Jamistość rdzenia kręgowego: to postępujące schorzenie neurologiczne, w którym wewnątrz rdzenia kręgowego tworzą się wypełnione płynem mózgowo-rdzeniowym jamy (syrinxy). U psów rasy cavalier king charles spaniel choroba ta jest najczęściej bezpośrednim następstwem malformacji czaszkowo-kręgowej (maformacja Chiariego). W wyniku tej wady dochodzi do zaburzenia przepływu płynu mózgowo-rdzeniowego w okolicy otworu wielkiego, co prowadzi do jego gromadzenia i powstawania patologicznych jam w strukturze rdzenia. Obecność syrinxów można potwierdzić badaniem rezonansem magnetycznym (MRI). U wielu psów mimo wyraźnych zmian w obrazowaniu nie obserwuje się żadnych objawów klinicznych. W odróżnieniu od malformacji Chiariego, zmienność morfologiczna kręgosłupa szyjnego w odcinku C1–C2 nie wydaje się mieć związku z występowaniem jamistości rdzenia kręgowego. Kluczową rolę w rozwoju jamistości rdzenia odgrywa natomiast niedostosowanie wielkości móżdżku i tylnej jamy czaszki, skutkujące jej „przepełnieniem”. Badanie ultrasonograficzne przez okolicę potyliczno-szczytową umożliwia uwidocznienie przepukliny móżdżku, ale nie pozwala na ocenę obecności ani wielkości jam w obrębie rdzenia. Objawy kliniczne jamistości rdzenia kręgowego, jeśli występują, pojawiają się zazwyczaj między 5 miesiącem a 3 rokiem życia, choć mogą rozwinąć się także w późniejszym wieku. Charakterystycznym objawem jest uporczywe drapanie w okolicy łopatki, często niewywołane bezpośrednim kontaktem ze skórą, a nasilane dotykiem lub noszeniem obroży („drapanie w powietrzu”, „drapanie fantomowe”). Towarzyszyć temu mogą oznaki bólu szyi, kończyn piersiowych lub okolicy ucha (ból przeniesiony), a w cięższych przypadkach również objawy neurologiczne w postaci osłabienia lub niedowładów kończyn piersiowych, będących skutkiem uszkodzenia dolnego neuronu ruchowego. Rozpoznanie stawia się na podstawie badania rezonansu magnetycznego, które pozwala na ocenę lokalizacji, wielkości i charakteru syrinxów. Wykazano, że większe jamy zlokalizowane w rogach grzbietowych rdzenia są powiązane z większym nasileniem objawów bólowych. Leczenie jamistości rdzenia ma głównie charakter objawowy i obejmuje stosowanie kortykosteroidów, niesteroidowych leków przeciwzapalnych oraz leków zmniejszających produkcję płynu mózgowo-rdzeniowego (np. inhibitory anhydrazy węglanowej, takie jak acetazolamid lub omeprazol, który może obniżać produkcję PMR poprzez wpływ na pompy protonowe w splotach naczyniówkowych). W niektórych przypadkach możliwe jest leczenie chirurgiczne (dekompresja tylnej jamy czaszki), jednak skuteczność i trwałość efektów operacji są zmienne. Szacuje się, że odsetek cavalier king charles spanieli z obecnością syrinxów w populacji jest wysoki, chociaż dokładna częstość nie została jednoznacznie określona. 

Malformacja Chiariego/ malformacja podobna do Chiariego/ hipoplazja kości potylicznej: to częsta, wrodzona wada rozwojowa czaszki charakterystyczna dla rasy cavalier king charles spaniel. Schorzenie to polega na dysproporcji w rozwoju kości tworzących czaszkę, obejmującej skrócenie podstawy czaszki oraz niedorozwój kości potylicznej przy jednoczesnym, kompensacyjnym wydłużeniu sklepienia czaszki, zwłaszcza w obrębie kości ciemieniowych. Taka nieprawidłowa budowa prowadzi do zmniejszenia objętości tylnej jamy czaszki, skutkując ograniczoną przestrzenią dla struktur mózgowia, w tym móżdżku i pnia mózgu, na poziomie otworu wielkiego, który stanowi przejście między jamą czaszki a kanałem kręgowym. Zmniejszona przestrzeń w tylnej jamie czaszki oraz ucisk móżdżku w rejonie otworu wielkiego zakłócają prawidłową cyrkulację płynu mózgowo-rdzeniowego w obrębie połączenia czaszkowo-kręgowego. To właśnie zaburzenia dynamiki przepływu płynu mózgowo-rdzeniowego są uznawane za pierwotną przyczynę rozwoju jamistości rdzenia kręgowego (Syringomyelia SM). Jamistość rdzenia kręgowego charakteryzuje się tworzeniem w obrębie rdzenia jam wypełnionych płynem, co prowadzi do postępującego uszkodzenia tkanki nerwowej oraz występowania charakterystycznych objawów neurologicznych. Objawy kliniczne mogą być różnorodne i zmieniać się w zależności od stopnia zaawansowania zmian. Do najczęściej obserwowanych należą: charakterystyczne drapanie się psa w okolicę szyi lub uszu bez wyraźnej przyczyny dermatologicznej, często określane jako „drapanie powietrza”, nadwrażliwość skóry na dotyk, zwłaszcza w okolicy karku, a także ból szyi lub głowy objawiający się niechęcią do podnoszenia głowy czy skakania. W miarę postępu choroby mogą pojawiać się objawy neurologiczne, takie jak niezgrabność ruchów, osłabienie kończyn, problemy z koordynacją, a w cięższych przypadkach także niedowłady lub porażenia. Ostateczne rozpoznanie malformacji Chiariego stawia się na podstawie badania rezonansem magnetycznym, które pozwala dokładnie ocenić stopień nieprawidłowości anatomicznych i obecność wtórnych zmian w obrębie rdzenia kręgowego. Leczenie schorzenia może mieć charakter zachowawczy lub chirurgiczny. W przypadkach łagodnych lub umiarkowanych stosuje się leczenie farmakologiczne ukierunkowane na kontrolę bólu oraz poprawę cyrkulacji płynu mózgowo-rdzeniowego. W terapii wykorzystuje się między innymi leki przeciwbólowe, przeciwzapalne, a także leki zmniejszające produkcję płynu mózgowo-rdzeniowego. W bardziej zaawansowanych przypadkach, gdy leczenie zachowawcze nie przynosi efektów lub gdy objawy neurologiczne są ciężkie i postępujące, rozważa się leczenie chirurgiczne polegające na odbarczeniu tylnej jamy czaszki. Zabieg ten ma na celu zwiększenie przestrzeni dla móżdżku i pnia mózgu oraz poprawę przepływu płynu mózgowo-rdzeniowego w okolicy otworu wielkiego. Profilaktyka malformacji Chiariego i związanej z nią jamistości rdzenia kręgowego opiera się przede wszystkim na odpowiedzialnej hodowli, której celem jest zmniejszenie ryzyka przekazywania predyspozycji do tej wady potomstwu. W tym celu zaleca się, aby do rozrodu były kwalifikowane wyłącznie psy przebadane rezonansem magnetycznym i wolne od istotnych nieprawidłowości lub wykazujące tylko łagodne zmiany, najlepiej w późniejszym wieku.

Padaczka idiopatyczna: to przewlekła choroba neurologiczna, w której dochodzi do występowania nawracających napadów padaczkowych bez uchwytnej przyczyny organicznej. Choroba ta może przyjmować postać napadów uogólnionych lub częściowych, o różnym stopniu nasilenia. Pierwsze objawy najczęściej pojawiają się u młodych psów, zazwyczaj przed ukończeniem pierwszego roku życia, chociaż mogą również wystąpić w późniejszym okresie. Napady mogą mieć charakter łagodny, przebiegający z chwilowym zaburzeniem świadomości lub drżeniem części ciała, albo ciężki, obejmujący utratę przytomności, drgawki toniczno-kloniczne i inne objawy neurologiczne. Przyczyna padaczki idiopatycznej nie jest w pełni poznana, jednak badania sugerują, że ma ona podłoże genetyczne, mimo iż dokładny sposób dziedziczenia pozostaje nieustalony. Leczenie choroby polega na długoterminowym stosowaniu leków przeciwpadaczkowych, których celem jest kontrolowanie napadów i zmniejszenie ich częstotliwości. Odpowiednio dobrana terapia farmakologiczna pozwala wielu psom prowadzić dobrej jakości życie, chociaż w niektórych przypadkach pełne wyeliminowanie napadów może być trudne do osiągnięcia. 

Pierwotne wysiękowe zapalenie ucha środkowego: to choroba dość często występująca u cavalier king charles spanieli. Dotknięte nią psy mogą wykazywać umiarkowany do silnego ból głowy lub szyi, a także objawy neurologiczne, takie jak zaburzenia równowagi, drżenia głowy czy przechylanie jej na bok. W badaniu klinicznym w większości przypadków stwierdza się wybrzuszenie, lecz nienaruszoną błonę bębenkową, a po jej nacięciu (myringotomia) ujawnia się gęsty, śluzowaty czop wypełniający jamę bębenkową. Leczenie obejmuje usunięcie śluzowego czopa, płukanie ucha środkowego oraz stosowanie miejscowej i ogólnej farmakoterapii (leki przeciwzapalne i przeciwbakteryjne). W przypadkach przewlekłych lub nawracających korzystne może być zastosowanie drenów wentylacyjnych (tympanostomijnych), które umożliwiają odpływ wydzieliny i zapobiegają nawrotom. Choroba ta może klinicznie przypominać syringomyelię – poważne schorzenie neurologiczne często występujące również u tej rasy – dlatego istotne jest postawienie prawidłowego rozpoznania, zazwyczaj za pomocą rezonansu magnetycznego (MRI) lub tomografii komputerowej w połączeniu z badaniem otoskopowym. Wczesne wykrycie i leczenie PSOM może znacząco poprawić komfort życia psa i zapobiec powikłaniom.