Bokser na co choruje i opis rasy

Bokser na co choruje i opis rasy.

Waga: ♀25-27 kg ♂30-32 kg | Wysokość w kłębie: ♀53-60 cm ♂57-63 cm

Średnia długość życia: 9-11 lat | Dojrzałość: 18 m-cy | Początek starzenia: 6 lat | Maksymalna długość życia: 15 lat

Dostępne badania genetyczne: hipertermia złośliwa (Malignant Hyperthermia MH), mielopatia zwyrodnieniowa (Degenerative Myelopathy DM), chondrodysplazja i chondrodystrofia (Chondrodysplasia CDPA and Chondrodystrophy CDDY and IVDD risk), hiperurikozuria (Hyperuricosuria SLC), postępujący zanik siatkówki (Progressive retinal atrophy prcd-PRA), hemofilia typu A (Hemophilia A (faktor VIII), makrotrombocytopenia (Macrothrombocytopenia MTC)

Zalecane badania:

prześwietlenie stawów biodrowych i łokciowych,
pełne badanie oczu metodą CERF (corocznie do ukończenia 7. roku życia),
profil tarczycowy z uwzględnieniem obecności autoprzeciwciał,
zaawansowane badanie kardiologiczne (wraz z 24 godzinnym badaniem Holtera),
test DNA na arytmogenną kardiomiopatię prawej komory (ARVC),
test DNA w kierunku mielopatii zwyrodnieniowej (z zatwierdzonego laboratorium).

Bokser w skrócie

Zalety

Jest bardzo energiczny i pełny życia.
Uwielbia aktywność fizyczną i potrzebuje dużo ruchu.
Jest lojalny i oddany swojemu opiekunowi.
Świetnie sprawdza się w rodzinach z dziećmi, uwielbia zabawy.
Łatwo się uczy, ale wymaga konsekwentnego prowadzenia.
Jest czujny i dobrze sprawdza się w roli stróża.
Potrzebuje silnej więzi z właścicielem, by być szczęśliwym.

Wady

Potrzebuje dużo aktywności i stymulacji umysłowej, aby uniknąć nudy.
Sierść wypada mu przez cały rok.
Niekastrowane samce bywają agresywne do innych psów.
Bardzo energiczny, przez co może być niedelikatny i ciągnąć na smyczy.
Może być niezależny i mieć silną wolę.
Rozlewa dużo wody podczas picia.
Dużo się ślini i chrapie.

Wygląd boksera

Bokser na co choruje i opis rasy. Bokser to pies średniej wielkości o zwartej, harmonijnej budowie, która łączy w sobie siłę, elegancję i wytrzymałość. Jego sylwetka jest muskularna, ale nie masywna, co świadczy o zdolności do szybkiego i dynamicznego ruchu.

Głowa boksera jest proporcjonalna do reszty ciała, sucha i wyrazista, z wyraźnym stopem oddzielającym czoło od kufy. Czaszka jest lekko zaokrąglona, a kufa mocna, krótka i szeroka, zakończona czarnym nosem o szeroko otwartych nozdrzach. Wargi są grube, szczególnie górna, która lekko przykrywa dolną szczękę, nadając psu charakterystyczny wyraz. Przodozgryz, z równomiernie ustawionymi zębami, co jest cechą wyróżniającą rasę.

Oczy boksera są ciemne, średniej wielkości, o łagodnym, inteligentnym i czujnym wyrazie.

Uszy są osadzone wysoko, naturalnie opadające i przylegające do policzków, co podkreśla elegancki wygląd psa.

Szyja boksera jest długa, mocna i dobrze umięśniona, harmonijnie przechodząca w wyraźnie zaznaczoną kłąb.

Tułów jest zwarty, z prostym, mocnym grzbietem i dobrze związanymi lędźwiami. Klatka piersiowa jest głęboka i szeroka, z dobrze wysklepionymi żebrami, zapewniającymi przestrzeń dla pojemnych płuc.

Kończyny przednie boksera są proste, mocne, z długimi, ukośnymi łopatkami i elastycznymi, ale stabilnymi stawami nadgarstkowymi. Kończyny tylne są równie mocno umięśnione, z dobrze zaznaczonymi kątami stawów biodrowych, kolanowych i skokowych, co zapewnia siłę napędową i dynamiczny ruch. Łapy są zwarte, o dobrze wysklepionych palcach i grubych, sprężystych poduszkach, pozwalających na pracę w zróżnicowanych warunkach terenowych.

Ogon boksera jest naturalny, noszony swobodnie, a w ruchu lekko uniesiony, co dodaje psu elegancji i pewności siebie.

Sierść jest krótka, błyszcząca, gładka i przylegająca, odporna na niekorzystne warunki atmosferyczne.

Umaszczenie może być jednolite, płowe lub pręgowane, z białymi znaczeniami, które jednak nie powinny dominować nad podstawowym kolorem.

Ruch boksera jest płynny, energiczny i dynamiczny. Pies porusza się z lekkością, z wyraźnym impulsem napędowym tylnych kończyn i stabilnym grzbietem, co świadczy o jego zdolności do wytrwałej pracy i aktywności.

Bokser: jaki ma charakter?

Bokser jaki jest i na co choruje? Bokser to pies o dużym temperamencie, który łączy energię z odwagą i inteligencją.

Jest żywiołowy, radosny i niezwykle towarzyski, co czyni go wspaniałym towarzyszem rodziny. Jego lojalność wobec opiekunów oraz chęć do współpracy sprawiają, że bokser dobrze odnajduje się zarówno w codziennym życiu, jak i w różnych zadaniach użytkowych.

Ta rasa potrzebuje regularnej aktywności fizycznej i umysłowej, aby zachować zdrowie i zadowolenie.

W przeszłości boksery były wykorzystywane jako psy stróżujące, policyjne i wojskowe, dzięki czemu ich odwaga i zdolność do szybkiego działania stały się cechami charakterystycznymi. Choć obecnie są bardziej znane jako psy do towarzystwa, ich wszechstronność pozwala im odnajdywać się w wielu rolach.

Bokser z łatwością uczy się nowych komend i lubi podejmować wyzwania, co czyni go idealnym kandydatem do różnych aktywności, takich jak sporty kynologiczne np. obedience czy agility.

Dzięki naturalnej czujności i silnemu instynktowi obronnemu, bokser doskonale sprawdza się jako pies stróżujący, dbający o bezpieczeństwo rodziny i domu.

Jednocześnie jego wrodzona pogoda ducha i przywiązanie do opiekunów czynią go świetnym kompanem w życiu codziennym.

Bokser to pies, który ceni bliskość z ludźmi i najlepiej czuje się jako część aktywnej rodziny, gotowej poświęcić mu czas i uwagę. Bokser wymaga odpowiedniego wychowania i socjalizacji, aby w pełni wykorzystać swój potencjał. Jest wrażliwy na ton głosu i emocje opiekuna, dlatego najlepiej reaguje na konsekwentne, ale łagodne podejście.

Odpowiednio prowadzony, bokser to pies, który łączy w sobie siłę, zwinność i czułość, będąc nie tylko niezawodnym stróżem, ale także wiernym i kochającym przyjacielem.

Najlepszy dom dla boksera

Bokser, choć niezwykle towarzyski i przywiązany do swoich opiekunów, nie jest typowym psem kanapowym.

To rasa o dużych wymaganiach dotyczących ruchu i uwagi, dlatego najlepszy dom dla boksera to taki, który zapewni mu odpowiednie warunki do aktywnego życia. Idealnym miejscem będzie dom z ogrodem, gdzie pies będzie mógł swobodnie biegać i spędzać czas na świeżym powietrzu, a jednocześnie mieć stały kontakt z rodziną.

Bokser nie znosi samotności – potrzebuje bliskości ludzi i aktywnego uczestnictwa w życiu domowym. Opiekunowie boksera powinni być osobami energicznymi, gotowymi na codzienne długie spacery, zabawy i różnorodne aktywności fizyczne.

Bokser najlepiej odnajduje się w rodzinach, które są w stanie poświęcić mu dużo czasu i uwagi, a także zadbać o jego rozwój mentalny poprzez szkolenie i wspólną pracę. Mimo swojego łagodnego podejścia do dzieci, bokser z racji swojej żywiołowości i siły może być nieodpowiedni dla rodzin z bardzo małymi dziećmi, chyba że dorosły opiekun będzie nadzorować ich wspólne zabawy. To pies, który doskonale dogaduje się z dziećmi w wieku szkolnym, szczególnie jeśli zostanie odpowiednio wychowany i zsocjalizowany.

Osoby prowadzące siedzący tryb życia, które nie są w stanie zapewnić bokserowi odpowiedniej dawki ruchu i stymulacji umysłowej, mogą mieć trudności z zaspokojeniem potrzeb tej rasy. Bokser nie nadaje się również do życia na zewnątrz, ze względu na warunki atmosferyczne i izolację, którą źle znosi – samotność i brak kontaktu z opiekunami – unieszczęśliwiają go.

Dla osób starszych lub mniej aktywnych bokser może być zbyt wymagający, chyba że znajdzie się w środowisku, gdzie inni członkowie rodziny będą mogli zaspokoić jego potrzeby. Najlepszym opiekunem dla boksera jest osoba konsekwentna, cierpliwa i gotowa do pracy z psem, która jednocześnie potrafi docenić jego żywiołowość, radość życia i bezwarunkową miłość.

Wzorzec: bokser FCI N° 144/09.07.2008

BOKSER

Pochodzenie: Niemcy
Użytkowość: pies do towarzystwa, obrończy i użytkowy
Klasyfikacja FCI: Grupa 2 Pinczery, sznaucery, molosy, Sekcja 2 – Molosy, 2.1 – Mastify
Obowiązują próby pracy
Możliwość zakupu w Polsce: tak.
Cena psa z rodowodem FCI: 3000-5000 zł.

FUNDACJA VET-ALERT

Chronimy Zwierzęta Przed Cierpieniem

WESPRZYJ NASZĄ DZIAŁALNOŚĆ

Fundacja Ochrony Zwierząt Vet-Alert - Organizacja Pożytku Publicznego KRS 0000559333

Przekaż Darowiznę🤍

Bokser - skąd pochodzi - historia rasy

Historia rasy bokser sięga starożytności, a jej korzenie wywodzą się od potężnych psów bojowych, zwanych molosami.

Około 4000 lat temu Asyryjczycy wykorzystywali te imponujące zwierzęta w działaniach wojennych. Nazwa „molosy” pochodzi od starożytnego miasta Molossis w Epirze (dzisiejsza Grecja i Albania), skąd te psy prawdopodobnie się wywodziły. Z czasem molosy rozprzestrzeniły się po całej Europie, a na terenie Niemiec dały początek rasom takim jak bullenbeisser („gryzący byki”).

Bullenbeissery były psami o mocnej budowie, pierwotnie wykorzystywanymi do polowań na grubego zwierza, w tym niedźwiedzie, dziki i tury. Ich zadaniem było osaczenie i przytrzymanie zdobyczy do czasu przybycia myśliwego. Później, w średniowieczu i renesansie, bullenbeissery były również używane do popularnych wówczas walk z bykami (stąd nazwa). Istniały różne odmiany bullenbeisserów, a mniejsze z nich stały się bezpośrednimi przodkami współczesnego boksera.

Pod koniec XIX wieku, w okolicach Monachium, rozpoczęto prace nad ukształtowaniem rasy bokser w jej obecnej formie. Hodowcy niemieccy dążyli do stworzenia psa silnego, zwinnego i odważnego, idealnego do polowań i stróżowania.

W tym celu krzyżowano brabanckie bullenbeissery (rasa już wymarła) z buldogami angielskimi. Selekcja ukierunkowana była na uzyskanie specyficznych cech fizycznych, takich jak: przodogryz (mocny zgryz dolnej szczęki wysuniętej przed górną, umożliwiający pewny chwyt i długie przytrzymanie ofiary); fałdy na głowie (skóra tworząca fałdy miała chronić oczy psa przed krwią i urazami podczas walki z ofiarą); krótki pysk z szerokimi nozdrzami (ułatwiał oddychanie psu podczas walki i trzymania zdobyczy).

Pierwotne przeznaczenie boksera było związane z polowaniami, a nie z walkami psów. Hodowcy dążyli do stworzenia wszechstronnego psa myśliwskiego, a nie gladiatora. Umaszczenie, zwłaszcza pręgowane, miało zapewniać psu kamuflaż w naturalnym środowisku.

Kluczowym momentem w historii rasy było założenie w 1895 roku w Monachium pierwszego Klubu Boksera (Deutscher Boxer-Club). W 1904 roku rasa została oficjalnie uznana przez Fédération Cynologique Internationale (FCI).

W 1905 roku opracowano pierwszy wzorzec rasy, który do dziś stanowi podstawę hodowli. Pod koniec XIX wieku, wraz z imigrantami z Europy boksery pojawiły się w USA. Amerykański Kennel Club (AKC) oficjalnie uznał rasę w 1904 roku, co przyczyniło się do wzrostu jej popularności.

Wraz z rozwojem techniki łowieckiej i zmianami społecznymi, rola boksera jako psa myśliwskiego zmalała. Zyskał natomiast popularność jako pies stróżujący, policyjny i wojskowy, a przede wszystkim jako oddany towarzysz rodziny. Jego inteligencja, lojalność i przyjazne usposobienie sprawiły, że stał się cenionym psem rodzinnym.

Pochodzenie nazwy „bokser” nie jest do końca jasne. Jedna z teorii mówi, że wywodzi się od monachijskiego określenia „Bierboxer” (prawdopodobnie odnosiło się do psów używanych przy transporcie piwa). Inna teoria sugeruje, że nazwa nawiązuje do charakterystycznego sposobu walki psa, który przypomina boksowanie przednimi łapami. Bokser jaki jest i na co choruje?

Użytkowość rasy

Bokser jaki jest i na co choruje? Użytkowość boksera ewoluowała na przestrzeni lat. Pierwotnie hodowany jako pies myśliwski i bojowy, współcześnie pełni przede wszystkim rolę psa towarzyszącego.

Jego wesołe, energiczne usposobienie, lojalność i przywiązanie do rodziny czynią go doskonałym psem rodzinnym, który dobrze dogaduje się z dziećmi i lubi zabawy. Bokser zachował również instynkt stróżujący i jest czujny wobec obcych, a w razie potrzeby potrafi stanąć w obronie swojego terytorium i rodziny, choć ogólnie nie jest psem agresywnym.

Ze względu na inteligencję, odwagę i posłuszeństwo, bokser był i jest wykorzystywany w służbach mundurowych, gdzie sprawdza się w tropieniu i patrolowaniu.

Rasa ta wykazuje także predyspozycje do pracy w akcjach ratowniczych, gdzie wykorzystuje się jego wytrzymałość i węch. Bokser może z powodzeniem uprawiać różne sporty kynologiczne takie jak: agility, obedience czy flyball.

Dodatkowo, łagodny charakter i zdolność do budowania silnych więzi sprawiają, że boksery są idealnymi psami terapeutycznymi, oferującymi wsparcie emocjonalne. W życiu rodzinnym odznaczają się lojalnością, przywiązaniem i dobrym temperamentem, co czyni je wspaniałymi towarzyszami i opiekunami dzieci.

Predyspozycje bokserów do chorób

Ogólne informacje zdrowotne

Bokser to rasa o ogólnie dobrej kondycji fizycznej, jednak ze względu na specyficzną budowę pyska (brachycefalik) może mieć skłonności do problemów z oddychaniem, szczególnie podczas upałów lub intensywnego wysiłku. Rasa ta wykazuje również predyspozycje do pewnych schorzeń genetycznych, takich jak dysplazja stawów biodrowych, kardiomiopatia czy nowotwory. Bokser jaki jest i na co choruje?

Choroby zębów

Bokser na co choruje i opis rasy? Choroby zębów to jeden z najczęstszych problemów przewlekłych u zwierząt domowych, które nie mają regularnie szczotkowanych zębów. Na zębach początkowo zalegają resztki jedzenia, następnie na widocznych częściach zębów odkłada się kamień nazębny i prowadzi do infekcji dziąseł i korzeni zębów.

Jeśli nie zapobiegniesz chorobom zębów na początku regularnie usuwając resztki jedzenia, to trzeba będzie leczyć bardziej zaawansowane stadia choroby, co będzie Ciebie znacznie droższe. W ciężkich przypadkach pies może stracić zęby, a w wyniku przewlekłej infekcji zębów jest narażony na uszkodzenie narządów wewnętrznych. Poza tym, będzie milszym towarzyszem, jeśli nie powala wszystkich swoim śmierdzącym psim oddechem!

Infekcje

Boksery są podatne na infekcje bakteryjne i wirusowe – tak samo, jak psy innych ras. Najważniejsze choroby zakaźne to: z parwowiroza, wścieklizna i nosówka. Wielu z tych infekcji można zapobiec poprzez szczepienia, które powinny być dostosowane do chorób występujących w danym regionie, wieku i innych czynników.

Otyłość

Otyłość może być poważnym problemem zdrowotnym u bokserów. Jest to poważna choroba, która może powodować lub nasilać problemy ze stawami, zaburzenia metaboliczne i trawienne, powodować ból i sprzyjać chorobom serca.

Chociaż kuszące jest dawać jedzenie za każdym, gdy pupil popatrzy na ciebie błagalnie, pamiętaj, że lepiej jest go przytulić lub zabrać na spacer niż po kryjomu dokarmiać. On poczuje się lepiej i Ty też!

Pasożyty

Bokser jaki jest i na co choruje? Bokser narażony jest na pasożyty wewnętrzne i zewnętrzne, takie jak: tęgoryjce, glisty, nicienie sercowe, włosogłówki, pchły, kleszcze i inne. Niektóre z tych pasożytów mogą zostać przeniesione na Ciebie lub członka Twojej rodziny i stanowią poważny problem dla wszystkich. W przypadku psa pasożyty te mogą powodować ból, dyskomfort, a nawet śmierć, dlatego ważne jest, regularne badanie i profilaktyczne odrobaczanie.

Kastracje

Kastracja to chirurgiczne usunięcie jajników i zwykle macicy u samic, a u samców chirurgiczne usunięcie jąder. Kastracja zmniejsza prawdopodobieństwo wystąpienia niektórych rodzajów nowotworów i eliminuje możliwość zajścia w ciążę przez zwierzę lub spłodzenia niechcianych szczeniąt. Wykonanie tej operacji pozwala wykorzystać sytuację, gdy zwierzę jest w znieczuleniu, aby zidentyfikować i zaradzić niektórym chorobom, które mogą się w przyszłości rozwinąć, np. prześwietlenie stawów lub usunięcie przetrwałego zęba.

Charakterystyczne cechy fizjologiczne

Boksery wyróżniają się unikalnymi cechami fizjologicznymi, które mogą wpływać na ich ocenę diagnostyczną oraz ogólne zdrowie:

Budowa lewej komory serca: u bokserów może występować zwiększona grubość względna ściany lewej komory serca (LVW) oraz przegrody międzykomorowej (IVS), niezależnie od wielkości aorty, prędkości przepływu aortalnego czy ciśnienia tętniczego. Ta specyfika budowy serca powinna być uwzględniana podczas badań i pomiarów echokardiograficznych.
Naturalnie skrócony ogon (bobtail): istnieje linia bokserów z naturalnie krótkim ogonem, co jest wynikiem heterozygotycznej ekspresji dominującej genu T. Osobniki homozygotyczne dla tego genu są niestety letalne na etapie prenatalnym.
Rozmiar serca: wielkość serca bokserów, mierzona za pomocą skali sercowo-kręgowej (VHS), jest zazwyczaj większa niż u innych ras psów. Ta cecha wymaga uwzględnienia podczas oceny diagnostycznej, aby uniknąć błędnych diagnoz kardiologicznych.

Nadwrażliwość na leki

Boksery wykazują nadwrażliwość na acepromazynę, stosowaną jako środek uspokajający w formie iniekcji dożylnej lub domięśniowej.

Niepożądane reakcje na acepromazynę to najczęściej: znaczne obniżenie ciśnienia krwi (hipotensja), zapaść, zatrzymanie oddechu oraz wyraźne spowolnienie akcji serca (bradykardia).

Z tego powodu zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności podczas stosowania acepromazyny u bokserów, a jej użycie powinno być poprzedzone dokładnym wywiadem zdrowotnym i oceną ryzyka przez lekarza weterynarii. Bokser jaki jest i na co choruje?

Choroby dziedziczne

Arytmogenna kardiomiopatia prawej komory: dziedziczna choroba serca, charakteryzującą się postępującym zanikiem kardiomiocytów, które są zastępowane przez tkankę tłuszczową i włóknistą. Proces ten rozpoczyna się w warstwie nasierdziowej prawej komory i może obejmować przegrodę międzykomorową oraz lewą komorę. W wyniku tych zmian dochodzi do destabilizacji elektrycznej serca, prowadzącej do groźnych arytmii, takich jak częstoskurcz komorowy i migotanie komór, co może prowadzić do nagłej śmierci sercowej. Objawy kliniczne ARVC u bokserów mogą obejmować omdlenia, utratę przytomności, nagłą śmierć sercową oraz objawy niewydolności serca. Rozpoznanie choroby opiera się na monitorowaniu pracy serca holterem przez 24 godziny: obecność ponad stu przedwczesnych skurczów komorowych (VPCs) jest nieprawidłowa. VPCs w odprowadzeniu drugim są zazwyczaj dodatnie, co sugeruje ich prawokomorowe pochodzenie. Echokardiogram zazwyczaj nie wykazuje zmian do momentu rozwoju niewydolności serca lub kardiomiopatii. Leczenie polega na stosowaniu leków przeciwarytmicznych. Choroba dziedziczona jest w sposób autosomalny dominujący, co oznacza, że wystarczy obecność jednego zmutowanego genu, aby choroba się rozwinęła.

Dysplazja stawów biodrowych DSB: dziedziczna, wielogenowa choroba zwyrodnieniowa stawów biodrowych, której może towarzyszyć stan zapalny.

Dysplazja stawów łokciowych: wielogenowe, dziedziczne schorzenie, dotyczące stawów łokciowych. W tym schorzeniu wyróżniamy: niepołączony wyrostek łokciowy dodatkowy (UAP), fragmentacja przyśrodkowego wyrostka dziobiastego (FCP), osteochondroza (OCD) oraz niedopasowanie powierzchni stawowych (EI). Dysplazja może powodować ból, sztywność stawów i kulawiznę. Towarzyszący jej stan zapalny może prowadzić do zwyrodnienia tych stawów. U bokserów najczęstszą formą dysplazji stawów łokciowych jest fragmentacja przyśrodkowego wyrostka dziobiastego (FCP).

Postępująca aksonopatia bokserów: to rzadka – dziedziczona w sposób autosomalny recesywny – choroba, która objawia się stopniowym osłabieniem i brakiem koordynacji tylnych kończyn. Pierwsze objawy obserwuje się u szczeniąt już w wieku 2–3 miesięcy, są one na ogół subtelne i obejmują trudności w poruszaniu się, chwiejny chód oraz opóźniony rozwój motoryczny. W miarę postępu choroby, zwierzęta stają się coraz bardziej osłabione, a w zaawansowanych stadiach choroby może wystąpić całkowita utrata zdolności poruszania się. Ze względu na brak dostępnych testów genetycznych, diagnoza opiera się głównie na obserwacji klinicznej i wykluczeniu innych przyczyn podobnych objawów. Choroba jest nieuleczalna, a opieka nad chorym psem koncentruje się na zapewnieniu komfortu i jakości życia poprzez dostosowanie środowiska do jego potrzeb, takie jak unikanie schodów czy zapewnienie łatwego dostępu do misek z jedzeniem i wodą. W niektórych przypadkach, gdy objawy są szczególnie nasilone, może być konieczne rozważenie eutanazji w celu zakończenia cierpienia zwierzęcia.

Zwichnięcie rzepki: wielogenowa, dziedziczna choroba polegająca na wrodzonej wiotkości więzadeł rzepki, prowadzącej do jej przemieszczenia na stronę przyśrodkową lub boczną poza bloczek kości udowej. Objawia się kulawizną, bolesnością, a nieleczona może prowadzić do zwyrodnienia stawu kolanowego i przewlekłego bólu. Leczenie chirurgiczne jest zalecane w przypadku wystąpienia objawów klinicznych.

Pozostałe wady rozwojowe i choroby genetyczne

Dotyczące jamy ustnej i zębów

Kamień nazębny: choroby zębów to najczęstszy, chroniczny problem u zwierząt domowych, dotykający 80% wszystkich psów powyżej drugiego roku życia. Rozpoczyna się od odkładania się kamienia nazębnego na zębach i prowadzi do infekcji dziąseł i korzeni zębów co powoduje ryzyko uszkodzenia nerek, wątroby, serca i stawów.

Przerost dziąseł: to schorzenie polegające na rozroście tkanek dziąseł, które dotyka psy w starszym wieku. Rozrost tkanek może obejmować całe dziąsła lub ich fragmenty i prowadzić do poważnych problemów. Powiększone dziąsła utrudniają psu pobieranie pokarmu, mogą powodować ból i dyskomfort, sprzyjają też gromadzeniu się resztek jedzenia, co z kolei prowadzi do stanów zapalnych, infekcji i nieprzyjemnego zapachu z pyska. W zaawansowanych przypadkach przerost dziąseł może nawet zaburzać prawidłowe zamykanie pyska. Przyczyny przerostu dziąseł u bokserów nie są do końca poznane, ale uważa się, że istotną rolę odgrywają czynniki genetyczne oraz przewlekłe stany zapalne dziąseł (np. na skutek kamienia nazębnego). Niektóre leki, takie jak cyklosporyna czy fenytoina, również mogą powodować przerost dziąseł jako efekt uboczny. Leczenie polega najczęściej na gingiwektomii, czyli chirurgicznym usunięciu nadmiaru tkanki dziąseł. Regularne czyszczenie zębów psa, usuwanie kamienia nazębnego oraz kontrole stomatologiczne są kluczowe w profilaktyce i zapobieganiu nawrotom przerostu dziąseł.

Dotyczące narządów zmysłów: wzrok

Dwurzędowość rzęs: to wada rozwojowa polegająca na nieprawidłowym umiejscowieniu rzęs, które podrażniają rogówkę i spojówkę, co może prowadzić do wtórnych owrzodzeń rogówki. Schorzenie objawia się nadmiernym łzawieniem, zaczerwienieniem spojówek i dyskomfortem, który pies może okazywać przez mrużenie oczu lub ich ocieranie. Diagnoza opiera się na szczegółowym badaniu oftalmologicznym, a leczenie obejmuje usunięcie nieprawidłowych rzęs za pomocą krioterapii, elektrokoagulacji lub chirurgii. W łagodniejszych przypadkach stosuje się maści ochronne.

Dystrofia rogówki/spontaniczne przewlekłe owrzodzenie rogówki/wrzód boksera: choroba ta jest wynikiem zaburzenia przylegania nabłonka rogówki do leżącej pod nim błony podstawnej. W efekcie, nabłonek, stanowiący zewnętrzną warstwę rogówki, staje się niestabilny, łatwo ulega uszkodzeniom i złuszczaniu, co prowadzi do powstawania nawracających owrzodzeń. Choroba dotyka zazwyczaj starsze psy, średnia wieku 7-8 lat. Objawy to: ból, łzawienie, światłowstręt, zaczerwienienie, mrużenie oka, ocieranie oka oraz obrzęk spojówki. Zaawansowane przypadki mogą prowadzić do pogorszenia widzenia. Diagnozę stawia się na podstawie badania okulistycznego z barwieniem fluoresceiną. Leczenie jest złożone: farmakoterapia (antybiotyki, niesterydowe leki przeciwbólowe i przeciwzapalne, preparaty nawilżające i regenerujące), soczewki kontaktowe, a w ciężkich przypadkach interwencje chirurgiczne (keratektomia, keratotomia kratkowa, implant kolagenowy). P

Ektropium: to nieprawidłowość, w której powieki, szczególnie dolne, odwijają się na zewnątrz, co często prowadzi do tworzenia się kieszonki przyśrodkowej w kąciku oka. Choroba ta może prowadzić do przewlekłych problemów ze spojówką, takich jak jej zapalenie, a także do suchości oka, ponieważ powieka nie przylega prawidłowo do powierzchni gałki ocznej, co utrudnia rozprowadzanie filmu łzowego. Leczenie zależy od nasilenia objawów, a w cięższych przypadkach może wymagać interwencji chirurgicznej, w tym korekcji ustawienia powieki. Ektropium występuje częściej u bokserów w porównaniu do innych ras, według Dorna około 8 razy częściej.

Zaćma: u bokserów najczęściej występuje zaćm korowa przednia, pośrednia i jądrowa punktowa. Oznacza to, że zmętnienia soczewki lokalizują się w różnych jej warstwach: korze (zewnętrznej części), w środkowej części soczewki oraz w jądrze (centralnej części) i mają charakter punktowy. Zaćma może prowadzić do pogorszenia wzroku, a w konsekwencji nawet do całkowitej ślepoty. Wczesne wykrycie zaćmy jest istotne dla podjęcia ewentualnego leczenia (chirurgicznego, które jest jedyną skuteczną metodą leczenia zaćmy) lub wdrożenia działań spowalniających jej rozwój.

Dotyczące skóry

Alergiczne zapalenie skóry AZS/atopia: objawiająca się świądem nadwrażliwość na alergeny środowiskowe, takie jak pyłki, kurz i pleśnie. Objawy mogą obejmować także zaczerwienienie skóry, łysienie i nadmierne drapanie się, co prowadzi do wtórnych infekcji skórnych. U bokserów objawy atopowego zapalenia skóry często lokalizują się na pysku (zwłaszcza wokół oczu i nosa), uszach, łapach (szczególnie między palcami), brzuchu i pachwinach. białe boksery mogą być bardziej narażone na AZS w porównaniu z psami o ciemniejszym umaszczeniu, choć mechanizm tego zjawiska nie jest do końca poznany. Leczenie polega na stosowaniu leków przeciwzapalnych, takich jak kortykosteroidy oraz leków przeciwhistaminowych, które pomagają złagodzić objawy alergiczne. Dodatkowo, ważnym elementem terapii jest unikanie czynników wywołujących alergie, stosowanie specjalistycznych szamponów oraz diety hipoalergicznej.

Dysplazja mieszków włosowych: to schorzenie skóry, które objawia się przede wszystkim łysieniem w okolicy boków (flank region). Objaw ten pojawia się najczęściej u bokserów w wieku 2-4 lat. Dotknięte obszary skóry mogą być suche i czasami ciemniejsze (hiperpigmentacja). Dokładny mechanizm dziedziczenia choroby pozostaje nieznany, co utrudnia jednoznaczne wskazanie przyczyny genetycznej. Podejrzewa się jednak, że jest to zaburzenie o podłożu genetycznym. W leczeniu skuteczna może być melatonina, hormon naturalnie występujący w organizmie, który może łagodzić objawy kliniczne u niektórych psów. Leczenie jest jednak objawowe i często konieczne jest regularne monitorowanie stanu skóry. Choroba ta nie wpływa bezpośrednio na ogólny stan zdrowia psa ani jego długość życia, jednak może być problematyczna estetycznie i wymagać szczególnej pielęgnacji skóry. Nie jest wskazane rozmnażanie psów z tą chorobą. Hodowcy powinni unikać rozmnażania psów z objawami tej choroby.

Nużyca: choroba skóry wywoływana przez roztocza z rodzaju Demodex, które żyją w mieszkach włosowych i gruczołach łojowych psów. U większości psów roztocza te występują naturalnie i nie powodują żadnych problemów. Jednak w pewnych okolicznościach, związanych głównie z osłabieniem układu odpornościowego, dochodzi do ich nadmiernego namnażania i rozwoju choroby. Nużyca może występować w postaci miejscowej (ograniczonej do kilku obszarów skóry) lub uogólnionej (obejmującej większe powierzchnie ciała). Leczenie zależy od postaci choroby i obejmuje leki przeciwpasożytnicze. Boksery, jak wskazują badania, są rasą predysponowaną do nużycy. Dorn podaje, że boksery są 2,66 razy bardziej narażone na rozwój nużycy w porównaniu z innymi rasami. Przeprowadzone badania genetyczne wykazały, że pewien haplotyp DLA (psiego układu zgodności tkankowej) zwiększa ryzyko wystąpienia nużycy aż pięciokrotnie, co podkreśla rolę czynników genetycznych i immunologicznych w rozwoju tej choroby u bokserów.

Sezonowe łysienie boków: to schorzenie charakteryzujące się obustronnym, symetrycznym wypadaniem sierści, które obejmuje okolice boków, grzbietu i ogona. Choroba występuje głównie u suk po sterylizacji, zazwyczaj wiosną lub jesienią. Średni wiek pojawienia się pierwszych objawów to około 3,6 roku. Przyczyny sezonowego łysienia nie są do końca poznane, jednak przypuszcza się, że ma związek z zaburzeniami hormonalnymi, szczególnie melatoniny, która reguluje cykl wzrostu włosa i może ulegać zmianom w wyniku skracania się lub wydłużania dnia świetlnego. Może to być również związane z predyspozycjami genetycznymi, ponieważ choroba dotyka częściej boksery niż inne rasy.

Dotyczące przewodu pokarmowego, wątroby i trzustki

Histocytarne wrzodziejące zapalenie okrężnicy/zapalenie okrężnicy bokserów: to szczególna postać choroby zapalnej jelit (IBD), która występuje głównie u bokserów. Choroba charakteryzuje się obecnością wrzodziejących zmian błony śluzowej jelita grubego oraz mieszanym naciekiem komórek zapalnych. Objawy kliniczne obejmują przewlekłą biegunkę, osłabienie, utratę masy ciała oraz ogólny dyskomfort u zwierzęcia. Leczenie zwykle obejmuje terapię farmakologiczną oraz specjalistyczną dietę. Jednym z bardziej skutecznych podejść terapeutycznych jest stosowanie enrofloksacyny, antybiotyku działającego na Escherichia coli obecne w błonie śluzowej jelita. U części psów terapia ta prowadzi do znacznej poprawy, co wskazuje na potencjalną rolę infekcji bakteryjnej w patogenezie choroby. Niemniej jednak, w ciężkich przypadkach, choroba może być trudna do kontrolowania nawet pomimo leczenia. Mechanizm dziedziczenia tego schorzenia nie jest znany, ale boksery są rasą o wyraźnej predyspozycji genetycznej.

Przewlekłe zapalenie trzustki: to stan, w którym trzustka jest stale lub nawracająco objęta stanem zapalnym, często przebiegającym bez wyraźnych objawów (subklinicznie). Schorzenie może powodować okresowy dyskomfort i problemy żołądkowo-jelitowe. W dłuższej perspektywie przewlekłe zapalenie trzustki może prowadzić do zewnątrzwydzielniczej niewydolności trzustki lub cukrzycy. Boksery są trzykrotnie bardziej narażone na rozwój tego schorzenia w porównaniu z innymi rasami psów. Wczesne rozpoznanie i odpowiednie leczenie dietetyczne oraz farmakologiczne może pomóc w kontrolowaniu stanu zapalnego i zapobieganiu poważniejszym powikłaniom.

Dotyczące serca i układu krążenia

Podzastawkowe zwężenie aorty: jedna z najczęstszych wad serca u bokserów. Charakteryzuje się zwężeniem aorty poniżej zastawki aortalnej, czyli poniżej pierścienia z zastawkami półksiężycowatymi, co utrudnia opływ krwi z lewej komory serca. Zwężenie aorty prowadzi do wzrostu ciśnienia skurczowego w lewej komorze, powodując jej przerost, określany jako przerost dośrodkowy, i w konsekwencji znaczne obciążenie serca. Objawy kliniczne zależą od stopnia zwężenia. Do najczęstszych objawów należą szybkie męczenie się, określane również jako nietolerancja wysiłkowa, omdlenia, kaszel oraz duszność. Diagnostyka opiera się na kilku badaniach. W badaniu osłuchowym stwierdza się szmer skurczowy, który jest najlepiej słyszalny po lewej stronie klatki piersiowej, w czwartej przestrzeni międzyżebrowej, tuż poniżej linii stawu ramiennego. Badanie elektrokardiograficzne (EKG) ujawnia lewogram oraz wzrost amplitudy załamków komorowych (R), często obserwuje się też komorowe zaburzenia rytmu serca. Najważniejszym badaniem, które pozwala na postawienie ostatecznej diagnozy, jest badanie echokardiograficzne, znane również jako echo serca, połączone z badaniem dopplerowskim. W badaniu tym uwidacznia się przerost mięśnia lewej komory oraz stwierdza się zwiększenie prędkości przepływu krwi w aorcie, które zwykle przekracza 1,5 m/s, co świadczy o istotnym zwężeniu. W zaawansowanych przypadkach leczenie obejmuje farmakoterapię (np. beta-blokery, które zmniejszają obciążenie serca) oraz ograniczenie intensywnego wysiłku fizycznego. W niektórych przypadkach konieczna jest interwencja chirurgiczna polegająca na usunięciu zwężenia lub poszerzeniu drogi odpływu z lewej komory.

Zwężenie zastawki pnia płucnego: wrodzona wada serca polegająca na zwężeniu drogi odpływu krwi z prawej komory serca do tętnicy płucnej. Zwężenie to może dotyczyć samej zastawki pnia płucnego, drogi odpływu prawej komory lub pnia tętnicy płucnej. Diagnozę stawia się za pomocą echokardiografii (USG serca), która pozwala uwidocznić zwężenie w obrazach z prawego i lewego międzyżebrza. W zależności od stopnia zwężenia, objawy mogą być różne – od braku objawów, przez szmery w sercu, po duszność, osłabienie i omdlenia w ciężkich przypadkach. Leczenie również zależy od stopnia zwężenia. W łagodnych przypadkach nie jest konieczne żadne leczenie. W przypadkach umiarkowanych i ciężkich stosuje się zabiegi inwazyjne, takie jak walwuloplastyka balonowa (rozszerzenie zwężonej zastawki za pomocą cewnika z balonem) lub rzadziej interwencje chirurgiczne.

Ubytek przegrody międzyprzedsionkowej: to wrodzona wada serca, charakteryzująca się obecnością nieprawidłowego otworu w ścianie oddzielającej lewy i prawy przedsionek. Powoduje to mieszanie się krwi utlenowanej i nieutlenowanej, co skutkuje przeciążeniem prawej części serca. U psów z ASD mogą występować objawy takie jak nietolerancja wysiłkowa, omdlenia, duszność oraz kaszel, wynikające z zastojów w płucach. Charakterystycznym osłuchowym objawem jest skurczowy szmer sercowy u podstawy lewej części serca, który jednak wymaga różnicowania z podzastawkowym zwężeniem aorty (subaortic stenosis), co można potwierdzić jedynie za pomocą echokardiografii. Według szwedzkich badań częstość występowania ASD w populacji bokserów wynosi 0,16%, badania francuskie wskazują na częstsze występowanie tego schorzenia u psów rasy bokser w porównaniu do innych ras.

Zaburzenia endokrynologiczne i metaboliczne

Niedoczynność tarczycy: jest zwykle wynikiem dziedzicznego autoimmunologicznego zapalenia tarczycy, w którym dochodzi do niszczenia komórek tarczycy przez układ odpornościowy i zmniejszenia produkcji hormonów. Badania na Uniwersytecie Stanowym Michigan wykazały, że 18% bokserów ma dodatni wynik na obecność przeciwciał tarczycowych, co znacznie przewyższa średnią dla wszystkich ras wynoszącą 7,5%. Objawy choroby obejmują letarg, przyrost masy ciała, problemy skórne, utratę sierści oraz nietolerancję zimna. Diagnoza opiera się na badaniach krwi oceniających poziomy hormonów tarczycy i obecność przeciwciał. Leczenie polega na dożywotnim podawaniu syntetycznej lewotyroksyny w odpowiedniej dawce. Ze względu na dziedziczny charakter choroby, psy dotknięte niedoczynnością tarczycy nie powinny być rozmnażane, aby ograniczyć jej występowanie w populacji.

Zaburzenia neurologiczne

Padaczka idiopatyczna : dziedziczne schorzenie neurologiczne objawiające się napadami drgawkowymi. Napady te mogą być uogólnione (obejmujące całe ciało) lub częściowe (dotyczące tylko pewnych części ciała). Leczenie polega na podawaniu leków przeciwdrgawkowych. Badania wskazują, że boksery są znacznie bardziej narażone na epilepsję w porównaniu z innymi rasami – według Dorna prawdopodobieństwo wystąpienia padaczki u bokserów jest 7,17 razy większe niż u innych ras psów.

Martwicze zapalenie naczyń/jałowe zapalenie opon mózgowych: to poważna choroba neurologiczna, która najczęściej dotyka młodsze psy, zwykle poniżej 2. roku życia. Jest to stan zapalny, który atakuje naczynia krwionośne w obrębie ośrodkowego układu nerwowego, prowadząc do jego uszkodzenia. U psów dotkniętych tym schorzeniem występują objawy takie jak apatia, gorączka, problemy z równowagą, ataksja, a także ból głowy i szyi, który może być szczególnie silny. Choroba jest trudna do zdiagnozowania, ponieważ objawy mogą przypominać inne zaburzenia neurologiczne, ale wyniki histopatologiczne ujawniają charakterystyczne zmiany w naczyniach mózgowych. Spośród wszystkich przypadków choroby 40% dotyczy bokserów. Leczenie polega głównie na podawaniu sterydów, które mają na celu zmniejszenie stanu zapalnego i poprawę stanu pacjenta. Dokładny sposób dziedziczenia tej choroby nie został poznany.

Dotyczące układu kostno-stawowego i mięśniowego

Zerwanie więzadła krzyżowego przedniego: to uraz polegający na zerwaniu więzadła krzyżowego przedniego w stawie kolanowym. U bokserów występuje wyższa częstotliwość tego urazu w porównaniu do innych ras. Uszkodzenie więzadła prowadzi do niestabilności stawu kolanowego, co może skutkować bólem, kulawizną oraz ograniczoną ruchomością. Leczenie polega na przeprowadzeniu zabiegu chirurgicznego, w tym najczęściej rekonstrukcji więzadła, w celu przywrócenia funkcji stawu kolanowego. W zależności od stopnia uszkodzenia i wieku psa, stosowane mogą być różne techniki chirurgiczne, takie jak TPLO czy TTA.

Osteochondroza stawu kolanowego: wielogenowa, choroba o nieznanym sposobie dziedziczenia, która powoduje ból i kulawiznę w stawie kolanowym u młodych, rosnących psów. Schorzenie polega na nieprawidłowym rozwoju chrząstki stawowej, prowadzącym do jej uszkodzenia, co może prowadzić do oddzielania się fragmentów chrząstki lub kości, co z kolei powoduje ból i problemy z ruchem. W łagodniejszych przypadkach OCD może ustąpić po okresie odpoczynku, jednak w poważniejszych przypadkach konieczna jest interwencja chirurgiczna w celu usunięcia uszkodzonej tkanki i przywrócenia stabilności stawu.

Miopatie zapalne: to choroby, w których układ odpornościowy atakuje własne mięśnie. Do grupy tych schorzeń zaliczamy: zapalenie wielomięśniowe (polymyositis), które prowadzi do stanu zapalnego i osłabienia różnych grup mięśni, co manifestuje się trudnościami w poruszaniu się, połykaniu, a w ciężkich przypadkach nawet oddychaniu; zapalenie mięśni żwaczy (masticatory muscle myositis – MMM), specyficzne dla psów, atakuje mięśnie odpowiedzialne za żucie, powodując ból i problemy z otwieraniem pyska, a w zaawansowanych stadiach może doprowadzić do zaniku tych mięśni; miopatię przypominającą zapalenie skórno-mięśniowe (dermatomyositis-like myopathy) – rzadziej spotykana u bokserów, charakteryzuje się stanem zapalnym zarówno mięśni, jak i skóry oraz zapalenie mięśni okoruchowych (extraocular myositis) najrzadsze z wymienionych, dotyka mięśni kontrolujących ruch gałek ocznych, co może prowadzić do wytrzeszczu, bólu i problemów z poruszaniem oczami. Charakterystyczne dla wielu bokserów dotkniętych tymi schorzeniami jest występowanie we krwi autoprzeciwciał skierowanych przeciwko antygenom sarkolemy, czyli błony komórkowej włókien mięśniowych. Badanie tych antygenów w surowicy krwi może być pomocne w diagnostyce. Ostateczna diagnoza miopatii zapalnych u bokserów opiera się na całościowym obrazie klinicznym, obejmującym obserwowane objawy, wyniki badań krwi (w tym oznaczenie wspomnianych autoprzeciwciał), badania obrazowe, takie jak rezonans magnetyczny, oraz, w razie potrzeby, biopsję mięśni.

Zespół zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa: to choroba zwyrodnieniowa kręgosłupa, charakteryzująca się powstawaniem osteofitów, czyli wyrośli kostnych, na krawędziach trzonów kręgowych. Te wyrośla, będące reakcją organizmu na uszkodzenia i zużycie kręgów, z czasem mogą łączyć sąsiednie kręgi, tworząc tzw. mostki kostne. Badania wykazały, że u bokserów istnieje genetyczna predyspozycja do tej choroby, a zmiany zwyrodnieniowe często lokalizują się w określonych odcinkach kręgosłupa, co sugeruje dziedziczny charakter schorzenia. Chociaż zmiany te mogą wyglądać poważnie na zdjęciach rentgenowskich, w wielu przypadkach nie powodują one u psów żadnych zauważalnych objawów klinicznych, takich jak ból czy problemy neurologiczne. zwyrodnieniowych.

Mielopatia zwyrodnieniowa: to postępujące zwyrodnienie rdzenia kręgowego, które dotyka starsze boksery. Choroba objawia się stopniowym osłabieniem oraz brakiem koordynacji kończyn tylnych, prowadzącym do trudności w poruszaniu się, a ostatecznie do paraliżu. DM rozwija się zwykle u psów w wieku 8–14 lat, a jej przebieg jest nieodwracalny. Mechanizm dziedziczenia DM pozostaje nieznany. Istnieje jednak dostępny test genetyczny wykrywający podatność na chorobę, oparty na obecności autosomalnego recesywnego genu SOD1. Wszystkie psy dotknięte DM są homozygotyczne pod względem tego genu, co oznacza, że odziedziczyły go od obojga rodziców. Jednak tylko niewielki odsetek homozygot „w grupie ryzyka” rozwija objawy kliniczne choroby.

Dotyczące układu moczowego i płciowego

Nefropatia młodzieńcza: to rzadka, dziedziczna choroba nerek, która dotyka dorastające boksery. Istotą tej choroby jest nieprawidłowy rozwój i funkcjonowanie nerek, co prowadzi do ich stopniowej niewydolności. Początkowo może przebiegać bezobjawowo, jednak z czasem pojawiają się polidypsja (nadmierne pragnienie) i poliuria (częste oddawanie moczu. Badania histopatologiczne nerek dotkniętych psów ujawniają obecność niedojrzałych kłębuszków i/lub kanalików nerkowych oraz przetrwałą tkankę mezenchymalną. Choroba ma podłoże genetyczne, ale mechanizm dziedziczenia nie jest w pełni poznany.

Trudny poród: suki rasy bokser, ze względu na swoją budowę ciała, w tym stosunkowo szeroką klatkę piersiową i wąskie biodra, są bardziej podatne na problemy porodowe niż inne rasy. Dodatkowo szczenięta bokserów często rodzą się z relatywnie dużą głową w stosunku do reszty ciała, co również zwiększa ryzyko komplikacji porodowych. Trudności porodowe mogą być też spowodowane pierwotną atonią macicy, która może wynikać z predyspozycji genetycznych, otyłości suki, a także problemów hormonalnych. Częstym problemem jest również nieprawidłowe ułożenie płodów, takie jak ułożenie miednicowe, poprzeczne lub zgięcie głowy czy kończyn. Ciąża mnoga, prowadząca do nadmiernego rozciągnięcia macicy, również może osłabiać jej zdolność do efektywnych skurczów.

Wnętrostwo: to wrodzona wada polegająca na niezstąpieniu jednego lub obu jąder do worka mosznowego. Niezstąpione jądro, umiejscowione w jamie brzusznej, kanale pachwinowym lub w pachwinie, jest narażone na wyższą temperaturę, co negatywnie wpływa na spermatogenezę i może skutkować bezpłodnością. Ponadto, w niezstąpionych jądrach częściej rozwijają się nowotwory (głównie nasieniaki), co stanowi wskazanie do interwencji chirurgicznej. Wnętrostwo bywa również powiązane z zaburzeniami hormonalnymi, które mogą wpływać na zachowanie psa, takie jak nadmierna agresja lub obniżony popędem płciowym. Diagnostyka opiera się na badaniu palpacyjnym moszny, a w razie potrzeby jest uzupełniana badaniem ultrasonograficznym (USG). Leczeniem z wyboru jest kastracja, która eliminuje ryzyko związane z potencjalnym rozwojem nowotworu i niekontrolowanym rozmnażaniem. Z uwagi na dziedziczny charakter wady, psy dotknięte wnętrostwem powinny być wykluczone z hodowli, aby ograniczyć jej rozprzestrzenianie w populacji.

Skłonność do chorób nowotworowych

Mastocytoma/guz z komórek tucznych: to jeden z najczęściej diagnozowanych nowotworów skórnych u bokserów. Komórki tego nowotworu produkują histaminę, co prowadzi do stanów zapalnych, owrzodzeń skóry oraz objawów ogólnoustrojowych, takich jak wymioty, biegunka czy reakcje alergiczne. U bokserów guzy komórek tucznych mają zwykle łagodniejszy przebieg niż u innych ras. Diagnoza polega na biopsji cienkoigłowej, badaniach obrazowych oraz analizie histopatologicznej, która pozwala określić stopień zaawansowania choroby. Leczenie najczęściej obejmuje chirurgiczne usunięcie guza z szerokim marginesem, a w przypadkach zaawansowanych stosuje się radioterapię, chemioterapię lub leki celowane, takie jak masitinib. Rokowanie u bokserów jest zazwyczaj korzystne, ale ze względu na ryzyko nawrotów konieczna jest regularna obserwacja. Badania genetyczne wskazują na rolę mutacji genu KIT, ale dziedziczenie nie jest dokładnie poznane.

Kostaniakomięsak: złośliwy nowotwór kości, który najczęściej lokalizuje się w kościach długich kończyn, tj. kość ramienna, udowa czy piszczelowa. Boksery, w porównaniu z innymi rasami, wykazują zwiększoną predyspozycję do jego rozwoju. Nowotwór ten, najczęściej diagnozowany jest u osobników w średnim i starszym wieku. Kostniakomięsak charakteryzuje się szybkim wzrostem i zwykle objawia się silnym bólem oraz kulawizną, która z czasem się nasila. W miarę postępu choroby guz może powodować złamania patologiczne (tzw. złamania spowodowane osłabieniem struktury kości przez nowotwór). Nowotwór ma również tendencję do tworzenia przerzutów, najczęściej do płuc, co dodatkowo pogarsza rokowania. Diagnostyka kostniakomięsaka opiera się na zdjęciach rentgenowskich i biopsji. Standardowym postępowaniem jest amputacja zajętej kończyny a uzupełnieniem leczenia jest chemioterapia i radioterapia.

Chłoniak T-komórkowy/ziarniniak grzybiasty: to złośliwa formy chłoniaka skóry. Ziarniniak grzybiasty jest nowotworem wywodzącym się z limfocytów T, w którego przebiegu dominują objawy skórne – początkowe przypominające alergie lub stany zapalne skóry. Z czasem zaczynają dominować zmiany, takie jak zaczerwienienie skóry (rumień), łuszczenie, nacieki w postaci grudek, guzków lub blaszek, a w zaawansowanych stadiach nawet owrzodzenia i rany. Zmianom tym często towarzyszy silny świąd, co skłania psa do drapania i pogarsza stan skóry. Przebieg choroby jest zazwyczaj przewlekły i postępujący, a w miarę jej rozwoju zmiany skórne mogą się nasilać i rozprzestrzeniać na inne części ciała oraz naciekać narządy wewnętrzne. Objawy mogą obejmować też: utratę apetytu, zmniejszenie masy ciała, osłabienie i bóle ciała. Rokowanie jest zazwyczaj ostrożne, ze względu na złośliwy charakter nowotworu.

Rak jamy ustnej: to poważna choroba, która może dotyczyć różnych struktur w obrębie jamy ustnej, takich jak dziąsła, język, podniebienie, a także gardło. Wśród nowotworów jamy ustnej najczęściej występują raki płaskonabłonkowe, które rozwijają się z komórek nabłonkowych wyściełających błonę śluzową jamy ustnej. Jedno z badań wykazało, że boksery są rasą o znacząco wyższym ryzyku rozwoju nowotworów jamy ustnej i gardła w porównaniu do wszystkich ras łącznie. Objawy mogą obejmować trudności w jedzeniu, ślinotok, krwawienia z jamy ustnej, nieprzyjemny zapach z pyska oraz wyraźne zmiany w wyglądzie jamy ustnej, takie jak guzy lub owrzodzenia na błonie śluzowej. Rak jamy ustnej u bokserów ma charakter przewlekły i często diagnozowany jest w późniejszych stadiach, dlatego wczesne wykrycie jest kluczowe dla skutecznego leczenia i poprawy rokowań.

Oponiak: to najczęstszy pierwotny nowotwór mózgu u psów, wywodzący się z opon mózgowych. Boksery, obok innych ras brachycefalicznych, wykazują zwiększoną predyspozycję do rozwoju tego typu nowotworów. Oponiaki mogą występować w różnych lokalizacjach w obrębie czaszki, co determinuje spektrum obserwowanych objawów klinicznych. Guzy te przeważnie są łagodne – o powolnym wzroście i dobrze odgraniczone, w rzadszych przypadkach mogą być złośliwe, szybkorosnące i naciekające sąsiednie tkanki. Do najczęstszych objawów należą zmiany w zachowaniu, takie jak dezorientacja, apatia, drażliwość lub agresja, napady padaczkowe, zaburzenia chodu i równowagi, osłabienie kończyn, trudności z koordynacją ruchową, a także objawy związane z uszkodzeniem nerwów czaszkowych, takie jak utrata wzroku, ślepota, zez, nierówne źrenice czy problemy z połykaniem. W niektórych przypadkach może dojść do objawów ogólnoustrojowych, takich jak brak apetytu czy utrata masy ciała.

Nowotwory: boksery są bardziej podatne na rozwój nowotworów w porównaniu z innymi rasami psów. Analiza danych z Duńskiego Rejestru Nowotworów Weterynaryjnych, z lat 2005-2008, wykazała wyższy wskaźnik zachorowalności na nowotwory złośliwe i łagodne w tej rasie. Potwierdzają to również badania przeprowadzone przez Royal Veterinary College (RVC) w Wielkiej Brytanii, według których nowotwory są jednym z najczęstszych problemów zdrowotnych u bokserów (obok infekcji uszu i owrzodzeń rogówki). Do najczęstszych typów nowotworów u bokserów należą: naczyniakomięsak (złośliwy nowotwór naczyń krwionośnych, często atakujący śledzionę, wątrobę, serce i skórę), guzy komórek tucznych (mogą być łagodne lub złośliwe, u bokserów zazwyczaj mają niższy stopień złośliwości), chłoniak (nowotwór układu limfatycznego, na którego rozwój mogą wpływać czynniki środowiskowe) oraz guzy mózgu (np. glejaki i oponiaki). Ryzyko nowotworów rośnie z wiekiem psa.

Inne choroby

Rozszczep wargi/podniebienia: to wrodzona wada związana z zaburzeniem formowania struktur twarzy, które polega na braku pełnego zrośnięcia tkanek w obrębie wargi lub podniebienia. Może występować jako pojedyncza wada (np. rozszczep wargi) lub w kombinacji z rozszczepem podniebienia.

Rzadziej występujące schorzenia: choroba von Willebranda, cystynuria, dodatkowe zęby, dysplazja zastawki trójdzielnej, głuchota, guzkowe zwłóknienie skóry, nadczynność kory nadnerczy, niedobór czynnika II i VII krzepnięcia krwi, onychopatia toczniowa, postępujący zanik siatkówki, rozszerzenie i skręt żołądka, sfingomielinoza, ścieńczenie skóry, torbiel skórzasta zatok, wydłużone podniebienie miękkie, wypadnięcie gruczołu trzeciej powieki, zapadnięcie tchawicy, zespół niestabilności szyjnej, zespól ogona końskiego, zwapnienie skóry, zwężenie odźwiernika,

Fundacja Ochrony Zwierząt Vet-Alert zapewnia opiekę weterynaryjną potrzebującym zwierzętom.

Żywienie i pielęgnacja

Pielęgnacja

Pielęgnacja sierści: Boksery mają krótką, przylegającą sierść, która jest gładka i lśniąca. Nie wymagają intensywnej pielęgnacji, ale regularna troska o ich okrywę włosową pozwala utrzymać ją w dobrej kondycji.

Czesanie: wystarczy przeczesać sierść raz w tygodniu gumową rękawicą lub szczotką z miękkim włosiem, aby usunąć martwy włos i pobudzić krążenie skóry.
Strzyżenie: nie jest wymagane.

Kąpiele: są zalecane tylko wtedy, gdy pies jest widocznie brudny lub po intensywnej aktywności na zewnątrz. Standardowo kąpiel co 2-3 miesiące wystarczy, przy użyciu łagodnych szamponów dla psów, aby nie naruszyć naturalnej bariery ochronnej skóry.

Pielęgnacja zębów: zęby należy szczotkować codziennie, aby zapobiec odkładaniu się kamienia nazębnego, paradontozie i nieświeżemu zapachowi z pyszczka.

Pielęgnacja oczu: można przemywać je letnią przegotowaną wodą lub specjalnym preparatem do przemywania oczu dla psów.

Pielęgnacja uszu: półopadające, przylegające do głowy uszy, wymagają regularnej uwagi, aby zapobiegać problemom zdrowotnym. Ze względu na ich budowę, uszy mogą sprzyjać gromadzeniu się woszczyny, brudu i wilgoci, co zwiększa ryzyko infekcji. Od szczeniaka warto przyzwyczajać boksera do regularnej kontroli stanu uszu. Czyszczenie powinno odbywać się co 1-2 tygodnie przy użyciu specjalnego preparatu do pielęgnacji uszu dla psów oraz wacików, unikając głębokiego czyszczenia, które mogłoby podrażnić kanał słuchowy.
Dodatkowo należy zwracać uwagę na oznaki infekcji, takie jak zaczerwienienie, nieprzyjemny zapach czy drapanie uszu przez psa.

Pielęgnacja pazurów: należy regularnie, co 4-6 tygodni obcinać pazury specjalnymi nożycami do psich paznokci.

Żywienie

Wymaga zbilansowanej pełnoporcjowej karmy, która zaspokoi jego potrzeby i będzie dostosowana do wieku i trybu życia.
Może mieć nadmierny apetyt, dlatego należy kontrolować ilość spożywanej karmy i wagę psa.
Można stosować miski na podwyższeniu aby unikać zachłyśnięcia przy łapczywym jedzeniu.
Po jedzeniu unikać spacerów czy wysiłku co zapobiega rozszerzeniu skrętowi żołądka
Można stosować gotowe karmy komercyjne lub żywić go w sposób tradycyjny.

Dołącz do grupy świadomych opiekunów

I PODYSKUTUJ Z NAMI O OPIECE WETERYNARYJNEJ, ŻYWIENIU, WYCHOWANIU I INNYCH...

Dołączam Do Grupy

dołącz

Ciekawostki o rasie

Mają specyficzny, charakterystyczny sposób zabawy, który obejmuje podskakiwanie na tylnych łapach, co przypomina ruchy boksera w ringu.
Synonimy nazw rasy: bullenbeisser.
Rejestry: AKC, UKC, FCI, CKC, KCGB (Związek Kynologiczny Wielkiej Brytanii), ANKC (Australian National Kennel Club), NKC (National Kennel Club).

Opracowane na podstawie:

Ackerman L. The Genetic Connection: A Guide to Health Problems in Purebred Dogs. Second edition. AAHA Press; 2011.
Bell JS, Cavanagh KE, Tilley LP, Smith FW. Veterinary medical guide to dog and cat breeds. Jackson, Wyoming. Teton New Media; 2012.
Gough A, Thomas A. Breed Predispositions to Disease in Dogs and Cats. 2nd Edition. Wiley-Blackwell; 2010.
Crook A, Dawson S, Cote E, MacDonald S, Berry J. Canine Inherited Disorders Database [Internet]. University of Prince Edward Island. 2011.
Breed Specific Health Concerns [Internet]. American Kennel Club Canine Health Foundation, Inc. [cited 2013 Apr 11]. Available from: http:/www.akcchf.org/canine-health/breed-specific-concerns/
Lowell Ackerman Pet-specific care for the veterinary team
Wybrane wrodzone wady rozwojowe i choroby dziedziczne u psów i kotów pod redakcją prof. dr hab. Antoniego Schollenbergera
Kompendium lekarza weterynarii i hodowcy. Psy Rasowe pod redakcją Michała Ceregrzyna
https://ofa.org/chic-programs/browse-by-breed/
https://www.acvo.org/