Na co choruje bichon frise i opis rasy
O czym przeczytasz w artykule:
Na co choruje bichon frise i opis rasy.
Waga: ♀3-5 kg ♂5-6 kg | Wysokość w kłębie: ♀23-28 cm ♂23-30 cm
Średnia długość życia: 12-14 lat | Dojrzałość: 12 m-cy | Początek starzenia: 7 lat | Maksymalna długość życia: 18 lat
Dostępne badania genetyczne: hipertermia złośliwa, hiperurikozuria, mielopatia degeneratywna, chondrodysplazja i chondrodystrofia, postępujący zanik siatkówki, makrotrombocytopenia
Zalecane badania: Badanie radiologiczne stawów biodrowych i łokciowych, badanie w kierunku wrodzonych chorób serca, badanie oczu, badanie profilu tarczycowego, w tym określanie poziomu przeciwciał przeciwko komórkom tarczycy, badanie rzepki oraz testy kwasów żółciowych w celu wykrycia zespolenia wrotno-obocznego.
Bichon frise w skrócie
Zalety
- Mały, radosny pies o puszystej, białej sierści
- Towarzyski, uwielbia kontakt z ludźmi i innymi zwierzętami
- Hipoalergiczna rasa – dobry wybór dla alergików
- Dobrze czuje się w mieszkaniu, jeśli ma zapewnioną aktywność
- Inteligentny i chętny do nauki
Wady
- Wymaga regularnej pielęgnacji sierści, aby uniknąć matowienia
- Bywa uparty, co może utrudniać szkolenie
- Źle znosi samotność i jest podatny na lęk separacyjny
Wygląd bichon frise
- Bichon frise ma proporcjonalną sylwetkę, niewielkie rozmiary i charakterystyczną, kręconą sierść.
- Wysokość w kłębie wynosi od 23 do 30 cm, a ich waga waha się między 3 a 5 kg, co czyni je psami małymi, ale eleganckimi.
- Głowa bichona jest okrągła, proporcjonalna, z delikatnie zaokrągloną czaszką i łagodnym stopem, oddzielającym czoło od krótkiej, delikatnie zwężającej się kufy.
- Nos jest mały, czarny i błyszczący, z dobrze rozwiniętymi nozdrzami.
- Oczy są ciemne, o okrągłym kształcie, osadzone niezbyt głęboko, z widocznymi czarnymi obwódkami.
- Uszy bichona są osadzone wysoko, średniej długości, zwisające blisko policzków i pokryte delikatnymi lokami.
- Tułów jest zwarty, o dobrze umięśnionej, prostej linii grzbietu. Klatka piersiowa jest głęboka i proporcjonalnie szeroka, z dobrze wysklepionymi żebrami.
- Ogon jest osadzony na wysokości grzbietu i noszony w łuku nad grzbietem, ale nigdy nie dotyka pleców. Jest pokryty bujną sierścią, która harmonizuje z resztą futra.
- Kończyny bichona są proste, dobrze umięśnione, o mocnej, ale delikatnej budowie. Łapy są małe, zwarte i owalne, z ciemnymi pazurami i grubymi poduszkami, które zapewniają im pewny chód.
- Najbardziej charakterystyczna dla bichona jest jego sierść: miękka, jedwabista, drobno kręcona, przypominająca watę cukrową. Sierść jest dwuwarstwowa, z miękkim podszerstkiem i gęstym włosem okrywowym, co nadaje psu puszysty wygląd. Bichony mają umaszczenie czysto białe, choć dopuszczalne są lekkie odcienie kremowe lub beżowe w okolicy uszu. Ich futro wymaga regularnej pielęgnacji: codziennego czesania i regularnego strzyżenia, aby zachować zdrowy wygląd i zapobiegać kołtunom.
Bichon frise: jaki ma charakter?
Na co choruje bichon frise i opis rasy. Bichon frise to psy o łagodnym i przyjaznym charakterze, towarzyskie i pełne radości życia.
Te niewielkie, ale pełne energii psy są naturalnymi kompanami człowieka, a ich głęboka potrzeba bliskości sprawia, że szybko nawiązują silne więzi z opiekunami.
Są wrażliwe i czułe, co czyni je idealnymi towarzyszami dla osób w każdym wieku, od dzieci po seniorów.
Bichony są psami inteligentnymi, które chętnie uczą się nowych komend i zadań, choć ich delikatny upór może czasem wymagać większej cierpliwości. Uwielbiają być w centrum uwagi i czerpią radość z każdej formy interakcji, czy to w zabawie, czy w spokojnym odpoczynku obok swojego opiekuna.
Ich pogodna natura sprawia, że rzadko przejawiają agresję i są tolerancyjne dla innych zwierząt i ludzi. Bichony nie tolerują długotrwałej samotności.
Ich emocjonalna wrażliwość powoduje, że brak uwagi i bliskości może prowadzić do lęku separacyjnego. Dlatego najlepiej czują się w domach, gdzie są traktowane jak pełnoprawni członkowie rodziny.
Mimo niewielkich rozmiarów bichony są psami aktywnymi i ciekawymi świata. Wymagają codziennej dawki ruchu i stymulacji intelektualnej, aby zachować zdrowie i dobre samopoczucie. Ich energiczne, a jednocześnie łagodne usposobienie sprawia, że idealnie łączą cechy psa do towarzystwa i aktywnego, wesołego kompana.
Są także psami, które cenią sobie rutynę i harmonię w życiu, co czyni je szczególnie szczęśliwymi w stabilnym środowisku rodzinnym.
Najlepszy dom dla bichon frise
Bichon frise najlepiej odnajduje się w domu, w którym może być pełnoprawnym członkiem rodziny i aktywnie uczestniczyć w codziennym życiu swoich opiekunów. Idealnym środowiskiem dla tej rasy jest miejsce pełne ciepła i bliskości, gdzie psy te mogą zaspokoić swoją silną potrzebę kontaktu z ludźmi.
Dzięki swojemu łagodnemu usposobieniu bichony świetnie sprawdzają się zarówno w domach rodzin z dziećmi, jak i u osób starszych, poszukujących czułego i wesołego towarzysza.
Ze względu na swoje niewielkie rozmiary i przystosowanie do życia w bliskości z człowiekiem, bichony doskonale czują się zarówno w mieszkaniach, jak i w domach z ogrodem.
Ważne jest jednak, aby miały możliwość codziennej aktywności – spacery, zabawy czy inne formy stymulacji fizycznej i umysłowej są kluczowe dla ich zdrowia i dobrego samopoczucia. Bichon frise źle znoszą długotrwałą samotność, dlatego ich opiekunowie powinni być gotowi poświęcać im dużo uwagi.
Najlepiej sprawdzają się w domach, gdzie zawsze ktoś jest obecny lub gdzie opiekunowie są w stanie zorganizować odpowiednią opiekę podczas swojej nieobecności.
Rasa ta wymaga również regularnej pielęgnacji, co oznacza, że przyszli właściciele powinni być gotowi na częste szczotkowanie, kąpiele oraz wizyty u groomera, aby utrzymać
Wzorzec: bichon frisé FCI Standard N° 215 / 11. 05. 1998
BICHON FRISÉ
- Pochodzenie: Francja / Belgia
- Użytkowość: Pies do towarzystwa
- Klasyfikacja FCI: Grupa 9 – Psy ozdobne i do towarzystwa, Sekcja 1 – Biszony i rasy pokrewne
Nie podlegają próbom pracy. - Możliwość zakupu w Polsce: tak.
- Cena psa z rodowodem FCI: 3500-7000 zł.
FUNDACJA VET-ALERT
WESPRZYJ NASZĄ DZIAŁALNOŚĆ
Bichon frise - skąd pochodzi - historia rasy
Bichon frise to jedna z najstarszych ras psów ozdobnych, której korzenie sięgają czasów starożytnych. Rasa ta wywodzi się prawdopodobnie z rejonu basenu Morza Śródziemnego i jest blisko spokrewniony z takimi rasami jak maltańczyk, bolonka i hawańczyk. Wśród jego przodków wymienia się także małe psy typu barbet, znane również jako psy wodne.
Nazwa „Bichon” pochodzi od francuskiego słowa „barbichon”, co oznacza „mały piesek z brodą„. Początkowo bichony były hodowane na potrzeby żeglarzy, ponieważ ich niewielki rozmiar, odwaga i zdolność do polowania na drobną zwierzynę sprawiały, że idealnie nadawały się na towarzyszy podczas długich podróży morskich.
W okresie średniowiecza bichony zdobyły popularność na dworach królewskich Europy, szczególnie w Hiszpanii, Francji i we Włoszech. Były ulubieńcami arystokracji, cenionymi za ich uroczy wygląd i łagodne usposobienie.
W XVI wieku bichon frise zyskały szczególne uznanie na dworze francuskim, stając się ulubieńcami króla Franciszka I oraz jego następców. Ich piękne, białe futro oraz elegancki wygląd czyniły z nich symbol statusu i luksusu. Podczas rewolucji francuskiej bichony straciły swoją pozycję na dworach i stały się psami pospólstwa.
W XIX wieku często towarzyszyły artystom ulicznym, cyrkowcom i handlarzom, wykorzystując swoje zdolności do nauki sztuczek i przyciągania uwagi. Dzięki temu bichony przetrwały trudne czasy, stając się psami towarzyszącymi zwykłym ludziom.
W XX wieku rasa została odkryta na nowo, głównie we Francji i Belgii. W 1933 roku Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) oficjalnie uznała rasę pod nazwą „Bichon à poil frisé” (bichon o kręconym włosie). Wkrótce potem bichony zaczęły zdobywać serca miłośników psów na całym świecie, w tym w Stanach Zjednoczonych, gdzie trafiły po II wojnie światowej.
Użytkowość rasy
Bichon frise to psy, które od wieków pełnią rolę zwierząt do towarzystwa. W przeszłości były ulubieńcami arystokracji, szczególnie na dworach francuskim, hiszpańskim i włoskim, gdzie były symbolem statusu oraz elegancji. Po spadku ich popularności na dworach, bichony przeszły metamorfozę: stały się psami cyrkowymi i towarzyszyły artystom ulicznym, którzy wykorzystywali ich zdolności do sztuczek i przyciągania uwagi. Dzięki temu, nawet w trudnych czasach, zachowały swoje miejsce wśród ludzi.
Obecnie bichon frise kontynuują swoją tradycyjną funkcję jako psy towarzyszące, ale ich wszechstronność otworzyła przed nimi nowe możliwości. Są doskonałymi psami terapeutycznymi, wspierającymi osoby starsze, dzieci i osoby z niepełnosprawnościami.
Ich łagodne i przyjazne usposobienie w połączeniu z naturalną empatią sprawia, że często pomagają w redukcji stresu i poprawie samopoczucia. Dzięki swojej czujności mogą pełnić rolę psów alarmowych, choć nie są agresywne, to ich radosne szczekanie potrafi skutecznie informować domowników o nieoczekiwanych gościach.
Predyspozycje bichon frise do chorób
Ogólne informacje zdrowotne
Bichon frise to psy cieszące się dobrym zdrowiem, jednak ze względu na specyficzne cechy anatomiczne i genetyczne mogą być podatne niektóre schorzenia.
Według badań przeprowadzonych przez BFCA (Bichon Frise Club of America) w latach 1982-2006 dziesięć najważniejszych problemów zdrowotnych bichon frise to:
- problemy skórne/alergie,
- kamienie pęcherza moczowego,
- zwichnięcie rzepki,
- choroby zębów,
- zaćma młodzieńcza,
- rak (najczęściej płuc, mięsak naczyń krwionośnych i wątroby),
- choroby serca (najczęściej choroba zastawki mitralnej),
- choroby wątroby (najczęściej zespolenie wrotno-oboczne),
- problemy żołądkowe (wymioty, zapalenie żołądka),
- cukrzyca.
Choroby zębów
Na co choruje bichon frise? Choroby zębów to jeden z najczęstszych problemów przewlekłych u zwierząt domowych, które nie mają regularnie szczotkowanych zębów. Na zębach początkowo zalegają resztki jedzenia, następnie na widocznych częściach zębów odkłada się kamień nazębny i prowadzi do infekcji dziąseł i korzeni zębów.
Jeśli nie zapobiegniesz chorobom zębów na początku regularnie usuwając resztki jedzenia, to trzeba będzie leczyć bardziej zaawansowane stadia choroby, co będzie Ciebie znacznie droższe. W ciężkich przypadkach pies może stracić zęby, a w wyniku przewlekłej infekcji zębów jest narażony na uszkodzenie narządów wewnętrznych. Poza tym, będzie milszym towarzyszem, jeśli nie powala wszystkich swoim śmierdzącym psim oddechem!
Infekcje
Bichon frise są podatne na infekcje bakteryjne i wirusowe – tak samo, jak psy innych ras. Najważniejsze choroby zakaźne to: z parwowiroza, wścieklizna i nosówka. Wielu z tych infekcji można zapobiec poprzez szczepienia, które powinny być dostosowane do chorób występujących w danym regionie, wieku i innych czynników.
Otyłość
Otyłość może być poważnym problemem zdrowotnym u bichon frise. Jest to poważna choroba, która może powodować lub nasilać problemy ze stawami, zaburzenia metaboliczne i trawienne, powodować ból i sprzyjać chorobom serca.
Chociaż kuszące jest dawać jedzenie za każdym, gdy pupil popatrzy na ciebie błagalnie, pamiętaj, że lepiej jest go przytulić lub zabrać na spacer niż po kryjomu dokarmiać. On poczuje się lepiej i Ty też!
Pasożyty
Bichon frise narażony jest na pasożyty wewnętrzne i zewnętrzne, takie jak: tęgoryjce, glisty, nicienie sercowe, włosogłówki, pchły, kleszcze i inne. Niektóre z tych pasożytów mogą zostać przeniesione na Ciebie lub członka Twojej rodziny i stanowią poważny problem dla wszystkich. W przypadku psa pasożyty te mogą powodować ból, dyskomfort, a nawet śmierć, dlatego ważne jest, regularne badanie i profilaktyczne odrobaczanie.
Kastracja
Kastracja to chirurgiczne usunięcie jajników i zwykle macicy u samic, a u samców chirurgiczne usunięcie jąder. Kastracja zmniejsza prawdopodobieństwo wystąpienia niektórych rodzajów nowotworów i eliminuje możliwość zajścia w ciążę przez zwierzę lub spłodzenia niechcianych szczeniąt. Wykonanie tej operacji pozwala wykorzystać sytuację, gdy zwierzę jest w znieczuleniu, aby zidentyfikować i zaradzić niektórym chorobom, które mogą się w przyszłości rozwinąć, np. prześwietlenie stawów lub usunięcie przetrwałego zęba.
Charakterystyczne cechy fizjologiczne
Brak danych.
Nadwrażliwość na leki
Brak danych.
Choroby dziedziczne
- Aseptyczna martwica głowy kości udowej, choroba Legga-Calvego Perthesa: choroba polega na stopniowym obumieraniu tkanki kostnej w obrębie głowy kości udowej, co prowadzi do bólu, sztywności i kulawizny. Schorzenie dotyczy psów młodych, zwykle między 4 a 12 miesiącem życia. W wyniku tej choroby dochodzi do osłabienia stawu biodrowego, co może skutkować problemami z chodzeniem i ograniczeniem aktywności. Objawy to: kulawizna dotkniętej kończyny, niechęć do ruchu, bolesność podczas dotyku. Leczenie może obejmować leki przeciwbólowe, a w niektórych przypadkach operację, polegającą na usunięciu uszkodzonej głowy kości udowej.
- Dysplazja stawów biodrowych DSB: dziedziczna, wielogenowa choroba zwyrodnieniowa stawów biodrowych, której może towarzyszyć stan zapalny.
- Dysplazja stawów łokciowych: wielogenowe, dziedziczne schorzenie, dotyczące stawów łokciowych. Towarzyszący mu stan zapalny może prowadzić do zwyrodnienia tych stawów.
- Przetrwały przewód tętniczy Botala: dziedziczna, wielogenowa wrodzona wada serca spowodowana brakiem zamknięcia się przewodu tętniczego po urodzeniu, przez co dochodzi do mieszania się krwi utlenowanej z nieutlenowaną. Wadzie tej towarzyszy ciągły szmer skurczowo-rozkurczowy. Psy z tym zaburzeniem rozwijają się wolniej (są mniejsze od zdrowego rodzeństwa) oraz wykazują typowe objawy zastoinowej niewydolności serca: duszność, szybsze męczenie się, zasłabnięcia. Ostateczne rozpoznanie stawia się za pomocą badania echokardiograficznego. Jedynym skutecznym sposobem leczenia jest zabieg chirurgiczny polegający na zamknięciu przetrwałego naczynia. Według Dorna prawdopodobieństwo jej wystąpienia u biszonów fryzyjskich jest 13,35 razy większe niż u innych ras.
- Zaćma: u biszonów najczęściej występuje tylna zaćma korowa. Dotyka zwierząt między 1 -10 rokiem życia (szczyt zachorowań dotyczy psów 3 letnich). Pierwsze objawy zaćmy to punktowe zmętnienia, a jej następstwa to: jaskra i odklejenie siatkówki prowadzące do ślepoty. Zaćma jest dziedziczona autosomalnie recesywnie.
- Zwichnięcie rzepki: wielogenowa, dziedziczna, wrodzona wiotkość więzadeł rzepki, prowadząca do jej zwichnięcia, kulawizny, a w dalszej kolejności zwyrodnienia stawu. Jeśli pojawią się objawy kliniczne, wykonuje się zbieg chirurgiczny.
Predyspozycje do chorób
Dotyczące narządów zmysłów: wzrok
Niewiele rzeczy ma tak dramatyczny wpływ na jakość życia Twojego psa, jak prawidłowe funkcjonowanie jego oczu. Niestety, bichon frise mogą odziedziczyć lub rozwinąć wiele różnych chorób oczu, z których niektóre mogą powodować ślepotę, jeśli nie zostaną natychmiast leczone, a większość z nich może być niezwykle bolesna!
- Dwurzędowość rzęs: wada rozwojowa, polegająca na obecności dodatkowego, podrażniającego rogówkę i spojówki, rzędu rzęs przy wewnętrznej krawędzi wolnego brzegu powiek. Może prowadzić wtórnie do owrzodzeń rogówki.
- Dystrofia rogówki: zwyrodnienie śródbłonka rogówki, które objawia się zmętnieniem powierzchni rogówki. U biszonów fryzyjskich rozwija się dystrofia nabłonka lub zrębu rogówki. Choroba najczęściej pojawia się u psów dwuletnich.
- Jaskra pierwotna wąskiego kąta: schorzenie spowodowane podwyższonym ciśnieniem wewnątrz gałki ocznej, co prowadzi do uszkodzenia nerwu wzrokowego i może skutkować wtórną ślepotą z powodu uszkodzenia siatkówki. Jaskra ta jest zwykle wynikiem zwężenia kąta przesączania w oku, co utrudnia odpływ cieczy wodnistej i powoduje wzrost ciśnienia wewnątrzgałkowego. Choroba może postępować szybko i wymaga wczesnej diagnozy oraz leczenia, aby zapobiec trwałemu uszkodzeniu wzroku. Objawy obejmują mrużenie, łzawienie oczu, obrzęk rogówki i zaczerwienienie spojówek. W zaawansowanych przypadkach oko może wyglądać na powiększone lub opuchnięte, jakby było wybrzuszone. Diagnostyka obejmuje tonometrię (pomiar ciśnienia wewnątrzgałkowego) oraz gonioskopię (badanie kąta przesączania).
- Nadmierne wydzielanie łez: często towarzyszy takim schorzeniem jak: entropium, niedrożne kanaliki łzowe czy rzęsy ektopowe.
- Przetrwała błona źreniczna: wada wrodzona, w której w dotkniętym oku znajdują się przetrwałe elementy płodowej błony źrenicznej, które nie ulegają normalnej regresji do 3. miesiąca życia. Pasma te mogą łączyć tęczówkę z tęczówką, tęczówkę z rogówką, tęczówkę z soczewką lub tworzyć skupiska w komorze przedniej.
Dotyczące skóry
- Alergiczne zapalenie skóry: objawia się świądem i ropnym zapaleniem skóry (hot spot). Najczęstsze przyczyny alergicznego zapalenia skóry u przedstawicieli tej rasy wywołana jest alergią na pchły, rzadziej na alergeny wziewne lub pokarmowe. Zwykle najbardziej dotknięte są stopy, brzuch, fałdy skórne i uszy. Objawy zwykle pojawiają się w wieku od jednego do trzech lat i mogą się nasilać z roku na rok. Najczęstszymi objawami są lizanie łap, pocieranie twarzy i częste infekcje ucha.
Dotyczące przewodu pokarmowego, wątroby i trzustki
Istnieje kilka chorób dziedzicznych, które mogą powodować ciągłe wymioty, biegunkę lub utratę wagi. Należą do nich choroby trzustki i jelit, a także wrażliwość pokarmowa lub alergie. Niektóre z tych problemów zaczynają się bardzo wcześnie w życiu. Aby zapobiec objawom, podawaj zwierzętom wysokiej jakości naturalny pokarm lub wysokiej jakości karmę. Co najważniejsze, unikaj przekąsek i resztek ze stołu. Smakołyki zawierające dużo tłuszczu (np. żywność dla ludzi), soli lub sztucznych składników szkodzą trawieniu.
Zespolenie wrotno-oboczne: wada wrodzona o nieznanym sposobie dziedziczenia. Jest ona spowodowana nieprawidłowym połączeniem między żyłą wrotną a żyłami układowymi. U biszonów fryzyjskich dominuje zespolenie zewnątrzwątrobowe. Następstwem tego schorzenia mogą być zaburzenia świadomości, drgawki i karłowatość. U niektórych psów z zespoleniem wrotnym dominującym objawem może być świąd, który ustępuje po wykonaniu korekcji chirurgicznej tego schorzenia. U biszonów schorzenie to występuje częściej niż u innych ras, według Tobiasa prawdopodobieństwo pojawienia się tego zaburzenia u biszonów jest 13,3 razy większe. Częściej chorują samice (stosunek występowania PSS u samic i samców wynosi 12:2).
Dotyczące układu oddechowego
- Pierwotna dyskineza rzęsek: dziedziczona w sposób autosomalny recesywny nieprawidłowość, dotycząca budowy i czynności rzęsek. Wskutek tego defektu upośledzone jest usuwanie czynników zakaźnych dostających się do układu oddechowego. Psy z tym defektem mają skłonność do nawracających zapaleń zatok nosowych, oskrzeli i płuc. Zaburzeniu może towarzyszyć odwrotne ułożenie trzewi (stwierdzane u około 50% przypadków). Samce są niepłodne z powodu osłabienia ruchliwości plemników (defekt budowy dotyczy też witek plemników). Rozpoznanie stawia się na podstawie wykazania zmian w budowie rzęsek w mikroskopie elektronowym.
Dotyczące krwi i układu chłonnego
- Niedokrwistość hemolityczna o podłożu autoimmunologicznym: schorzenie spowodowane jest niszczeniem krwinek czerwonych przez własne przeciwciała. Klinicznie objawia się bladością błon śluzowych, osłabieniem, sennością i zapaścią. Leczenie obejmuje podawanie leków immunosupresyjnych.
Zaburzenia endokrynologiczne i metaboliczne
- Cukrzyca: jest dość częstą chorobą psów. Choroba może dotknąć każdą rasę, ale częstość występowania choroby u bichon frise jest według Dorna 3,24 razy większe niż u innych. Psy chore na cukrzycę nie są w stanie regulować metabolizmu cukrów i wymagają codziennych zastrzyków insuliny. Jest to poważna choroba, którą należy jak najszybciej zdiagnozować i leczyć. Objawy obejmują zwiększone jedzenie, picie i oddawanie moczu, a także utratę wagi. Nieznany jest sposób dziedziczenia tej nieprawidłowości.
- Niedoczynność tarczycy: choroba, w której organizm nie wytwarza wystarczającej ilości hormonów tarczycy. Objawy mogą obejmować suchość skóry i sierści, wypadanie włosów, podatność na inne choroby skóry, przyrost masy ciała, lękliwość, agresję lub inne zmiany w zachowaniu. U biszonów dominuje dziedziczne zapalenie tarczycy o podłożu autoimmunologicznym.
Zaburzenia neurologiczne
Bichony mogą cierpieć na choroby neurologiczne. Objawy problemów neurologicznych mogą obejmować drgawki, brak równowagi, drżenie, osłabienie lub nadmierny sen. Jeśli zauważysz którykolwiek z tych objawów, natychmiast zgłoś się do lekarza weterynarii.
Dyskineza ruchowa: to rzadkie zaburzenie charakteryzujące się epizodycznymi, mimowolnymi skurczami mięśni szkieletowych przy zachowanej świadomości. Objawy są podobne do paroksyzmalnej dystonicznej choreoatetozy, która obejmuje zaburzenia ruchowe, takie jak nieskoordynowane i niekontrolowane ruchy. Dyskineza motoryczna różni się od częściowych napadów ruchowych (np. napadów drgawkowych) charakterem epizodów – nie towarzyszy im żadne wyraźne wcześniejsze ostrzeżenie (aura), brak jest oznak autonomicznych (np. zmiany ciśnienia krwi, przyspieszenie tętna), a także to, że w tym przypadku dotknięte są różne kończyny w różnych wariantach, bez generalizacji ruchów i utraty świadomości.
Dotyczące układu moczowego i płciowego
- Kamica moczowa: psy rasy bichon frise mają większą skłonność do tworzenia się kamieni moczowych, zwłaszcza struwitowych, szczawianowych i cystynowych (przy cystynurii). Kamienie struwitowe i szczawianowe tworzą się zwykle w wyniku zmiany pH moczu, a cystynowe w przypadku problemów z metabolizmem cystyny. Rasa bichon frise wykazuje zwiększoną predyspozycję do tych schorzeń, które mogą prowadzić do bólu, trudności w oddawaniu moczu, a w cięższych przypadkach do uszkodzenia nerek. Leczenie zazwyczaj obejmuje zmiany w diecie, a w niektórych przypadkach – zabiegi chirurgiczne lub stosowanie leków rozpuszczających kamienie.
- Wnętrostwo: to stan, w którym jedno lub oba jądra nie zstępują do moszny, pozostając w jamie brzusznej lub w kanale pachwinowym. Jest to wrodzona wada rozwojowa, która może występować zarówno jednostronnie (jedno jądro) jak i obustronnie (oba jądra). Dokładny sposób dziedziczenia nie został jeszcze ustalony. Wnętrostwo może prowadzić do problemów zdrowotnych, takich jak zwiększone ryzyko raka jąder oraz zaburzenia hormonalne, dlatego zaleca się interwencję chirurgiczną w celu usunięcia niezstąpionych jąder. Ponadto, psy z tym schorzeniem nie powinny być wykorzystywane do hodowli.
Inne choroby
- Przepuklina pępkowa: wrodzone zaburzenie o nieznanym sposobie dziedziczenia. Polega na niepełnym zrośnięciu powłok brzusznych w miejscu, z którego odchodziła pępowina.
U bichon frise odnotowano także: brachygnatyzm, głuchotę, entropium, niedobór czynnika IX krzepnięcia krwi, prognatyzm, postępujący zanik siatkówki, dysplazję siatkówki, zespól drżeniowy, defekt przegrody międzykomorowej oraz chorobę von Willebranda.
Fundacja Ochrony Zwierząt Vet-Alert zapewnia opiekę weterynaryjną potrzebującym zwierzętom.
Żywienie i pielęgnacja
Pielęgnacja
- Bichon frise wymaga regularnej pielęgnacji.
- Bichony należy czesać co najmniej 2–3 razy w tygodniu, a najlepiej codziennie, aby zapobiec plątaniu się włosów i tworzeniu kołtunów.
- Sierść bichona wymaga regularnego strzyżenia, najlepiej co 4–6 tygodni.
- Psy te często mają poważne problemy z zębami, dlatego należy je szczotkować przynajmniej trzy razy w tygodniu.
- Przyzwyczaj i regularnie czyść uszy, np. raz w tygodniu już od szczeniaka.
- To pies pełen energii, więc dbaj o to, aby jego umysł i ciało były aktywne, bo inaczej będzie się nudzić i może stać się destrukcyjny.
- Kąpiele powinny odbywać się co 2–4 tygodnie lub w razie potrzeby, jeśli pies się zabrudzi.
- Regularne przycinanie pazurów również jest ważnym elementem pielęgnacji tego psa.
Żywienie
- Wymaga zbilansowanej, pełnoporcjowej karmy, która zaspokoi jego potrzeby i będzie dostosowana do wieku i trybu życia.
- Może mieć nadmierny apetyt, dlatego należy kontrolować ilość spożywanej karmy i wagę psa.
- Można stosować gotowe karmy komercyjne lub żywić go w sposób tradycyjny.
Dołącz do grupy świadomych opiekunów
Ciekawostki o rasie
- Bichon frise był ulubieńcem francuskiej arystokracji w XVII wieku, a jego wizerunki można znaleźć na obrazach takich artystów jak Francisco de Goya.
- Nazwa rasy pochodzi od francuskiego słowa „barbichon”, oznaczającego małego, brodatego pieska, i nawiązuje do jego charakterystycznego, puszystego wyglądu przypominającego chmurkę.
- Synonimy nazw rasy: bichon a poil frise, bichon frise, biszon fryzyjski.
- Rejestry: AKC, UKC, FCI, CKC, KCGB (Związek Kynologiczny Wielkiej Brytanii), ANKC (Australian National Kennel Club), NKC (National Kennel Club).
Opracowane na podstawie:
- Ackerman L. The Genetic Connection: A Guide to Health Problems in Purebred Dogs. Second edition. AAHA Press; 2011.
- Bell JS, Cavanagh KE, Tilley LP, Smith FW. Veterinary medical guide to dog and cat breeds. Jackson, Wyoming. Teton New Media; 2012.
- Gough A, Thomas A. Breed Predispositions to Disease in Dogs and Cats. 2nd Edition. Wiley-Blackwell; 2010.
- Crook A, Dawson S, Cote E, MacDonald S, Berry J. Canine Inherited Disorders Database [Internet]. University of Prince Edward Island. 2011. [cited 2013 Apr 11]. Available from: http:/ic.upei.ca/cidd/breed/
- Breed Specific Health Concerns [Internet]. American Kennel Club Canine Health Foundation, Inc. [cited 2013 Apr 11]. Available from: http:/www.akcchf.org/canine-health/breed-specific-concerns/
- Lowell Ackerman Pet-specific care for the veterinary team
- Wybrane wrodzone wady rozwojowe i choroby dziedziczne u psów i kotów pod redakcją prof. dr hab. Antoniego Schollenbergera
- Kompendium lekarza weterynarii i hodowcy. Psy Rasowe pod redakcją Michała Ceregrzyna
- https://ofa.org/chic-programs/browse-by-breed/
- https://www.acvo.org/
- https://bichon.org/health/surveys-reports/