Chin japoński jaki jest i na co choruje
O czym przeczytasz w artykule:
Chin japoński jaki jest i na co choruje?
Waga: ♀1,4-6,8 kg ♂1,4-6,8 kg | Wysokość w kłębie: ♀20-27 cm ♂20-27 cm
Średnia długość życia: 12-14 lat | Dojrzałość: 15 m-cy | Początek starzenia: 7 lat | Maksymalna długość życia: 18 lat
Dostępne badania genetyczne: hipertermia złośliwa (Malignant Hyperthermia MH), mielopatia zwyrodnieniowa (Degenerative Myelopathy DM), chondrodysplazja i chondrodystrofia (Chondrodysplasia CDPA and -dystrophy CDDY and IVDD risk), hiperurikozuria (Hyperuricosuria SLC), postępujący zanik siatkówki (Progressive retinal atrophy prcd-PRA), gangliozydoza GM2 (GM2-Gangliosidosis).
Badania przed dopuszczeniem do hodowli (zalecenia OFA, certyfikat CHIC)
Wymagane badania obejmują:
- badanie oczu (jeden raz, w wieku 36 miesięcy),
- badanie rzepki (w wieku powyżej pierwszego roku życia)
- badanie serca (jedno z następujących): zaawansowane badanie kardiologiczne lub podstawowe badanie kardiologiczne – minimalny wiek 4 lata, przeprowadzane przez certyfikowanego kardiologa)
Zalecane badania obejmują:
- badanie radiologiczne stawów biodrowych i łokciowych
- profil tarczycowy wraz z badaniem na obecność autoprzeciwciał
Chin japoński w skrócie
Zalety
- Lojalny i bardzo przywiązany do opiekunów
- Wesoły, pełen energii i chęci do zabawy
- Mały i niekłopotliwy w utrzymaniu nawet w mieszkaniu
- Elegancki wygląd, nie gubi bardzo dużej ilości sierści
- Inteligentny i łatwo nawiązuje kontakt z ludźmi
Wady
- Wymaga regularnej pielęgnacji sierści i oczu
- Bywa wrażliwy i źle znosi samotność (może wystąpić lęk separacyjny)
- Delikatny, podatny na urazy i choroby typowe dla ras brachycefalicznych
- Trudny do nauki czystości i uparty podczas szkolenia
- Ma tendencję do nadmiernego szczekania
Wygląd china japońskiego
Chin japoński jaki jest i na co choruje? Chin japoński to niewielki, elegancki pies o delikatnej, ale harmonijnej sylwetce, która łączy w sobie wdzięk i lekkość ruchu. Jego ciało jest krótkie i proporcjonalne, sprawiające wrażenie lekkiego i pełnego finezji.
Głowa japońskiego china jest stosunkowo duża w porównaniu do reszty ciała, o szerokiej, zaokrąglonej czaszce i bardzo wyraźnym stopie. Kufa jest krótka, szeroka i lekko zadarta, co nadaje psu charakterystyczny wygląd. Oczy są duże, okrągłe, szeroko rozstawione, ciemne i błyszczące, nadające spojrzeniu wyraz inteligencji, łagodności i żywego temperamentu. Uszy są małe, osadzone wysoko i szeroko rozstawione. Małżowiny w kształcie litery „V”, okryte delikatną sierścią lekko opadają po bokach głowy.
Szyja jest średniej długości, smukła i elegancka, płynnie przechodzi w prosty grzbiet i dobrze ukształtowany tułów. Grzbiet jest prosty i mocny, klatka piersiowa głęboka, ale niezbyt szeroka, co podkreśla subtelną budowę rasy. Lędźwie są krótkie i dobrze związane, a cała sylwetka sprawia wrażenie zwartej i eleganckiej.
Kończyny są smukłe, proste i proporcjonalne, o delikatnym, ale mocnym kośćcu, zakończone małymi, owalnymi łapkami z dobrze wysklepionymi palcami. Ogon jest wysoko osadzony, noszony zawinięty w charakterystyczny łuk na grzbiecie, często okryty długim, jedwabistym włosem, który podkreśla ozdobny wygląd china.
Sierść china japońskiego jest jedwabista, prosta i gładka, średniej długości, lekko odstająca od ciała, ale nie tworząca wełnistego podszerstka. Najdłuższe włosy występują na uszach, ogonie, udach i wokół szyi, tworząc subtelną kryzę. Umaszczenie jest zawsze kontrastowe – podstawą jest biel z symetrycznymi, czarnymi lub czerwonymi łatami na głowie i ciele. Charakterystyczne są ciemne znaczenia wokół oczu i na uszach, które nadają psu wygląd typowy dla rasy.
Ruch china japońskiego jest lekki, swobodny i pełen wdzięku. Kroki są sprężyste, a cała sylwetka w ruchu sprawia wrażenie eleganckiej i harmonijnej. Ta niewielka, dostojna rasa wyróżnia się niezwykłą gracją i ciekawym wyglądem, który od wieków budzi zachwyt i uznanie.
Charakter china japońskiego
Chin japoński to rasa pełna wdzięku, która od wieków pełniła rolę psa ozdobnego i do towarzystwa. Jest to pies niezwykle lojalny i mocno przywiązany do swojego opiekuna, często wybierający jedną osobę jako tę najważniejszą w życiu. W domu jest czuły, spokojny i delikatny, a jego największą radością jest bliski kontakt z człowiekiem. Wrażliwość emocjonalna sprawia, że źle znosi samotność i może cierpieć na lęk separacyjny, dlatego najlepiej odnajduje się w towarzystwie osób, które mogą poświęcić mu dużo uwagi.
Mimo swojego delikatnego wyglądu chin japoński ma żywy temperament i dużą chęć do zabawy. Uwielbia towarzystwo rodziny, szybko się adaptuje i dobrze czuje się nawet w niewielkim mieszkaniu. Jest inteligentny i spostrzegawczy, potrafi błyskawicznie wyczuć nastrój opiekuna, a jego mimika sprawia wrażenie, jakby doskonale rozumiał emocje człowieka. To pies czujny, czasami skłonny do nadmiernego szczekania, co czyni go małym, ale skutecznym „alarmem” w domu.
Chin japoński bywa nieco uparty i niezależny, co może sprawiać trudności w nauce czystości czy podstawowego posłuszeństwa. Wymaga cierpliwego i łagodnego podejścia, ponieważ źle reaguje na surowe metody wychowawcze. Jego charakter jest zrównoważony, ale niezwykle wrażliwy – potrzebuje spokojnego, konsekwentnego przewodnika, który zapewni mu poczucie bezpieczeństwa.
W relacjach z innymi zwierzętami chin japoński zazwyczaj nie jest konfliktowy, a w stosunku do dzieci wykazuje cierpliwość, o ile traktowany jest z delikatnością. Nie posiada instynktu obronnego ani pasterskiego, ale nadrabia to towarzyskością, wdziękiem i zdolnością do budowania wyjątkowo bliskiej więzi z opiekunem. To pies, który najlepiej odnajduje się w roli wrażliwego, oddanego i pełnego wdzięku towarzysza życia. Chin japoński jaki jest i na co choruje?
Najlepszy dom dla china japońskiego
Chin japoński jaki jest i na co choruje? Chin japoński najlepiej czuje się w mieszkaniu lub w domu, gdzie może przebywać blisko swoich opiekunów. Ze względu na swoje niewielkie rozmiary i spokojną naturę nie potrzebuje dużego ogrodu ani przestrzeni do biegania – ważniejsze jest dla niego poczucie bezpieczeństwa i bliskości człowieka. Może żyć zarówno w bloku, jak i w domu, pod warunkiem że nie jest izolowany od rodziny. Nie znosi samotności i źle reaguje na długie godziny spędzone bez towarzystwa, dlatego nie nadaje się do osób często nieobecnych w domu.
W relacjach rodzinnych chin japoński doskonale sprawdzi się u osób starszych, ceniących spokojne tempo życia, ponieważ nie wymaga intensywnej aktywności fizycznej, a jego towarzystwo działa kojąco. Będzie również dobrym psem dla osób niepełnosprawnych, pod warunkiem że mogą zapewnić mu codzienny kontakt, pielęgnację i krótkie spacery. W rodzinach z dziećmi odnajduje się dobrze, szczególnie jeśli są to starsze dzieci, które rozumieją, że pies jest delikatny i nie powinien być traktowany zbyt szorstko. Przy właściwym wychowaniu chin japoński potrafi być cierpliwym i wesołym towarzyszem zabaw, jednak ze względu na wrażliwość i kruchą budowę nie jest odpowiednią rasą dla bardzo małych dzieci.
Jeśli chodzi o aktywność, chin japoński nie wymaga długich i forsownych spacerów. Wystarczą mu krótkie, regularne wyjścia na świeże powietrze i okazja do zabawy w domu. Ze względu na brachycefaliczną budowę nie powinien być nadmiernie forsowany ani wystawiany na upał. Ważniejsza od wysiłku fizycznego jest dla niego stymulacja emocjonalna i kontakt z człowiekiem, dlatego najlepiej odnajduje się w domach, gdzie zawsze ktoś jest obecny. Najlepszy dom dla china japońskiego to miejsce, gdzie opiekunowie są spokojni, cierpliwi i gotowi poświęcić psu dużo uwagi. To rasa, która w pełni spełnia się jako pies do towarzystwa, która wymaga życia blisko ludzi, a nie w izolacji.
Wzorzec: chin japoński FCI Standard N° 206 / 26.03.2009
CHIN JAPOŃSKI JAKI JEST I NA CO CHORUJE
- Pochodzenie: Japonia (Chiny, Korea: przodkowie)
- Użytkowość: pies rodzinny, ozdobny i do towarzystwa
- Klasyfikacja FCI: Grupa 9 – Psy ozdobne i do towarzystwa, Sekcja 8 – Chin japoński i Pekińczyk. Bez prób pracy.
- Możliwość zakupu w Polsce: tak
- Cena psa z rodowodem FCI: 4500-7000 zł
FUNDACJA VET-ALERT
WESPRZYJ NASZĄ DZIAŁALNOŚĆ
Chin japoński - skąd pochodzi - historia rasy
Chin japoński to rasa o długiej i barwnej historii, sięgającej setek lat wstecz. Jej początki wywodzą się z terenów Dalekiego Wschodu – prawdopodobnie z Chin, skąd niewielkie psy typu toy zostały sprowadzone do Japonii jako dary dla dworu cesarskiego. Już w VIII wieku, podczas panowania dynastii Tang, niewielkie psy o charakterystycznym wyglądzie trafiały jako podarunki do japońskich arystokratów i klasztorów buddyjskich. Z czasem stały się one ulubieńcami dworu cesarskiego w Japonii i symbolem wysokiego statusu społecznego.
W Japonii rasa zaczęła się rozwijać w kierunku wyraźnie odmiennym od psów chińskich – szczególnie od pekińczyków, z którymi często bywa mylona. Japońscy hodowcy kładli nacisk na delikatność budowy, elegancję i wyrazistą mimikę. Psy te były traktowane jak ozdoba, a nie jak zwierzę użytkowe, co odróżnia je od wielu innych ras. W arystokratycznych rodzinach chin japoński miał swoje miejsce w domu, często był noszony w rękawach kimona, a jego hodowla była otoczona aurą tajemnicy i prestiżu. W XIX wieku, w okresie otwarcia Japonii na kontakty z Zachodem, chin japoński trafił do Europy oraz Stanów Zjednoczonych.
Szczególną rolę odegrał tu amerykański komandor Matthew Perry, który w 1853 roku, po zawarciu traktatu handlowego z Japonią, przywiózł kilka tych psów jako prezenty dla królowej Wiktorii oraz amerykańskich elit. Od tego momentu rasa zaczęła zdobywać popularność na Zachodzie jako elegancki pies salonowy i towarzysz arystokracji. Chin japoński został oficjalnie uznany przez American Kennel Club (AKC) w 1888 roku. Federacja Kynologiczna Międzynarodowa (FCI) zarejestrowała rasę nieco później – w 1957 roku, nadając jej standard obowiązujący do dziś.
Użytkowość rasy
Chin japoński to rasa typowo ozdobna i do towarzystwa, której użytkowość różni się od większości psów pracujących. Od wieków był hodowany jako pies salonowy, przeznaczony wyłącznie do umilania czasu arystokracji i cesarskiego dworu w Japonii. Niewielkie rozmiary, delikatna budowa i pełen wdzięku wygląd sprawiły, że chin japoński traktowany był niemal jak dzieło sztuki – jego rolą było towarzyszenie człowiekowi, dawanie radości swoją obecnością i wzbudzanie zachwytu. W odróżnieniu od ras pasterskich czy obronnych, nie pełnił funkcji użytkowych związanych z pracą, lecz specjalizował się w byciu wiernym i oddanym kompanem.
Dzięki inteligencji, wrażliwości i łatwości nawiązywania więzi emocjonalnej, chin japoński jest dziś ceniony jako pies rodzinny i do towarzystwa dla osób starszych, samotnych oraz rodzin z dziećmi. Jego spokojna natura i silne przywiązanie do opiekuna sprawiają, że świetnie odnajduje się w roli małego psa do mieszkań w miastach. W niektórych krajach wykorzystuje się go również w dogoterapii, gdzie jego łagodny charakter i chęć kontaktu z człowiekiem pomagają w pracy z osobami potrzebującymi wsparcia emocjonalnego.
To rasa, która nie ma instynktów obronnych czy pasterskich, ale wyróżnia się niezwykłą umiejętnością budowania więzi i dostosowywania się do rytmu życia właściciela. Chin japoński najlepiej czuje się jako pies towarzysz – właśnie ta rola była i pozostaje jego największą „użytkowością”.
Predyspozycje china japońskiego do chorób
Choroby zębów
Chin japoński jaki jest i na co choruje. Choroby zębów to jeden z najczęstszych problemów przewlekłych u zwierząt domowych, które nie mają regularnie szczotkowanych zębów. Na zębach początkowo zalegają resztki jedzenia, następnie na widocznych częściach zębów odkłada się kamień nazębny i prowadzi do infekcji dziąseł i korzeni zębów.
Jeśli nie zapobiegniesz chorobom zębów na początku regularnie usuwając resztki jedzenia, to trzeba będzie leczyć bardziej zaawansowane stadia choroby, co będzie Ciebie znacznie droższe. W ciężkich przypadkach pies może stracić zęby, a w wyniku przewlekłej infekcji zębów jest narażony na uszkodzenie narządów wewnętrznych. Poza tym, będzie milszym towarzyszem, jeśli nie powala wszystkich swoim śmierdzącym psim oddechem!
Infekcje
Chiny japońskie są podatne na infekcje bakteryjne i wirusowe – tak samo, jak psy innych ras. Najważniejsze choroby zakaźne to: z parwowiroza, wścieklizna i nosówka.
Wielu z tych infekcji można zapobiec poprzez szczepienia, które powinny być dostosowane do chorób występujących w danym regionie, wieku i innych indywidualnych czynników.
Otyłość
Otyłość może być poważnym problemem zdrowotnym u chinów japońskich. Jest to poważna choroba, która może powodować lub nasilać problemy ze stawami, zaburzenia metaboliczne i trawienne, powodować ból i sprzyjać chorobom serca.
Chociaż kuszące jest dawać jedzenie za każdym, gdy pupil popatrzy na ciebie błagalnie, pamiętaj, że lepiej jest go przytulić lub zabrać na spacer niż po kryjomu dokarmiać. On poczuje się lepiej i Ty też!
Pasożyty
Chin japoński narażony jest na pasożyty wewnętrzne i zewnętrzne, takie jak: tęgoryjce, glisty, nicienie sercowe, włosogłówki, pchły, kleszcze i inne. Niektóre z tych pasożytów mogą zostać przeniesione na Ciebie lub członka Twojej rodziny i stanowią poważny problem dla wszystkich.
W przypadku psa pasożyty te mogą powodować ból, dyskomfort, a nawet śmierć, dlatego ważne jest, regularne badanie i profilaktyczne odrobaczanie.
Kastracja
Kastracja to chirurgiczne usunięcie jajników i zwykle macicy u samic, a u samców chirurgiczne usunięcie jąder. Kastracja zmniejsza prawdopodobieństwo wystąpienia niektórych rodzajów nowotworów i eliminuje możliwość zajścia w ciążę przez zwierzę lub spłodzenia niechcianych szczeniąt.
Wykonanie tej operacji pozwala wykorzystać sytuację, gdy zwierzę jest w znieczuleniu, aby zidentyfikować i zaradzić niektórym chorobom, które mogą się w przyszłości rozwinąć, np. prześwietlenie stawów lub usunięcie przetrwałego zęba.
Zdrowie
Chin japoński to rasa stosunkowo delikatna, obciążona typowymi dla psów brachycefalicznych problemami zdrowotnymi, takimi jak kłopoty z oddychaniem czy wrażliwość na wysokie temperatury. Może mieć również predyspozycje do chorób oczu, serca oraz rzepek kolanowych.
Charakterystyczne cechy fizjologiczne
Brak danych.
Nadwrażliwość na leki
Brak danych.
Choroby dziedziczne
Aseptyczna martwica głowy kości udowej/choroba Legga-Calvego Perthesa: wrodzona, wielogenowa aseptyczna martwica głowy kości udowej, prowadząca do zwyrodnieniowej choroby stawów. Może występować jednostronnie lub obustronnie, a zwykle objawia się u psów w wieku od 6 do 9 miesięcy. Choroba powoduje degenerację stawu biodrowego, co prowadzi do kulawizny i dyskomfortu. W przypadku wystąpienia tych objawów zaleca się leczenie chirurgiczne, które może obejmować usunięcie uszkodzonej części stawu w celu złagodzenia bólu i poprawy ruchomości.
Dysplazja stawów biodrowych DSB: to dziedziczna, wielogenowa choroba rozwojowa stawu biodrowego, charakteryzująca się niewłaściwym dopasowaniem głowy kości udowej do panewki miednicznej. Skutkiem tej nieprawidłowości jest mechaniczna niestabilność stawu, prowadząca do mikrourazów, postępujących zmian zwyrodnieniowych oraz przewlekłego stanu zapalnego. Objawy kliniczne obejmują sztywność kończyn miednicznych, trudności przy wstawaniu i poruszaniu się, niechęć do aktywności fizycznej oraz dolegliwości bólowe, nasilające się po wysiłku lub w niskich temperaturach.
Dysplazja stawów łokciowych: wielogenowe, dziedziczne schorzenie, dotyczące stawów łokciowych polegające na nieprawidłowym wykształceniu powierzchni stawowych. Dysplazja może powodować ból, sztywność stawów i kulawiznę. Towarzyszący mu stan zapalny może prowadzić do zwyrodnienia tych stawów.
Gangliozydoza GM2: to rzadka, autosomalnie recesywna choroba metaboliczna zaliczana do grupy lizosomalnych chorób spichrzeniowych. Powstaje w wyniku niedoboru enzymu heksosaminidazy A, co prowadzi do odkładania się gangliozydu w komórkach nerwowych. U china japońskiego choroba ujawnia się u młodych osobników – pierwsze objawy zwykle pojawiają się między 1 a 1,5 rokiem życia i obejmują m.in.: zaburzenia koordynacji, drgawki, ślepotę, głuchotę oraz otępienie umysłowe. Rozpoznanie opiera się na stwierdzeniu zwiększonej aktywności całkowitej beta-heksozaminidazy w badaniach biochemicznych, a potwierdzeniem diagnozy są badania histopatologiczne. Choroba ma charakter postępujący i prowadzi do śmierci. Dostępne są testy genetyczne, umożliwiające identyfikację nosicieli i eliminację choroby z hodowli.
Zwichnięcie rzepki: to wielogenowa, dziedziczna, wrodzona wiotkość więzadeł rzepki, prowadząca do jej zwichnięcia, czyli przemieszczenia na stronę przyśrodkową lub boczną poza krawędź bloczka kości udowej. Objawia się kulawizną i bolesnością, może doprowadzić do zwyrodnienia stawu kolanowego. Przy wystąpieniu objawów klinicznych zalecane jest leczenie chirurgiczne. U china japońskiego ryzyko wystąpienia zwichnięcia rzepki jest znacznie wyższe niż u innych ras — prawdopodobieństwo wystąpienia tego schorzenia jest od 4,8 razy większe w porównaniu do innych psów.
Predyspozycje do chorób
Dotyczące jamy ustnej i zębów
Kamień nazębny: choroby zębów to najczęstszy, chroniczny problem u zwierząt domowych, dotykający 80% wszystkich psów powyżej drugiego roku życia.
Dotyczące narządów zmysłów: wzrok
Niewiele rzeczy ma tak dramatyczny wpływ na jakość życia Twojego psa, jak prawidłowe funkcjonowanie jego oczu.
Dwurzędowość rzęs: wada rozwojowa, polegająca na obecności dodatkowego, podrażniającego rogówkę i spojówki, rzędu rzęs przy wewnętrznej krawędzi wolnego brzegu powiek. Rzęsy te mogą powodować wtórne owrzodzenia rogówki, prowadząc do bólu, łzawienia, mrużenia oczu oraz wtórnych infekcji.
Entropium: to schorzenie polegające na zawinięciu się powieki do wnętrza oka, co powoduje kontakt rzęs z powierzchnią rogówki. Może prowadzić do podrażnienia, uszkodzenia nabłonka rogówki, a w skrajnych przypadkach do powstania owrzodzeń. Objawy kliniczne obejmują nadmierne łzawienie, mrużenie oczu, zaczerwienienie spojówek oraz niepokój psa przy dotyku oka. W przypadkach nasilonych zaleca się leczenie chirurgiczne, mające na celu przywrócenie prawidłowej pozycji powieki i ochronę rogówki.
Przetrwała błona źreniczna: to pozostałość płodowej struktury, która nie uległa całkowitej resorpcji po urodzeniu. Występuje w postaci cienkich nici łączących różne elementy przedniego odcinka oka — najczęściej tęczówkę z tęczówką, rzadziej z rogówką lub soczewką, a niekiedy przybiera formę większych pasm tkanki w przedniej komorze oka. Choć postać ograniczająca się do połączeń między częściami tęczówki zwykle nie wpływa na widzenie i uznawana jest za niegroźną, to zmiany obejmujące rogówkę lub soczewkę mogą prowadzić do znacznego pogorszenia wzroku, a nawet do przejściowej lub trwałej ślepoty.
Przetrwała hiperplastyczna błona naczyniowa soczewki i ciała szklistego: to wrodzona wada oka występująca u chinów japońskich, objawiająca się różnorodnymi zmianami – od plamek na tylnej części soczewki, przez tylne stożkowate uwypuklenie soczewki, aż po tylne podtorebkowe zaćmy. Objawy kliniczne zależą od rodzaju i nasilenia zmian, mogą obejmować pogorszenie widzenia lub zaćmę. W zależności od stopnia zaawansowania zmian, leczenie może wymagać chirurgii okulistycznej lub monitorowania stanu wzroku.
Przetrwała tętnica ciała szklistego: to wrodzona wada rozwojowa oka, wynikająca z nieprawidłowej regresji tętnicy ciała szklistego, która odgrywa kluczową rolę w odżywianiu soczewki podczas życia płodowego. Po narodzinach naczynie to powinno stopniowo zanikać, jednak w przypadku PHA może częściowo lub całkowicie przetrwać, co prowadzi do powstawania resztek naczyniowych wewnątrz gałki ocznej. Samo schorzenie zazwyczaj nie powoduje znacznych zaburzeń widzenia, ale często współwystępuje z innymi wadami okulistycznymi, takimi jak zaćma, zwichnięcie soczewki czy niedorozwój siatkówki, które mogą znacząco upośledzać wzrok.
Zaćma: choroba oczu polegająca na zmętnieniu soczewki, które prowadzi do zaburzeń przejrzystości i utraty prawidłowej funkcji skupiającej światła. W tej rasie najczęściej obserwuje się zaćmę kory przedniej, tylnej lub równikowej, a także zmiany punktowe i o charakterze pośrednim. Rozwój zaćmy powoduje stopniowe pogorszenie ostrości wzroku, a w zaawansowanych przypadkach prowadzi do ślepoty. Objawy kliniczne obejmują niepewność podczas poruszania się, potykanie się o przeszkody, dezorientację w nowych miejscach oraz charakterystyczny, niebiesko-biały odblask widoczny w źrenicy.
Zespół keratopatii z odsłonięcia/keratopatia barwnikowa: to schorzenie rogówki związane z jej nadmiernym wysychaniem i podrażnieniem wskutek niewystarczającego zamykania powiek, płytkich oczodołów lub wytrzeszczu oczu. Może prowadzić do odczynów rogówki, odkładania się barwnika i pogorszenia widzenia. Objawy kliniczne obejmują zaczerwienienie oczu, nadmierne łzawienie, wrażliwość na światło i zmiany barwnikowe na powierzchni rogówki. Leczenie polega na ochronie rogówki, stosowaniu preparatów nawilżających, a w niektórych przypadkach zabiegach chirurgicznych mających na celu poprawę zamykania powiek i ochronę oka.
Zwichnięcie/podwichnięcie soczewki: to choroba oczu polegająca na przemieszczeniu soczewki z jej prawidłowej pozycji w oku na skutek osłabienia lub zerwania włókien utrzymujących ją (tzw. włókien Zinna). Przemieszczenie może być częściowe(podwichnięcie) lub całkowite, a jej następstwem są poważne powikłania, w tym wtórna jaskra, stan zapalny oraz szybka utrata wzroku. Objawy kliniczne mogą obejmować nagłe pogorszenie widzenia, ból oka, nadmierne łzawienie oraz zmiany w kształcie źrenicy. W zależności od stopnia przemieszczania się soczewki leczenie może obejmować monitorowanie, leczenie zachowawcze lub zabiegi chirurgiczne w celu przywrócenia prawidłowej pozycji soczewki i ochrony oka.
Zwyrodnienie ciała szklistego: choroba okulistyczna polegająca na postępującym upłynnieniu ciała szklistego, które w prawidłowych warunkach odpowiada za utrzymanie prawidłowej struktury i stabilności gałki ocznej. Proces zwyrodnieniowy prowadzi do powstawania pustych przestrzeni w ciele szklistym, co zaburza prawidłowe przewodzenie światła oraz sprzyja powstawaniu pęknięć i odwarstwienia siatkówki. Następstwem odwarstwienia siatkówki jest utrata wzroku, która w wielu przypadkach ma charakter nieodwracalny. Objawy kliniczne obejmują pogorszenie ostrości widzenia, niepewność w poruszaniu się w nowych warunkach, a w przypadku odwarstwienia siatkówki – nagłą ślepotę. Zwyrodnienie ciała szklistego może rozwijać się bezobjawowo przez długi czas, a pierwsze zmiany są często wykrywane wyłącznie podczas badania okulistycznego.
Dotyczące przewodu pokarmowego, wątroby i trzustki
Zespolenie wrotno-oboczne: to wada wrodzona o nieznanym sposobie dziedziczenia. Jest ona spowodowana nieprawidłowym połączeniem między żyłą wrotną a żyłami układowymi. W wyniku tej wady krew z przewodu pokarmowego omija wątrobę i trafia bezpośrednio do krążenia ogólnego. W efekcie toksyny, które normalnie byłyby neutralizowane przez wątrobę, gromadzą się w organizmie, prowadząc do zaburzeń metabolicznych i neurologicznych.. Zaburzenie to objawia się opóźnieniem wzrostu i zahamowaniem przyrostu masy ciała, apatią, nietypowym zachowaniem, a po posiłkach mogą występować drżenia mięśni, nadmierne ślinienie czy drgawki. Dodatkowo może pojawić się kamica moczowa z obecnością kryształów moczanu amonu. U chinów japońskich najczęściej występuje postać zewnątrzwątrobowa zespolenia, w której nieprawidłowe naczynie znajduje się poza wątrobą. Leczenie zazwyczaj wymaga interwencji chirurgicznej polegającej na zamknięciu nieprawidłowego naczynia, co przywraca prawidłowy przepływ krwi przez wątrobę i znacząco poprawia stan zdrowia psa.
Dotyczące układu oddechowego
Zespół oddechowy ras brachycefalicznych: to schorzenie dotykające psy o krótkiej kufie (brachycefaliczne). Powstaje na skutek nieprawidłowej budowy anatomicznej dróg oddechowych, obejmującej skróconą czaszkę, zwężone nozdrza, wydłużone podniebienie miękkie oraz czasem zwężenie tchawicy. Objawy kliniczne to trudności w oddychaniu, chrapanie, duszność, świszczący oddech, łatwe męczenie się podczas aktywności fizycznej oraz podatność na przegrzanie. W cięższych przypadkach mogą pojawić się omdlenia i przewlekłe stany zapalne dróg oddechowych. Rozpoznanie opiera się na badaniu klinicznym i obserwacji objawów, a czasem dodatkowo na badaniach obrazowych, takich jak endoskopia dróg oddechowych. Leczenie polega na modyfikacji środowiska i ograniczeniu wysiłku, chirurgicznym korygowaniu anatomicznych wad, np. rozszerzeniu nozdrzy i skróceniu podniebienia miękkiego, oraz w niektórych przypadkach na leczeniu farmakologicznym łagodzącym stany zapalne. Wczesne rozpoznanie i odpowiednie postępowanie mogą znacząco poprawić komfort życia psa i zmniejszyć ryzyko powikłań związanych z niedotlenieniem.
Dotyczące serca i układu krążenia
Zwyrodnienie zastawki mitralnej: choroba polega na postępującym pogrubieniu i degeneracji zastawki mitralnej, co prowadzi do jej niedomykalności i cofania się krwi z lewej komory do lewego przedsionka. U chinów japońskich często obserwuje się wczesne pojawienie się niedomykalności zastawki mitralnej. Schorzenie to może z czasem prowadzić do niewydolności serca, zaburzeń rytmu serca oraz przewlekłej niewydolności krążenia. Dokładny sposób dziedziczenia nie jest znany.
Pierwszym objawem jest zwykle szmer serca wykrywany podczas badania klinicznego. W kolejnych stadiach mogą wystąpić kaszel, nietolerancja wysiłku, duszność, omdlenia, a w zaawansowanych przypadkach rozwija się zastoinowa niewydolność serca. Wczesne rozpoznanie oraz regularne badania kardiologiczne pozwalają monitorować postęp choroby i wprowadzać leczenie wspomagające w odpowiednim czasie, co może poprawić komfort życia psa i spowolnić rozwój zmian patologicznych.
Zaburzenia endokrynologiczne i metaboliczne
Niedoczynność tarczycy: choroba, w której organizm nie wytwarza wystarczającej ilości hormonów tarczycy. Objawy mogą obejmować suchość skóry i sierści, wypadanie włosów, podatność na inne choroby skóry, przyrost masy ciała, lękliwość, agresję lub inne zmiany w zachowaniu. U chihuahua występuje dziedziczne zapalenie tarczycy o podłożu autoimmunologicznym. W badaniach prowadzonych na Michigan State University obecność przeciwciał skierowanych przeciwko tarczycy wykazano u 6,2% chinów japońskich (wartość średnia dla wszystkich ras wynosi 7,5%).
Zaburzenia neurologiczne
Padaczka idiopatyczna: to przewlekła choroba neurologiczna, w której dochodzi do występowania nawracających napadów padaczkowych bez uchwytnej przyczyny organicznej. Choroba ta może przyjmować postać napadów uogólnionych lub częściowych, o różnym stopniu nasilenia. Pierwsze objawy najczęściej pojawiają się u młodych psów, zazwyczaj przed ukończeniem pierwszego roku życia, chociaż mogą również wystąpić w późniejszym okresie. Napady mogą mieć charakter łagodny, przebiegający z chwilowym zaburzeniem świadomości lub drżeniem części ciała, albo ciężki, obejmujący utratę przytomności, drgawki toniczno-kloniczne i inne objawy neurologiczne. Przyczyna padaczki idiopatycznej nie jest w pełni poznana, jednak badania sugerują, że ma ona podłoże genetyczne, mimo iż dokładny sposób dziedziczenia pozostaje nieustalony. Leczenie choroby polega na długoterminowym stosowaniu leków przeciwpadaczkowych, których celem jest kontrolowanie napadów i zmniejszenie ich częstotliwości.
Dotyczące układu kostno-stawowego i mięśniowego
Podwichnięcie szczytowo-obrotowe: to niestabilność pierwszego (atlas) i drugiego (axis) kręgu szyjnego. Brak stabilności powoduje ucisk rdzenia kręgowego, co może prowadzić do bólu, problemów z poruszaniem, paraliżu, a w skrajnych przypadkach do śmierci. U chinów japońskich zwichnięcie szczytowo-obrotowe występuje częściej niż u innych ras i może mieć charakter wrodzony lub rozwojowy, choć czasami wynika z urazu. Dokładny sposób dziedziczenia nie jest znany. Objawy zwykle pojawiają się przed ukończeniem pierwszego roku życia, choć w przypadku urazów mogą wystąpić u starszych psów. Pierwszym sygnałem jest ból szyi, nasilający się przy jej zginaniu. Można zauważyć, że pies niechętnie opuszcza głowę do miski lub nagle wydaje bolesny pisk, po którym następuje drżenie. W zależności od stopnia ucisku rdzenia kręgowego, inne objawy obejmują niezborność ruchową, paraliż kończyn, a w najcięższych przypadkach śmierć. Diagnozę zazwyczaj potwierdza się badaniem radiologicznym. Leczenie zależy od nasilenia objawów. W przypadku łagodnych zmian stosuje się leczenie zachowawcze: odpoczynek w klatce, leki przeciwzapalne i ewentualnie kołnierz ortopedyczny, aby umożliwić stabilizację kręgów. Psy z cięższymi objawami wymagają chirurgicznej stabilizacji kręgów przy użyciu drutów, śrub, szwów lub przeszczepów kostnych. Psy z tym schorzeniem powinny być traktowane ostrożnie, ponieważ nagłe przemieszczenie kręgów może prowadzić do paraliżu lub śmierci. Rokowanie zależy od metody leczenia i stopnia uszkodzenia. Małe psy reagują lepiej na leczenie zachowawcze niż duże, jednak ryzyko nawrotu jest większe.
Dotyczące układu moczowego i płciowego
Wnętrostwo: to stan, w którym jedno lub oba jądra nie zstępują do moszny, pozostając w jamie brzusznej lub w kanale pachwinowym. Jest to wrodzona wada rozwojowa, która może występować zarówno jednostronnie (jedno jądro) jak i obustronnie (oba jądra). Dokładny sposób dziedziczenia nie został jeszcze ustalony. Wnętrostwo może prowadzić do problemów zdrowotnych, takich jak zwiększone ryzyko raka jąder oraz zaburzenia hormonalne, dlatego zaleca się interwencję chirurgiczną w celu usunięcia niezstąpionych jąder. Ponadto, psy z tym schorzeniem nie powinny być wykorzystywane do hodowli. Chiny japońskie mają większą skłonność do tego schorzenia od psów innych ras.
Inne choroby
U chinów japońskich odnotowano także: zwichnięcie stawu łokciowego (Elbow Luxation), półkręg (Hemivertebra), postępujący zanik siatkówki (Progressive Retinal Atrophy).
Fundacja Ochrony Zwierząt Vet-Alert zapewnia opiekę weterynaryjną potrzebującym zwierzętom.
Żywienie i pielęgnacja
Pielęgnacja
Pielęgnacja sierści: jedwabista, średniej długości sierść china japońskiego wymaga regularnego szczotkowania, aby zapobiec kołtunieniu i utrzymać włos w dobrej kondycji oraz nadać mu połysk.
- Czesanie: sierść należy szczotkować co najmniej 2–3 razy w tygodniu miękką szczotką lub grzebieniem o szerokich zębach, zwracając szczególną uwagę na okolice za uszami, pachwiny i ogon, gdzie najłatwiej tworzą się kołtuny.
- Strzyżenie i trymowanie: rasa ta nie wymaga trymowania, a strzyżenie ogranicza się do delikatnego skracania sierści wokół łapek i w razie potrzeby przy odbycie. Naturalny wygląd włosa jest najbardziej pożądany.
- Kąpiele: chin japoński nie wymaga częstych kąpieli, wystarczy kąpać go w razie potrzeby, używając łagodnych szamponów i odżywek dla psów o jedwabistej sierści, które ułatwiają rozczesywanie i chronią włos przed wysuszeniem.
Pielęgnacja zębów: należy codziennie szczotkować zęby, ponieważ chin japoński ma skłonność do tworzenia się kamienia nazębnego i chorób dziąseł.
Pielęgnacja uszu: chin japoński ma małe, opadające uszy, które wymagają regularnej kontroli i czyszczenia przy pomocy preparatów weterynaryjnych do higieny uszu. Zapobiega to gromadzeniu się woskowiny, stanom zapalnym i infekcjom.
Pielęgnacja oczu: ze względu na duże, wypukłe oczy i krótki pysk, rasa ta ma skłonność do podrażnień i łzawienia. Oczy należy regularnie przemywać gazą zwilżoną letnią, przegotowaną wodą lub specjalnym preparatem okulistycznym dla psów.
Pielęgnacja pazurów: pazury należy regularnie skracać (co 2-3 tygodnie), ponieważ u małych psów nie ścierają się one naturalnie i mogą powodować dyskomfort lub problemy z chodzeniem.
Żywienie
- Wymaga zbilansowanej, pełnoporcjowej karmy, która zaspokoi jego potrzeby i będzie dostosowana do wieku i trybu życia.
- Może mieć nadmierny apetyt, dlatego należy kontrolować ilość spożywanej karmy i wagę psa.
- Można stosować gotowe karmy komercyjne lub żywić go w sposób tradycyjny.
Dołącz do grupy świadomych opiekunów
Ciekawostki o rasie
- Był ulubieńcem arystokracji i dworów cesarskich w Japonii i Chinach.
- Często wybiera jednego opiekuna i staje się jego wiernym towarzyszem.
- Synonimy nazw rasy: Japanese Chin, Japan Chin, czin japoński, spaniel japoński
- Rejestry: AKC, UKC, FCI, CKC, KCGB (Związek Kynologiczny Wielkiej Brytanii), ANKC (Australian National Kennel Club), NKC (National Kennel Club).
Chin japoński jaki jest i na co choruje – opracowane na podstawie:
- Ackerman L. The Genetic Connection: A Guide to Health Problems in Purebred Dogs. Second edition. AAHA Press; 2011.
- Bell JS, Cavanagh KE, Tilley LP, Smith FW. Veterinary medical guide to dog and cat breeds. Jackson, Wyoming. Teton New Media; 2012.
- Gough A, Thomas A. Breed Predispositions to Disease in Dogs and Cats. 2nd Edition. Wiley-Blackwell; 2010.
- Crook A, Dawson S, Cote E, MacDonald S, Berry J. Canine Inherited Disorders Database [Internet]. University of Prince Edward Island. 2011.
- Breed Specific Health Concerns [Internet]. American Kennel Club Canine Health Foundation, Inc. [cited 2013 Apr 11]. Available from: http:/www.akcchf.org/canine-health/breed-specific-concerns/
- Lowell Ackerman Pet-specific care for the veterinary team
- Wybrane wrodzone wady rozwojowe i choroby dziedziczne u psów i kotów pod redakcją prof. dr hab. Antoniego Schollenbergera
- Kompendium lekarza weterynarii i hodowcy. Psy Rasowe pod redakcją Michała Ceregrzyna
- https://ofa.org/chic-programs/browse-by-breed/
- https://www.acvo.org/
- https://japanesechinclubofamerica.org/health/
- https://www.japanesechinclub.co.uk/