięgająca do łokci, co świadczy o doskonałej pojemności płuc i dobrej kondycji fizycznej.

Kończyny przednie są proste, mocne i dobrze umięśnione, o pionowym ustawieniu i elastycznych stawach. Kończyny tylne są silne, dobrze kątowane, z dobrze rozwiniętymi udami i niskim stawem skokowym, co umożliwia dynamiczny, sprężysty ruch. Łapy są zwarte, okrągłe, o mocnych opuszkach, przypominające kocie, zapewniające pewne oparcie zarówno w terenie, jak i na równej powierzchni.

Ogon jest osadzony i noszony na linii grzbietu lub nieco powyżej, w ruchu wesoło poruszający się, co podkreśla radosne usposobienie rasy. Obecnie ogony pozostawia się w naturalnej długości, są dobrze owłosione i proporcjonalne do sylwetki.

Sierść cocker spaniela amerykańskiego jest jednym z jego najbardziej rozpoznawalnych atutów. Na głowie jest krótka i delikatna, natomiast na tułowiu średniej długości, gładka i jedwabista, bez tendencji do przesadnego falowania lub skręcania. Obfite pióra występują na uszach, klatce piersiowej, brzuchu i kończynach, co nadaje psu wyjątkowo elegancki wygląd. Podszerstek jest miękki i gęsty, zapewniający ochronę przed chłodem.

Umaszczenie cocker spaniela amerykańskiego może być: jednobarwne (czarne, kremowe, czekoladowe, czerwone i inne odcienie), dwubarwne (z bielą) oraz trójbarwne i merle. We wszystkich odmianach preferowane jest charakterystyczne błyszczenie sierści, podkreślające jej jedwabistą strukturę.

Ruch cocker spaniela amerykańskiego jest płynny, dynamiczny i pełen gracji. Pies porusza się z równowagą i lekkością, z dobrym wykrokiem kończyn przednich i silnym napędem tylnych, co odzwierciedla jego pierwotne zdolności użytkowe i naturalną chęć do pracy. Całość sylwetki emanuje harmonią, wdziękiem i radością życia – cechami, które stanowią kwintesencję tej rasy. Cocker spaniel amerykański jaki jest i na co choruje?

Jaki ma cocker spaniel amerykański charakter?

Cocker spaniel amerykański jaki jest i na co choruje? Cocker spaniel amerykański to rasa o niezwykle przyjaznym, zrównoważonym i wrażliwym charakterze. To pies pełen energii i entuzjazmu, który niemal zawsze ma pogodny nastrój i chęć do zabawy.

Jego wrodzona łagodność i potrzeba bliskości sprawiają, że doskonale odnajduje się w roli psa rodzinnego, wiernego towarzysza dorosłych i cierpliwego przyjaciela dzieci. Jest czuły, lojalny i bardzo emocjonalnie związany z opiekunem, co czyni go szczególnie wrażliwym na brak uwagi lub długą samotność.

Cocker spaniel amerykański jest psem inteligentnym i pojętnym, który chętnie się uczy, zwłaszcza gdy szkolenie oparte jest na pozytywnym wzmocnieniu. Z natury łagodny i chętny do współpracy, źle znosi surowe traktowanie – potrzebuje delikatnego, ale konsekwentnego przewodnika, który potrafi wykorzystać jego wrażliwość i radość pracy. Pomimo swojego uroku i subtelności, potrafi być także pewny siebie i odważny, szczególnie w sytuacjach, gdy broni swojego terytorium lub ukochanej rodziny.

Rasa ta zachowuje część dawnych instynktów myśliwskich – uwielbia tropić, biegać i aportować, dlatego wymaga codziennej aktywności fizycznej i umysłowej. Brak zajęcia może prowadzić do znudzenia lub nadmiernej ekscytacji, dlatego ważne jest, by zapewnić jej odpowiednią dawkę ruchu i zabawy.

Cocker spaniel amerykański najlepiej czuje się w środowisku, gdzie może uczestniczyć w życiu rodziny, a jego wrodzona empatia sprawia, że doskonale wyczuwa emocje człowieka. To pies o łagodnym usposobieniu, a jego wrażliwość sprawia, że źle znosi samotność i brak uwagi. W zamian za troskę i bliskość odpłaca się bezwarunkową miłością, wiernością i radosnym usposobieniem.

Najlepszy dom dla cocker spaniela amerykańskiego

Cocker spaniel amerykański najlepiej czuje się w domu, w którym może być blisko człowieka i uczestniczyć w codziennym życiu rodziny. Choć nie wymaga dużej przestrzeni, potrzebuje kontaktu, ruchu i uwagi, dlatego zarówno dom z ogrodem, jak i mieszkanie w bloku mogą być dla niego odpowiednim miejscem – pod warunkiem, że opiekun zapewni mu codzienne spacery, zabawy i zajęcia rozwijające jego energię oraz ciekawość świata.

Jest to pies wrażliwy emocjonalnie, który źle znosi samotność i długie godziny spędzane bez towarzystwa człowieka. Pozostawiony sam zbyt często, może stać się niespokojny lub przejawiać zachowania destrukcyjne, dlatego nie nadaje się dla osób, które większość dnia spędzają poza domem.

Cocker spaniel amerykański doskonale odnajduje się w rodzinach z dziećmi. Jest cierpliwy, łagodny i radosny, chętnie uczestniczy w zabawach i aktywnościach na świeżym powietrzu. Dzięki wrodzonej delikatności i empatii świetnie dogaduje się również z osobami starszymi i niepełnosprawnymi – jego przyjazny charakter, łatwość w nawiązywaniu więzi oraz spokojne usposobienie czynią z niego doskonałego towarzysza domowego.

Trzeba jednak pamiętać, że wymaga codziennego ruchu i stymulacji – nawet krótki spacer, zabawa w aportowanie czy ćwiczenia posłuszeństwa są dla niego ważnym elementem życia i utrzymania równowagi psychicznej. Cocker spaniel amerykański nie jest psem podwórkowym ani stróżującym – potrzebuje bliskości człowieka i wspólnego spędzania czasu.

Idealny dom dla tej rasy to miejsce, w którym pies jest pełnoprawnym członkiem rodziny, otoczony troską i uwagą, a jego potrzeby emocjonalne i fizyczne są regularnie zaspokajane. W zamian obdarzy swoich opiekunów nieograniczoną lojalnością, radością i serdecznością, stając się wiernym towarzyszem na długie lata. Cocker spaniel amerykański jaki jest i na co choruje?

Wzorzec Cocker spaniela amerykańskiego FCI Standard N° 167 / 13.09.2021

COCKER SPANIEL AMERYKAŃSKI JAKI JEST I NA CO CHORUJE

Pochodzenie: USA
Użytkowość: pies do towarzystwa, aporter, płochacz, pies dowodny.
Klasyfikacja FCI: Grupa 8 – Aportery, płochacze i psy dowodne Sekcja 2 – Płochacze, bez prób pracy
Możliwość zakupu w Polsce: tak
Cena psa z rodowodem FCI: 3500-7000 zł

FUNDACJA VET-ALERT

Chronimy Zwierzęta Przed Cierpieniem

WESPRZYJ NASZĄ DZIAŁALNOŚĆ

Fundacja Ochrony Zwierząt Vet-Alert - Organizacja Pożytku Publicznego KRS 0000559333

Przekaż Darowiznę🤍

Cocker spaniel amerykański - skąd pochodzi - historia rasy

Cocker spaniel amerykański jaki jest i na co choruje? Cocker spaniel amerykański to rasa, która wywodzi się bezpośrednio od cocker spaniela angielskiego, jednak w wyniku różnic hodowlanych i preferencji estetycznych w Stanach Zjednoczonych rozwinęła się w zupełnie odmienny typ.

Początki rasy sięgają XIX wieku, kiedy to do Ameryki zaczęto sprowadzać angielskie spaniele, głównie do polowań na ptactwo. Amerykańscy hodowcy, zafascynowani ich zdolnościami do pracy w gęstych zaroślach, zaczęli jednak selekcjonować psy nieco inne – mniejsze, o krótszej kufie, bardziej wypukłej czaszce i obfitszej sierści. Ich celem było uzyskanie psa, który nie tylko świetnie radziłby sobie w terenie, ale też wyróżniał się efektownym, „miękkim” wyglądem, idealnym do pokazów.

Na początku XX wieku różnice między typem angielskim a amerykańskim stały się tak wyraźne, że zaczęły pojawiać się spory w środowisku kynologicznym dotyczące klasyfikacji obu odmian. W 1940 roku American Kennel Club (AKC) oficjalnie uznał cocker spaniela amerykańskiego za odrębną rasę, oddzielając go od cocker spaniela angielskiego. Od tego momentu rozpoczęła się świadoma, niezależna hodowla, która szybko przyniosła sukcesy – zarówno na ringach wystawowych, jak i w popularności wśród rodzin.

Największy rozkwit rasy przypadł na lata 50. i 60. XX wieku, kiedy to cocker spaniel amerykański stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych psów w USA. Zyskał reputację uroczego psa rodzinnego, o pogodnym usposobieniu i wyjątkowej urodzie. Charakterystyczna, długa i jedwabista sierść, duże, ciemne oczy oraz słodki, niemal „dziecięcy” wyraz pyska sprawiły, że rasa zdobyła serca ludzi na całym świecie. American Kennel Club (AKC) – oficjalnie uznał cocker spaniela amerykańskiego jako odrębną rasę w 1946 roku. Od tego momentu angielski i amerykański cocker spaniel były klasyfikowane osobno. Federation Cynologique Internationale (FCI) – zarejestrowała rasę 1 stycznia 1965 roku, nadając jej numer wzorca nr 167 i oficjalną nazwę American Cocker Spaniel.

Użytkowość rasy

Cocker spaniel amerykański to rasa o myśliwskim rodowodzie, która z czasem zyskała ogromną popularność jako pies do towarzystwa. Początkowo wykorzystywany był w Stanach Zjednoczonych do polowań na ptactwo, zwłaszcza przepiórki i słonki. Dzięki doskonałemu węchowi, wytrwałości i wrodzonej pasji do aportowania, świetnie sprawdzał się jako pies aportujący z lądu i wody.

W miarę jak hodowla w USA zaczęła kłaść większy nacisk na wygląd i łagodny charakter, rasa zyskała bardziej elegancką sylwetkę i dłuższą, jedwabistą sierść, stając się ozdobą salonów i wystaw kynologicznych.

Obecnie cocker spaniel amerykański jest ceniony przede wszystkim jako pies rodzinny i towarzysz, ale wciąż zachowuje wiele ze swoich dawnych instynktów użytkowych. Wykazuje się czujnością, zwinnością i chęcią współpracy z człowiekiem, dzięki czemu znajduje zastosowanie w psich sportach, takich jak agility, obedience czy rally-o.

Ze względu na wrażliwą naturę i silną więź z opiekunem, doskonale odnajduje się również w roli psa terapeutycznego i towarzyszącego osobom starszym lub chorym. Cocker spaniel amerykański wyróżnia się pogodnym usposobieniem, dużą wrażliwością emocjonalną i potrzebą bliskiego kontaktu z człowiekiem. To pies, który najlepiej czuje się w aktywnym, ale spokojnym domu, gdzie może łączyć swoje pierwotne zdolności łowieckie z rolą wiernego, serdecznego przyjaciela rodziny. Cocker spaniel amerykański jaki jest i na co choruje?

Predyspozycje cocker spanieli amerykańskich do chorób

Ogólne informacje zdrowotne

Cocker spaniel amerykański to rasa generalnie zdrowa i długowieczna, jednak ze względu na swoją budowę oraz delikatną naturę może być podatna na pewne schorzenia, takie jak choroby uszu, oczu (np. zaćma, postępujący zanik siatkówki) czy problemy skórne.

Choroby zębów

Cocker spaniel amerykański jaki jest i na co choruje?Choroby zębów to jeden z najczęstszych problemów przewlekłych u zwierząt domowych, które nie mają regularnie szczotkowanych zębów. Na zębach początkowo zalegają resztki jedzenia, następnie na widocznych częściach zębów odkłada się kamień nazębny i prowadzi do infekcji dziąseł i korzeni zębów.

Jeśli nie zapobiegniesz chorobom zębów na początku regularnie usuwając resztki jedzenia, to trzeba będzie leczyć bardziej zaawansowane stadia choroby, co będzie Ciebie znacznie droższe. W ciężkich przypadkach pies może stracić zęby, a w wyniku przewlekłej infekcji zębów jest narażony na uszkodzenie narządów wewnętrznych. Poza tym, będzie milszym towarzyszem, jeśli nie powala wszystkich swoim śmierdzącym psim oddechem!

Infekcje

Cocker spaniele amerykańskie są podatne na infekcje bakteryjne i wirusowe – tak samo, jak psy innych ras. Najważniejsze choroby zakaźne to: z parwowiroza, wścieklizna i nosówka.

Wielu z tych infekcji można zapobiec poprzez szczepienia, które powinny być dostosowane do chorób występujących w danym regionie, wieku i innych czynników.

Otyłość

Otyłość może być poważnym problemem zdrowotnym u cocker spanieli amerykańskich . Jest to poważna choroba, która może powodować lub nasilać problemy ze stawami, zaburzenia metaboliczne i trawienne, powodować ból i sprzyjać chorobom serca.

Chociaż kuszące jest dawać jedzenie za każdym, gdy pupil popatrzy na ciebie błagalnie, pamiętaj, że lepiej jest go przytulić lub zabrać na spacer niż po kryjomu dokarmiać. On poczuje się lepiej i Ty też!

Pasożyty

Cocker spaniel amerykański narażony jest na pasożyty wewnętrzne i zewnętrzne, takie jak: tęgoryjce, glisty, nicienie sercowe, włosogłówki, pchły, kleszcze i inne.

Niektóre z tych pasożytów mogą zostać przeniesione na Ciebie lub członka Twojej rodziny i stanowią poważny problem dla wszystkich. W przypadku psa pasożyty te mogą powodować ból, dyskomfort, a nawet śmierć, dlatego ważne jest, regularne badanie i profilaktyczne odrobaczanie.

Kastracje

Kastracja to chirurgiczne usunięcie jajników i zwykle macicy u samic, a u samców chirurgiczne usunięcie jąder. Kastracja zmniejsza prawdopodobieństwo wystąpienia niektórych rodzajów nowotworów i eliminuje możliwość zajścia w ciążę przez zwierzę lub spłodzenia niechcianych szczeniąt.

Wykonanie tej operacji pozwala wykorzystać sytuację, gdy zwierzę jest w znieczuleniu, aby zidentyfikować i zaradzić niektórym chorobom, które mogą się w przyszłości rozwinąć, np. prześwietlenie stawów lub usunięcie przetrwałego zęba. Cocker spaniel amerykański jaki jest i na co choruje?

Charakterystyczne cechy fizjologiczne

Brak danych.

Nadwrażliwość na leki

Brak danych.

Choroby dziedziczne

Dysplazja stawów biodrowych DSB: to dziedziczna, wielogenowa choroba rozwojowa stawu biodrowego, charakteryzująca się niewłaściwym dopasowaniem głowy kości udowej do panewki miednicznej. Skutkiem tej nieprawidłowości jest mechaniczna niestabilność stawu, prowadząca do mikrourazów, postępujących zmian zwyrodnieniowych oraz przewlekłego stanu zapalnego. Objawy kliniczne obejmują sztywność kończyn miednicznych, trudności przy wstawaniu i poruszaniu się, niechęć do aktywności fizycznej oraz dolegliwości bólowe, nasilające się po wysiłku lub w niskich temperaturach.

Dysplazja stawów łokciowych: wielogenowe, dziedziczne schorzenie, dotyczące stawów łokciowych polegające na nieprawidłowym wykształceniu powierzchni stawowych. Dysplazja może powodować ból, sztywność stawów i kulawiznę. Towarzyszący mu stan zapalny może prowadzić do zwyrodnienia tych stawów.

Postępujący zanik siatkówki: to dziedziczna, autosomalna recesywna choroba degeneracyjna siatkówki oka, prowadząca do stopniowej utraty wzroku i ślepoty. Schorzenie rozpoczyna się od zwyrodnienia komórek odpowiedzialnych za widzenie w nocy (pręciki), a następnie obejmuje również komórki odpowiedzialne za widzenie dzienne i ostrość wzroku (czopki). Objawy pojawiają się zwykle w wieku 3–5 lat, a choroba prowadzi ostatecznie do ślepoty w wieku 5–7 lat. Objawy kliniczne obejmują pogarszające się widzenie zmierzchowe i nocne, niechęć psa do poruszania się po ciemku, dezorientację w nowym otoczeniu, zmiany w odruchu źrenicznym oraz w późniejszym stadium – całkowitą utratę wzroku. Amerykańska fundacja CERF (Canine Eye Registration Foundation) nie zaleca rozmnażania psów tej rasy, u których stwierdzono PRA, nawet jeśli choroba nie daje jeszcze wyraźnych objawów.

Odwrócenie płci SRY-ujemne: autosomalna recesywna wada genetyczna, w której psy z wyglądu męskie są chromosomalnie żeńskie (XX) i brakuje genu SRY, odpowiedzialnego za rozwój cech męskich. Obecnie nie istnieje bezpośredni test genetyczny, jednak odkryto marker genetyczny powiązany z tym zaburzeniem, który może służyć do badań hodowlanych i identyfikacji potencjalnych nosicieli.

Zwichnięcie rzepki: to wielogenowa, dziedziczna, wrodzona wiotkość więzadeł rzepki, prowadząca do jej zwichnięcia, czyli przemieszczenia na stronę przyśrodkową lub boczną poza krawędź bloczka kości udowej. Objawia się kulawizną i bolesnością, może doprowadzić do zwyrodnienia stawu kolanowego. Zalecane jest leczenie chirurgiczne.

Predyspozycje do chorób

Dotyczące jamy ustnej i zębów

Kamień nazębny: choroby zębów to najczęstszy, chroniczny problem u zwierząt domowych, dotykający 80% wszystkich psów powyżej drugiego roku życia.

Dotyczące narządów zmysłów: wzrok

Niewiele rzeczy ma tak dramatyczny wpływ na jakość życia Twojego psa, jak prawidłowe funkcjonowanie jego oczu.

Dwurzędowość rzęs: wada rozwojowa, polegająca na obecności dodatkowego, podrażniającego rogówkę i spojówki, rzędu rzęs przy wewnętrznej krawędzi wolnego brzegu powiek. Rzęsy te mogą powodować wtórne owrzodzenia rogówki, prowadząc do bólu, łzawienia, mrużenia oczu oraz wtórnych infekcji. Według danych opublikowanych przez Dorna, ryzyko wystąpienia dwurzędowości rzęs u amerykańskiego cocker spaniela jest 6,08 razy wyższe niż u przeciętnego psa innej rasy. W Cocker Spaniel Health Survey 2023, wielu respondentów zgłosiło, że wszystkie lub większość ich cocker spanieli amerykańskich cierpi na dwurzędowość rzęs, równocześnie wiele osób zgłosiło, że ma to niewielki lub żaden wpływ na życie ich psów. Leczeniem z wyboru jest usunięcie nieprawidłowych rzęs metodą krioterapii, elektroepilacji lub chirurgicznie.

Dysplazja siatkówki: to wada rozwojowa oka, polegająca na nieprawidłowym kształtowaniu się siatkówki w okresie płodowym lub we wczesnym okresie życia. W zależności od nasilenia zmian, dysplazja może przyjmować postać łagodnych fałd siatkówki, bardziej rozległych zmian ogniskowych o nieregularnym („geograficznym”) kształcie, aż po uogólnione zmiany prowadzące do odwarstwienia siatkówki i trwałej ślepoty. U amerykańskich cocker spanieli obserwuje się zarówno ogniskową dysplazję siatkówki, jak i fałdy siatkówki. Zmiany te, choć nie zawsze prowadzą do utraty wzroku, mogą wpływać na jakość życia psa i – ze względu na podejrzenie dziedzicznego podłoża – są podstawą do wykluczenia z hodowli osobników z bardziej zaawansowaną postacią choroby.

Dystrofia rogówki: jest to schorzenie polegające na odkładaniu się złogów, najczęściej lipidów lub cholesterolu, w warstwach rogówki, co prowadzi do jej zmętnienia. U rasy cocker spaniel może występować tylna polimorficzna dystrofia rogówki, która nie prowadzi do powstawania obrzęku rogówki. Schorzenie zazwyczaj nie wywołuje bólu ani znacznego pogorszenia widzenia, jednak w niektórych przypadkach może powodować drobne zmiany w przejrzystości rogówki. Chociaż dystrofia rogówki nie musi prowadzić do poważnych zaburzeń wzroku, ze względu na możliwość dziedzicznego podłoża schorzenia, organizacje zajmujące się zdrowiem psów nie zalecają rozmnażania osobników, u których ją zdiagnozowano.

Ektropium: to wada powieki polegająca polegająca na odwinięciu brzegu powieki (najczęściej dolnej) na zewnątrz, co prowadzi do odsłonięcia spojówki i części gałki ocznej. Taki stan sprzyja wysychaniu spojówki, podrażnieniom, infekcjom i przewlekłym stanom zapalnym.

Entropium: to wada anatomiczna powieki polegająca na zawinięciu jej brzegu do wewnątrz, w wyniku czego rzęsy oraz skóra powieki ocierają się o rogówkę. Może to prowadzić do podrażnienia, przewlekłego łzawienia, a w cięższych przypadkach – do zapalenia spojówek i owrzodzeń rogówki.

Jaskra: to poważne schorzenie okulistyczne polegające na podwyższonym ciśnieniu wewnątrzgałkowym, które prowadzi do uszkodzenia siatkówki oraz nerwu wzrokowego, a w konsekwencji do nieodwracalnej ślepoty. Jaskra może również predysponować do zwichnięcia soczewki, co dodatkowo pogarsza stan oka. Ciekawostką jest obserwowana większa częstość występowania jaskry u suk tej rasy, co może sugerować udział czynników hormonalnych. Diagnostyka jaskry opiera się na badaniu ciśnienia wewnątrzgałkowego (tonometria) oraz ocenie kąta przesączania w oku (gonioskopia), który u predysponowanych psów może być nieprawidłowy. Obecnie zaleca się, aby gonioskopię wykonywać w wieku około 1, 4 i 7-8 lat. Według danych Dorna, amerykański cocker spaniel ma 5,73 razy wyższe ryzyko zachorowania na jaskrę w porównaniu z innymi rasami psów. Tryb dziedziczenia jaskry u amerykańskich cocker spanieli nie jest znany, ale ze względu na jej poważne skutki program CERF zaleca wykluczenie z hodowli każdego psa, u którego zdiagnozowano jaskrę, nawet jeśli dotyczy tylko jednego oka.

Nabłonkowe zapalenie twardówki: to łagodne, ale przewlekłe zapalenie zewnętrznej warstwy twardówki oka, które powoduje zaczerwienienie i dyskomfort, czasem obrzęk rogówki, ale rzadko prowadzi do trwałej utraty wzroku. U cocker spanieli amerykańskich częściej diagnozuje się postać rozproszoną lub guzkową niż u innych ras. Psy chore mogą wykazywać jednostronne lub obustronne zapalenie, zaczerwienienie naczyń twardówki, a czasem również obrzęk rogówki i nacieki w zrębie rogówki z udziałem limfocytów T CD3. W jednym z badań, spośród 19 przypadków choroby, aż 6 dotyczyło cocker spanieli amerykańskich. Leczenie polega na stosowaniu leków immunosupresyjnych, które kontrolują stan zapalny i zapobiegają powikłaniom, takim jak uszkodzenie rogówki i utrata wzroku.

Wypadnięcie gruczołu trzeciej powieki: to schorzenie okulistyczne, polegające na przemieszczeniu i uwypukleniu gruczołu trzeciej powieki, który znajduje się w wewnętrznym kąciku oka. Gruczoł ten pełni kluczową rolę w produkcji łez i ochronie powierzchni oka, a jego nieprawidłowe położenie może prowadzić do stanu zapalnego, suchości oka oraz zwiększonego ryzyka infekcji. Objawem wypadnięcia gruczołu jest charakterystyczny, czerwony, kulisty obrzęk, określany jako „wiśniowe oko” (cherry eye). Choć dokładna przyczyna schorzenia nie jest w pełni poznana, uważa się, że istnieje predyspozycja genetyczna do tego schorzenia, szczególnie u niektórych ras psów. Choroba może rozwijać się wtórnie do przewlekłego zapalenia spojówek, zwykle o podłożu alergicznym. Objawia się zaczerwienieniem oka, łzawieniem, swędzeniem oraz śluzowo-ropną wydzieliną. Jeśli schorzenie nie jest leczone, może prowadzić do przewlekłych stanów zapalnych i wtórnych problemów z rogówką oraz zaburzeń produkcji łez, co zwiększa ryzyko zespołu suchego oka. Leczenie polega zazwyczaj na chirurgicznym przemieszczeniu gruczołu z powrotem do prawidłowej pozycji, aby zachować jego funkcję i uniknąć powikłań.

Zaćma: to schorzenie polegające na zmętnieniu soczewki oka, co prowadzi do stopniowego pogorszenia wzroku, a w ciężkich przypadkach – do całkowitej ślepoty. U psów rasy cocker spaniel amerykański najczęściej występują zaćmy przednie i tylne, o typie pośrednim lub punktowym. Objawy mogą pojawić się już przed ukończeniem 2. roku życia, a choroba często postępuje szybko, prowadząc do dojrzałej zaćmy, która może wywoływać znaczny stan zapalny soczewki. Według ankiety Cocker Spaniel Breed Health Survey 2023 częstość zaćmy występowania wynosiła: zaćma obustronna: 2,02%, zaćma jednostronna 6,22%, zaćma młodzieńcza (<8 lat) obustronna: 1,85%, zaćma młodzieńcza (<8 lat) jednostronna: 0,94%. Według danych opublikowanych przez Dorna, ryzyko wystąpienia zaćmy u amerykańskiego cocker spaniela jest 2,04 razy wyższe niż u przeciętnego psa innej rasy. Z uwagi na potencjalne dziedziczenie choroby, CERF nie zaleca rozmnażania psów dotkniętych zaćmą, nawet jeśli zmiany są łagodne. Regularne badania okulistyczne są zalecane szczególnie u psów hodowlanych i u psów starszych.

Zespół suchego oka: to przewlekłe schorzenie oczu polegające na niewystarczającej produkcji filmu łzowego, który chroni i nawilża powierzchnię oka. Niedobór łez prowadzi do wtórnego zapalenia spojówek, owrzodzeń rogówki, podrażnienia, bólu oraz w bardziej zaawansowanych przypadkach – do poważnych zaburzeń widzenia lub utraty wzroku. U amerykańskich cocker spanieli choroba ta występuje stosunkowo często i zwykle pojawia się w wieku 2-5 lat. Początkowo objawia się zaczerwienieniem oczu, mrużeniem powiek i obecnością gęstej, śluzowej wydzieliny. W miarę postępu choroby rogówka staje się matowa i pojawiają się na niej zmętnienia oraz owrzodzenia. Właściwa diagnoza wymaga przeprowadzenia testu Schirmera w celu oceny ilości wydzielanych łez. Leczenie KCS opiera się na regularnym stosowaniu miejscowych środków nawilżających (tzw. sztucznych łez) oraz leków przeciwzapalnych, najczęściej z grupy inhibitorów kalcyneuryny, takich jak cyklosporyna lub takrolimus. W niektórych przypadkach konieczne może być także leczenie antybiotykowe lub chirurgiczne (np. przemieszczenie przewodu ślinowego do worka spojówkowego). Zespół suchego oka ma często podłoże autoimmunologiczne i może być chorobą dziedziczną, dlatego u psów hodowlanych wskazane są okresowe badania okulistyczne. W przypadku rozpoznania KCS, psy nie powinny być rozmnażane, aby ograniczyć ryzyko przekazywania predyspozycji do tej choroby.

Dotyczące narządów zmysłu : słuch

Głuchota: u cocker spanieli amerykańskich może występować głuchota wrodzona lub wtórna, rozwijająca się w wyniku ciężkiego, przewlekłego zapalenia ucha. Głuchota może występować jednostronnie lub obustronnie. W celu potwierdzenia diagnozy stosuje się specjalistyczne badanie słuchu metodą BAER (Brainstem Auditory Evoked Response), czyli badanie słuchowych potencjałów wywołanych z pnia mózgu. Głuchota wrodzona może mieć podłoże genetyczne, dlatego zaleca się wykluczanie z hodowli psów dotkniętych obustronną głuchotą, a w przypadku głuchoty jednostronnej – rozważenie ryzyka przekazywania tej cechy potomstwu.

Dotyczące skóry

Alergiczne zapalenie skóry: schorzenie jest wynikiem reakcji alergicznych, które mogą być wywołane alergenami wziewnymi (np. pyłkami roślin, kurzem domowym) lub alergenami pokarmowymi. Objawia się świądem oraz występowaniem zapalenia skóry spowodowanego samouszkodzeniami (tzw. hot spots), czyli wilgotnymi, bolesnymi ranami, które powstają w wyniku intensywnego drapania lub lizania skóry. Objawy mogą pojawiać się sezonowo (np. wiosną i latem), ale u niektórych psów mają charakter całoroczny, zwłaszcza jeśli przyczyną są alergeny środowiskowe obecne stale lub alergie pokarmowe. Najczęściej zajęte są okolice uszu, pyska, brzucha i kończyn, a świąd może prowadzić do wtórnych infekcji bakteryjnych i grzybiczych.

Dermatoza reagująca na witaminę A: jest to dziedziczne schorzenie skóry, w którym dochodzi do zaburzeń rogowacenia oraz łojotoku. Choroba objawia się suchą, łuszczącą się lub przetłuszczoną skórą, matową sierścią i nadmiernym złuszczaniem naskórka, szczególnie w okolicach uszu, pyska, klatki piersiowej, brzucha oraz kończyn. W zaawansowanych przypadkach może dojść do powstawania łuszczących się strupów, zapalenia mieszków włosowych oraz nieprzyjemnego zapachu skóry. Dermatozę reagującą na witaminę A odróżnia się od idiopatycznej łojotokowej choroby skóry za pomocą badania histopatologicznego (biopsji skóry) oraz reakcji na suplementację witaminy A, która prowadzi do poprawy stanu skóry i sierści. Schorzenie ma podłoże genetyczne, choć dokładny mechanizm dziedziczenia nie został ustalony. Uważa się, że może występować predyspozycja rasowa, szczególnie u cocker spanieli, u których często stwierdza się zaburzenia procesów rogowacenia i pracy gruczołów łojowych. Według dostępnych danych z przeglądów zdrowotnych rasy (Cocker Spaniel Health Survey), dermatozy związane z keratynizacją i łojotokiem stanowią istotny problem dermatologiczny w tej rasie, a przypadki reagujące na suplementację witaminą A obserwowano zarówno u psów młodych, jak i dorosłych. Leczenie obejmuje długotrwałe podawanie witaminy A w odpowiednich dawkach, pielęgnację skóry przy użyciu szamponów keratolitycznych i nawilżających, a także dietę bogatą w nienasycone kwasy tłuszczowe i antyoksydanty, które wspomagają regenerację naskórka i funkcje bariery skórnej.

Łojotok idiopatyczny: to choroba skóry, która charakteryzuje się zaburzeniami w procesie rogowacenia naskórka, co prowadzi do nadmiernej produkcji łoju, któremu może towarzyszyć nadmierne złuszczanie się naskórka. Pierwotna przyczyna tego schorzenia jest nieznana. Uważa się, że łojotok idiopatyczny ma podłoże genetyczne i jest dziedziczny. W wyniku zaburzonej bariery skórnej, psy z łojotokiem idiopatycznym są bardziej podatne na wtórne infekcje, zwłaszcza na tle drożdżaków Malassezia pachydermatis. Drożdżaki te naturalnie występują na skórze psów, ale w przypadku łojotoku, kiedy równowaga mikroflory skóry jest zaburzona, mogą się nadmiernie namnażać i powodować stan zapalny, świąd, zaczerwienienie skóry, a także nieprzyjemny zapach. Objawy łojotoku idiopatycznego mogą nasilać się w okresach stresu, zmian hormonalnych lub alergii. Ważne jest, aby odróżnić łojotok idiopatyczny od łojotoku wtórnego, który jest wynikiem innych chorób, takich jak alergie, choroby hormonalne (np. niedoczynność tarczycy, zespół Cushinga), pasożyty (np. nużeniec) czy zaburzenia odżywiania. W diagnostyce łojotoku idiopatycznego kluczowe jest wykluczenie tych przyczyn poprzez wykonanie badań, takich jak badanie krwi, badanie moczu, zeskrobiny skóry, testy alergiczne czy biopsja skóry. Według Dorna, ryzyko wystąpienia łojotoku idiopatycznego u cocker spanieli amerykańskich jest 3,19 razy wyższe niż u innych ras.

Przewlekłe zapalenie ucha z kostnieniem przewodu słuchowego zewnętrznego: cocker spaniele amerykańskie są predysponowane do przewlekłych infekcji ucha, które mogą prowadzić do patologicznego kostnienia i zwężenia przewodu słuchowego zewnętrznego, utrudniając przepływ powietrza i sprzyjając nawrotom stanów zapalnych. Według danych opublikowanych przez Dorna, ryzyko wystąpienia przewlekłego zapalenie ucha u amerykańskiego cocker spaniela jest 1,45 razy wyższe niż u przeciętnego psa innej rasy, natomiast greckie badanie wskazało 8,99x większe ryzyko u cocker spanieli w porównaniu z innymi rasami.

Dotyczące układu oddechowego

Rozstrzenie oskrzeli: jest to przewlekłe poszerzenie oskrzeli, które prowadzi do gromadzenia się śluzu w drogach oddechowych i utrudnia prawidłowe oczyszczanie płuc. Objawy kliniczne obejmują przewlekły kaszel z nadmierną ilością wydzieliny śluzowej. Rozpoznanie ustala się na podstawie badania rentgenowskiego klatki piersiowej. Leczenie polega na stosowaniu leków rozszerzających oskrzela, a w niektórych przypadkach kortykosteroidów w celu zmniejszenia stanu zapalnego i poprawy drożności dróg oddechowych.

Dotyczące serca i układu krążenia

Kardiomiopatia rozstrzeniowa: to poważna choroba mięśnia sercowego, w której dochodzi do powiększenia jam serca – głównie lewej komory – oraz osłabienia siły skurczu mięśnia sercowego. W efekcie serce traci zdolność do skutecznego pompowania krwi, co prowadzi do zastoinowej niewydolności krążenia. Choroba ta jest jedną z najczęstszych przyczyn nagłych zgonów sercowych u psów ras średnich i dużych, jednak u cocker spanieli obserwuje się szczególny, odmienny typ DCM, który wiąże się z niedoborem tauryny – aminokwasu niezbędnego do prawidłowego funkcjonowania serca. W tej tzw. kardiomiopatii zależnej od tauryny (taurine-responsive DCM), objawy kliniczne obejmują osłabienie, nietolerancję wysiłku, przyspieszony oddech, duszność, kaszel, utratę masy ciała, a niekiedy omdlenia. W zaawansowanym stadium mogą występować objawy obrzęku płuc lub nagromadzenia płynu w jamie brzusznej (wodobrzusze). Badania wykazują, że u chorych cocker spanieli występuje znaczne obniżenie poziomu tauryny w osoczu, co sugeruje, że niedobór tego aminokwasu odgrywa kluczową rolę w rozwoju choroby. Tauryna jest niezbędna dla utrzymania prawidłowej kurczliwości mięśnia sercowego, równowagi elektrolitowej i stabilności błon komórkowych. Jej brak prowadzi do osłabienia mięśnia serca i postępującego poszerzenia jego jam. Odmiana DCM związana z niedoborem tauryny może być odwracalna, jeśli zostanie rozpoznana we wczesnym stadium. Większość psów reaguje bardzo dobrze na suplementację tauryny, co skutkuje poprawą wyników echokardiograficznych (ECHO) i ustąpieniem objawów klinicznych. W wielu przypadkach możliwe jest nawet odstawienie leków kardiologicznych po kilku miesiącach terapii. Profilaktyka i wczesna diagnostyka mają kluczowe znaczenie – zaleca się regularne badania serca (ECHO, EKG), szczególnie u psów powyżej 5 roku życia, oraz stosowanie dobrze zbilansowanej diety, zawierającej odpowiednie ilości tauryny i karnityny. Dzięki temu rokowanie dla cocker spanieli z DCM zależną od tauryny jest znacznie lepsze niż w przypadku klasycznej, idiopatycznej postaci choroby.

Blok przedsionkowo-komorowy II i III stopnia: cocker spaniele należą do ras predysponowanych do występowania zaawansowanego bloku przedsionkowo-komorowego (AV block, AVB) drugiego i trzeciego stopnia. Choroba ta polega na zaburzeniu przewodzenia impulsów elektrycznych pomiędzy przedsionkami a komorami serca, co prowadzi do zbyt wolnej i nieregularnej pracy serca (bradykardii) oraz niewystarczającego przepływu krwi do narządów. W badaniach klinicznych wykazano, że szczególnie narażone są starsze, cięższe i niekastrowane suki, które były nadreprezentowane w grupach psów zdiagnozowanych z tą chorobą. Najczęściej obserwowane objawy to osłabienie, apatia, nietolerancja wysiłkowa oraz omdlenia, które wynikają z okresowego niedotlenienia mózgu i mięśni. Cocker spaniele amerykańskie wykazują również zwiększoną predyspozycję do zespołu chorego węzła zatokowego (sick sinus syndrome) — innego rodzaju zaburzenia rytmu serca, w którym dochodzi do nieprawidłowej pracy naturalnego rozrusznika serca. Rozpoznanie stawia się na podstawie badania elektrokardiograficznego (EKG), które pozwala ocenić stopień bloku przewodzenia. W przypadkach zaawansowanych jedyną skuteczną metodą leczenia jest wszczepienie rozrusznika serca, co umożliwia przywrócenie prawidłowego rytmu i częstości pracy serca.

Dotyczące krwi i układu chłonnego

Małopłytkowość immunologiczna: to autoimmunologiczna choroba krwi, w której układ odpornościowy psa niszczy własne płytki krwi (trombocyty) – komórki odpowiedzialne za prawidłowe krzepnięcie. Ich niedobór prowadzi do samoistnych krwawień, powstawania siniaków, wybroczyn na skórze i błonach śluzowych, a w cięższych przypadkach do krwotoków z nosa, dziąseł, przewodu pokarmowego lub układu moczowego. ITP najczęściej rozwija się u dorosłych psów, a rasa cocker spaniel angielski wykazuje podwyższoną predyspozycję do zachorowania. Przyczyny choroby nie są w pełni poznane – u większości psów nie udaje się wykryć czynnika wywołującego (ITP pierwotna), choć niekiedy ma ona charakter wtórny, związany z infekcjami, nowotworami, lekami lub szczepieniami. Objawy kliniczne obejmują: osłabienie, apatię, krwawienia z błon śluzowych, krew w kale lub moczu, krwotoki podskórne (wybroczyny) oraz anemię wtórną do krwawień. Rozpoznanie opiera się na morfologii krwi – niskim poziomie płytek przy jednoczesnym wykluczeniu innych przyczyn ich spadku. Potwierdzenie ITP może wymagać badań immunologicznych i koagulologicznych. Leczenie obejmuje leki immunosupresyjne (najczęściej prednizon), które hamują niszczenie płytek, a w ciężkich przypadkach transfuzje krwi lub osocza. Choroba ma nawracający przebieg, a skuteczność leczenia zależy od szybkiej diagnozy i odpowiedzi na terapię.

Niedokrwistość hemolityczna o podłożu autoimmunologicznym: to rzadka choroba autoimmunologiczna, w której układ odpornościowy psa niszczy własne czerwone krwinki, prowadząc do ciężkiej niedokrwistości i niedotlenienia organizmu. U cocker spanieli angielskich ryzyko zachorowania jest trzykrotnie wyższe niż przeciętnie. Choroba najczęściej dotyczy samic w średnim wieku i może mieć charakter pierwotny (idiopatyczny) lub wtórny – jako powikłanie infekcji, nowotworów, pasożytów krwi lub niepożądanych reakcji na leki i szczepienia. Objawy IMHA są niespecyficzne i obejmują osłabienie, apatię, bladość lub zażółcenie dziąseł, przyspieszone tętno i oddech, utratę apetytu oraz możliwą gorączkę i wymioty. U chorego psa dochodzi do gwałtownego spadku liczby czerwonych krwinek, który może być wykryty przez badanie hematokrytu (PCV). W ciężkich przypadkach konieczne jest przetoczenie krwi oraz intensywna terapia w warunkach szpitalnych. Leczenie polega na długotrwałym podawaniu leków immunosupresyjnych (np. prednizonu) oraz profilaktyce zakrzepicy, która odpowiada za większość zgonów w przebiegu IMHA. Choroba ma nawrotowy charakter, ale wiele psów wchodzi w remisję po kilkumiesięcznej terapii.

Zaburzenie funkcji płytek krwi: to schorzenie hematologiczne, które objawia się umiarkowanym do ciężkiego krwawieniem, pomimo prawidłowej liczby płytek krwi i prawidłowej funkcji osoczowych czynników krzepnięcia, w tym czynnika von Willebranda. Przyczyną problemu jest niedobór ADP w płytkach krwi, co prowadzi do zaburzeń w procesie agregacji płytek. Psy dotknięte tą chorobą mają wydłużony czas krwawienia oraz wydłużony czas agregacji płytek w odpowiedzi na stymulację ADP lub kolagenem, co powoduje skłonność do łatwego powstawania siniaków, krwawień z błon śluzowych, przedłużonego krwawienia po drobnych urazach lub zabiegach chirurgicznych. Badania laboratoryjne wykazują prawidłowe wyniki w zakresie liczby płytek, funkcji osoczowych czynników krzepnięcia i poziomu czynnika von Willebranda, co odróżnia tę chorobę od innych wrodzonych zaburzeń krzepnięcia. Dziedziczenie zaburzenia sugeruje podłoże rodzinne – w literaturze opisano przypadki w trzech rodzinach cocker spanieli amerykańskich. Leczenie ma charakter objawowy – w przypadku krwawień stosuje się transfuzje koncentratów płytek krwi lub osocza, a także środki wspomagające krzepnięcie. Psy z tą predyspozycją nie powinny być wykorzystywane w hodowli, aby zmniejszyć ryzyko dziedziczenia choroby w populacji rasy.

Zaburzenia endokrynologiczne i metaboliczne

Niedoczynność tarczycy: choroba, w której organizm nie wytwarza wystarczającej ilości hormonów tarczycy. Objawy mogą obejmować suchość skóry i sierści, wypadanie włosów, podatność na inne choroby skóry, przyrost masy ciała, lękliwość, agresję lub inne zmiany w zachowaniu. U cocker spanieli angielskich dominuje dziedziczne zapalenie tarczycy o podłożu autoimmunologicznym. W badaniach prowadzonych na Michigan State University obecność przeciwciał skierowanych przeciwko tarczycy wykazano u 15,7% cocker spanieli. (wartość średnia dla wszystkich ras wynosi 7,5%).

Zaburzenia neurologiczne

Lipofuscynoza neuroceroidalna: to rzadka, śmiertelna choroba neurodegeneracyjna występująca u cocker spanieli amerykańskich. Należy do grupy tzw. lizosomalnych chorób spichrzeniowych, w których dochodzi do odkładania się w komórkach nerwowych nieprawidłowych substancji tłuszczowych i barwnikowych – ceroidu i lipofuscyny. W wyniku ich nagromadzenia neurony stopniowo ulegają uszkodzeniu, co prowadzi do nieodwracalnych zmian w mózgu i rdzeniu kręgowym. Pierwsze objawy choroby pojawiają się zwykle między 18 miesiącem a 6 rokiem życia i mają postępujący charakter. Początkowo mogą być mało charakterystyczne – pies staje się mniej pewny ruchów, chwiejny, nieco zdezorientowany lub drażliwy. Z czasem rozwija się niedowład tylnych kończyn, zaburzenia koordynacji, napady padaczkowe, utrata wzroku oraz wyraźne zmiany w zachowaniu, takie jak lękliwość, dezorientacja czy agresja. W miarę postępu choroby pies traci zdolność poruszania się, samodzielnego jedzenia i reagowania na bodźce, co ostatecznie prowadzi do śmierci zwierzęcia. Tryb dziedziczenia nie został jednoznacznie ustalony, choć podejrzewa się podłoże genetyczne, najprawdopodobniej autosomalne recesywne. Rozpoznanie opiera się na badaniu neurologicznym, rezonansie magnetycznym, a ostatecznie na analizie histopatologicznej tkanek mózgu. W niektórych krajach dostępne są testy DNA pozwalające wykrywać nosicieli genu odpowiedzialnego za rozwój choroby. Nie istnieje skuteczne leczenie przyczynowe – terapia ma jedynie charakter objawowy i może obejmować stosowanie leków przeciwdrgawkowych, diety wspomagającej funkcje mózgu oraz suplementów antyoksydacyjnych. Niestety, środki te nie zatrzymują postępu choroby, a rokowanie jest zawsze niekorzystne. Lipofuscynoza neuroceroidalna kończy się śmiercią zwierzęcia w ciągu kilku miesięcy lub lat od wystąpienia objawów. Z tego względu psy dotknięte chorobą oraz ich krewni nie powinny być wykorzystywane w hodowli, a badania genetyczne są kluczowe dla eliminacji nosicieli z populacji cocker spanieli.

Padaczka idiopatyczna: to przewlekła choroba neurologiczna, w której dochodzi do występowania nawracających napadów padaczkowych bez uchwytnej przyczyny organicznej. Choroba ta może przyjmować postać napadów uogólnionych lub częściowych, o różnym stopniu nasilenia. Pierwsze objawy najczęściej pojawiają się u młodych psów, zazwyczaj przed ukończeniem pierwszego roku życia, chociaż mogą również wystąpić w późniejszym okresie. Napady mogą mieć charakter łagodny, przebiegający z chwilowym zaburzeniem świadomości lub drżeniem części ciała, albo ciężki, obejmujący utratę przytomności, drgawki toniczno-kloniczne i inne objawy neurologiczne. Przyczyna padaczki idiopatycznej nie jest w pełni poznana, jednak badania sugerują, że ma ona podłoże genetyczne, mimo iż dokładny sposób dziedziczenia pozostaje nieustalony. Leczenie choroby polega na długoterminowym stosowaniu leków przeciwpadaczkowych, których celem jest kontrolowanie napadów i zmniejszenie ich częstotliwości.

Dotyczące układu kostno-stawowego i mięśniowego

Niepełne kostnienie kłykcia kości ramiennej: to choroba ortopedyczna, która występuje z podwyższoną częstością u cocker spanieli amerykańskich. Schorzenie polega na niecałkowitym połączeniu dwóch ośrodków kostnienia w obrębie kłykcia kości ramiennej – struktury, która stanowi część stawu łokciowego. W prawidłowych warunkach proces kostnienia kończy się w młodym wieku, jednak u psów dotkniętych IOHC pozostaje on niekompletny, co prowadzi do osłabienia kości i zwiększonego ryzyka złamań w tym miejscu. Choroba często dotyczy samców, co sugeruje możliwy związek z hormonami płciowymi. Analizy rodowodów wskazują na potencjalny autosomalny recesywny sposób dziedziczenia, choć dokładny mechanizm genetyczny nie został dotąd jednoznacznie określony. U niektórych psów schorzenie może mieć charakter bezobjawowy i pozostawać niewykryte przez długi czas, natomiast u innych pojawiają się wyraźne symptomy – kulawizna przedniej kończyny, ból przy zginaniu łokcia, sztywność, niechęć do ruchu oraz ograniczenie zakresu ruchomości stawu. W przypadkach nieleczonych lub przy dużym obciążeniu kończyny może dojść do złamania kłykcia kości ramiennej, które wymaga interwencji chirurgicznej. W badaniach obrazowych, takich jak tomografia komputerowa (CT), widoczne jest szczelinowate rozdzielenie struktur kostnych, a u psów z przewlekłym przebiegiem – zmiany zwyrodnieniowe w obrębie stawu łokciowego. Leczenie zależy od stopnia zaawansowania zmian. U psów bez objawów klinicznych możliwe jest monitorowanie stanu, jednak w większości przypadków zaleca się stabilizację chirurgiczną przy użyciu śrub, aby zapobiec złamaniom i dalszym uszkodzeniom stawu. W przypadkach, w których doszło już do złamania, konieczne jest natychmiastowe leczenie operacyjne. Rokowanie po zabiegu jest ostrożne – większość psów odzyskuje sprawność, choć ryzyko rozwoju choroby zwyrodnieniowej stawu pozostaje. Ze względu na genetyczne podłoże schorzenia, psy dotknięte IOHC oraz ich bliscy krewni nie powinny być dopuszczane do hodowli. Wczesna diagnostyka, szczególnie u młodych psów wykazujących kulawiznę bez wyraźnej przyczyny, ma kluczowe znaczenie dla zapobiegania poważnym powikłaniom.

Skłonność do chorób nowotworowych

Plazmocytoma/guz z komórek plazmatycznych: to nowotwór wywodzący się z plazmocytów – komórek układu odpornościowego odpowiedzialnych za produkcję przeciwciał. U cocker spanieli amerykańskich stwierdzono aż dziesięciokrotnie wyższe ryzyko rozwoju guzów z komórek plazmatycznych w obrębie języka w porównaniu z innymi rasami psów. W większości przypadków plazmocytoma ma charakter łagodny i nie daje przerzutów, choć może lokalnie naciekać sąsiednie tkanki. Zmiany te mogą mieć postać pojedynczego guzka lub owrzodzenia na błonie śluzowej jamy ustnej, najczęściej na języku, dziąsłach lub policzkach. W literaturze weterynaryjnej opisano również przypadki guzów umiejscowionych w obrębie penisa, odbytu oraz trzeciej powieki. Objawy kliniczne zależą od lokalizacji zmiany – mogą obejmować trudności w jedzeniu, ślinienie się, krwawienia z jamy ustnej lub dyskomfort podczas przełykania. Leczenie polega na chirurgicznym usunięciu guza, które zwykle daje bardzo dobre rokowanie. W przypadku całkowitego wycięcia zmiany nawroty są rzadkie. W nielicznych przypadkach guz może ulec zezłośliwieniu i przekształcić się w szpiczaka mnogiego (multiple myeloma), dlatego zaleca się badanie histopatologiczne każdej wyciętej zmiany oraz regularne kontrole pooperacyjne. Wczesne rozpoznanie i interwencja chirurgiczna zapewniają u większości psów pełne wyleczenie i bardzo dobre rokowanie długoterminowe.

Mastocytoma/guz z komórek tucznych: to nowotwór, którego komórki produkują histaminę, co prowadzi do stanów zapalnych, owrzodzeń skóry oraz objawów ogólnoustrojowych, takich jak wymioty, biegunka czy reakcje alergiczne. Diagnoza polega na biopsji cienkoigłowej, badaniach obrazowych oraz analizie histopatologicznej, która pozwala określić stopień zaawansowania choroby. Leczenie najczęściej obejmuje chirurgiczne usunięcie guza z szerokim marginesem, a w przypadkach zaawansowanych stosuje się radioterapię, chemioterapię lub leki celowane, takie jak masitinib. Według Cocker Spaniel Health Survey 2023, mastocytoma występowała u 2,01% badanych cocker spanieli amerykańskich.

Czerniak złośliwy jamy ustnej: to nowotwór złośliwy, który najczęściej rozwija się w obrębie dziąseł cocker spanieli amerykańskich. Może mieć postać barwnikową (ciemną) lub bezbarwnikową, a jego przebieg jest agresywny, z możliwością wczesnego przerzutowania do okolicznych węzłów chłonnych oraz narządów wewnętrznych. Objawy kliniczne obejmują krwawienie z dziąseł, powstawanie guzków, nieprzyjemny zapach z pyska, trudności w jedzeniu, utratę apetytu oraz czasami ból w obrębie jamy ustnej. Nowotwór jest trudny do leczenia i wymaga wczesnej interwencji. Diagnostyka obejmuje badanie fizykalne, biopsję zmiany oraz badania obrazowe w celu oceny ewentualnych przerzutów. W badaniach wykazano, że cocker spaniele mają 1,65 razy wyższe ryzyko wystąpienia złośliwego czerniaka jamy ustnej w porównaniu do innych ras. Leczenie polega głównie na chirurgicznym usunięciu guza, czasami w połączeniu z radioterapią lub immunoterapią. Rokowanie zależy od stopnia zaawansowania choroby w momencie diagnozy – wcześnie wykryty guz daje lepsze szanse na przeżycie, natomiast zaawansowane zmiany są trudne do wyleczenia. Psy z tą chorobą nie powinny być wykorzystywane w hodowli.

Inne choroby

Agresja: rasa cocker spaniel amerykański jest uznawana za jedną z tych, które mogą wykazywać skłonność do agresji o charakterze dominacyjnym, zwłaszcza w określonych sytuacjach związanych z rywalizacją lub ochroną zasobów. Zjawisko to może być najbardziej nasilone u niekastrowanych samców, choć przypadki agresji obserwowano również u samców po kastracji i u suk. Agresja u cocker spanieli może mieć różne podłoże – od genetycznego, przez hormonalne, aż po środowiskowe. Według Cocker Spaniel Health Survey z 2023 roku, problem ten dotyczył około 2,48% populacji rasy.

Przepukliny: pępkowa/pachwinowa: są to wrodzone wady anatomiczne, w których dochodzi do przemieszczenia narządów jamy brzusznej poza ich prawidłowe położenie w wyniku niezarośnięcia otworu w ścianie brzucha. Przepuklina pępkowa powstaje w miejscu, gdzie przebiegał sznur pępowinowy, i objawia się miękkim uwypukleniem w okolicy pępka, pod którym mogą znajdować się fragmenty sieci lub jelit. Zmiana jest zwykle łatwo wyczuwalna i może ulec powiększeniu przy kaszlu, wysiłku lub zwiększonym ciśnieniu w jamie brzusznej. Dziedziczny charakter tej wady nie został jednoznacznie potwierdzony, jednak w literaturze weterynaryjnej sugeruje się możliwość podłoża poligenicznego lub autosomalnego recesywnego. W przypadku małych, niepowiększających się przepuklin pępkowych często możliwe jest jedynie obserwowanie pacjenta, jednak przepukliny większe lub pachwinowe wymagają leczenia chirurgicznego, aby zapobiec uwięźnięciu narządów i groźnym powikłaniom, takim jak niedrożność jelit lub martwica tkanek. Przepuklina pachwinowa natomiast polega na przemieszczeniu narządów jamy brzusznej (najczęściej pętli jelitowych lub macicy u suk) do kanału pachwinowego lub pod skórę w okolicy pachwiny. Częściej występuje u suk niż u psów, a jej rozwój może być związany zarówno z predyspozycjami wrodzonymi, jak i czynnikami mechanicznymi, np. ciążą, otyłością czy urazami.

Zespół nagłej agresji/syndrom wściekłości: to rzadkie, ale poważne zaburzenie zachowania, które od lat opisywane jest u angielskich cocker spanieli (choć nie tylko). Objawia się nagłymi, gwałtownymi atakami agresji – często bez wyraźnego bodźca i w sytuacjach, które normalnie nie wywoływałyby takiej reakcji. Pies w takim epizodzie bywa „nieobecny”, trudno nawiązać z nim kontakt, a po chwili często wraca do normalnego zachowania, jakby nic się nie stało. Naukowcy nie są zgodni co do przyczyn – podejrzewa się podłoże neurologiczne lub genetyczne, niektórzy badacze wiążą je z zaburzeniami funkcjonowania układu limbicznego. Ważne jest, by nie mylić tej jednostki chorobowej z „zwykłą” agresją wynikającą z braku socjalizacji czy błędów wychowawczych. Choć przypadki cocker rage syndrome są rzadkie, odpowiedzialni hodowcy powinni szczególnie zwracać uwagę na temperament psów przeznaczonych do rozrodu. Według Cocker Spaniel Health Survey z 2023 roku, problem ten dotyczył około 1,14% populacji rasy.

Zaburzenia zachowania: mogą mieć podłoże genetyczne, środowiskowe lub emocjonalne, a ich nasilenie często wiąże się z niewłaściwą socjalizacją, stresem, bólem lub brakiem konsekwentnego wychowania. Wczesna interwencja behawiorysty, cierpliwe szkolenie oparte na pozytywnym wzmocnieniu oraz regularna kontrola stanu zdrowia (szczególnie neurologicznego) mogą znacząco ograniczyć występowanie tych problemów. Według danych z raportu Cocker Spaniel Health Survey z 2023 roku różnego rodzaju zaburzenia o podłożu neurologicznym i behawioralnym odnotowano u 13,88% wszystkich badanych cocker spanieli, co stanowi istotny odsetek populacji tej rasy. Do najczęstszych należą: agresja 2,48%, zespół nagłej agresji 1,14%, lękliwość 3,54%, demencja 2,04%.

U cocker spanieli amerykańskich odnotowano także: dysplazję mieszków czarnych włosów, brachygnatyzm, przewlekła zapalna choroba wątroby, rozszczep wargi/podniebienia, wnętrostwo, cykliczna hematopoeza, defekt ektodermalny, niedobór czynnika IX , niedobór czynnika X, hipotrychoza, niedobór IgA, choroba krążka międzykręgowego, złośliwa hipertermia, mikroftalmia, narkolepsja, rozszczep i niedorozwój nerwu wzrokowego, anomalia Pelgera-Hueta, zespolenie wrotno-oboczne, prognatyzm, zwężenie tętnicy płucnej, dysplazja nerek, zapalenie gruczołów łojowych, anomalia pierścienia naczyniowego, choroba von Willebranda.

Fundacja Ochrony Zwierząt Vet-Alert zapewnia opiekę weterynaryjną potrzebującym zwierzętom.

Żywienie i pielęgnacja

Pielęgnacja

Pielęgnacja sierści: długa, jedwabista i obfita sierść cocker spaniela amerykańskiego wymaga systematycznej pielęgnacji, aby zachować jej zdrowy wygląd i zapobiec kołtunieniu.

Czesanie: wymaga regularnego szczotkowania – najlepiej codziennie lub co najmniej kilka razy w tygodniu. Pomaga to usuwać martwe włosy, rozplątywać drobne supły i utrzymywać sierść w dobrej kondycji. Warto używać szczotek o miękkim włosiu oraz grzebieni z obrotowymi zębami, które nie niszczą delikatnej struktury włosa.
Strzyżenie i trymowanie: wymaga regularnego strzyżenia, szczególnie w okolicach łap, uszu, brzucha i ogona, gdzie sierść rośnie najobficiej. Wystawowe psy poddaje się również trymowaniu, które nadaje sierści odpowiedni kształt i strukturę. Zaleca się wizyty u groomera co 6–8 tygodni, aby utrzymać elegancki wygląd i zdrową kondycję włosa.

Kąpiele: należy wykonywać w miarę potrzeby, zazwyczaj co 3–4 tygodnie, używając delikatnych szamponów i odżywek przeznaczonych dla psów o długiej sierści. Po kąpieli sierść należy dokładnie wysuszyć i rozczesać, aby uniknąć powstawania kołtunów. Regularne stosowanie odżywek bez spłukiwania ułatwia późniejsze rozczesywanie i nadaje włosom połysk.

Pielęgnacja zębów: zęby należy szczotkować codziennie, aby zapobiec odkładaniu się kamienia nazębnego, paradontozie i nieświeżemu zapachowi z pyszczka.

Pielęgnacja uszu: ze względu na specyficzną budowę małżowin – długie, opadające i gęsto owłosione – uszy cocker spaniela amerykańskiego są szczególnie narażone na gromadzenie się wilgoci i zanieczyszczeń, co może prowadzić do stanów zapalnych. Należy je regularnie kontrolować i czyścić przy użyciu specjalnych preparatów do pielęgnacji uszu, unikając wprowadzania patyczków głęboko do kanału słuchowego. Po kąpieli warto dokładnie osuszyć wnętrze ucha, by zapobiec infekcjom.

Pielęgnacja oczu: oczy cocker spaniela amerykańskiego wymagają częstego przemywania letnią przegotowaną wodą lub delikatnym płynem do pielęgnacji oczu dla psów. Pomaga to usuwać wydzielinę i zapobiegać podrażnieniom, szczególnie u osobników o jasnym umaszczeniu, u których łzy mogą powodować odbarwienia sierści pod oczami.

Pielęgnacja pazurów: pazury należy regularnie skracać – zwykle co 2–4 tygodnie – aby zapobiec ich przerastaniu i deformacjom łap. Warto również kontrolować stan opuszek, zwłaszcza po spacerach, i natłuszczać je preparatami ochronnymi w okresie zimowym.

Żywienie

Wymaga zbilansowanej, pełnoporcjowej karmy, która zaspokoi jego potrzeby i będzie dostosowana do wieku i trybu życia.
Może mieć nadmierny apetyt, dlatego należy kontrolować ilość spożywanej karmy i wagę psa.
Można stosować gotowe karmy komercyjne lub żywić go w sposób tradycyjny.
Cocker spaniel amerykański jaki jest i na co choruje?

Dołącz do grupy świadomych opiekunów

I PODYSKUTUJ Z NAMI O OPIECE WETERYNARYJNEJ, ŻYWIENIU, WYCHOWANIU I INNYCH...

Dołączam Do Grupy

dołącz

Ciekawostki o rasie

Cocker spaniel amerykański był pierwszą rasą psa, która zdobyła tytuł Best in Show na Westminster Dog Show aż czterokrotnie.
Jego charakterystyczne, jedwabiste uszy wymagają regularnej pielęgnacji, ponieważ łatwo gromadzą wilgoć i zanieczyszczenia, co sprzyja infekcjom.
Synonimy nazw rasy: Cocker, Cocking Spaniel, Cocker Spaniel, Merry Cocker
Rejestry: AKC, UKC, FCI, CKC, KCGB (Związek Kynologiczny Wielkiej Brytanii), ANKC (Australian National Kennel Club), NKC (National Kennel Club).

Cocker spaniel amerykański jaki jest i na co choruje – opracowane na podstawie:

Ackerman L. The Genetic Connection: A Guide to Health Problems in Purebred Dogs. Second edition. AAHA Press; 2011.
Bell JS, Cavanagh KE, Tilley LP, Smith FW. Veterinary medical guide to dog and cat breeds. Jackson, Wyoming. Teton New Media; 2012.
Gough A, Thomas A. Breed Predispositions to Disease in Dogs and Cats. 2nd Edition. Wiley-Blackwell; 2010.
Crook A, Dawson S, Cote E, MacDonald S, Berry J. Canine Inherited Disorders Database [Internet]. University of Prince Edward Island. 2011.
Breed Specific Health Concerns [Internet]. American Kennel Club Canine Health Foundation, Inc. [cited 2013 Apr 11]. Available from: http:/www.akcchf.org/canine-health/breed-specific-concerns/
Lowell Ackerman Pet-specific care for the veterinary team
Wybrane wrodzone wady rozwojowe i choroby dziedziczne u psów i kotów pod redakcją prof. dr hab. Antoniego Schollenbergera
Kompendium lekarza weterynarii i hodowcy. Psy Rasowe pod redakcją Michała Ceregrzyna
https://ofa.org/chic-programs/browse-by-breed/
https://www.acvo.org/
https://americanspanielclub.org/about-the-breed/cocker-spaniel-health/
https://asc-f.org/content/guidelines-breeding