Bernardyn jaki jest i na co choruje
O czym przeczytasz w artykule:
Bernardyn jaki jest i na co choruje?
Waga: ♀65-120 kg ♂65-120 kg | Wysokość w kłębie: ♀ 70 – 90 cm ♂ 70 -90 cm
Średnia długość życia: 8-10 lat | Dojrzałość: 18 m-cy | Początek starzenia: 5 lat | Maksymalna długość życia: 14 lat
Dostępne badania genetyczne: hipertermia złośliwa (Malignant Hyperthermia MH), mielopatia zwyrodnieniowa (Degenerative Myelopathy DM), chondrodysplazja i chondrodystrofia (Chondrodysplasia CDPA and -dystrophy CDDY and IVDD risk), hiperurikozuria (Hyperuricosuria SLC), postępujący zanik siatkówki (Progressive retinal atrophy prcd-PRA), Porażenie krtani i polineuropatia typ 3 (Laryngeal paralysis with polyneuropathy type 3 LPPN3).
Badania przed dopuszczeniem do hodowli
Wymagane badania obejmują:
- badanie radiologiczne stawów biodrowych i łokciowych (po skończeniu 24 miesięcy),
- badanie rzepki,
- badanie oczu (po skończeniu 22 miesiąca),
- badanie serca (ocena kardiologiczna po ukończeniu 24 miesiąca życia),
- badanie profilu tarczycowego (w tym oznaczenie miana przeciwciał przeciwko komórkom tarczycy),
- test w kierunku mielopatii zwyrodnieniowej (DM).
Bernardyn w skrócie
Zalety
- Czuły, zrównoważony i przywiązany do opiekuna.
- Dobrze toleruje dzieci i inne zwierzęta.
- Posłuszny, chętny do współpracy i reagujący na szkolenie.
- Inteligentny, towarzyski, łatwo nawiązuje relacje.
- Wymaga codziennej dawki aktywności fizycznej.
Wady
- Może mieć skłonność do wzdęć, ślinienia się i nadmiernej produkcji gazów.
- Lubi szczekać i bywa głośny, zwłaszcza w młodym wieku.
- Źle znosi wysokie temperatury.
- Wrażliwy na samotność, podatny na nudę i lęk separacyjny.
- Ze względu na duże rozmiary wymaga odpowiedniej przestrzeni.
Wygląd bernardyna
Bernardyn jaki jest i na co choruje? Bernardyny są masywne, mają silne, dobrze umięśnione ciało z solidnym kośćcem. Mają prosty, prostokątny kształt ciała, z szeroką klatką piersiową i dobrze rozwiniętymi mięśniami. Ich grzbiet jest prosty i mocny.
Głowa bernardyna jest szeroka i masywna, o dumnym i inteligentnym wyrazie. Nos bernardyna jest duży, z czarnym lub brązowym pigmentem, zależnie od koloru sierści. Bernardyny mają duże, wyraziste oczy o barwie brązowej. Ich oczy mają łagodne, przyjazne spojrzenie. Uszy bernardyna są średniej wielkości, wiszące, z zaokrąglonymi końcami.
Bernardyny mają gęstą, dwuwarstwową sierść, która chroni je przed zimnem. Mogą mieć różne umaszczenia, najczęstsze jest mahoniowe z białymi znaczeniami na piersi, łapach i czole, lub miedziano-białe, czarne z brązowymi znaczeniami, czarne z białymi znaczeniami i białe.
Bernardyny mają charakterystyczny chód, który jest spokojny i pewny siebie. Pomimo swojej wielkości, potrafią poruszać się elegancko i z godnością.
Jaki charakter ma bernardyn?
Bernardyn jaki jest i na co choruje? Bernardyny są doskonałymi towarzyszami i członkami rodziny. Psy te mają łagodny i spokojny temperament, zazwyczaj są cierpliwe i wyrozumiałe, zarówno wobec ludzi, jak i innych zwierząt.
Bernardyny są bardzo przyjazne i towarzyskie, lubią spędzać czas z ludźmi i są często doskonałymi towarzyszami dla dzieci. Bernardyn nie jest tak zabawny jak niektóre inne rasy, ale świetnie dogaduje się z dziećmi i jest wspaniałym towarzyszem. Należy jednak zachować ostrożność, aby zapobiec wypadkom ze względu na jego duże rozmiary.
Ich przyjazne podejście sprawia, że są popularne jako psy rodzinne. Psy rasy bernardyn są lojalne wobec swojej rodziny i są gotowe bronić swoich bliskich w przypadku zagrożenia. Bernardyny są inteligentne, szybko się uczą i chętnie wypełniają polecenia.
Niekiedy mogą wykazywać upór, dlatego ważne jest konsekwentne i pozytywne szkolenie. Bernardyny mają naturalne skłonności opiekuńcze i wykazują instynkt chronienia swojej rodziny. Bernardyny są bardzo przywiązane do swoich opiekunów i potrzebują bliskości i uwagi. Są najbardziej szczęśliwe, gdy mogą być częścią życia domowego.
Najlepszy dom dla bernardyna
Najlepszym domem dla bernardyna jest przestronne miejsce, które pozwoli mu swobodnie się poruszać i mieć stały kontakt z opiekunem. Idealnym rozwiązaniem jest dom z dużym, ogrodzonym podwórkiem, gdzie pies może spędzać czas na świeżym powietrzu, ale z możliwością przebywania w środku razem z rodziną.
Mimo odporności na niskie temperatury bernardyn nie powinien być trzymany wyłącznie na zewnątrz, ponieważ jest psem mocno przywiązującym się do ludzi i najlepiej czuje się w ich towarzystwie. Życie w mieszkaniu może być wyzwaniem, głównie ze względu na duże rozmiary tej rasy. W przestronnym lokalu bernardyn może się odnaleźć, ale wymaga wtedy regularnych, długich spacerów, które pozwolą mu zachować dobrą kondycję. Mieszkanie na wyższych piętrach bez windy może stanowić problem, zwłaszcza gdy pies się zestarzeje lub zachoruje, ponieważ znoszenie go po schodach będzie trudne.
Bernardyn świetnie sprawdza się w rodzinach z dziećmi, ponieważ jest cierpliwy, czuły i ma silny instynkt opiekuńczy. Doskonale znosi dziecięce zabawy i rzadko przejawia agresję, jednak jego gabaryty mogą sprawić, że niechcący przewróci małe dziecko, dlatego kontakt z najmłodszymi powinien być nadzorowany.
Jest również wspaniałym towarzyszem dla osób starszych i niepełnosprawnych, ponieważ jego spokojne usposobienie i wrażliwość sprawiają, że dobrze wyczuwa emocje opiekuna. Należy jednak pamiętać, że to duży i silny pies, który potrzebuje codziennej dawki ruchu, dlatego opieka nad nim może wymagać pomocy innych członków rodziny.
Niezależnie od warunków, w jakich bernardyn mieszka, najważniejsze jest, aby miał bliski kontakt z ludźmi. To pies, który najlepiej czuje się jako część rodziny i nie znosi samotności. Jego idealny dom to taki, w którym znajdzie ciepło, troskę i codzienną obecność opiekuna. Bernardyn jaki jest i na co choruje.
Wzorzec: Bernardyn FCI Standard N° 61 / 03.06.2016
BERNARDYN JAKI JEST I NA CO CHORUJE?
- Pochodzenie: Szwajcaria
- Użytkowość: Pies do towarzystwa, stróżujący i gospodarski
- Klasyfikacja FCI: Grupa 2 Pinczery, sznaucery, molosy, szwajcarskie psy do bydła. Sekcja 2.2 Molosy typu górskiego
Nie podlega próbom pracy - Możliwość zakupu w Polsce: tak
- Cena psa z rodowodem FCI: 5500-7000 zł
FUNDACJA VET-ALERT
WESPRZYJ NASZĄ DZIAŁALNOŚĆ
Bernardyn - skąd pochodzi - historia rasy
Bernardyn jaki jest i na co choruje? Bernardyn to potężny pies pracujący wywodzący się z zachodnich Alp, obejmujących tereny Francji, Szwajcarii i Włoch. Pierwotnie hodowano go na Wielkiej i Małej Przełęczy Świętego Bernarda do ratowania zaginionych podróżników, ciągnięcia wozów oraz stróżowania.
Te niezwykłe psy zdobyły sławę jako niezawodni ratownicy górscy, odnajdujący zasypanych przez śnieg wędrowców. Po zlokalizowaniu poszkodowanego, wielokrotnie lizały jego twarz, aby go ocucić, a następnie ogrzewały go własnym ciałem, chroniąc przed zamarznięciem. Przez ponad trzy stulecia bernardyny uratowały życie ponad 2000 osób.
Jednym z najsłynniejszych przedstawicieli rasy był Barry, który w XIX wieku ocalił życie ponad 40 ludzi, w tym małego chłopca, którego bezpiecznie przeniósł do schronienia. Na jego cześć przez pewien czas bernardyny nazywano „Barryhund”. Pierwsze psy tej rasy trafiły do Anglii w 1810 roku, choć wówczas nie miały jeszcze ustalonej nazwy.
Dopiero w 1880 roku oficjalnie przyjęto nazwę „Święty Bernard”. W celu wzmocnienia populacji bernardynów, które ucierpiały z powodu trudnych warunków atmosferycznych, chorób i chowu wsobnego, skrzyżowano je z nowofundlandami. Efektem tej krzyżówki była długowłosa odmiana rasy, która niestety nie sprawdzała się w akcjach ratunkowych – lód przywierał do dłuższej sierści, utrudniając psu poruszanie się w śniegu.
W 1888 roku powstał Amerykański Klub Świętego Bernarda, który po kilku latach rozwiązano, by ponownie reaktywować go w 1898 roku. Do 1900 roku bernardyn zdobył znaczną popularność i do dziś pozostaje jedną z najbardziej rozpoznawalnych ras olbrzymich.
Rasa została oficjalnie uznana przez Fédération Cynologique Internationale (FCI) w 1954 roku. American Kennel Club (AKC) zarejestrował bernardyna już w 1885 roku, co czyni go jedną z pierwszych ras uznanych przez tę organizację.
Użytkowość rasy
Bernardyn to jedna z najbardziej rozpoznawalnych ras psów, kojarzona przede wszystkim z ratownictwem górskim i imponującą sylwetką. Jego użytkowość wynika nie tylko z siły i wytrzymałości, ale także z wyjątkowego temperamentu.
Od wieków bernardyny pełniły funkcję psów ratowniczych w Alpach, pomagając w odnajdywaniu i ratowaniu ludzi zasypanych przez lawiny. Ich znakomity węch pozwalał wyczuwać ofiary nawet pod grubą warstwą śniegu, a gęsta sierść i odporność na niskie temperatury sprawiały, że mogły pracować w ekstremalnych warunkach. Dzięki niezwykłemu instynktowi opiekuńczemu i łagodnemu usposobieniu psy te potrafiły ogrzewać poszkodowanych własnym ciałem, zwiększając ich szanse na przeżycie.
Współczesne bernardyny rzadziej są wykorzystywane do pracy w ratownictwie, ale nadal pełnią funkcje psów towarzyszących i stróżujących. Ich lojalność, cierpliwość i opanowanie sprawiają, że są idealnymi opiekunami dla rodzin z dziećmi. Dzięki silnemu instynktowi obronnemu doskonale sprawdzają się jako psy stróżujące, choć intruzów odstraszają raczej swoją posturą, a nie agresją.
Bernardyn świetnie odnajduje się również w dogoterapii. Jego spokojne usposobienie i czułość w kontaktach z ludźmi sprawiają, że jest doskonałym towarzyszem dla osób starszych oraz dzieci z niepełnosprawnościami. Mimo swoich rozmiarów jest delikatny i potrafi dostosować się do tempa oraz potrzeb człowieka. Bernardyn jaki jest i na co choruje.
Predyspozycje bernardynów do chorób
Ogólne informacje zdrowotne
Bernardyny są podatne na problemy zdrowotne typowe dla dużych ras, takie jak dysplazja stawów, skręt żołądka i choroby serca, dlatego wymagają odpowiedniej diety oraz regularnych badań weterynaryjnych.
Ze względu na ich masę ciała ważne jest, aby unikać nadwagi, która dodatkowo obciąża stawy i może skrócić długość życia psa.
Choroby zębów
Bernardyn jaki jest i na co choruje? Choroby zębów to jeden z najczęstszych problemów przewlekłych u zwierząt domowych, które nie mają regularnie szczotkowanych zębów. Na zębach początkowo zalegają resztki jedzenia, następnie na widocznych częściach zębów odkłada się kamień nazębny i prowadzi do infekcji dziąseł i korzeni zębów.
Jeśli nie zapobiegniesz chorobom zębów na początku regularnie usuwając resztki jedzenia, to trzeba będzie leczyć bardziej zaawansowane stadia choroby, co będzie Ciebie znacznie droższe. W ciężkich przypadkach pies może stracić zęby, a w wyniku przewlekłej infekcji zębów jest narażony na uszkodzenie narządów wewnętrznych. Poza tym, będzie milszym towarzyszem, jeśli nie powala wszystkich swoim śmierdzącym psim oddechem!
Infekcje
Bernardyny są podatne na infekcje bakteryjne i wirusowe – tak samo, jak psy innych ras. Najważniejsze choroby zakaźne to: z parwowiroza, wścieklizna i nosówka. Wielu z tych infekcji można zapobiec poprzez szczepienia, które powinny być dostosowane do chorób występujących w danym regionie, wieku i innych czynników.
Otyłość
Otyłość może być poważnym problemem zdrowotnym u airedale terierów. Jest to poważna choroba, która może powodować lub nasilać problemy ze stawami, zaburzenia metaboliczne i trawienne, powodować ból i sprzyjać chorobom serca.
Chociaż kuszące jest dawać jedzenie za każdym, gdy pupil popatrzy na ciebie błagalnie, pamiętaj, że lepiej jest go przytulić lub zabrać na spacer niż po kryjomu dokarmiać. On poczuje się lepiej i Ty też!
Pasożyty
Bernardyn narażony jest na pasożyty wewnętrzne i zewnętrzne, takie jak: tęgoryjce, glisty, nicienie sercowe, włosogłówki, pchły, kleszcze i inne. Niektóre z tych pasożytów mogą zostać przeniesione na Ciebie lub członka Twojej rodziny i stanowią poważny problem dla wszystkich.
W przypadku psa pasożyty te mogą powodować ból, dyskomfort, a nawet śmierć, dlatego ważne jest, regularne badanie i profilaktyczne odrobaczanie. Bernardyn jaki jest i na co choruje.
Kastracja
Kastracja to chirurgiczne usunięcie jajników i zwykle macicy u samic, a u samców chirurgiczne usunięcie jąder. Kastracja zmniejsza prawdopodobieństwo wystąpienia niektórych rodzajów nowotworów i eliminuje możliwość zajścia w ciążę przez zwierzę lub spłodzenia niechcianych szczeniąt.
Wykonanie tej operacji pozwala wykorzystać sytuację, gdy zwierzę jest w znieczuleniu, aby zidentyfikować i zaradzić niektórym chorobom, które mogą się w przyszłości rozwinąć, np. prześwietlenie stawów lub usunięcie przetrwałego zęba.
Charakterystyczne cechy fizjologiczne
- Zwiększona częstotliwość cięć cesarskich: w badaniu przeprowadzonym w Wielkiej Brytanii wykazano, że 41,2% miotów przychodzi na świat przez cesarskie cięcie.
Nadwrażliwość na leki
Brak danych.
Choroby dziedziczne
Dysplazja stawów biodrowych DSB: dziedziczna, wielogenowa choroba zwyrodnieniowa stawów biodrowych, której może towarzyszyć stan zapalny. Prawdopodobieństwo wystąpienia tej choroby u bernardynów jest 7,2 razy większe niż u innych ras.
Dysplazja stawów łokciowych: wielogenowe, dziedziczne schorzenie, dotyczące stawów łokciowych. Towarzyszący mu stan zapalny może prowadzić do zwyrodnienia tych stawów. Prawdopodobieństwo wystąpienia izolowanego wyrostka dziobiastego jest 53,4 razy większe niż u innych ras, a nieprzyrośniętego wyrostka łokciowego dodatkowego – 14,2 razy większe.
Porażenie krtani i polineuropatia typ 3: to dziedziczona w sposób autosomalny recesywny choroba, której objawy pojawiają się u psów w wieku około 4 lat. Psy dotknięte LPPN3 najpierw wykazują trudności w oddychaniu, które objawiają się głośnym, świszczącym oddechem oraz krztuszeniem, szczególnie podczas wysiłku lub w upalne dni. Wynika to z postępującego porażenia krtani, które stopniowo ogranicza przepływ powietrza do płuc, powodując duszności i zwiększone ryzyko uduszenia. W ciężkich przypadkach konieczna może być interwencja chirurgiczna, aby ułatwić psu oddychanie. Oprócz problemów z oddychaniem mogą pojawić się inne objawy typowe dla polineuropatii, takie jak osłabienie kończyn tylnych, niezgrabny chód, trudności ze wstawaniem i stopniowe zanikanie mięśni. Wraz z postępem choroby może dojść do całkowitego niedowładu kończyn, co znacząco obniża jakość życia psa. Obecnie nie istnieje skuteczne leczenie przyczynowe LPPN3, jednak wczesna diagnoza i odpowiednia opieka mogą pomóc w spowolnieniu postępu choroby i złagodzeniu jej objawów. Ważne jest unikanie nadmiernego wysiłku i stresu, kontrolowanie temperatury otoczenia oraz monitorowanie pracy układu oddechowego. U psów z zaawansowanym porażeniem krtani lub osłabieniem mięśni konieczna może być fizjoterapia i dostosowanie diety, aby ułatwić im codzienne funkcjonowanie.
Zwichnięcie rzepki: dziedziczna, wielogenowa, wrodzona wiotkość więzadeł rzepki. Może prowadzić do zwichnięcia rzepki, kulawizny oraz zwyrodnienia stawu kolanowego. Po zaobserwowaniu objawów można wykonać zabieg chirurgiczny.
Predyspozycje do chorób
Dotyczące jamy ustnej i zębów
Kamień nazębny: choroby zębów to najczęstszy, chroniczny problem u zwierząt domowych, dotykający 80% wszystkich psów powyżej drugiego roku życia.
Dotyczące narządów zmysłów: wzrok
Niewiele rzeczy ma tak dramatyczny wpływ na jakość życia Twojego psa, jak prawidłowe funkcjonowanie jego oczu.
Dwurzędowość rzęs: wada rozwojowa, polegająca na obecności dodatkowego, podrażniającego rogówkę i spojówki, rzędu rzęs przy wewnętrznej krawędzi wolnego brzegu powiek. Może prowadzić wtórnie do owrzodzeń rogówki.
Dystrofia rogówki: to dziedziczna choroba oczu, charakteryzująca się odkładaniem nieprawidłowych substancji, najczęściej lipidów, w rogówce. Proces ten prowadzi do jej zmętnienia, stopniowego pogorszenia widzenia i zwiększonej wrażliwości na światło. U bernardynów dystrofia rogówki występuje w postaci nabłonkowo-zrębowej, która objawia się owalnymi, mlecznobiałymi zmętnieniami, zwykle symetrycznymi w obu oczach. Zmiany te postępują powoli, a w zaawansowanych przypadkach mogą znacznie ograniczać zdolność widzenia psa.
Ektropium: wywinięcie brzegów powiek na zewnątrz, często z wytworzeniem kieszonki przy przyśrodkowym kącie oka. Może sprzyjać wtórnym zapaleniom spojówek. Ektropium bywa następstwem zbyt dużej szpary powiekowej. Dorn szacuje, że prawdopodobieństwo wystąpienia wady u bernardynów jest 4,64 razy większe niż u innych ras.
Entropium: zawinięcie się brzegu powieki do wnętrza oka, powodujące podrażnienie rogówki, co może prowadzić do jej owrzodzeń. Dorn szacuje, że prawdopodobieństwo wystąpienia wady u bernardynów jest 4,64 razy większe niż u innych ras.
Mnogie wady oczu: to rzadkie zaburzenie występujące u szczeniąt rasy bernardyn, które obejmuje liczne wrodzone nieprawidłowości w budowie i funkcjonowaniu narządu wzroku. Charakterystyczne dla tej choroby są nieprawidłowo małe gałki oczne, brak soczewki, brak źrenicy, przednie zrosty tęczówkowo-rogówkowe oraz dysplazja siatkówki. Wady te mogą powodować znaczne upośledzenie wzroku lub nawet całkowitą ślepotę u dotkniętych nimi psów. Ze względu na poważne konsekwencje zdrowotne oraz genetyczne podłoże tej choroby, CERF (Canine Eye Registration Foundation) nie zaleca rozmnażania bernardynów dotkniętych tym schorzeniem.
Przetrwała błona źreniczna: wada wrodzona, w której w dotkniętym oku znajdują się przetrwałe elementy płodowej błony źrenicznej, które nie ulegają normalnej regresji do 3. miesiąca życia. Pasma te mogą łączyć tęczówkę z tęczówką, tęczówkę z rogówką, tęczówkę z soczewką lub tworzyć w komorze przedniej. Trzy ostatnie formy stanowią największe zagrożenie dla wzroku, a jeśli jest ono poważne, także dla mogą wystąpić zaburzenia widzenia lub ślepota.
Zaćma: jest schorzeniem, które prowadzi do zmętnienia soczewki oka, co może powodować stopniowe pogarszanie się wzroku, a w cięższych przypadkach prowadzić do całkowitej utraty zdolności widzenia. U bernardynów najczęściej występuje zaćma pośrednia.
Dotyczące przewodu pokarmowego, wątroby i trzustki
Rozszerzenie i skręt żołądka: to wielogenowa choroba dziedziczna, typowa dla psów o głębokiej klatce piersiowej. Schorzenie polega na nagromadzeniu gazu w żołądku, który może ulec skręceniu, odcinając dopływ krwi nie tylko do samego żołądka, ale często także do śledziony. GDV jest stanem nagłym, który bez szybkiej interwencji weterynaryjnej prowadzi do śmierci. Objawy obejmują nieskuteczne próby wymiotów, nadmierne ślinienie, niepokój, powiększony i napięty brzuch oraz przyjmowanie pozycji modlitewnej (przednie łapy opuszczone, tylne uniesione). Leczenie wymaga natychmiastowej interwencji, najpierw poprzez próbę odgazowania żołądka za pomocą sondy, a w przypadku skrętu – pilnego zabiegu chirurgicznego. Operacja polega na odkręceniu żołądka, a w niektórych przypadkach również na usunięciu śledziony, jeśli doszło do jej niedokrwienia. Aby zapobiec nawrotom, konieczna jest gastropeksja, czyli chirurgiczne przyszycie żołądka do ściany jamy brzusznej. Badania wskazują, że bernardyny są jedną z ras najbardziej narażonych na to schorzenie. Według Dorna ryzyko wystąpienia GDV u bernardynów jest 2,91 razy większe niż u innych ras, natomiast według Glickmana – aż 4,2 razy większe.
Dotyczące serca i układu krążenia
Kardiomiopatia rozstrzeniowa: to poważna choroba serca, do której bernardyny są predysponowane. Schorzenie to prowadzi do postępującej niewydolności serca na skutek osłabienia i rozciągnięcia mięśnia sercowego, co skutkuje jego nieefektywną pracą i zmniejszoną zdolnością do pompowania krwi. W początkowej fazie choroba może przebiegać bezobjawowo, ale z czasem pojawiają się oznaki takie jak nietolerancja wysiłku, osłabienie, kaszel, przyspieszony oddech, powiększenie brzucha spowodowane nagromadzeniem płynu oraz omdlenia. W zaawansowanym stadium może dojść do zastoinowej niewydolności serca, która stanowi zagrożenie życia. Diagnostyka DCM obejmuje badanie echokardiograficzne, które pozwala ocenić strukturę i funkcję serca, oraz elektrokardiografię (EKG) do wykrywania zaburzeń rytmu serca. Leczenie polega na stosowaniu leków wspomagających pracę serca, poprawiających kurczliwość mięśnia sercowego oraz redukujących objawy niewydolności. Choroba dotyka około 2,6% populacji tej rasy, a pierwsze objawy kliniczne pojawiają się średnio w wieku 5,3 lat. Dokładny sposób dziedziczenia DCM u bernardynów nie został jeszcze poznany.
Zaburzenia endokrynologiczne i metaboliczne
Niedoczynność tarczycy: choroba, w której organizm nie wytwarza wystarczającej ilości hormonu tarczycy. Objawy mogą obejmować suchość skóry i sierści, wypadanie włosów, podatność na inne choroby skóry, przyrost masy ciała, lękliwość, agresję lub inne zmiany w zachowaniu. U bernardynów dominuje dziedziczne zapalenie tarczycy o podłożu autoimmunologicznym. 7,2% bernardynów uzyskuje dodatni wynik w teście oznaczającym miano przeciwciał przeciwko komórkom tarczycy, wykonywanym na Michigan State University(średnia dla wszystkich ras wynosi 7 ,5%).
Pierwotna niedoczynność przytarczyc: jest to rzadka choroba endokrynologiczna polegająca na niedostatecznej produkcji parathormonu (PTH), co prowadzi do zaburzeń gospodarki wapniowo-fosforanowej w organizmie. Objawy kliniczne obejmują utratę apetytu, zmiany w zachowaniu, drżenie mięśni, napady drgawkowe, przyspieszony oddech oraz rozwój zaćmy. Badania laboratoryjne wykazują obniżony poziom wapnia we krwi, podwyższony poziom fosforu oraz niski poziom immunoreaktywnego parathormonu. Większość psów dobrze reaguje na leczenie polegające na podawaniu syntetycznej witaminy D oraz doustnych suplementów wapnia, co pozwala na kontrolę objawów i utrzymanie prawidłowego poziomu elektrolitów. Regularne monitorowanie poziomu wapnia i fosforu we krwi jest kluczowe dla skutecznego leczenia i zapobiegania powikłaniom związanym z chorobą. Przyczyna tej choroby u bernardynów pozostaje nieznana.
Zaburzenia neurologiczne
Padaczka idiopatyczna: to najczęstsza choroba neurologiczna występująca u bernardynów, a rasa ta jest obciążona genetycznie w większym stopniu niż inne psy. Pierwsze napady pojawiają się zazwyczaj między 6. miesiącem a 3. rokiem życia. Ataki mogą mieć charakter uogólniony, obejmujący całe ciało i prowadzący do utraty przytomności, lub częściowy, gdy drgawki występują tylko w jednej części ciała, często z towarzyszącymi zmianami w zachowaniu, takimi jak dezorientacja czy niepokój. Leczenie padaczki idiopatycznej polega na długotrwałym podawaniu leków przeciwpadaczkowych, które pomagają kontrolować napady i poprawić jakość życia psa.
Dotyczące układu kostno-stawowego i mięśniowego
Osteochondroza głowy kości ramiennej: to wielogenowo dziedziczona wada rozwojowa chrząstki stawowej głowy kości ramiennej, prowadząca do jej oddzielenia od podłoża kostnego. Choroba powoduje ból w stawie barkowym oraz kulawiznę u młodych, rosnących psów. Łagodne przypadki mogą ustąpić samoistnie po ograniczeniu aktywności i stosowaniu terapii zachowawczej, jednak w cięższych przypadkach konieczna jest interwencja chirurgiczna w celu usunięcia fragmentów martwiczej chrząstki i wygładzenia powierzchni stawowej. Zaburzenie występuje częściej u samców niż u samic, z proporcją 2,24:1. W 75% przypadków zmiany dotyczą tylko jednego barku, choć możliwe jest obustronne zajęcie stawów. Bernardyny mają 12,2 razy większe ryzyko wystąpienia OCD w porównaniu z innymi rasami, a według badań Dorna prawdopodobieństwo rozwoju tej choroby u bernardynów jest 3,19 razy większe niż u przeciętnego psa.
Zerwanie więzadła krzyżowego przedniego: to częsta kontuzja u bernardynów, polegająca na częściowym lub całkowitym zerwaniu więzadła krzyżowego przedniego w kolanie. Może być spowodowane urazem mechanicznym lub postępującym osłabieniem struktury więzadła. Prowadzi to do niestabilności stawu, kulawizny oraz rozwoju wtórnych zmian zwyrodnieniowych. Psy z zerwanym więzadłem krzyżowym przednim często wykazują nagłą, ostrą kulawiznę na jedną z tylnych kończyn, niechęć do ruchu i trudności ze wstawaniem. W dłuższej perspektywie niestabilność stawu sprzyja rozwojowi zapalenia stawów oraz uszkodzeniom łąkotki. Leczenie najczęściej wymaga interwencji chirurgicznej, a po operacji kluczowe znaczenie ma rehabilitacja i kontrola masy ciała psa. Bernardyny wykazują podwyższoną skłonność do uszkodzeń ACL w porównaniu z innymi rasami, co może wynikać z ich dużej masy ciała oraz specyficznej budowy anatomicznej stawu kolanowego. Profilaktyka obejmuje utrzymanie prawidłowej wagi, unikanie gwałtownych skoków oraz regularną aktywność fizyczną dostosowaną do wieku i kondycji psa.
Skłonność do chorób nowotworowych
Kostniakomięsak: jest to agresywny nowotwór kości, charakteryzujący się szybkim wzrostem i skłonnością do przerzutów, zwłaszcza do płuc. Pierwszym objawem choroby zazwyczaj jest postępująca kulawizna oraz obrzęk w okolicy dotkniętej kości, któremu może towarzyszyć ból i nadwrażliwość na dotyk. W miarę postępu nowotworu kość może ulec osłabieniu, co prowadzi do patologicznych złamań. Diagnoza opiera się na badaniu klinicznym, zdjęciach rentgenowskich oraz biopsji. Bernardyny należą do ras predysponowanych do rozwoju złośliwego kostniakomięsaka, który najczęściej atakuje długie kości kończyn. Według szwajcarskich badań kostniakomięsak dotyka 4% bernardynów przed ukończeniem 6. roku życia, a do 10. roku życia choruje już 8,2% psów tej rasy. Średni wiek wystąpienia pierwszych objawów wynosi 7,3 roku.
Inne choroby
Bernardyn jaki jest i na co choruje? Rzadziej występujące schorzenia: astenia skórna, głuchota, zatoka skórzasta, niedobór IX czynnika krzepnięcia, hipofibrynogenemia, hipertermia złośliwa, narkolepsja, młodzieńcze zapalenie kości, zapalenie gruczołów łojowych.
Fundacja Ochrony Zwierząt Vet-Alert zapewnia opiekę weterynaryjną potrzebującym zwierzętom.
Żywienie i pielęgnacja
Pielęgnacja
Pielęgnacja sierści: ze względu na wielkość psa może być kłopotliwa
- Czesanie: zalecane gruntowne szczotkowanie minimum jeden w tygodniu (zwłaszcza odmiany długowłosej). W okresie linienia należy czesać psa nawet dwa razy dziennie, aby wyczesać martwy włos.
- Kąpiele: staramy się nie kapać go za często aby nie zmywać naturalnej ochrony jaką ma każda psia sierść. Do kąpieli najlepiej użyć hipoalergicznego szamponu dla psów.
- Wycieranie: rasa ta nadmiernie się ślini, dlatego zaleca się regularne wycieranie okolicy ust wilgotną szmatką, aby zapobiec powstawaniu nieprzyjemnego zapachu.
Pielęgnacja zębów: zęby należy szczotkować codziennie, aby zapobiec odkładaniu się kamienia nazębnego, paradontozie i nieświeżemu zapachowi z pyszczka.
Pielęgnacja oczu: oczy bernardyna wymagają wzmożonej uwagi, należy codziennie przemywać je letnią przegotowaną wodą lub specjalnym preparatem do przemywania oczu dla psów.
Pielęgnacja uszu: zwisające uszy mają większą skłonność do stanów zapalnych. Należy regularnie kontrolować kanały słuchowe pod kątem pojawiającej się wydzieliny, zaczerwienienia, świądu lub bólu.
Pielęgnacja pazurów: należy regularnie obcinać paznokcie specjalnymi nożycami do pazurów, aby nie dopuścić do ich przerastania
Żywienie
- Wymaga zbilansowanej, pełnoporcjowej karmy, która zaspokoi jego potrzeby i będzie dostosowana do wieku i trybu życia.
- Może mieć nadmierny apetyt, dlatego należy kontrolować ilość spożywanej karmy i wagę psa.
- Można stosować gotowe karmy komercyjne lub żywić go w sposób tradycyjny.
- Bernardyn jaki jest i na co choruje?
Dołącz do grupy świadomych opiekunów
Ciekawostki o rasie
- Bernardyn jest jednym z największych psów na świecie. Dorosły pies tej rasy może ważyć nawet do 100 kg i mierzyć do 90 cm w kłębie.
- Bernardyny były wykorzystywane przez mnichów z klasztoru w Szwajcarii w XVIII wieku do ratowania podróżnych w Alpach. Legenda głosi, że najczęściej używały specjalnych beczek z brandy, które miały pomagać uratowanym osobom w walce z hipotermią.
- Synonimy nazw rasy: Saint Bernard, St. Bernhardshund, St.Bernard, Alpine Mastiff, historyczne: Talhund (Valley Dog), Bauerhund (Farm Dog), Hospice Dog, Monastery Dog, Barryhund (Barry dog), Sacred Dog, Alpenhund.
- Rejestry: AKC, UKC, FCI, CKC, KCGB (Związek Kynologiczny Wielkiej Brytanii), ANKC (Australian National Kennel Club), NKC (National Kennel Club).
Bernardyn jaki jest i na co choruje, opracowane na podstawie:
- Ackerman L. The Genetic Connection: A Guide to Health Problems in Purebred Dogs. Second edition. AAHA Press; 2011.
- Bell JS, Cavanagh KE, Tilley LP, Smith FW. Veterinary medical guide to dog and cat breeds. Jackson, Wyoming. Teton New Media; 2012.
- Gough A, Thomas A. Breed Predispositions to Disease in Dogs and Cats. 2nd Edition. Wiley-Blackwell; 2010.
- Crook A, Dawson S, Cote E, MacDonald S, Berry J. Canine Inherited Disorders Database [Internet]. University of Prince Edward Island. 2011.
- Breed Specific Health Concerns [Internet]. American Kennel Club Canine Health Foundation, Inc. [cited 2013 Apr 11]. Available from: http:/www.akcchf.org/canine-health/breed-specific-concerns/
- Lowell Ackerman Pet-specific care for the veterinary team
- Wybrane wrodzone wady rozwojowe i choroby dziedziczne u psów i kotów pod redakcją prof. dr hab. Antoniego Schollenbergera
- Kompendium lekarza weterynarii i hodowcy. Psy Rasowe pod redakcją Michała Ceregrzyna
- https://ofa.org/chic-programs/browse-by-breed/
- https://www.acvo.org/