Cocker spaniel angielski jaki jest i na co choruje

Cocker spaniel angielski jaki jest i na co choruje?

Waga: ♀13-14,5 kg ♂13–14,5 kg | Wysokość w kłębie: ♀38-39 cm ♂39-41 cm

Średnia długość życia: 11-13 lat | Dojrzałość: 18 m-cy | Początek starzenia: 7 lat | Maksymalna długość życia: 17 lat

Dostępne badania genetyczne: hipertermia złośliwa (Malignant Hyperthermia MH), mielopatia zwyrodnieniowa (Degenerative Myelopathy DM), chondrodysplazja i chondrodystrofia (Chondrodysplasia CDPA and -dystrophy CDDY and IVDD risk), hiperurikozuria (Hyperuricosuria SLC), postępujący zanik siatkówki (Progressive retinal atrophy prcd-PRA), rodzinna nefropatia (Familial nephropathy FN), zapaść powysiłkowa (Exercise induced collapse EIC), makrotrombocytopenia (Macrothrombocytopenia MTC), torbiele śluzowe pęcherzyka żółciowego (Gallbladder mucoceles), zespół samookaleczania dystalnych części kończyn (Acral mutilation syndrome AMS), ksantynuria typu 2 (Xanthinurie Typ II), paradoksalna pseudomiotonia (Paradoxical pseudomyotonia PP).

Badania przed dopuszczeniem do hodowli (zalecenia OFA, certyfikat CHIC)

Wymagane badania obejmują:

badanie radiologiczne stawów biodrowych (ocena w kierunku dysplazji),
test genetyczny w kierunku postępującego zaniku siatkówki (Progressive retinal atrophy prcd-PRA),
ocenę rzepki kolanowej,
profil tarczycowy wraz z badaniem na obecność autoprzeciwciał,

oraz dwa z poniższych badań:

test genetyczny w kierunku rodzinnej nefropatii (Familial nephropathy FN),
badanie słuchu metodą BAER,
test genetyczny w kierunku neuropatii,
test genetyczny w kierunku zapaści powysiłkowej (Exercise induced collapse EIC),
test genetyczny w kierunku zespołu samookaleczania dystalnych części kończyn (Acral mutilation syndrome AMS),
badanie oczu (wymagania CERF).

Zalecane badania obejmują:

badanie radiologiczne stawów łokciowych (ocena w kierunku dysplazji)
badanie kardiologiczne.

Cocker spaniel angielski w skrócie

Zalety

Przyjazny, lojalny i silnie przywiązany do opiekunów
Pogodny, pełen energii i radości życia
Dobrze dogaduje się z dziećmi i innymi zwierzętami
Łatwy do zmotywowania, chętnie się uczy
Sprawdza się zarówno jako pies rodzinny, jak i do sportów kynologicznych

Wady

Wymaga codziennej dawki ruchu i zajęć węchowych
Ma skłonność do chorób uszu i oczu
Źle znosi samotność, może cierpieć na lęk separacyjny
Jego długa sierść wymaga systematycznej pielęgnacji
 Może być zaborczy o zasoby (jedzenie, zabawki) – wymaga konsekwentnego wychowania

Wygląd cocker spaniela angielskiego

Cocker spaniel angielski to średniej wielkości, dobrze zbudowany pies o zwartej, ale harmonijnej sylwetce. Jego ciało łączy w sobie solidny kościec, głęboką klatkę piersiową i mocne mięśnie, co przekłada się na zwinność i wytrzymałość podczas pracy w polu.

Kompaktowa, lekko prostokątna linia górna oraz krótkie, mocne lędźwie dają wrażenie siły bez ociężałości, a cała sylwetka emanuje energią i zwinnością ‒ cechami, z których rasa słynie.

Głowa cockera jest proporcjonalna do reszty ciała, z lekko zaokrągloną czaszką i wyraźnie zaznaczonym stopem. Kufa jest szeroka u nasady, o prostym grzbiecie nosa i kwadratowym zakończeniu szczęk, co podkreśla mocny zgryz. Nos duży, najlepiej czarny (lub ciemnobrązowy u odmian wątrobianych), z szeroko otwartymi nozdrzami. Oczy pełne, osadzone równo w linii, o łagodnym, inteligentnym i jednocześnie bystrym wyrazie; u umaszczeń jednokolorowych powinny być ciemnobrązowe, a u psów wątrobianych lub nakrapianych – ton w ton z szatą. Uszy długie, nisko osadzone na wysokości zewnętrznego kąta oka, o kształcie płata serca; delikatna skóra uszna pokryta jest obfitym, jedwabistym włosem sięgającym co najmniej czubka nosa, gdy ucho zostanie rozciągnięte do przodu.

Szyja o umiarkowanej długości, mocna i lekko łukowata, płynnie przechodząca w dobrze nachylone łopatki. Tułów zwarty i głęboki: klatka piersiowa sięga do łokci, żebra są dobrze wysklepione i długie, dzięki czemu pies dysponuje dużą pojemnością płuc. Grzbiet prosty, lędźwie krótkie i szerokie, a zad delikatnie opadający ku ogonowi.

Kończyny przednie proste, o solidnym kośćcu, z mocno przylegającymi łokciami; tylne szerokie w udach, z dobrze zaznaczonym kątowaniem kolan i nisko opuszczonymi stawami skokowymi, co zapewnia potężny napęd. Łapy zwane „kocimi” ‒ zwarte, okrągłe, z grubymi opuszkami, dającymi pewność kroku na zróżnicowanym podłożu. Ogon osadzony tuż pod linią grzbietu, niegdyś tradycyjnie skracany, dziś najczęściej pozostawiany naturalny; w ruchu noszony radośnie na poziomie lub tuż poniżej linii grzbietu, nigdy jednak nie wyraźnie wyżej.

Sierść cockera jest jedwabista i przylegająca, bez tendencji do skręcania czy puszenia się; na tułowiu średniej długości, natomiast na uszach, przednich kończynach, podbrzuszu i tylnych nogach tworzy obfite pióro. Podszerstek chroni przed wilgocią i chłodem, co czyni rasę odporną na kapryśną pogodę brytyjskich wrzosowisk. Umaszczenie dopuszcza szeroką paletę: jednolite (czarne, złote, czerwone, wątrobiane), dwukolorowe (czarno‑białe, pomarańczowo‑białe, wątrobiano‑białe), trzykolorowe oraz różne odmiany nakrapiane, a także czarne podpalane i wątrobiane podpalane; białe znaczenia u psów jednobarwnych są akceptowane wyłącznie na piersi.

Ruch cocker spaniela angielskiego jest swobodny, dynamiczny i pełen wigoru. Harmonijny, pewny krok połączony z charakterystycznym, radosnym machaniem ogona podkreśla wrodzoną chęć do pracy i przyjazny, żywiołowy temperament tego popularnego płochacza i doskonałego towarzysza rodziny. Cocker spaniel angielski jaki jest i na co choruje.

Charakter cocker spaniela angielskiego

Cocker spaniel angielski jaki jest i na co choruje. Cocker spaniel angielski jaki jest i na co choruje? Cocker spaniel angielski to rasa o wyjątkowo pogodnym i przyjaznym charakterze, łącząca w sobie wrażliwość, energię oraz ogromne przywiązanie do człowieka.

To psy radosne, otwarte i pełne entuzjazmu, które czerpią ogromną przyjemność z kontaktu z ludźmi. Uwielbiają towarzystwo i bardzo źle znoszą samotność – mocno przywiązują się do swoich opiekunów, a ich potrzeba bliskości i uwagi sprawia, że najlepiej czują się w domach, gdzie są traktowane jak pełnoprawni członkowie rodziny. Ich serdeczność i wrodzona łagodność sprawiają, że doskonale odnajdują się w roli psów rodzinnych, także w domach z dziećmi.

Cocker spaniele to psy inteligentne i chętne do nauki, ale jednocześnie bardzo emocjonalne. Są wrażliwe na ton głosu i atmosferę w otoczeniu, dlatego wymagają delikatnego, ale konsekwentnego podejścia. Zbyt surowe traktowanie może wywołać u nich niepewność lub wycofanie. Potrzebują cierpliwego przewodnika, który będzie umiał je zmotywować i poprowadzić w sposób spokojny, ale stanowczy.

Ich żywiołowy temperament i duża potrzeba ruchu sprawiają, że najlepiej odnajdują się w aktywnym środowisku, gdzie mają okazję do regularnej stymulacji fizycznej i umysłowej. Ze względu na myśliwskie pochodzenie, cocker spaniele mają silnie rozwinięty instynkt łowiecki, a zapachy w otoczeniu mogą łatwo skupić ich uwagę. To psy wytrwałe, ciekawskie i pracowite, dlatego świetnie sprawdzają się w sportach kynologicznych oraz zadaniach węchowych.

Choć zwykle są bardzo otwarte wobec obcych i szybko zdobywają sympatię, zdarzają się osobniki bardziej czujne lub z dystansem – w dużej mierze zależy to od wychowania i socjalizacji. W domowych warunkach cocker spaniel angielski to pies czuły, łagodny i wierny. Dobrze znosi obecność innych zwierząt i potrafi budować silne relacje z członkami swojej „ludzkiej sfory”.

Jego emocjonalna wrażliwość czyni go doskonałym towarzyszem, ale też wymaga troski o jego samopoczucie psychiczne. Niewłaściwe traktowanie, zaniedbanie emocjonalne lub brak aktywności mogą prowadzić do problemów behawioralnych. To pies, który nie lubi być ignorowany – potrzebuje czułości, zainteresowania i wspólnych aktywności. Dzięki swojej łagodności, wyrazistej osobowości i ogromnemu urokowi, cocker spaniel angielski od lat pozostaje jedną z najchętniej wybieranych ras towarzyszących, idealnie łącząc rolę aktywnego partnera i serdecznego przyjaciela.

Najlepszy dom dla cocker spaniela angielskiego

Cocker spaniel angielski najlepiej odnajduje się w domu, w którym może być blisko ludzi – to pies rodzinny z krwi i kości, spragniony codziennego kontaktu i wspólnych aktywności. Doskonale zaadaptuje się zarówno do mieszkania w bloku, jak i do domu z ogrodem, o ile opiekun zapewni mu solidną dawkę ruchu i stymulacji umysłowej.

Energetyczna natura i silny instynkt pracy sprawiają, że bez regularnych spacerów, zabaw węchowych czy treningów posłuszeństwa cocker może stać się sfrustrowany i skłonny do nadmiernego szczekania lub niszczenia przedmiotów. Krótki wybieg po ogrodzie nie zastąpi mu aktywnego spaceru – potrzebuje co najmniej godziny intensywnego ruchu dziennie, a najlepiej kilku krótszych sesji łączonych z zajęciami angażującymi nos i umysł.

Rodziny z dziećmi to najczęściej świetnie miejsce dla cockera, który jest czuły, łagodny i chętny do zabawy, pod warunkiem że maluchy szanują jego granice. Warto jednak nadzorować interakcje z bardzo małymi dziećmi, bo żywiołowość psa może przypadkiem doprowadzić do przewrócenia czy podrapania.

Osoby starsze lub z niepełnosprawnościami mogą cieszyć się towarzystwem cockera, jeśli dysponują wsparciem rodziny lub opiekuna zwierząt, który zadba o codzienną porcję ruchu: dorosły, dobrze wychowany cocker jest empatyczny i potrafi dostosować się do spokojniejszego tempa domowników, ale młody, energiczny pies będzie wymagał większego zaangażowania.

Wrażliwa psychika rasy sprawia, że źle znosi długotrwałą samotność – pozostawiany na osiem czy dziewięć godzin dziennie może rozwinąć lęk separacyjny. Dlatego najlepszy dom dla cocker spaniela angielskiego to miejsce, w którym opiekunowie są gotowi dzielić z nim aktywny tryb życia, poświęcać czas na zabawę, naukę i pielęgnację, a zarazem oferować dużo czułości i poczucie bezpieczeństwa. Cocker spaniel angielski jaki jest i na co choruje.

Wzorzec: cocker spaniel angielski FCI Standard N° 5 / 29.10.2003

COCKER SPANIEL ANGIELSKI JAKI JEST I NA CO CHORUJE

Pochodzenie: Wielka Brytania
Użytkowość: Pies myśliwski, rodzinny, sportowy
Klasyfikacja FCI: grupa 8 – Aportery, płochacze i psy dowodne. Sekcja 2 – Płochacze, próby pracy wymagane
Możliwość zakupu w Polsce: tak
Cena psa z rodowodem FCI: 4500-6000 zł

FUNDACJA VET-ALERT

Chronimy Zwierzęta Przed Cierpieniem

WESPRZYJ NASZĄ DZIAŁALNOŚĆ

Fundacja Ochrony Zwierząt Vet-Alert - Organizacja Pożytku Publicznego KRS 0000559333

Przekaż Darowiznę🤍

Cocker spaniel angielski - skąd pochodzi - historia rasy

Cocker spaniel angielski jaki jest i na co choruje. Cocker spaniel angielski to jedna z najstarszych i najbardziej rozpoznawalnych ras psów myśliwskich, której korzenie sięgają co najmniej średniowiecznej Anglii. Jego historia związana jest ściśle z grupą spanieli, które przez wieki były wykorzystywane do wypłaszania ptactwa z gęstych zarośli i lasów, zanim wynaleziono broń palną.

Spaniele nie były początkowo klasyfikowane według odrębnych ras – różnicowano je raczej pod względem użytkowości i wielkości. Większe psy służyły jako water spaniele, mniejsze jako land spaniele, a te szczególnie małe i zwinne – w tym przodkowie cocker spaniela – do polowania na słonkę (ang. woodcock), od której pochodzi ich nazwa.

Do XIX wieku spaniele były selekcjonowane głównie pod kątem użytkowym, a mioty zawierały zarówno osobniki większe, które klasyfikowano jako springer spaniele, jak i mniejsze – późniejsze cockery. Formalna hodowla rozpoczęła się dopiero w epoce wiktoriańskiej, gdy zaczęto przykładać większą wagę do standaryzacji rasy i rejestrowania rodowodów. Za jednego z ojców rasy uznaje się psa o imieniu „Obo”, urodzonego w 1879 roku, który wywarł ogromny wpływ na rozwój angielskich cocker spanieli i stał się przodkiem wielu późniejszych championów. Ciekawostką jest, że potomek „Obo” o imieniu „Ch. Obo II” został sprowadzony do Stanów Zjednoczonych, gdzie zapoczątkował rozwój amerykańskiej linii cocker spanieli – która z czasem ewoluowała w odrębną rasę (cocker spaniel amerykański).

W miarę jak wystawy psów zyskiwały na popularności, hodowcy dążyli do ujednolicenia cech wyglądu, takich jak długość uszu, proporcje ciała, kształt czaszki i typ sierści. W 1893 roku Kennel Club w Wielkiej Brytanii oficjalnie uznał cocker spaniela jako osobną rasę. Angielski cocker spaniel szybko zdobył popularność nie tylko jako pies myśliwski, ale również jako pies rodzinny, dzięki swojemu przyjacielskiemu usposobieniu, energii i urokowi.

Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) zarejestrowała angielskiego cocker spaniela jako odrębną rasę w 1955 roku, a American Kennel Club (AKC) uznał angielskiego cocker spaniela w 1946 roku, wyodrębniając go tym samym z dotychczas wspólnego standardu cocker spanieli, co oficjalnie oddzieliło angielską i amerykańską odmianę.

Użytkowość rasy

Cocker spaniel angielski to wszechstronna rasa, która od wieków pełniła funkcje psa myśliwskiego, a szczególnie ceniona była jako płochacz. Wyhodowany z myślą o polowaniach na ptactwo, zwłaszcza słonki, dzięki swojemu niewielkiemu wzrostowi, zwinności i doskonałemu węchowi, sprawdzał się idealnie w gęstych zaroślach i trudno dostępnych terenach. Jego zadaniem było wypłaszanie ptaków w kierunku myśliwego oraz aportowanie ustrzelonej zwierzyny. Dzięki ogromnej pasji łowieckiej i wytrwałości, cocker spaniel szybko zdobył popularność wśród myśliwych w całej Europie.

Z czasem, wraz ze spadkiem popularności tradycyjnych form polowań, cocker spaniel angielski zaczął odnajdywać się w innych rolach. Dziś jest wykorzystywany m.in. jako pies do pracy w tropieniu i poszukiwaniu zapachów – jego wrażliwy nos sprawdza się w służbach celnych i ratowniczych. Cocker potrafi z zaangażowaniem wskazywać narkotyki, ładunki wybuchowe czy zaginione osoby.

Jego przyjazne usposobienie, chęć współpracy i łagodność sprawiają także, że dobrze odnajduje się w dogoterapii oraz jako pies rodzinny. Mimo swojej urokliwej aparycji, cocker spaniel to pies o dużym temperamencie i potrzebie ruchu, który wymaga nie tylko aktywności fizycznej, ale również umysłowych wyzwań. Doskonale sprawdza się w sportach kynologicznych takich jak agility, obedience czy nosework. Dzięki naturalnemu instynktowi łowieckiemu, dużej inteligencji i wrodzonej potrzebie bliskości z człowiekiem, najlepiej czuje się w środowisku, w którym może współpracować z opiekunem i wykonywać konkretne zadania. Cocker spaniel angielski jaki jest i na co choruje.

Predyspozycje cocker spanieli angielskich do chorób

Choroby zębów

Jaki jest i na co choruje cocker spaniel angielski? Choroby zębów to jeden z najczęstszych problemów przewlekłych u zwierząt domowych, które nie mają regularnie szczotkowanych zębów. Na zębach początkowo zalegają resztki jedzenia, następnie na widocznych częściach zębów odkłada się kamień nazębny i prowadzi do infekcji dziąseł i korzeni zębów.

Jeśli nie zapobiegniesz chorobom zębów na początku regularnie usuwając resztki jedzenia, to trzeba będzie leczyć bardziej zaawansowane stadia choroby, co będzie Ciebie znacznie droższe. W ciężkich przypadkach pies może stracić zęby, a w wyniku przewlekłej infekcji zębów jest narażony na uszkodzenie narządów wewnętrznych. Poza tym, będzie milszym towarzyszem, jeśli nie powala wszystkich swoim śmierdzącym psim oddechem!

Infekcje

Cocker spaniele angielskie są podatne na infekcje bakteryjne i wirusowe – tak samo, jak psy innych ras. Najważniejsze choroby zakaźne to: z parwowiroza, wścieklizna i nosówka. Wielu z tych infekcji można zapobiec poprzez szczepienia, które powinny być dostosowane do chorób występujących w danym regionie, wieku i innych czynników.

Otyłość

Otyłość może być poważnym problemem zdrowotnym u cocker spanieli angielskich. Jest to poważna choroba, która może powodować lub nasilać problemy ze stawami, zaburzenia metaboliczne i trawienne, powodować ból i sprzyjać chorobom serca.

Chociaż kuszące jest dawać jedzenie za każdym, gdy pupil popatrzy na ciebie błagalnie, pamiętaj, że lepiej jest go przytulić lub zabrać na spacer niż po kryjomu dokarmiać. On poczuje się lepiej i Ty też!

Pasożyty

Cocker spaniel angielski narażony jest na pasożyty wewnętrzne i zewnętrzne, takie jak: tęgoryjce, glisty, nicienie sercowe, włosogłówki, pchły, kleszcze i inne. Niektóre z tych pasożytów mogą zostać przeniesione na Ciebie lub członka Twojej rodziny i stanowią poważny problem dla wszystkich. W przypadku psa pasożyty te mogą powodować ból, dyskomfort, a nawet śmierć, dlatego ważne jest, regularne badanie i profilaktyczne odrobaczanie.

Kastracje

Kastracja to chirurgiczne usunięcie jajników i zwykle macicy u samic, a u samców chirurgiczne usunięcie jąder. Kastracja zmniejsza prawdopodobieństwo wystąpienia niektórych rodzajów nowotworów i eliminuje możliwość zajścia w ciążę przez zwierzę lub spłodzenia niechcianych szczeniąt.

Wykonanie tej operacji pozwala wykorzystać sytuację, gdy zwierzę jest w znieczuleniu, aby zidentyfikować i zaradzić niektórym chorobom, które mogą się w przyszłości rozwinąć, np. prześwietlenie stawów lub usunięcie przetrwałego zęba.

Zdrowie

Cocker spaniel angielski jaki jest i na co choruje. Cocker spaniel angielski to rasa generalnie zdrowa i długowieczna, ale może być predysponowana do kilku chorób dziedzicznych, zwłaszcza dotyczących oczu i stawów.

Charakterystyczne cechy fizjologiczne

Echokardiografia: u angielskich cocker spanieli obserwuje się specyficzne cechy fizjologiczne dotyczące funkcji serca, które warto uwzględnić podczas oceny kardiologicznej tej rasy. Badania echokardiograficzne wykonane metodą M-mode na grupie 17 klinicznie zdrowych dorosłych psów pochodzących z hodowli z historią kardiomiopatii pozwoliły określić wartości referencyjne parametrów sercowych charakterystyczne dla tej rasy.

Pomimo braku widocznych objawów klinicznych u części osobników stwierdzono obniżoną frakcję skracania mięśnia sercowego, co wskazuje na subkliniczne zaburzenia kurczliwości serca. Średnia frakcja skracania w tej grupie wynosiła około 34%, natomiast u wybranej podgrupy pięciu psów wartość ta obniżyła się do około 21%. Wyniki te podkreślają, że u angielskich cocker spanieli mogą występować wczesne zmiany kardiologiczne, które wymagają szczegółowej diagnostyki i monitorowania. Wartości takie jak masa ciała, grubość lewej komory serca oraz jej wymiary podczas rozkurczu i skurczu mogą służyć jako punkt odniesienia przy badaniach profilaktycznych oraz w diagnostyce chorób serca u tej rasy.

Prawidłowe wartości pomiarów echokardiograficznych

Parametr	Wartość średnia ± odchylenie standardowe
Masa ciała	12,2 ± 2,2 kg
LVPWd: Grubość tylnej ściany lewej komory serca w rozkurczu (Left Ventricular Posterior Wall in diastole)	7,9 ± 1,1 mm
LVDd: Wymiar światła lewej komory w rozkurczu (Left Ventricular Dimension in diastole)	33,8 ± 3,3 mm
LVDs: Wymiar światła lewej komory w skurczu (Left Ventricular Dimension in systole)	22,2 ± 2,8 mm
FS: Frakcja skracania (Fractional Shortening)	34,3 ± 4,5 %
IVSd: Grubość przegrody międzykomorowej w rozkurczu (Interventricular Septum in diastole)	8,2 ± 1,3 mm
Liczba osobników	12

Nadwrażliwość na leki

Brak danych.

Choroby dziedziczne

Dysplazja stawów biodrowych DSB: to dziedziczna, wielogenowa choroba rozwojowa stawu biodrowego, charakteryzująca się niewłaściwym dopasowaniem głowy kości udowej do panewki miednicznej. Skutkiem tej nieprawidłowości jest mechaniczna niestabilność stawu, prowadząca do mikrourazów, postępujących zmian zwyrodnieniowych oraz przewlekłego stanu zapalnego. Objawy kliniczne obejmują sztywność kończyn miednicznych, trudności przy wstawaniu i poruszaniu się, niechęć do aktywności fizycznej oraz dolegliwości bólowe, nasilające się po wysiłku lub w niskich temperaturach.

Dysplazja stawów łokciowych: wielogenowe, dziedziczne schorzenie, dotyczące stawów łokciowych polegające na nieprawidłowym wykształceniu powierzchni stawowych. Dysplazja może powodować ból, sztywność stawów i kulawiznę. Towarzyszący mu stan zapalny może prowadzić do zwyrodnienia tych stawów.

Neuropatia u dorosłych AN: to dziedziczna, autosomalna recesywna choroba neurologiczna, występująca u starszych psów rasy cocker spaniel angielski, prowadząca do postępującego osłabienia mięśni i zaburzeń motorycznych. Schorzenie wynika z uszkodzenia nerwów obwodowych, które z wiekiem tracą zdolność do prawidłowego przewodzenia impulsów nerwowych, co skutkuje utratą kontroli nad kończynami oraz trudnościami w połykaniu. Choroba zwykle ujawnia się w wieku 7–9 lat i rozwija się powoli, w ciągu 3–4 lat. Pierwszymi objawami jest niepewny, chwiejny chód tylnych kończyn, któremu towarzyszy szerokie rozstawienie nóg oraz niskie opadanie stawów skokowych nad podłożem. W miarę postępu choroby osłabieniu ulegają także kończyny przednie, co stopniowo uniemożliwia normalne poruszanie się. W zaawansowanym stadium pojawiają się trudności w połykaniu, prowadzące do dalszego pogorszenia stanu zdrowia i jakości życia psa. Choroba nie powoduje bólu, ale jej skutki są bardzo poważne – pies staje się niesprawny ruchowo i wymaga coraz większej opieki. Z czasem może być konieczna eutanazja z powodu całkowitej utraty zdolności poruszania się i samodzielnego funkcjonowania. Neuropatia AN dziedziczona jest autosomalnie recesywnie, co oznacza, że aby pies zachorował, musi odziedziczyć wadliwy gen od obojga rodziców. Początkowo uważano, że choroba dotyczy jedynie psów o jednolitym umaszczeniu, jednak obecnie wiadomo, że nosiciele i psy chore występują we wszystkich odmianach barwnych rasy, zarówno w USA, jak i w innych krajach. Dzięki badaniom Uniwersytetu Missouri opracowano test DNA, który umożliwia identyfikację nosicieli i osobników chorych, dzięki czemu możliwe jest planowanie skojarzeń w sposób odpowiedzialny. W hodowli zaleca się, aby psy będące nosicielami lub chore były kojarzone wyłącznie z psami wolnymi od mutacji (czystymi). Tylko w ten sposób można uniknąć narodzin psów chorych i stopniowo eliminować chorobę z populacji rasy.

Postępujący zanik siatkówki: to dziedziczna, autosomalna recesywna choroba degeneracyjna siatkówki oka, prowadząca do stopniowej utraty wzroku i ślepoty. Najczęściej występującą formą u cocker spanieli angielskich jest tzw. prcd-PRA – postępująca degeneracja pręcików i czopków siatkówki. Schorzenie rozpoczyna się od zwyrodnienia komórek odpowiedzialnych za widzenie w nocy (pręciki), a następnie obejmuje również komórki odpowiedzialne za widzenie dzienne i ostrość wzroku (czopki). Proces ten jest nieodwracalny i prowadzi do całkowitej ślepoty w ciągu kilku lat od pojawienia się pierwszych objawów. Objawy kliniczne obejmują pogarszające się widzenie zmierzchowe i nocne, niechęć psa do poruszania się po ciemku, dezorientację w nowym otoczeniu, zmiany w odruchu źrenicznym oraz w późniejszym stadium – całkowitą utratę wzroku. Choroba zwykle ujawnia się między 18 miesiącem a 7. rokiem życia, jednak długo może przebiegać bezobjawowo. Dzięki rozwiniętemu słuchowi i węchowi, wiele psów długo radzi sobie w znanym środowisku, co utrudnia wczesne rozpoznanie. W przypadku cocker spanieli angielskich ryzyko wystąpienia tej choroby jest szczególnie wysokie. Badania Dorna wykazały, że ryzyko zachorowania u cocker spaniela angielskiego jest aż 45-krotnie wyższe niż u przeciętnego psa innych ras. Z tego powodu amerykańska fundacja CERF (Canine Eye Registration Foundation) nie zaleca rozmnażania psów tej rasy, u których stwierdzono PRA, nawet jeśli choroba nie daje jeszcze wyraźnych objawów.

Rodzinna nefropatia HN: to autosomalna recesywna choroba genetyczna, prowadząca do uszkodzenia nerek u młodych psów. Schorzenie wynika z nieprawidłowej budowy i funkcji błony podstawnej kłębuszków nerkowych, będącej efektem mutacji genu odpowiedzialnego za syntezę białek strukturalnych nerek (najczęściej kolagenu typu IV). Zaburzenie to skutkuje nadmiernym wydalaniem białka z moczem (białkomocz, proteinuria), co prowadzi do postępującej niewydolności nerek o wczesnym początku (najczęściej przed ukończeniem 2. roku życia). Objawy kliniczne obejmują: zwiększone pragnienie i oddawanie moczu (polidypsja i poliuria), utratę apetytu, spadek masy ciała, osłabienie, wymioty, odwodnienie oraz oznaki mocznicy i niewydolności wielonarządowej w zaawansowanym stadium choroby. Ze względu na młody wiek psów oraz szybki postęp zmian chorobowych, rokowanie jest bardzo niekorzystne, a choroba zazwyczaj kończy się przedwczesną śmiercią lub koniecznością eutanazji. Choroba rozwija się tylko u psów, które odziedziczyły wadliwy gen od obu rodziców (homozygoty), natomiast nosiciele (heterozygoty) nie wykazują objawów, ale mogą być przenosić wadliwy gen w populacji psów.

Zespół samookaleczania dystalnych części kończyn AMS: to dziedziczna, autosomalna recesywna choroba neurologiczna, występująca u młodych psów, prowadząca do postępującego uszkodzenia tkanek dystalnych części kończyn (opuszki, pazury, palce) na skutek samookaleczania wynikającego z braku czucia bólu. Schorzenie dotychczas odnotowano głównie u psów pochodzących z linii roboczych, jednak może występować również u innych przedstawicieli rasy cocker spaniel, zwłaszcza w populacjach niezbadanych genetycznie. Choroba polega na niewłaściwym funkcjonowaniu nerwów obwodowych – dochodzi do upośledzenia przewodzenia bodźców bólowych w kończynach, szczególnie w obrębie opuszek palcowych i pazurów. W wyniku tego szczenię nie odczuwa bólu, a jednocześnie odczuwa niepokój sensoryczny i zaczyna intensywnie lizać, gryźć, a nawet amputować własne palce lub pazury. Zmiany te mogą prowadzić do poważnych zakażeń, przewlekłych ran i całkowitego okaleczenia kończyn. Typowo nie obserwuje się kulawizny, ponieważ brak bólu uniemożliwia prawidłową reakcję ruchową. Objawy kliniczne pojawiają się zwykle w wieku 3–6 miesięcy i obejmują: uporczywe lizanie łap, krwawiące rany, deformacje opuszek, ubytki pazurów, a w zaawansowanych przypadkach samoistne amputacje palców. Pomimo braku kulawizny, psy te cierpią na wtórne infekcje i są narażone na pogorszenie jakości życia, a rokowanie jest niepomyślne. W wielu przypadkach zalecana jest eutanazja ze względów humanitarnych. Choroba dziedziczona jest w sposób autosomalny recesywny, co oznacza, że objawy rozwijają się tylko u psów, które odziedziczyły wadliwy gen od obojga rodziców. Obecnie dostępny jest test DNA, który pozwala na identyfikację nosicieli oraz osobników wolnych od mutacji. W hodowli zaleca się, aby nosiciele byli kojarzeni wyłącznie z psami zdrowymi genetycznie (wolnymi od mutacji AMS), co eliminuje ryzyko urodzenia chorego potomstwa.

Zwichnięcie rzepki: to wielogenowa, dziedziczna, wrodzona wiotkość więzadeł rzepki, prowadząca do jej zwichnięcia, czyli przemieszczenia na stronę przyśrodkową lub boczną poza krawędź bloczka kości udowej. Objawia się kulawizną i bolesnością, może doprowadzić do zwyrodnienia stawu kolanowego. Zalecane jest leczenie chirurgiczne.

Predyspozycje do chorób

Dotyczące jamy ustnej i zębów

Kamień nazębny: choroby zębów to najczęstszy, chroniczny problem u zwierząt domowych, dotykający 80% wszystkich psów powyżej drugiego roku życia.

Dotyczące narządów zmysłów: wzrok

Niewiele rzeczy ma tak dramatyczny wpływ na jakość życia Twojego psa, jak prawidłowe funkcjonowanie jego oczu.

Dwurzędowość rzęs: wada rozwojowa, polegająca na obecności dodatkowego, podrażniającego rogówkę i spojówki, rzędu rzęs przy wewnętrznej krawędzi wolnego brzegu powiek. Rzęsy te mogą powodować wtórne owrzodzenia rogówki, prowadząc do bólu, łzawienia, mrużenia oczu oraz wtórnych infekcji. Według danych opublikowanych przez Dorna, ryzyko wystąpienia dwurzędowości rzęs u angielskiego cocker spaniela jest 3,99 razy wyższe niż u przeciętnego psa innej rasy. Niemieccy badacze określiliwskaźnik odziedziczalności na 0,62, co oznacza, że skłonność do tego schorzenia jest w dużej mierze uwarunkowana genetycznie i może być przekazywana potomstwu.

Dysplazja siatkówki: to wada rozwojowa oka, polegająca na nieprawidłowym kształtowaniu się siatkówki w okresie płodowym lub we wczesnym okresie życia. W zależności od nasilenia zmian, dysplazja może przyjmować postać łagodnych fałd siatkówki, bardziej rozległych zmian ogniskowych o nieregularnym („geograficznym”) kształcie, aż po uogólnione zmiany prowadzące do odwarstwienia siatkówki i trwałej ślepoty. U angielskich cocker spanieli rozpoznano wszystkie wymienione formy dysplazji siatkówki. Zmiany te, choć nie zawsze prowadzą do utraty wzroku, mogą wpływać na jakość życia psa i – ze względu na podejrzenie dziedzicznego podłoża – są podstawą do wykluczenia z hodowli osobników z bardziej zaawansowaną postacią choroby.

Dystrofia rogówki: jest to schorzenie polegające na odkładaniu się złogów, najczęściej lipidów lub cholesterolu, w warstwach rogówki, co prowadzi do jej zmętnienia. Choroba pojawia się zwykle między drugim a piątym rokiem życia i ma charakter obustronny oraz symetryczny. Objawy nie są związane ze stanem zapalnym ani bólem, a postęp choroby bywa powolny i nie zawsze wpływa istotnie na jakość widzenia psa. Chociaż dystrofia rogówki nie musi prowadzić do poważnych zaburzeń wzroku, ze względu na możliwość dziedzicznego podłoża schorzenia, organizacje zajmujące się zdrowiem psów nie zalecają rozmnażania osobników, u których ją zdiagnozowano.

Entropium: to wada anatomiczna powieki polegająca na zawinięciu jej brzegu do wewnątrz, w wyniku czego rzęsy oraz skóra powieki ocierają się o rogówkę. Może to prowadzić do podrażnienia, przewlekłego łzawienia, a w cięższych przypadkach – do zapalenia spojówek i owrzodzeń rogówki.

Jaskra: to poważne schorzenie okulistyczne polegające na podwyższonym ciśnieniu wewnątrzgałkowym, które prowadzi do uszkodzenia siatkówki oraz nerwu wzrokowego, a w konsekwencji do nieodwracalnej ślepoty. Jaskra może również predysponować do zwichnięcia soczewki, co dodatkowo pogarsza stan oka. Według danych Dorna, angielski cocker spaniel ma 1,33 razy wyższe ryzyko zachorowania na jaskrę w porównaniu z innymi rasami psów. Schorzenie to diagnozowano u 1,35% przedstawicieli tej rasy leczonych w uniwersyteckich klinikach weterynaryjnych (uniwersyteckich). Ciekawostką jest obserwowana większa częstość występowania jaskry u suk tej rasy, co może sugerować udział czynników hormonalnych. Diagnostyka jaskry opiera się na badaniu ciśnienia wewnątrzgałkowego (tonometria) oraz ocenie kąta przesączania w oku (gonioskopia), który u predysponowanych psów może być nieprawidłowy. Obecnie zaleca się, aby gonioskopię wykonywać w wieku około 1, 4 i 7-8 lat. Tryb dziedziczenia jaskry u angielskich cocker spanieli nie jest znany, ale ze względu na jej poważne skutki program CERF zaleca wykluczenie z hodowli każdego psa, u którego zdiagnozowano jaskrę, nawet jeśli dotyczy tylko jednego oka.

Przetrwała błona źreniczna: wada wrodzona, w której w dotkniętym oku znajdują się przetrwałe elementy płodowej błony źrenicznej, które nie ulegają normalnej regresji do 3. miesiąca życia. Pasma te mogą łączyć tęczówkę z tęczówką, tęczówkę z rogówką, tęczówkę z soczewką lub tworzyć skupiska w komorze przedniej. PPM łączące tęczówkę z rogówką, soczewką lub w formie rozległych błon mogą zaburzać widzenie, prowadząc m.in. do zmętnień rogówki, zniekształceń źrenicy i ograniczenia dopływu światła do siatkówki. W przypadku cocker spanieli angielskich, połączenia typu tęczówka–rogówka są szczególnie problematyczne, ponieważ powodują zmętnienie rogówki i mogą prowadzić do pogorszenia wzroku. Psy z przetrwałą błoną źreniczną w tych postaciach (tj. z zajęciem rogówki, soczewki lub skupiskami w komorze przedniej nie powinny być dopuszczane do hodowli, ponieważ wada ta może być dziedziczna.

Zaćma: to schorzenie polegające na zmętnieniu soczewki oka, co prowadzi do stopniowego pogorszenia wzroku, a w ciężkich przypadkach – do całkowitej ślepoty. U angielskich cocker spanieli najczęściej występuje zaćma korowa przedniej (tzw. zaćma pośrednia lub punktowa) oraz zaćma torebkowa, choć mogą również występować inne typy zmętnień.

Zespół niedoboru witaminy E z dystrofią nabłonka barwnikowego siatkówki oraz encefalopatia neurodegeneracyjna zależna od witaminy E: to złożona choroba rozpoznana u angielskich cocker spanieli, w której dochodzi do współwystępowania objawów neurologicznych oraz postępujących zmian okulistycznych. Wcześniej schorzenie to występowało pod nazwą: centralna postępująca atrofia siatkówki (Central Progressive Retinal Atrophy cPRA). Typowe objawy obejmują niezborność ruchową, zaburzenia czucia głębokiego, nieprawidłowe odruchy rdzeniowe, osłabienie mięśni, a także dystrofię nabłonka barwnikowego siatkówki, prowadzącą do pogorszenia widzenia. W obrazie neuropatologicznym stwierdza się również dystrofię neuroaksonalną (neuroaxonal dystrophy) i nagromadzenie barwnika lipofuscyny w jelitach (intestinal lipofuscinosis). Uważa się, że przyczyną tego zespołu jest zaburzenie metabolizmu witaminy E, prowadzące do jej niedoboru w tkankach nerwowych i siatkówce. Choć tryb dziedziczenia choroby nie został dotąd ustalony, z uwagi na ciężki przebieg i prawdopodobne tło genetyczne, CERF nie zaleca rozmnażania angielskich cocker spanieli dotkniętych tym schorzeniem. Suplementacja witaminą E może pomóc w zatrzymaniu dalszego rozwoju choroby.

Zespół suchego oka: to przewlekłe schorzenie oczu polegające na niewystarczającej produkcji filmu łzowego, który chroni i nawilża powierzchnię oka. Niedobór łez prowadzi do wtórnego zapalenia spojówek, owrzodzeń rogówki, podrażnienia, bólu oraz w bardziej zaawansowanych przypadkach – do poważnych zaburzeń widzenia lub utraty wzroku. U angielskich cocker spanieli choroba ta występuje stosunkowo często i zwykle pojawia się w późniejszym wieku, częściej u suk niż u psów. Początkowo objawia się zaczerwienieniem oczu, mrużeniem powiek i obecnością gęstej, śluzowej wydzieliny. W miarę postępu choroby rogówka staje się matowa i pojawiają się na niej zmętnienia oraz owrzodzenia. Właściwa diagnoza wymaga przeprowadzenia testu Schirmera w celu oceny ilości wydzielanych łez. Leczenie KCS opiera się na regularnym stosowaniu miejscowych środków nawilżających (tzw. sztucznych łez) oraz leków przeciwzapalnych, najczęściej z grupy inhibitorów kalcyneuryny, takich jak cyklosporyna lub takrolimus. W niektórych przypadkach konieczne może być także leczenie antybiotykowe lub chirurgiczne (np. przemieszczenie przewodu ślinowego do worka spojówkowego). Zespół suchego oka ma często podłoże autoimmunologiczne i może być chorobą dziedziczną, dlatego u psów hodowlanych wskazane są okresowe badania okulistyczne. W przypadku rozpoznania KCS, psy nie powinny być rozmnażane, aby ograniczyć ryzyko przekazywania predyspozycji do tej choroby.

Złożone wady wrodzone oczu: to wrodzone zaburzenie rozwojowe gałek ocznych, opisane u angielskich cocker spanieli w Danii, w którym obserwuje się zaćmę wrodzoną oraz małoocze (microphthalmia), czyli zmniejszenie wielkości gałki ocznej. Wady te mogą znacząco wpływać na rozwój wzroku i prowadzić do znacznego jego upośledzenia już we wczesnym wieku. Tryb dziedziczenia MOA nie został dotąd określony, jednak z uwagi na wrodzony charakter choroby, sugeruje się jej podłoże genetyczne. Zaleca się ostrożność przy kwalifikowaniu do hodowli psów pochodzących z linii, w których wystąpiły tego typu wady oraz wykonywanie badań okulistycznych u szczeniąt pochodzących z ryzykownych skojarzeń.

Dotyczące narządów zmysłów : słuch

Głuchota: głuchota wrodzona to zaburzenie słuchu obecne od urodzenia, które może występować jednostronnie lub obustronnie. W celu potwierdzenia diagnozy stosuje się specjalistyczne badanie słuchu metodą BAER (Brainstem Auditory Evoked Response), czyli badanie słuchowych potencjałów wywołanych z pnia mózgu. Według danych Straina, opartych na wynikach testów BAER: 5,9% angielskich cocker spanieli wykazuje głuchotę jednostronną, natomiast 1,1% – głuchotę obustronną. Zdecydowana większość przypadków głuchoty występuje u psów w umaszczeniu dwukolorowym (parti-colored), charakteryzującym się obecnością dwóch kolorów na sierści, zazwyczaj białego w połączeniu z innym kolorem, np. czarnym, wątrobianym lub pomarańczowym – co sugeruje możliwy związek między barwą sierści a ryzykiem wrodzonej głuchoty, podobnie jak u innych ras łaciatych. W raporcie zdrowia rasy ECS Health Survey z 2002 roku głuchota została odnotowana z częstością 2,86% w całej populacji angielskich cocker spanieli objętej badaniem. Głuchota wrodzona może mieć podłoże genetyczne, dlatego zaleca się wykluczanie z hodowli psów dotkniętych obustronną głuchotą, a w przypadku głuchoty jednostronnej – rozważenie ryzyka przekazywania tej cechy potomstwu. Test BAER jest zalecaną metodą przesiewową w hodowlach, zwłaszcza w liniach o umaszczeniu łaciatym.

Dotyczące skóry

Alergiczne zapalenie skóry: schorzenie jest wynikiem reakcji alergicznych, które mogą być wywołane alergenami wziewnymi (np. pyłkami roślin, kurzem domowym) lub alergenami pokarmowymi. Objawia się świądem oraz występowaniem zapalenia skóry spowodowanego samouszkodzeniami (tzw. hot spots), czyli wilgotnymi, bolesnymi ranami, które powstają w wyniku intensywnego drapania lub lizania skóry. W przypadku angielskich cocker spanieli atopowe zapalenie skóry należy do częstszych chorób dermatologicznych. W raporcie zdrowotnym ECS Health Survey z 2002 roku częstość występowania schorzenia wyniosła 4,16%. Objawy mogą pojawiać się sezonowo (np. wiosną i latem), ale u niektórych psów mają charakter całoroczny, zwłaszcza jeśli przyczyną są alergeny środowiskowe obecne stale lub alergie pokarmowe. Najczęściej zajęte są okolice uszu, pyska, brzucha i kończyn, a świąd może prowadzić do wtórnych infekcji bakteryjnych i grzybiczych.

Zapalenie zewnętrznego przewodu słuchowego: cocker spaniel to rasa predysponowana do zapaleń zewnętrznego ucha. Psy tej rasy posiadają grube, ciężkie i nisko osadzone małżowiny uszne, które ograniczają dopływ powietrza do przewodu słuchowego i sprzyjają gromadzeniu się wilgoci oraz wydzieliny. Takie warunki w uchu zewnętrznym stwarzają idealne warunki do rozwoju stanów zapalnych, wywoływanych zarówno przez bakterie, jak i drożdżaki. Aby zapobiegać nawracającym zapaleniom zewnętrznego przewodu słuchowego należy regularnie oczyszczać przewód słuchowego i usuwać nadmiar woskowiny, co może znacząco ograniczyć ryzyko infekcji. Warto również unikać nadmiernego moczenia uszu (np. podczas kąpieli lub pływania) oraz dbać o ich dokładne osuszanie. U psów z nawracającymi stanami zapalnymi uszu zaleca się diagnostykę w kierunku nadwrażliwości pokarmowych, które mogą być jednym z czynników predysponujących do przewlekłych infekcji ucha zewnętrznego. W takich przypadkach pomocna może być zmiana diety na hipoalergiczną lub eliminacyjną.

Dotyczące przewodu pokarmowego, wątroby i trzustki

Przewlekłe zapalenie trzustki: to postępująca choroba zapalna trzustki, która u cocker spanieli może mieć nietypowy przebieg. Badania prowadzone na Uniwersytecie Cambridge wykazały, że niektóre osobniki cierpią na przewlekłą postać zapalenia trzustki, charakteryzującą się nawracającymi epizodami wymiotów, biegunką i bólami brzucha. U niektórych psów rozwija się wtórnie cukrzyca (diabetes mellitus), będąca powikłaniem uszkodzenia komórek trzustki odpowiedzialnych za produkcję insuliny. Choroba postępuje stopniowo i może być trudna do rozpoznania we wczesnym stadium. W badaniu klinicznym trzustka często wykazuje zmiany zwyrodnieniowe i włóknienie, a objawy mogą nasilać się po spożyciu tłustych pokarmów lub stresie. Diagnostyka przewlekłego zapalenia trzustki jest utrudniona ze względu na brak czułych i swoistych testów, dlatego obecnie trwają badania nad lepszymi metodami wykrywania choroby oraz nad ustaleniem jej podłoża genetycznego.

Przewlekłe zapalenie wątroby: to długotrwały proces zapalny wątroby, który prowadzi do stopniowego uszkodzenia i marskości tego narządu. U angielskich cocker spanieli odnotowano zwiększoną częstość występowania przewlekłego zapalenia wątroby niezwiązanego z chorobą związaną z odkładaniem miedzi w wątrobie (choroba spichrzeniowa miedzi). Choroba może przebiegać bez wyraźnych objawów w początkowym stadium, jednak z czasem pojawiają się symptomy takie jak osłabienie, brak apetytu, żółtaczka, powiększenie brzucha czy zaburzenia krzepnięcia. Diagnostyka opiera się na badaniach krwi, ultrasonografii oraz często na biopsji wątroby, która pozwala określić charakter i stopień uszkodzenia narządu. Przewlekłe zapalenie wątroby wymaga odpowiedniego leczenia, które może obejmować stosowanie leków przeciwzapalnych, immunosupresyjnych oraz dietę wspierającą funkcje wątroby. Ze względu na możliwe dziedziczne predyspozycje, ważne jest monitorowanie stanu zdrowia w obrębie linii hodowlanych i wykluczanie z reprodukcji osobników z potwierdzonym rozpoznaniem.

Dotyczące serca i układu krążenia

Kardiomiopatia rozstrzeniowa: to poważne schorzenie serca charakteryzujące się stopniowym rozszerzaniem lewej komory serca oraz osłabieniem jego kurczliwości. U psów dotkniętych tą chorobą mogą wystąpić nagła śmierć, duszność oraz inne objawy niewydolności serca, takie jak obrzęk płuc, wynikające z niewydolności krążenia i powiększenia serca. Średnia frakcja skracania (fractional shortening, FS) u chorych psów wynosi około 25,4% ± 5,7%, co wskazuje na znaczne osłabienie funkcji skurczowej mięśnia sercowego. W badaniu ECS Health Survey z 2002 roku kardiomiopatia rozstrzeniowa została odnotowana z częstością 0,4% w populacji angielskich cocker spanieli. Ze względu na poważny przebieg choroby, szybkie rozpoznanie i wdrożenie leczenia są kluczowe dla poprawy jakości życia psa. Diagnostyka opiera się na badaniach echokardiograficznych i obecności objawów klinicznych. Wskazane jest monitorowanie psów tej rasy pod kątem wczesnych objawów choroby, szczególnie w hodowlach, w których odnotowano przypadki kardiomiopatii. W profilaktyce hodowlanej zaleca się wykluczanie z reprodukcji psów z potwierdzonym rozpoznaniem.

Dotyczące krwi i układu chłonnego

Małopłytkowość immunologiczna: to autoimmunologiczna choroba krwi, w której układ odpornościowy psa niszczy własne płytki krwi (trombocyty) – komórki odpowiedzialne za prawidłowe krzepnięcie. Ich niedobór prowadzi do samoistnych krwawień, powstawania siniaków, wybroczyn na skórze i błonach śluzowych, a w cięższych przypadkach do krwotoków z nosa, dziąseł, przewodu pokarmowego lub układu moczowego. ITP najczęściej rozwija się u dorosłych psów, a rasa cocker spaniel angielski wykazuje podwyższoną predyspozycję do zachorowania. Przyczyny choroby nie są w pełni poznane – u większości psów nie udaje się wykryć czynnika wywołującego (ITP pierwotna), choć niekiedy ma ona charakter wtórny, związany z infekcjami, nowotworami, lekami lub szczepieniami. Objawy kliniczne obejmują: osłabienie, apatię, krwawienia z błon śluzowych, krew w kale lub moczu, krwotoki podskórne (wybroczyny) oraz anemię wtórną do krwawień. Rozpoznanie opiera się na morfologii krwi – niskim poziomie płytek przy jednoczesnym wykluczeniu innych przyczyn ich spadku. Potwierdzenie ITP może wymagać badań immunologicznych i koagulologicznych. Leczenie obejmuje leki immunosupresyjne (najczęściej prednizon), które hamują niszczenie płytek, a w ciężkich przypadkach transfuzje krwi lub osocza. Choroba ma nawracający przebieg, a skuteczność leczenia zależy od szybkiej diagnozy i odpowiedzi na terapię. Cocker spaniele angielskie są rasą szczególnego ryzyka, dlatego trwają badania nad czynnikami genetycznymi i immunologicznymi odpowiedzialnymi za ITP.

Niedokrwistość hemolityczna o podłożu autoimmunologicznym: to rzadka choroba autoimmunologiczna, w której układ odpornościowy psa niszczy własne czerwone krwinki, prowadząc do ciężkiej niedokrwistości i niedotlenienia organizmu. U cocker spanieli angielskich ryzyko zachorowania jest trzykrotnie wyższe niż przeciętnie. Choroba najczęściej dotyczy samic w średnim wieku i może mieć charakter pierwotny (idiopatyczny) lub wtórny – jako powikłanie infekcji, nowotworów, pasożytów krwi lub niepożądanych reakcji na leki i szczepienia. Objawy IMHA są niespecyficzne i obejmują osłabienie, apatię, bladość lub zażółcenie dziąseł, przyspieszone tętno i oddech, utratę apetytu oraz możliwą gorączkę i wymioty. U chorego psa dochodzi do gwałtownego spadku liczby czerwonych krwinek, który może być wykryty przez badanie hematokrytu (PCV). W ciężkich przypadkach konieczne jest przetoczenie krwi oraz intensywna terapia w warunkach szpitalnych. Leczenie polega na długotrwałym podawaniu leków immunosupresyjnych (np. prednizonu) oraz profilaktyce zakrzepicy, która odpowiada za większość zgonów w przebiegu IMHA. Choroba ma nawrotowy charakter, ale wiele psów wchodzi w remisję po kilkumiesięcznej terapii. Ponieważ IMHA stanowi poważne zagrożenie zdrowotne dla rasy, trwają badania nad identyfikacją predyspozycji genetycznych u cocker spanieli.

Zaburzenia endokrynologiczne i metaboliczne

Niedoczynność tarczycy: choroba, w której organizm nie wytwarza wystarczającej ilości hormonów tarczycy. Objawy mogą obejmować suchość skóry i sierści, wypadanie włosów, podatność na inne choroby skóry, przyrost masy ciała, lękliwość, agresję lub inne zmiany w zachowaniu. U cocker spanieli angielskich dominuje dziedziczne zapalenie tarczycy o podłożu autoimmunologicznym. W badaniach prowadzonych na Michigan State University obecność przeciwciał skierowanych przeciwko tarczycy wykazano u 11,7% cocker spanieli. (wartość średnia dla wszystkich ras wynosi 7,5%).

Zaburzenia neurologiczne

Padaczka idiopatyczna: to przewlekła choroba neurologiczna, w której dochodzi do występowania nawracających napadów padaczkowych bez uchwytnej przyczyny organicznej. Choroba ta może przyjmować postać napadów uogólnionych lub częściowych, o różnym stopniu nasilenia. Pierwsze objawy najczęściej pojawiają się u młodych psów, zazwyczaj przed ukończeniem pierwszego roku życia, chociaż mogą również wystąpić w późniejszym okresie. Napady mogą mieć charakter łagodny, przebiegający z chwilowym zaburzeniem świadomości lub drżeniem części ciała, albo ciężki, obejmujący utratę przytomności, drgawki toniczno-kloniczne i inne objawy neurologiczne. Przyczyna padaczki idiopatycznej nie jest w pełni poznana, jednak badania sugerują, że ma ona podłoże genetyczne, mimo iż dokładny sposób dziedziczenia pozostaje nieustalony. Leczenie choroby polega na długoterminowym stosowaniu leków przeciwpadaczkowych, których celem jest kontrolowanie napadów i zmniejszenie ich częstotliwości.

Skłonność do chorób nowotworowych

Rak gruczołów okołoodbytowych: to złośliwy nowotwór, który u cocker spanieli angielskich występuje częściej niż u innych ras psów. Analizy przypadków klinicznych oraz danych rejestracyjnych z Brytyjskiego Kennel Club i laboratoriów patologii weterynaryjnej wskazują, że rasa ta – podobnie jak springer spaniel i cavalier king charles spaniel – wykazuje zwiększoną predyspozycję do rozwoju tych guzów, co sugeruje potencjalny udział czynników genetycznych w etiologii choroby. ASGC to nowotwór agresywny, który szybko rośnie lokalnie i często powoduje ucisk odbytnicy, utrudnienia w oddawaniu kału, ból oraz krwawienie z odbytu. Charakterystycznym powikłaniem jest hiperkalcemia paraneoplastyczna, czyli podwyższenie poziomu wapnia we krwi, prowadzące do osłabienia, zwiększonego pragnienia i oddawania moczu, a w zaawansowanych przypadkach do niewydolności nerek. Mimo podejrzenia dziedzicznej skłonności, nie można wykluczyć udziału czynników środowiskowych – styl życia, dieta, zabiegi pielęgnacyjne i anatomiczne predyspozycje mogą odgrywać rolę w rozwoju tego nowotworu u spanieli. Rozpoznanie wymaga badania per rectum, diagnostyki obrazowej oraz biopsji. Leczenie polega na chirurgicznym usunięciu guza, często w połączeniu z chemioterapią lub radioterapią. Ze względu na zwiększone ryzyko zachorowania u cocker spanieli, istotna jest regularna kontrola okolicy odbytu i szybka diagnostyka zmian w tym obszarze, co może zwiększyć szanse na skuteczne leczenie i przedłużenie życia psa.

Inne choroby

Zaburzenia zachowania: agresja i lękliwość u angielskich cocker spanieli to cechy, które mogą różnie przejawiać się u poszczególnych osobników. Badania wskazują, że temperament psa jest często powiązany z cechami jego opiekuna – właściciele psów bardziej agresywnych bywają bardziej nerwowi, emocjonalnie niestabilni, a także mniej konsekwentni w wychowaniu, co może wpływać na zachowanie zwierzęcia. Według danych z raportu ECS Health Survey z 2002 roku, około 3% angielskich cocker spanieli wykazuje nieśmiałość, natomiast agresja wobec innych psów pojawia się u nieco poniżej 3% osobników. Warto pamiętać, że zarówno skłonności do agresji, jak i lękliwości mają podłoże genetyczne, ale są także silnie zależne od środowiska, w którym pies się wychowuje i od sposobu prowadzenia szkolenia. Dlatego kluczowe jest zapewnienie szczeniętom odpowiedniej socjalizacji oraz konsekwentnego, ale łagodnego wychowania, które pomaga minimalizować problemy behawioralne i budować zaufanie psa do otoczenia i innych zwierząt. Hodowcy powinni zwracać uwagę na temperament reproduktorów i unikać rozmnażania psów o skrajnych zachowaniach, aby ograniczać ryzyko wystąpienia niepożądanych cech u potomstwa.

Zespół nagłej agresji/syndrom wściekłości (Cocker Rage Syndrome): to rzadkie, ale poważne zaburzenie zachowania, które od lat opisywane jest u angielskich cocker spanieli (choć nie tylko). Objawia się nagłymi, gwałtownymi atakami agresji – często bez wyraźnego bodźca i w sytuacjach, które normalnie nie wywoływałyby takiej reakcji. Pies w takim epizodzie bywa „nieobecny”, trudno nawiązać z nim kontakt, a po chwili często wraca do normalnego zachowania, jakby nic się nie stało. Naukowcy nie są zgodni co do przyczyn – podejrzewa się podłoże neurologiczne lub genetyczne, niektórzy badacze wiążą je z zaburzeniami funkcjonowania układu limbicznego. Ważne jest, by nie mylić tej jednostki chorobowej z „zwykłą” agresją wynikającą z braku socjalizacji czy błędów wychowawczych. Choć przypadki cocker rage syndrome są rzadkie, odpowiedzialni hodowcy powinni szczególnie zwracać uwagę na temperament psów przeznaczonych do rozrodu.

U cocker spanieli angielskich odnotowano także: brachygnatyzm, lipofuscynoza neuroceroidalna, entropium, niedobór czynnika II krzepnięcia, niedobór czynnika VIII krzepnięcia / hemofilia A, niedobór czynnika IX krzepnięcia / hemofilia B, niedorozwój nerwu wzrokowego, prognatyzm, zatrzymane zęby mleczne, kamica struwitowa, choroba von Willebranda.

Fundacja Ochrony Zwierząt Vet-Alert zapewnia opiekę weterynaryjną potrzebującym zwierzętom.

Żywienie i pielęgnacja

Pielęgnacja

Pielęgnacja sierści: długa, jedwabista i podatna na plątanie sierść cocker spaniela angielskiego wymaga systematycznego czesania, aby zapobiec kołtunieniu, utrzymać ją w dobrej kondycji i usunąć martwe włosy.

Czesanie: najlepiej szczotkować psa co najmniej 3–4 razy w tygodniu, używając szczotki z długimi zębami i grzebienia do rozczesywania pióra, szczególnie na uszach, łapach, brzuchu i ogonie.
Strzyżenie i trymowanie: regularne wizyty u groomera są niezbędne – standardowo sierść trymuje się co 6–8 tygodni, szczególnie na grzbiecie, a obfite pióra przycina się dla zachowania estetyki i higieny.

Kąpiele: rasa ta wymaga kąpieli co 4–6 tygodni lub w razie potrzeby, z użyciem delikatnych szamponów dla psów o dłuższej sierści; warto stosować odżywki ułatwiające rozczesywanie.

Pielęgnacja zębów: zęby należy szczotkować codziennie, aby zapobiec odkładaniu się kamienia nazębnego, paradontozie i nieświeżemu zapachowi z pyszczka.

Pielęgnacja uszu: ze względu na długie, opadające małżowiny, uszy cockera są szczególnie narażone na infekcje i stany zapalne – należy je regularnie kontrolować i delikatnie czyścić preparatami do higieny uszu, unikając zalewania kanału słuchowego.

Pielęgnacja oczu: oczy powinny być codziennie kontrolowane i w razie potrzeby przemywane letnią, przegotowaną wodą lub specjalnym płynem okulistycznym, aby zapobiec podrażnieniom i odkładaniu się wydzieliny.

Pielęgnacja pazurów: pazury należy przycinać co kilka tygodni, szczególnie jeśli pies porusza się głównie po miękkim podłożu i nie ściera ich naturalnie. Regularne skracanie zapobiega bolesnemu przerostowi i nieprawidłowemu ustawieniu łap.

Żywienie

Wymaga zbilansowanej, pełnoporcjowej karmy, która zaspokoi jego potrzeby i będzie dostosowana do wieku i trybu życia.
Może mieć nadmierny apetyt, dlatego należy kontrolować ilość spożywanej karmy i wagę psa.
Można stosować gotowe karmy komercyjne lub żywić go w sposób tradycyjny.

Dołącz do grupy świadomych opiekunów

I PODYSKUTUJ Z NAMI O OPIECE WETERYNARYJNEJ, ŻYWIENIU, WYCHOWANIU I INNYCH...

Dołączam Do Grupy

dołącz

Ciekawostki o rasie

Cocker spaniel angielski to pies o „wiecznie merdającym ogonie” – w dawnych czasach wykorzystywano go do wypłaszania ptactwa z zarośli, dlatego radosne machanie ogonem stało się jego znakiem rozpoznawczym.
Ich piękne, długie uszy nie są tylko ozdobą – dawniej pomagały im… „zamiatać” zapachy z ziemi wprost do nosa, co ułatwiało węszenie podczas polowania.
Synonimy nazw rasy: Cocker, Woodcock spaniel, Cocker Spaniel
Rejestry: AKC, UKC, FCI, CKC, KCGB (Związek Kynologiczny Wielkiej Brytanii), ANKC (Australian National Kennel Club), NKC (National Kennel Club).

Cocker spaniel angielski jaki jest i na co choruje – opracowane na podstawie:

Ackerman L. The Genetic Connection: A Guide to Health Problems in Purebred Dogs. Second edition. AAHA Press; 2011.
Bell JS, Cavanagh KE, Tilley LP, Smith FW. Veterinary medical guide to dog and cat breeds. Jackson, Wyoming. Teton New Media; 2012.
Gough A, Thomas A. Breed Predispositions to Disease in Dogs and Cats. 2nd Edition. Wiley-Blackwell; 2010.
Crook A, Dawson S, Cote E, MacDonald S, Berry J. Canine Inherited Disorders Database [Internet]. University of Prince Edward Island. 2011.
Breed Specific Health Concerns [Internet]. American Kennel Club Canine Health Foundation, Inc. [cited 2013 Apr 11]. Available from: http:/www.akcchf.org/canine-health/breed-specific-concerns/
Lowell Ackerman Pet-specific care for the veterinary team
Wybrane wrodzone wady rozwojowe i choroby dziedziczne u psów i kotów pod redakcją prof. dr hab. Antoniego Schollenbergera
Kompendium lekarza weterynarii i hodowcy. Psy Rasowe pod redakcją Michała Ceregrzyna
https://ofa.org/chic-programs/browse-by-breed/
https://www.acvo.org/
https://www.thecockerspanielclub.co.uk/health.htm
https://ecscahealthandrescue.org/