Chart polski to duży, mocno zbudowany pies o eleganckiej, ale wyraźnie atletycznej sylwetce. Charakteryzuje się potężną, muskularną budową i mocnym kośćcem, który odróżnia go od innych, lżejszych chartów.

Jego ciało jest lekko wydłużone, ale harmonijne, dzięki czemu zachowuje wyjątkową sprężystość i swobodę ruchów. Proporcjonalne kończyny i dobrze rozwinięta muskulatura zapewniają mu siłę, wytrzymałość oraz zdolność do dynamicznego galopu.

Głowa charta polskiego jest długa, mocna i sucha, o równoległych liniach czaszki i kufy. Kufa jest tępo zakończona, ale silna, z wyraźnie zarysowanymi szczękami. Oczy są ciemne, o migdałowym kształcie, osadzone lekko skośnie, co nadaje psu czujny i zdecydowany wyraz. Uszy są średniej wielkości, osadzone wysoko, z naturalnie miękką chrząstką, w spoczynku przylegające do głowy, a w stanie pobudzenia mogą się lekko unosić.

Szyja jest długa, mocna i dobrze umięśniona, harmonijnie przechodząca w wyraźnie zaznaczony kłąb oraz prosty, silny grzbiet. Tułów jest głęboki i szeroki, z dobrze rozwiniętą klatką piersiową i długimi, lekko wysklepionymi żebrami, co zapewnia odpowiednią pojemność płuc. Lędźwie są krótkie, silne i delikatnie wysklepione, co wpływa na sprężystość ruchu. Zad jest muskularny, nieco spadzisty, a ogon długi, gruby u nasady, naturalnie noszony nisko i wygięty w lekki sierp lub pierścień.

Kończyny są mocne, suche i długie – przednie ustawione pionowo i równolegle, tylne mocno kątowane i szerzej rozstawione niż u innych chartów, co daje psu stabilność i siłę odbicia. Łapy zwarte, owalne, z mocnymi opuszkami, przystosowane do szybkiego biegu po różnorodnym terenie.

Sierść charta polskiego jest twarda, sprężysta i gęsta, o zróżnicowanej długości – krótsza na bokach, dłuższa na zadzie, spodzie ogona i na klatce piersiowej, gdzie tworzy delikatne portki i pióro. Szata zapewnia ochronę przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi. Skóra jest elastyczna, przylegająca i dość gruba.

Umaszczenie dopuszczalne jest we wszystkich barwach, jednak nos i obwódki oczu muszą być ciemne, dostosowane do koloru sierści. Ruch charta polskiego jest dynamiczny, płynny i pełen siły. W spokoju może poruszać się inochodem, lecz podczas pracy jego galop staje się potężny, sprężysty i wydajny, co czyni go jednym z najszybszych i najbardziej wytrzymałych przedstawicieli chartów. Pewność siebie, siła i elegancja w ruchu sprawiają, że chart polski prezentuje się jako pies dumny, zrównoważony i stworzony do pracy w otwartym terenie. Chart polski jaki jest i na co choruje.

Rozszerzenie i skręt żołądka: wielogenowa wada dziedziczna, zwykle występująca u psów z głębokimi klatkami piersiowymi. Choroba polega na nadmiernym wypełnieniu gazem żołądka, który może ulec skręceniu. Skręcenie odcina dopływ krwi do żołądka, a czasami do śledziony. Nieleczona choroba szybko prowadzi do śmierci, czasami w ciągu zaledwie 30 minut. Chory pies może wymiotować lub próbować wymiotować, zachowywać się niespokojnie, mieć powiększony brzuch lub leżeć w pozycji do modlitwy (przednie łapy opuszczone, tylne do góry). Leczenie polega na próbie sondowania w celu upuszczenia gazu lub na operacyjnym odkręceniu żołądka. Czasem konieczne jest usunięcie śledzony. Niezbędne jest przyszycie żołądka, które zapobiegnie nawrotom. U psów rasy chart polski choroba ta występuje ze zwiększoną częstotliwością, co może wynikać z budowy anatomicznej (głęboka klatka piersiowa) i predyspozycji genetycznych.

Porażenie krtani: to poważne schorzenie neurologiczne, które może wystąpić również u chartów polskich, choć nie jest częstą przypadłością tej rasy. Zdecydowanie częściej diagnozuje się je u innych dużych psów, w tym wyścigowych chartów, takich jak greyhoundy. Jednak ze względu na podobną budowę anatomiczną i fizjologiczne predyspozycje, chart polski – szczególnie w podeszłym wieku – może również zachorować na to schorzenie. Choroba polega na osłabieniu lub całkowitym unieruchomieniu mięśni odpowiedzialnych za ruchomość chrząstek krtani, co jest spowodowane uszkodzeniem nerwu krtaniowego wstecznego. W efekcie chrząstki nie unoszą się prawidłowo podczas wdechu, a wejście do tchawicy pozostaje częściowo zablokowane. To z kolei utrudnia przepływ powietrza i powoduje szereg objawów klinicznych. Do najczęstszych należą: chrapliwy lub świszczący oddech (szczególnie podczas wysiłku), zmiana tonu szczekania, szybka męczliwość, kaszel, duszność, a w ciężkich przypadkach – sinica, utrata przytomności, a nawet ryzyko śmierci na skutek niedotlenienia. W chartów polskich może wystąpić postać charakterystyczna dla psów w starszym wieku, postać znana jako GOLPP (Geriatric Onset Laryngeal Paralysis Polyneuropathy), która bywa powiązana z uogólnionym zwyrodnieniem nerwowym i postępującą polineuropatią. Diagnoza opiera się przede wszystkim na badaniu laryngoskopowym pod lekką sedacją, podczas którego lekarz ocenia ruchomość chrząstek krtani. Dodatkowo wykonuje się badania obrazowe i neurologiczne, aby wykluczyć inne przyczyny niedowładu. Leczenie zależy od stopnia zaawansowania choroby. W łagodnych przypadkach zaleca się unikanie stresu, wysokich temperatur i intensywnego wysiłku fizycznego, a także stosowanie leków przeciwzapalnych lub przeciwlękowych. W cięższych przypadkach konieczna bywa operacyjna plastyka chrząstek krtani, która pozwala otworzyć drogi oddechowe i znacząco poprawić komfort życia psa. U chartów polskich, które są aktywne i mają wydłużone górne drogi oddechowe, objawy porażenia krtani mogą rozwijać się stopniowo i być początkowo mało zauważalne.